ตอนที่ 87 : ปั้นดาว... ให้เป็นดิน (4 )

สืบเนื่องจากการเขียน มหาตำนาน IE ....

"ปั้นดาว ... ให้เป็นดิน" .... ซึ่งเพิ่งจะเขียน ได้เพียง 3 ตอน

จึงขอดำเนินเรื่องต่อ ให้จบ ก่อนวันที่ 1 ธันวาคมนี้ ...

เพื่อให้ทัน การร่วมฉลองงาน 10 ปี IE ..... อย่างแน่นอน
ดังนั้น หากลืมไปแล้วว่า .....

3 ตอนแรก เป็นอย่างไร .... ก็กลับไปอ่านได้ ... ตามนี้

...................................................................
ปั้นดาว...ให้เป็นดิน : ตอนที่ 1 "ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่อง"
เขียน ณ วันอังคาร, กันยายน 4
ตอนที่ 52 : ปั้นดาว...ให้เป็นดิน (1)

...................................................................

ปั้นดาว...ให้เป็นดิน : ตอนที่ 2"กลับสู่โลกกว้าง (อีกครั้ง)"

เล่าเกี่ยวกับ การกลับไปเรียนปริญญาเอกของข้าพเจ้า เพื่อเตรียมกลับมาทำงานที่ IE
เขียน ณ วันพุธ, กันยายน 5
ตอนที่ 53 : ปั้นดาว...ให้เป็นดิน (2)

...................................................................
ปั้นดาว...ให้เป็นดิน : ตอนที่ 3"ฝันสลาย ..."

เล่าเรื่อง "วันแรก" ของการเดินเข้ามาทำงานที่ IE ในต้นปี 2541 ....
เขียน ณ วันพฤหัสบดี, กันยายน 6
ตอนที่ 54 : ปั้นดาว...ให้เป็นดิน (3)

...................................................................

และนี่ .... คือข้อความสุดท้าย

ของตอนที่สาม : ฝันสลาย ...

ช่วงบ่ายๆ ....ข้าพเจ้านัด เด็กรุ่นที่ 1 ทั้งภาค มาประชุม ...

ก็ถูกต้องแล้ว .... พวกมัน คือ เด็กกลุ่มนั้น .... นั่นเอง ...

ท่าทางกระเซอะกระเซิง ... ล่อกแล่ก ..

เลื่อนลอย ...เสียงดัง ... ไม่มีมารยาท ... ฯลฯ ..
ทุกๆ สายตา มองข้าพเจ้าอย่างคนแปลกหน้า ....
แล้วข้าพเจ้า ก็บอกพวกเขาว่า ....
ภาคในฝัน ของ ข้าพเจ้า คือ อะไร ?

และ ณ ตอนจบ ศิษย์แห่ง IE ลาดกระบัง ... จะเป็นเช่นไร ?
…… ข้าพเจ้า ขายความฝันว่า .....….

ภาคเรา จะต้องอบอุ่น มีกิจกรรมมากมาย ...

ชาว IE ทุกคน .... จะรู้สึกเหมือนว่าอยู่ที่บ้าน ....

ทั้งสุขใจ และ ทั้งอบอุ่นใจ .......
ข้าพเจ้า สร้างฝันมากมาย ว่า....

พอพวกเราเรียนจบ ... ก็จะมีงานทำ ...เดินเชิดหน้า ไม่อายใคร ...

สามารถบอกทุกคน ในโลก อย่างภูมิใจว่า “เรา คือ IE ลาดกระบัง”

แม้วันนี้ .... เราจะมีกันแค่ 35 คน ...

แต่วันข้างหน้า ... พวกเรา ก็จะมีเป็น 100 เป็น 1000 ...

ทำงานกัน ในองค์กร ชั้นนำของประเทศ ...

หรือ อาจจะ กระจายกันอยู่ ทั่วทุกมุมโลก .....
ไปตามฝัน ของตนเองได้อย่างอิสระเสรี ....
อย่างไรก็ตาม ....

สายตาทุกคู่ ที่มองข้าพเจ้า ....

ไม่เปล่งประกาย ออกมาเลยสักนิดเดียว ....

ข้าพเจ้า สัมผัสได้ว่า ......

ไม่มีเด็กคนไหน เชื่อข้าพเจ้าเลย .......

บรรยากาศ ทั้งเงียบ .. วังเวง จนน่าอึดอัด ...

ใจข้าพเจ้า ... ฝ่อลงๆๆๆๆๆ ...

ส่วนกำลังใจของข้าพเจ้า นะหรือ ? ....

มันเหือดแห้งหายไปหมด ....

ตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว ........

และ ก็คงจะโทษ เด็กๆไม่ได้หรอก ...
ที่มองข้าพเจ้าแปลกๆ แบบนี้ ...
เพราะดูเหมือน...

ข้าพเจ้า เป็นนัก talk show...
ดีแต่พูดเรื่อยเปื่อย ... ดีแต่ขายฝัน ...
มันไม่น่าเชื่อหรอก ...

เพราะ ...เพราะ...แค่ จะหาเก้าอี้มาให้เด็กนั่ง ครบทั้ง 35 ตัว ....

ข้าพเจ้า ... ก็ยังไม่มีปัญญาทำได้เลย ...

เด็กๆ ต้องนั่งซ้อนๆ กันบ้าง นั่งพื้นบ้าง ...

สภาพที่ข้าพเจ้าเห็น ..มันดูแย่มากๆ ...

ดูแย่.... ยิ่งกว่าเหล่าเด็กด้อยโอกาส
ในประเทศเพื่อนบ้านของเรา … เสียอีก ...

ช่างน่าสมเพชเวทนาจริงๆ ....

ไม่ใช่สมเพช .... เด็ก IE …หรอกนะ ..

แต่ข้าพเจ้า ...กลับรู้สึกสมเพชเวทนา ตนเองยิ่งนัก ....

เพราะ ณ ตอนนั้น เพียงแค่เก้าอี้ ...สักคนละตัว ...
ข้าพเจ้า ก็ยังไม่มีสติปัญญาจะหามาให้พวกเขาได้นั่งกันสบายๆ เลย ...
ลืมไปเลยเหอะ ...
ไอ้เรื่อง เดินเชิดหน้า ... ล่าฝัน สุดขอบฟ้า ...
โม้ชัดๆ ...

......................................................................................................................

ขอเริ่ม ...

ปั้นดาว... ให้เป็นดิน ตอนที่ 4 : "ปีแรก ..."

ณ บัดนี้ ...

......................................................................................................................

ตลอดช่วงปิดเทอมใหญ่ ณ ฤดูร้อนปี 2541 ....

ชีวิตของข้าพเจ้า เหมือนตกอยู่ในวังวนของฝันร้าย ....

เวลาอันยาวนานของปิดเทอมใหญ่ ... กลับดูสั้นหนักหนา สำหรับข้าพเจ้า ...

เพราะภาค IE ของเรา ... ยังคงว่างเปล่า ... ไม่มีอะไรเลย ...

ทั้งอุปกรณ์ .... เครื่องมือ ... อาจารย์ ....

และ ทั้ง "ความรู้สึก" แห่งการเป็น "บ้านแห่งความรัก" ของทุกคน ...

เส้นตายของข้าพเจ้า คือ....

วันที่ 1 มิถุนายน 2541 ... วันเปิดเทอม ....

เด็ก IE รุ่นที่หนึ่ง จะขึ้นปีสอง ...

เด็ก IE รุ่นสอง ... จะเข้ามาใหม่อีก ....

ดังนั้น ....

สิ่งที่ข้าพเจ้า และท่านอาจารย์พรศักดิ์ ทำกันตลอดปิดเทอม ...

คือ วิ่งหาอุปกรณ์ โต๊ะ เก้าอี้ ... คอมพิวเตอร์ เพื่อจัดสร้างสำนักงานภาค ...

เดินกรำแดดต๊อกๆ ไปรอบคณะ .... ช่วยกันหามหัว-หามท้าย

เพื่อเก็บพวกโต๊ะ-เก้าอี้-ตู้ล็อคเกอร์เก่าๆ ....

มาปรุงแต่งเป็นสำนักงานของเรา

รวมทั้งวิ่งเต้น เรื่องการผลักดันภาค ให้เป็น "ภาควิชา" อย่างสมบูรณ์ตามกฎหมาย ...

วิ่งเต้น เรื่องการจัดสรรงบประมาณ ... ทั้งเงิน ทั้งกำลังคน ทั้งวัสดุอุปกรณ์ ....

.... ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าทุกข์ .... และท้อใจ

มันก็ทุกข์แสนสาหัส ... เพราะไม่รู้จะระบายกับใคร ....

ทั้งชีวิต ... มีแต่ท่านอาจารย์พรศักดิ์ ...

ซึ่งก็มี "ทุกข์" ที่ไม่ต่างจากข้าพเจ้านัก ...

ส่วน พ่อแม่ของข้าพเจ้านั้น ....

ก็คงจะใช้เป็นที่ระบายทุกข์ของข้าพเจ้า ไม่ได้ เช่นกัน

เพราะ ท่านก็ยัง ปลื้มใจกับ "ด๊อกเต้อร์" ลูกชาย ....

ผู้เริ่มงานใหม่ ณ ภาควิชาใหม่ ที่สวยสดงดงาม ...

ท่านหารู้ไม่ว่า .... วันหนึ่งๆ ....

ด๊อกเต้อร์ลูกชาย และท่านหัวหน้าภาค ...

ต้องเดินท่อมๆ เก็บเศษโต๊ะเก้าอี้ เอามาสร้างห้องทำงาน .....

.... ทางเดียวที่ระบายความอัดอั้นใจ ... คือ เขียนบันทึก ...

ดังที่เห็น ... ข้าพเจ้าเขียนไว้ ดังนี้ ....

บางทีมันก็เหนื่อยมาก ...

และท้อใจที่ทำอะไร ไม่สำเร็จสักที ...

ท้อมากๆ จนรู้สึกว่า .... ตัวเรา "ไร้ค่า" ...

อีกเพียง 1 เดือน ... จะเปิดเทอม ... ทุกอย่างยังคง เละเทะ ....
ห้องสำนักงานยังโหรงเหรง ....
ยังหาอาจารย์พิเศษ มาช่วยสอนได้ไม่ครบ ...
เงินก็ไม่มี ....
ข้าพเจ้า จดบันทึก ด้วยความปวดร้าวใจว่า ....
"ผมได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง ...."
หัวเราะในโชคชะตา ... หัวเราะทั้งน้ำตา ....




มิถุนายน 2541 ... เปิดเทอมใหม่ ...
ครบรอบ "1 ปี IE" อันแสนวังเวง และสิ้นหวัง ....
ไม่มีการฉลอง ... ไม่มีความทรงจำดีๆ ... ไม่มีความรู้สึกดีๆ ...
ไม่มี ... ไม่มี .... ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ....
มีแต่ปัญหา และอุปสรรค กำลังรอคอยอยู่ ...



สำนักงานภาค IE อาศัยภาคเครื่องกลอยู่
ณ ชั้นที่สาม .....ของตึกภาคเครื่องกล .....

สำนักงานภาค IE ..... ตั้งอยู่ ณ ห้องแรกสุด ... หน้าลิฟท์ ....

ขนาดประมาณ 10x10 เมตร ...

ที่นี่... เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของข้าพเจ้า ...

เป็นทั้งสวรรค์ เป็นทั้งนรก ...

เป็นทั้งความฝัน ความหวัง และ ความมุ่งมั่น ....

เป็น "สนามรบ" ที่ข้าพเจ้าฝันไว้ว่า

สักวัน .... เราจะต้องผ่านจุดนี้ ไปให้ได้ ....

กำลังพล ของภาค IE เรา ณ วันนั้น .... มิถุนายน 2541

ประกอบด้วย ....

ท่านอาจารย์พรศักดิ์ .... ผู้เป็นทั้งกำลังกาย และกำลังใจ

ที่สำคัญของภาคเรา ... ตลอดมา และ ตลอดไป ....

ท่านอาจารย์สกนธ์ ... พี่ฮิม

หนุ่มน้อย ที่เพิ่งจบ ปริญญาตรี วิศวกรรมเครื่องกล มาใหม่ๆ ...
พี่ฮิม ... ผู้มหัศจรรย์ ... ผู้ร่าเริง ผู้ยิ้มแย้ม ....

ท่านอาจารย์อุดม ... หรือ ป๋าดม ของชาว IE ยุคแรกๆ ...

ป๋า คือ เซียนผู้หยั่งรู้ดินฟ้า .... ผู้สร้างหุ่นยนต์ด้วยมือเปล่า ....

พูดน้อย พูดเบา ต่อยหนัก ... ใช้พลังงานต่ำ ....

ป๋า จบจาก วิศวกรรมระบบควบคุม ... รุ่นเดียวกับ ท่านสกนธ์ ....

ท่านอาจารย์เอกพจน์ .... หรือ พี่เป๋า ....

หนุ่มน้อย รูปหล่อ ... นิสัยดี มีน้ำใจ ....

หน้าตา คล้ายนักบอลล์ระดับโลก ...

ขวัญใจชาว IE ทั้งหลายเช่นกัน ....

นักสร้าง robot ฝีมือดี ... จากวิศวกรรมเครื่องกล เช่นกัน ...

และ คนสุดท้าย .... ก็คือ ข้าพเจ้า ...

.... "คนช่างฝัน" ....

เปิดเทอมวันแรกสุด ..... เราจัดปฐมนิเทศ ....

ให้นักศึกษาทั้ง 2 รุ่น .... คือ รุ่น Z1 คือชาว ปีสอง

และ รุ่น Z2 คือ น้องใหม่ปีหนึ่ง ...
บรรยากาศวันแรก ... ก็หงอยๆ เหงาๆ

พี่ๆ มี 30 กว่าคน ...

น้องๆ มี ไม่เกิน 40 คน ....

ดูแปลกๆ ... หากเทียบกับบรรยากาศ ในปัจจุบัน ....

อย่างที่ข้าพเจ้า เคยเล่าให้ฟัง ....

เด็กๆ รุ่นแรก ... หน้าตาน่ากลัว ... ดูแก่ๆ โสๆ กร้านโลก ....

บางคน ผมยาว ฟูฟ่อง .... คล้ายลิง ...

(ไม่น่าเชื่อว่า ... ปัจจุบัน ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ ...)

สิ่งที่ข้าพเจ้า "ช็อค" มากที่สุด ....

คือ มีนักศึกษาหญิง รุ่นหนึ่ง ... ท่านหนึ่ง ... (จากรูป คนซ้ายมือสุด)

เธอเป็นคนพูดจาเสียงดัง มีอำนาจ ...

สามารถ ด่าเพื่อนๆ ได้เป็นฉากๆ กราดไปทั้ง 360 องศา ...

บุคลิกของหล่อน คล้ายคลึงกับ

"ผู้ประกอบอาชีพเชิงพานิชยกรรมเพศหญิง" ยิ่งนัก

(แปลว่า บุคลิก แม่ค้า ...)

มีสิ่งที่ขัดแย้งกับตัวตน ของหล่อนมากมาย เช่น ...

She ทำตัวน่ารัก ... ทำตัวแบบคุณหนู ...

แบบว่า เอา "หมา" มาเรียนหนังสือด้วย
.... อีหมานรกตัวนี้ ... ก็ดูดำๆ ฟูๆ มอมๆ ....

ท่าทางด๊อกๆ แด๊กๆ ... น่าเกลียดน่ากลัว ยิ่งนัก ...

... สิ่งที่ไม่น่าเชื่อ ก็คือ ....

ณ กาลเวลา ต่อมา ....

เธอ กลายเป็นศิษย์ คนโปรดของข้าพเจ้า ...

และท้ายที่สุด ...

เธอ ก็ตัดสินใจ เป็นอาจารย์ภาค IE ของเรา ...

มาร่วมทุกข์ ร่วมสุข กับข้าพเจ้า .....

เธอ คือ ... "เจ๊ฝน" ... หรือ อาจารย์ฝน .... นั่นเอง

พอปฐมนิเทศเสร็จ ก็มีรายการ จับสายรหัสกัน ....
ก็นับว่า เป็นการเริ่มต้นที่ดียิ่ง

เพราะระบบครอบครัว IE ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ....

ข้าพเจ้า มองภาพ พี่ๆ น้องๆ รุ่น 1 และ 2 เฮฮากัน ....

ด้วยความแช่มชื่นใจ ....

อาจจะเรียกได้ว่า ... นี่อาจจะเป็นครั้งแรกในรอบปี ....

ที่ข้าพเจ้า อยากจะร้องไห้แบบอิ่มเอมใจ ...

ไม่ใช่ การร้องไห้ แบบทุกข์ใจ .... เหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา ....

.... ข้าพเจ้า บอกตัวเอง ณ วินาที นั้นว่า ...

ต่อจากนี้ไป ...

จะไม่มีการเสียน้ำตา ให้กับความทุกข์ ความท้อแท้อีกต่อไป ...

ข้าพเจ้า ... จะยอมเสียน้ำตา ให้กับความสุขใจ ความอิ่มเอมใจ เท่านั้น ....
.... เพียงแค่วันนี้ วันเดียว ....

กำลังใจทั้งหลาย กลับมามากมาย ...

เพราะ ข้าพเจ้า เพิ่งพบว่า ....

"เสียงหัวเราะ และ รอยยิ้มของเด็กๆ" ....

คือ ของขวัญอันล้ำค่าจริงๆ .....

.... หากดูดีๆ ...
หนุ่มน้อย ขวามือสุด ... ที่กำลังทำหน้าเบี้ยว เพราะถูกเพื่อนรัดคอ ...
ก็คือ "ท่านอาจารย์คุ้ย" .... อาจารย์ ขวัญใจชาว IE ณ ยุคปัจจุบัน ...
สมัยนั้น ... ยังหน้าตาละอ่อน เป็นเด็กปีหนึ่ง ....

งานแรกสุด ... ที่ข้าพเจ้าสร้าง ...

คือ การพยายามสร้าง ให้ชาว IE ทุกคนได้สนิทกัน ... ได้รู้จักกัน

ได้ทำงานร่วมกัน ... มีกิจกรรมร่วมกัน ...

ทั้งภายในรุ่นเดียวกัน และ ระหว่างรุ่น ...

กิจกรรมแรก ... คือ จัดงาน "IE Meeting"

ในปีแรก ... เหล่าปีสอง .. ก็ล้อมวงกัน ทำอาหารเอง เลี้ยงน้องปีหนึ่ง ...

งาน IE Meeting ปีแรก ณ พศ. 2541 ...

ก็จัดขึ้นมาอย่างง่ายๆ .....

กินอาหารเป็นถาดๆ ....

ปูเสื่อกลางลาน ... แขวนลูกโป่งเป็นแถว ....

ปีหนึ่ง เงอะๆ งะๆ เขินอาย ...

ปีสอง จัดจ้าน กร้านโลก ... แทะโลมน้องผู้หญิง ...

เป็นแบบนี้ .... สืบทอดมาอีก 10 ปี ....
.... ไม่น่าเชื่อ ....

แต่มันรู้สึกดี จริงๆ นะ ...

สำนักงานภาค ของเรา .... เริ่มกลายสภาพ

จากตอนแรกๆ เป็นสำนักงาน IE ...

และใช้เป็นห้องเรียน และ ห้อง LAb ด้วย ....

ยามบ่ายๆ เย็นๆ .... กลายเป็นแหล่งมั่วสุมชาว IE

ข้าพเจ้า ก็เข้ามาร่วมวง ...

นินทากาเล เหล่าประชาชนชาว IE ไปตามเรื่องตามราว ....

และต่อมา .... ก็กลายเป็นห้องครัว

มีการทอดๆ ผัดๆ ต้มๆ ....

ตามประสาชาว ie .... ผู้มัธยัสถ์

และหลังจากนั้น ...

ห้องน้อยๆ แห่งนี้ ... ก็กลายสภาพไปเรื่อยๆ

เป็นห้องเล่นเกมส์ - ห้องนอน - ห้องกีฬา

ห้องซ้อมดนตรี-ห้องพลอดรัก-ห้องนินทา

ห้องเล่นการพนัน - ห้องเสพสุรา - ห้องติวหนังสือ
และ อื่นๆ อีกมากมายเกินกว่าจะจินตนาการได้ ....

แต่สิ่งหนึ่ง .... ที่ไม่เคยขาด ...

เพราะเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้า เห็นว่า เป็นสิ่งที่มีค่าทางใจยิ่งนัก ...

คือ การจัดเค้ก อวยพรวันเกิด ... ซึ่งก็จะมีเรื่อยๆ ตามช่วงเวลา ....

และ ก็เป็น อีกสิ่งหนึ่ง ที่ไม่น่าเชื่อว่า

ตราบจนบัดนี้ ณ ปัจจุบันกาลแห่งปี 2550 ....

การเล่นมุก ... เป่าเค้ก .... อวยพร วันเกิด

ก็ยังมีอยู่ ณ แผ่นดิน IE ของพวกเรา ....

ในปี 2541 ... เราจัดงานรับน้องครั้งแรก .... ให้แก่ชาว IE รุ่นหนึ่ง

ณ ค่ายทหาร อ่าวมะนาว จังหวัดประจวบคิรีขันธ์ ....

ในตอนนั้น ... เรามี IE รุ่นแรกประมาณ 35 คน ....

บ่ายวันนั้น ... หากไม่นับสาวๆ และ คนแก่+คนเมา

จะเล่นบอลล์กัน .... ยังแทบจะไม่พอ สองทีม ....

มีทีมนึง ... ต้องเชิญ ท่านอาจารย์พรศักดิ์มาเล่น เป็น goal ...

จำได้ว่า .... ไม่มีใครกล้ายิงอัดใส่ประตูเลย ....

ส่วนอีกทีม เลยยิงกันกระจุย ....

สมันนั้น ... ไม่ค่อยจะมีเงิน ....

จำได้ดีว่า .... ค่าใช้จ่ายเรื่องเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ ...

หมดไป 800 บาท ตลอดทั้งงาน ....
หนึ่งวง ... กินเบียร์ 1 ขวด ... ตั้งแต่ตอนบ่ายๆ ...

ยังหัวเราะกันได้ จนดึกดื่น .....

ทั้ง ป๋าดม และ พี่ฮิม ก็มางานรับน้องด้วย ....

ณ ตอนนั้น ทั้งสองคน ยังอยู่ในวัยใส ...

ก็ดูแทบจะไม่ต่าง จากเหล่าเด็กๆ เลย ....

กลางคืน ... มีการให้โอวาท .....

และ แจกรางวัลทั้งหลาย ....

ซึ่งก็สืบทอด เป็นรางวัลฮาฮา ...

ที่ยังคงแจกกัน ในงานรับน้อง ตราบจนทุกวันนี้ .....

คนเมา ณ ยุคนั้น ....

ก็ได้รับการจัดให้นอนอย่างเรียบร้อย ...

มีถุงก๊อบแก๊ปนิรภัย ไว้ใกล้มือ ...

ถูกต้องตามหลัก safety ของชาว IE ทุกประการ ....

ดังนั้น ....

แผนการหลักของข้าพเจ้า ในตอนนั้น .... คือ

การสร้างความสัมพันธ์ในภาคเรา ...

โดยการมอบหมายงาน อันไม่รู้จักจบจักสิ้น ...

จัดกิจกรรมต่างๆ มากมาย ... แทบทุกสัปดาห์ เช่น

ประกวดสิ่งประดิษฐ์ ... หรือ ฯลฯ ...

กิจกรรมอะไรก็ได้ ... ที่สนุก ... เหนื่อย ... สุขใจ ....

คือ สิ่งที่ข้าพเจ้า ยัดเยียด ให้ทุกคน ได้มีร่วมกัน ....

ได้สุข ได้ทุกข์ ร่วมกัน ....

ในตอนนั้น ... แม้จะเป็นเพียง นศ. ปีสอง ....

พวกเรา ก็ต้องเริ่มออกสู่โลกกว้างแล้ว ...

ข้าพเจ้ามักจะจัดไปดูโรงงาน ... ไปไหว้พระ ... ไปเตร็ดเตร่ ...
โดยใช้ รสบัสคันจิ๋ว ... ของคณะฯ เป็นประจำ

นั่งเบียดเสียด ยัดเยียด เขย่าแบบหลับๆ ตื่นๆ เฮฮากันไปตลอดทาง ...

วันไหนหรูๆ ... ก็ไปเดินเล่นตามงานนิทรรศการใหญ่ๆ เช่น ที่ BITEC
บางคืน ... ก็มีการจัดงานสังสรรค์ ตามบ้าน

เลี้ยงวันเกิดบ้าง เลี้ยงปีใหม่บ้าง ... ตามประสาชาว IE

สถานที่สำคัญอีกแห่ง ... ที่ไม่เคยพลาด .. ก็คือ พัทยา ...

จะสุข ทุกข์ ประการใด ... ก็ไปเที่ยวพัทยากัน ...

ข้าพเจ้ามาพัทยาบ่อย ...

บ่อยเสียจน รู้จักพ่อค้าแม่ค้า แทบทุกคน

ตลอดแนวชายหาดจอมเทียน .....

ก็คงจะเป็นดังที่ข้าพเจ้าเคยเล่าไว้ ในบทก่อนๆ ว่า ...

ที่นี่ ... เป็นเหมือน บ้านหลังที่สามของข้าพเจ้า ....

สิ่งที่มักจะทำกันที่พัทยา ... คือ ไม่ทำอะไรเลย ...

กินๆ นอนๆ คุยๆ ....

แต่ตอนดึก ... ก็แอบย่องไปเล่นน้ำ ที่สระว่ายน้ำ ....ทุกที

แต่เนื่องจาก เขามักจะเติมคลอรีนใหม่ๆ ในตอนกลางคืน ....

ดังนั้น .... น้ำในสระ จึงทั้งเหม็น ทั้งแสบ ทั้งคันยิ่งนัก ....

วันเวลา ในช่วงปี 2541 .... ผ่านไปอย่างช้าๆ ....

แต่สำหรับข้าพเจ้า .... มัน คือ ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ ...

มันเป็นความรู้สึก คล้ายๆ กับ... การเริ่มมีความรัก ....

ต้องเปิดใจ ... ต้องอดทน ...

ต้องใช้เวลา .... และต้องทุ่มเท ... ฯลฯ มากมาย ...

แต่มันเป็น "ความรัก" ที่แตกต่างจากรักของหนุ่มสาว .... อย่างสิ้นเชิง

ทุกๆ วัน ในตอนเย็น ... ข้าพเจ้า มักจะนั่งหมดแรง ...

ท่ามกลางฝูงเด็กที่มารุมล้อม ....

ท่ามกลางเสียงพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าว ในห้องภาค IE

ณ บ้านของพวกเรา ณ ชั้นที่สาม ของตึกเครื่องกล ....

.... "ทำไม พี่เต่า ถึงมาเป็นอาจารย์ ?" ...

.... "ทำไม ... พี่เต่า ต้องขับรถไกลๆ จากเมืองนนท์ มาลาดกระบัง ?" ....

... "ทำไม พี่เต่า ยังไม่มีแฟน ?" ...
... ทำไม ทำไม ทำไม ... ทำไม ไม่รู้จบ ...

เป็นคำถาม ที่ถามไม่รู้จบ ตราบจนทุกวันนี้ ...

แต่ข้าพเจ้า ก็ไม่เคยเบื่อ ... ที่จะตอบเช่นกัน

ไม่เคยเบื่อ ... ตราบจนทุกวันนี้ ...

......................................................
"มีคนบอกว่า .... เด็กสมัยนี้ เปลี่ยนไปเยอะมาก

ผมพบว่า ... จริงในบางแง่

แต่ จิตเดิมแท้ของเด็ก ยังเหมือนเดิม

เขายังคงเป็นเด็ก ที่ต้องการความรัก

ความเอาใจใส่ การให้ความสำคัญ ความไว้วางใจ และ

ความเป็นเพื่อน ..."

.................................................

.... นี่คือ บันทึกความทรงจำของข้าพเจ้า

เกี่ยวกับ การค้นพบ ของข้าพเจ้า ....

ณ ช่วงเวลา สิ้นปี 2541 ....

.............................

ข้าพเจ้า ไม่รู้ว่า ...

ณ ปีหน้า ... 2542 หรือ 2543

หรือ 2544 หรือ ....

อนาคต IE จะเป็นเช่นไร ? ...

ข้าพเจ้า มิอาจทราบได้ ...

..............................

แต่ข้าพเจ้า ก็ไม่แคร์

เพราะ ข้าพเจ้า รู้แต่เพียงว่า .....

ข้าพเจ้าจะ ไม่ยอมแพ้ อย่างแน่นอน .....
................................................................

จบ ... ตอนที่สี่ ....