ตอนที่ 52 : ปั้นดาว...ให้เป็นดิน (1)

ปั้นดาว...ให้เป็นดิน : ตอนที่ 1

"ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่อง"

.......................

ดังที่ข้าพเจ้า ได้กล่าวมาแล้วว่า ....
อยากจะเล่าเรื่องราว ใน 10 ปีที่ผ่านมา ...
นับตั้งแต่วันแรก ... ที่เปิดภาค IE .....

แต่ .... ความยาก ของการเขียนเรื่องนี้ ก็คือ ....
มีเรื่องราวต่างๆ มากมาย อัดแน่นอยู่เต็มความทรงจำ ....
มีความรู้สึกทุกๆ รูปแบบ อัดแน่นอยู่เต็มดวงใจ
มากจน .... ไม่รู้จะเริ่มเรื่องอย่างไร ....

หลายวันมาแล้ว
ข้าพเจ้าได้พยายาม...
หาจุดเริ่มต้น ที่จะจุดประกายแรก ของงานเขียนนี้ ....
จนกระทั่ง ...
จนถึงวันนี้ .....
..........
....
..


ณ คืนวันเสาร์ที่ 1 กันยายน 2550
ณ ร้าน the river bar เชิงสะพานกรุงธนฯ


คืนนี้ ..... ข้าพเจ้าได้รับนัดหมายสำคัญ แบบกะทันหัน
จากศิษย์แก่ๆ IE ท่านหนึ่ง เป็นตัวแทนมาแจ้งว่า ....
คืนนี้ .... ชาว IE Z รุ่น 1 - 2 และ 3 จะมีนัดกินข้าวกัน
เรียกว่า เป็นปฏิบัติการนัดหมาย แบบจู่โจม ....
เพราะตามธรรมเนียม ของพวกเรา ชาว IE
ยิ่งนัดหมายกันนานๆ วางแผนกันมากๆ
มักจะเหลวกันทุกครั้ง ....

ดังนั้น ... การจู่โจมนัดแบบ just in time เยี่ยงนี้
ถือว่า classic และสัมฤทธิ์ผลเสมอ ....



งานนี้ ..... ผู้จัดแจ้งว่า ไม่ได้มีโอกาสอะไรมากมาย
ไม่มีใครถูกหวย ... ไม่มีใครจะแจกการ์ดแต่งงาน .... ไม่มีใครอกหัก ....

... แค่คิดถึงกัน ... อยากเจอกัน ..อะไรแบบนั้น ....

แม่น้ำเจ้าพระยายามราตรี... ดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
ท้องฟ้า เต็มไปด้วยหมู่เมฆฝน .....

ที่กระจัดกระจายเป็นก้อนเล็กๆ เต็มท้องฟ้า

มองเห็นดาว ดวงน้อยๆ ริบหรี่ๆ ...
อีกทั้ง ในบางจังหวะ ...

ดวงจันทร์ ก็โผล่มาจากเหลี่ยมเมฆ
ส่งรัศมีสะท้อนผิวน้ำ ดูงามจับใจ .....

เมื่อข้าพเจ้าไปถึง ...
ชาว IE ทั้งสามรุ่นกำลังลุ้นว่า .... รุ่นไหนจะมามากที่สุด ...

มีข่าวแจ้งเป็นระยะๆ ว่า
บางท่านหลงทางไปแล้ว .... ทั้งเจตนาและไม่เจตนา
บางท่าน ... ไปรอที่ร้าน ริเวอร์อะไรสักอย่าง อยู่ริมแม่น้ำอะไรสักอย่าง ....

และมีบางท่าน
คืนนี้ ... บังเอิญได้รับเบี้ยเลี้ยงจากแฟน ....
เป็นบัตรรถไฟฟ้า กับบัตร seven และบัตรเติมเงินมือถือ มูลค่า 50 บาท ...
จึงมิอาจมาร่วมงานได้ .... โถๆๆๆๆ

ชาว Z1 ณ ปี 2550 ...

แถวบน (ยืน) : กิจ-โก๋-วัฒน์-แมน-พี

แถวล่าง (นั่ง) : เนตร-ตั้มลาว-ซิ้มลิสา

ชาวรุ่นหนึ่ง มากันประมาณนี้ ....

มีบางท่าน ไม่ยอมมาถ่ายรูปด้วย
เพราะกลัวเป็นหลักฐานมัดตัว .... เนื่องจากแจ้งทางบ้านว่า ไปกิจธุระอื่น
บางคน ไม่ได้เจอมานานมากแล้ว .... นับตั้งแต่เรียนจบ

กิจแห่ง "สยามโตโยต้า" ... หน้าบานมากมาย ...

โก๋แห่ง "ปูนฯ" ... เข้า office บางซื่อแล้ว ... กำลังจะไปประจำที่เวียตนาม

วัฒน์ แห่ง "CP" สมบูรณ์ขึ้นมากมาย กำลังจะแต่งงานในไม่ช้า...

แมน ... จบ AIT แล้ว .... กำลังเป็นเจ้าของกิจการ ตามที่ใฝ่ฝันไว้ ...

และ พี เพิ่งจะออกจากงาน และลุยเรียนโท เต็มที่

ส่วนธเนตร ... แม้ว่าโรคเก๊าท์จะรับประทานไปทั่วร่างกาย จนหันอวัยวะไม่ได้เลย

แต่ยังกลอกตา และทำปากหมาได้ดีเยี่ยม ....

ตั้มลาว .... ดูมาดนิ่งสุขุม ... ไม่มีภาพคนสู้ชีวิตจากที่ราบสูงหลงเหลืออีก ...

ตอนนี้ ... ขับ BMW ... รุ่นพิเศษ .. แบบใช้แก๊ส NGV...

และ ซิ้มลิสา ....ทำงาน ณ แดนไกล

.... เพิ่งจะแอบแว่บมาเยี่ยมบ้าน ที่เมืองไทย ...เลยได้เจอกัน .....

แต่ละท่าน แก่สมวัยแล้วทั้งนั้น ....
ดูแล้ว... ช่างแตกต่าง จากภาพ

ในความทรงจำของข้าพเจ้ายิ่งนัก .....

สำหรับ Z รุ่นสอง มาสี่คน .... แต่ถ่ายรูปแค่ 3 คน

จากภาพ : ซ้าย ไป ขวา .... ได้แก่
คุณเอ้อ เทพแห่ง "โตโยต้า"
คุณแอน อดีตเจ้าแม่ โตโยต้า gate way …
และ คุณน้อง .... แห่งการบินไทย ...
กำลังจะย้ายตำแหน่งจากวิศวกร .... ไปเป็นแอร์โฮสเตส ...
ประจำเที่ยวบินขนส่งสินค้า ... คาร์โก้ ...
... คอยบริการ เป็ด ไก่ ... เงาะ ลำไย ลองกอง ... อะไรประมาณ นั้น ....

ความเปลี่ยนแปลงในสังขาร เป็นเช่นไร .... ดูเอาเอง ....
ส่วนอีกท่าน ที่ไม่ได้ถ่ายรูป .... คือ นายแซ๊ก ...

ที่ยังทำตัวเหมือนเดิม คือ

นุ่งกางเกงขาสั้น โทงเทงๆ ... ไม่ใส่กางเกงใน

หัวล้านไป 80% แล้ว ....
มองเผินๆ ... ก็จัดป็นรุ่นเดียว กับท่านอาจารย์พรศักดิ์ ... ได้เลย

สำหรับ Z รุ่นที่สาม มากันคับคั่ง .... เกินคาด
ก๊วนแรก .... มากันดังภาพ ...

จากซ้ายไปขวา ...

เอกลูกครึ่ง-โอก-น้องออม-ต้น-น้องแอน-รี่-และ ฐา

เปลี่ยนแปลงมากมายๆๆๆ .....

กลายเป็นคุณลุง คุณอา คุณน้า คุณป้าไปตามวัย ....
.... นี่แหละสังขาร ....

ส่วนอีกก๊วนหนุ่ม .... ของ Z3
สมันโน้น ... จัดว่า เป็น หนุ่มระดับแนวหน้าของคณะฯ ......
ประมาณว่า หน้าตาดี มารยาทดี กินเหล้าดี เล่นไพ่ดี ... ประมาณนั้น

สมัยก่อน ....
ก๊วนนี้ ไปไหน ไปด้วยกัน .....
สมัยนี้ ... ก็ยังคง มีกิจกรรมร่วมกันบ้างเนืองๆ
แต่ชีวิต .... เปลี่ยนแปลงไปมาก ...
บางท่าน เป็นนักบิน ... เริ่มบินได้แล้ว ....
ถือเป็น เกียรติประวัติว่า

.... จบ IE แล้ว .... ก็ไปเป็นนักบินได้

.... สุดยอดๆๆๆๆ
แต่บางท่าน ... เปลี่ยนสภาพจาก เจ้ามือไพ่ .....
กลายเป็น อาจารย์พิเศษ ม.เอกชน ...
น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ....
ในความสามารถ ของชาว IE ...

สะพานกรุงธนฯ อันเก่าแก่ .... ทอดยาวข้ามแม่น้ำ
แสงจากดวงไฟ ส่องประกายระยิบระยับ .... สะท้อนผิวน้ำ
ดุจมีการประดับไฟ เฉลิมฉลองเหตุการณ์สำคัญ

ข้าพเจ้า เลี่ยงออกมายืนริมน้ำ .....

ซึมซับบรรยากาศดีๆ ริมน้ำ ของคืนนั้นไว้ ...
แม้ว่าคืนนี้ ข้าพเจ้าจะไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนัก ....
ได้แต่นั่งเงียบๆ ... ยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง ....

เพราะเพียงแค่ ได้นั่งดูเหล่าเด็กๆ ...

ที่ปัจจุบัน เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว .... พูดคุย สนทนากันอย่างออกรส ...
นึกดีใจ ....... ในทุกๆ สิ่งที่ได้พยายาม อดทนทำตลอดมา ...

วันนี้ .... มันชื่นใจจริงๆ ....

ภาพแห่งความสำเร็จ ของชาว IE .... ในสายตาของข้าพเจ้า
คงไม่ใช่ การทำงานมั่นคง ... ตำแหน่งใหญ่โต ...

หรือ .... เงินเดือนทะลุฟ้า ของพวกเขา

แต่คงเป็นภาพ ...

เด็กๆ ที่รักของข้าพเจ้า ....
.... นั่งพูดคุยกัน ...นั่งหัวเราะกัน .....

ระหว่าง เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ...
คุยกันเรื่องเก่าๆ บ้าง .... เรื่องปัจจุบันบ้าง ... เรื่องอนาคตบ้าง ....

...... มันเป็นความรู้สึกดีๆ ที่เกินคำบรรยาย ... จริงๆ

เป็นรางวัลชีวิต ที่ดีเยี่ยม สำหรับข้าพเจ้าอย่างแท้จริง ...

ลมฝนพัดกรรโชกอีกครั้ง ....

หมู่เมฆ ตั้งเค้ามาแต่ไกล ....

... ดวงจันทร์ ที่ส่องแสงเฉิดฉาย ... หายลับไปจากฟ้าแล้ว ...

แต่หมู่ดาวดวงน้อยๆ ... ยังไม่ท้อแท้ ......

ยังส่งประกายระยิบระยับ อย่างไม่ขาดสาย ...

.... สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ....

เด็ก IE คนหนึ่งๆ ... ก็คือ ดาวดวงหนึ่ง ....

ที่สุกใส ด้วยจิตเดิมแท้... อันบริสุทธิ์ ....

ประดับประดา อยู่บนท้องฟ้าอันมืดมิด ....

หน้าที่ของข้าพเจ้า .... ก็คือ

.... ปั้นดาวน้อยๆ เหล่านั้น .... ให้กลายเป็นก้อนดินธรรมดาๆ

.... ทำไมหรือ ? ...

เพื่ออะไรหรือ ? ....

และ ทำได้อย่างไร ? ....

.... แล้ว ข้าพเจ้า จะเล่าให้ฟัง .....

............. แล้วพบกัน ในไม่ช้า ............

......................

.....
จบตอนที่ 1 เพียงแค่นี้