สืบเนื่องจากเนื้อหาใน IE Story ตอนที่ผ่านมา
อาจจะรุนแรงบ้าง กัดกินความรู้สึกบ้าง น่าเบื่อบ้าง
ก็แล้วแต่จะคิด แล้วแต่จะมองกัน
แต่ก็เชื่อว่า อย่างน้อย
ข้าพเจ้า ก็ได้ทำหน้าที่นำเสนอข้อมูลข่าวสาร
ให้เหล่าสมาชิก IE รับทราบ "ในมุมมองของข้าพเจ้า" ....
ดังนั้น ก็อ่านดีๆ พิจารณาดีๆ
ใช้สมอง ใช้สติ ใช้จิตใจ ในการพิจารณาก็แล้วกัน ว่า
อันว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ภาค IE เรานั้น ..... ก็ช่างมันเหอะ
อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด และ ชีวิตก็ต้องดำเนินไป
แต่ ....
พวกเราเรียนรู้อะไร จากเรื่องเหล่านี้บ้าง ?????
มิฉะนั้น คุณค่าของเรื่องราวใน
"สงคราม IE" กับ "สงครามนางฟ้า"
ก็อาจจะ ไม่แตกต่างกันมากนัก ...
มันแค่สนุก ... แค่สะใจ ... แค่เปลืองไฟฟ้า ....
สาระของมัน มีแค่นี้ กระมัง... พี่น้อง ?
นอกจากนี้
เนื่องจาก มีหลายๆ "ความคิดเห็น" ที่ post เข้ามา
มีถ้อยคำรุนแรงไปบ้าง มีคำไม่ค่อยจะสุภาพบ้าง
ข้าพเจ้า ก็จำเป็นต้อง ลบออกบ้าง / แก้ไขบ้าง.....
ก็หวังว่า คงจะไม่ว่ากันนะ ....
อย่างไรก็ตาม
มี "ความคิดเห็น" หนึ่ง ที่น่าสนใจ
และสมควรเป็นประเด็นให้สนทนากัน สักเล็กน้อย
ก็คือ
ก็คือ
ความคิดเห็น ที่ว่า
.....................................................
"ก็อย่างที่พี่เต่าว่า โลกก็เป็นอย่างนี้แหละ
การใช้เส้นสายก็มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ก็เหมือนกับที่อาจารย์รักเด็กบางคน (ก็ได้ดีกันไป)
ส่วนเด็กบางคนที่ถูกอาจารย์เกลียด ก็ต้องสู้ต่อไป
เป็นกำลังใจให้กับพี่เต่า แล้วก็เด็กบางคนที่ถูกเกลียด
และเป็นกำลังใจให้พี่อ๊อก
ที่กำลังถูกเด็กเกลียดมากขึ้น เพราะblog นี้ด้วย "
.........................................................
จากประเด็นนี้ ข้าพเจ้าก็อยากจะบอกว่า ....
อาจารย์ IE ทุกท่าน
คงจะรักเด็กได้ "ไม่เท่ากัน" อย่างแน่นอน ....
มีทั้ง รักมาก รักไม่มาก รักบ้าง ...
แต่คงจะ
ไม่มีอาจารย์ท่านไหน เกลียดเด็ก คิดร้ายกับเด็ก
หรือ อยากเห็นความพินาศ ของเด็ก ... แน่นอน
อย่างไรก็ตาม ...
หากที่ผ่านๆ มา
มีสิ่งใด ที่ทำให้เด็กรู้สึกแบบนี้...
ข้าพเจ้า ก็คงจะบอกได้ แต่คำว่าขอโทษ และ เสียใจ ... จริงๆ
และ
คงไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จากข้าพเจ้า
สำหรับ ประเด็นเกี่ยวกับ บทบาทของ blog นี้ ข้าพเจ้า ก็อยากจะทบทวน ว่า
IE Story Blog แห่งนี้
สร้างขึ้นมา ด้วยความรัก .....
ทุกอย่าง ที่บรรจงเขียน บรรจงเลือกใช้คำ
บรรจงเลือกรูปภาพ บรรจง เลือกสีสัน
บรรจง เลือกสรรเรื่องราว
ล้วนเกิดขึ้นจาก "ความรักในครอบครัว IE" ของพวกเรา
เป็นพื้นฐานทั้งสิ้น
ดังนั้น
วัตถุประสงค์ของ blog นี้ จึง มีง่ายๆ และไม่ซับซ้อนว่า
เพื่อถ่ายทอดความรัก ความเข้าใจ และ ความรู้สึกดีๆ
ให้พวกเรา ... ครอบครัว IE
ได้อ่าน ได้แบ่งปัน ได้รำลึกนึกถึงกัน
อีกทั้ง
ได้ร่วมแบ่งปัน ทั้ง "สุข" และ "ทุกข์" ร่วมกัน
ก็แค่นั้นเอง ....
คงจะไม่มีจุดมุ่งหมาย ที่จะสร้างมาเพื่อ ทำลายใคร
หรือ ทำให้ ใครเกลียดใคร ....
เช่น
จาก กรณี เรื่องราว ที่เกิดขึ้นในภาคเรา
ก็ไม่ได้ตำหนิ การตัดสินใจ
ของผู้บริหารคณะ/สถาบัน แต่อย่างไร ....
ทุกอย่าง เป็นการตัดสินใจของ "เขา" ...
"เขา" ทำได้ครบถ้วน ตามสิทธิของการบริหาร ราชการทุกประการ
แต่จะถูกต้อง เหมาะสม เป็นธรรม หรือไม่นั้น ....
ก็ให้สังคม และ กาลเวลา เป็นเครื่องตัดสิน ... ก็แล้วกัน
อีกทั้ง
โดยเฉพาะกับเรื่องของ หัวหน้าภาค IE คนใหม่ ... พี่อ๊อก
blog นี้ ไม่มีจุดมุ่งหมายจะมุ่งทำลาย / สร้างกระแสเกลียดชัง
หรือ ทำอะไร ให้เกิดความรู้สึกแย่ๆ ให้ท่านแน่นอน
เพราะพี่อ๊อก ท่านก็เป็นอาจารย์คนหนึ่ง
อีกทั้ง ยังเป็นพี่คนหนึ่ง ของพวกเรา ...
ที่คอยดูแล เอาใจใส่ ดูแล รับผิดชอบแทบทุกอย่าง
ในภาคเรามานานแสนนาน
เป็นเลขานุการ ภาควิชา มา 2 สมัย ...
ดังนั้น จึงเหมาะสม ทุกประการกับตำแหน่งนี้ ...
ดังนั้น
เรื่องราว ใน IE Story Blog ในตอนที่แล้ว
จึงมีวัตถุประสงค์แค่
อยากจะให้ "กำลังใจ" แก่ท่านอาจารย์พรศักดิ์
และ อยากจะ "ร่วมทุกข์" กับท่านบ้าง ...
อีกทั้ง ก็แค่อยากจะบอกท่านว่า .....
ข้าพเจ้าแคร์ "ความรู้สึก" ของท่านมากเพียงใด
อีกทั้ง อยากจะบอกว่า
ท่านเป็น hero ผู้ยิ่งใหญ่ ในใจข้าพเจ้าเสมอ...
ก็แค่นั้นเอง ...
เพราะในโลกแห่งความจริง
ในชีวิตประจำวัน อันยุ่งเหยิงที่ IE ...
ข้าพเจ้า "ไม่เคย" แสดงความรัก ความชื่นชม
หรือ ความขอบคุณอะไร กับท่านอาจารย์เลย ....
เพราะ ข้าพเจ้ามักจะชะล่าใจ แล้วบอกตัวเองว่า
"ไม่เป็นไร น่ะ!.... คนกันเอง ...
ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกันมากมายก็ได้ ...."
ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าละอายใจ ยิ่งนัก .... ที่คิดแบบนี้
สำหรับ อนาคต ของภาค IE ของเรา ...
สำหรับ อนาคต ของภาค IE ของเรา ...ก็แน่นอนว่า ...
ทั้งข้าพเจ้า ทั้งท่านอาจารย์พรศักดิ์
ทั้งท่านหัวหน้าภาคคนใหม่ พี่อ๊อก ..
รวมทั้ง พี่ๆ ทุกคน .... พี่กรรณ/พี่หนึ่ง/พี่ฮิม/พี่คุ้ย/พี่อ๊อด
รวมทั้งพี่ๆ ทุกคน ที่อยู่เมืองนอก.....
ต่างก็พร้อม ที่จะเดินหน้าทำงานต่อไป
เพื่อภาค IE ที่รัก ของพวกเราทุกคน
.................................................................
ขอขอบคุณทุกๆ กำลังใจ ที่มีให้กันตลอดมา
ทั้งทาง ความคิดเห็น ใน blog นี้
ทาง SMS จากแดนใกล้ และแดนไกล
ทางโทรศัพท์ ทาง email
ขอบคุณจริงๆ
