มีคำถามหลักอยู่ 4 ประการ ...
ที่ข้าพเจ้ามักจะถูกถามบ่อยๆ จากเหล่าสาวก เก่าๆ แก่ๆ ชาว IE ว่า ....
1. ตอนนี้ .... พี่(เต่า) สบายดีไหม ? ....
2. ตอนนี้ ... ท่านอาจารย์พรศักดิ์ สบายดีไหม ? ...
3. ตอนนี้ ... น้องๆ IE เป็นยังงาย ? และ
4. ตอนนี้ ... ที่ภาคเรา เป็นยังงาย บ้าง ? ....
สามคำถามแรก นั้น ตอบได้ง่ายๆ แบบรวมๆ กันได้เลยว่า ...
"อืมส์ ... ก็สบายดีกันจ้ะ ..."
ส่วนคำถามสุดท้าย ตอบยากที่สุด ...
เพราะภาคของเรา ....
เป็น .... ผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง หรือ A Change Master ...
กล่าวคือ ... มีโครงการ ระดับเม๊กกาโปรเจ็ค .... เข้ามาตลอด ....
แบบว่า มีงาน ซ่อมๆ สร้างๆ งอกๆ เงยๆ ต่อๆ เติมๆ ที่ภาคเรา ตลอดกาลเป็นนิรันดร์ ....
ขนาดว่า ... ข้าพเจ้ามาทำงานแทบทุกวัน
ก็ยังอดตื่นเต้นใจระทึกไม่ได้ ....
เมื่อเจอ อะไรๆ ที่เปลี่ยนแปลงทางกายภาพ ณ ที่ตึกภาคเรา ....
หากมองในแง่ดี ...
นี่ก็คือ .... ภาคเรา มีพัฒนาการตลอด ...
หากมองในแง่ IE ....
นี่ก็คือ ... ภาคเรา นิยมใช้ระบบ Preventive Maintenance ....
คือ มีการบำรุงรักษาเชิงป้องกัน อย่างสม่ำเสมอ
หากมองแบบใจหมาๆ ...
นี่ก็คือ ... ตึกภาคเรา เก่ามาก ... แบบว่า.. โทรมมากๆ ....
ทุกอย่างผุพัง ย่อยสลายในทุกวินาที ....
ด้วยสภาพสังขาร และ ด้วยแรงมือแรงทีน ของชาว IE ....
ดังนั้น ทุกๆ อย่างในตึก IE ... จะต้องมีการซ่อมแซมตลอดเวลา
..... และนี่ คือ เรื่องราว ที่เกิดในวันนี้ ...
.............................
หลังจากการเจ็บไข้ได้ป่วย
และ ผสมการแอบ อู้งานแบบเล็กๆ บ่อยๆ ...
ณ วันนี้ ... จันทร์ที่ 8-ตุลา ....
ณ วันนี้ ... จันทร์ที่ 8-ตุลา ....
ข้าพเจ้า เข้ามาทำงานที่ภาคเราตามปกติ ....
สดใส ... ร่าเริง ดุจนกน้อย ..... อารมณ์ดี ...
สดใส ... ร่าเริง ดุจนกน้อย ..... อารมณ์ดี ...
เมื่อข้าพเจ้า ทำการเสียบจอดรถข้างๆ ภาคเรา แถวๆ ม้าหิน ....ภาพที่ข้าพเจ้าเห็น ... คือ ... ภาพข้างบน .....
เฮ้ย .... อะไรกันเนี่ย ....
เฮ้ย .... อะไรกันเนี่ย ....
ทรายกองเบ้อเริ่ม กองอยู่เชิงกะได ....
อะไรหนอ ? .... หนอๆๆๆๆๆ ....
ฤาว่า .... ภาคเราจะทำหาดทราย ไว้หน้าภาคเราใช่ไหม ? ...
ดีใจจัง ... มีทะเลและหาดทรายเล็กๆ อยู่หน้าภาค ....
งานรับน้อง ... ไม่ต้องถ่อไปถึง ระยอง ....
อะไรหนอ ? .... หนอๆๆๆๆๆ ....
ฤาว่า .... ภาคเราจะทำหาดทราย ไว้หน้าภาคเราใช่ไหม ? ...
ดีใจจัง ... มีทะเลและหาดทรายเล็กๆ อยู่หน้าภาค ....
งานรับน้อง ... ไม่ต้องถ่อไปถึง ระยอง ....
ทุกบ่าย ทุกเย็น ... ชาว IE จะได้นอนกินเบียร์ เล่นเจ็ตสกี ... hi-so ม้ากกกก....
นี่คือ .... ฝันเล็กๆ (ที่ไม่มีทางเป็นไปได้) ของข้าพเจ้า ....
แต่วันนี้ มันเกิดอะไรขึ้นหนอ ? ....
ผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง แห่งท้องทุ่งลาดกระบัง จะทำอะไรหนอ ?
... หลังจากที่ project สะท้านโลกของภาคเรา "เปลี่ยนสีตึก" ให้สดใส
.... กลายเป็น trend สุดฮิต ของชาวลาดกระบัง และชาวสุวรรณภูมิ ...
ณ วันนี้ ... พวกเรา จะทำอะไรอีกหนอ ????
ผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง แห่งท้องทุ่งลาดกระบัง จะทำอะไรหนอ ?
... หลังจากที่ project สะท้านโลกของภาคเรา "เปลี่ยนสีตึก" ให้สดใส
.... กลายเป็น trend สุดฮิต ของชาวลาดกระบัง และชาวสุวรรณภูมิ ...
ณ วันนี้ ... พวกเรา จะทำอะไรอีกหนอ ????
ณ ที่ขั้น กะได หน้าตึก IE ....เศษท่อ ...ซากอ่างล้างมือ ... ซากส้วม กองพะเนินเทินทึก ....
หรือว่า ....
ฤาว่า .... มีฆาตรกรรม ... ฆ่ายัดส้วม เกิดในภาคเรา กระมัง ? ....
ฤาว่า .... ชาวร่วมกตัญญู ฯ .....
ฤาว่า .... มีฆาตรกรรม ... ฆ่ายัดส้วม เกิดในภาคเรา กระมัง ? ....
ฤาว่า .... ชาวร่วมกตัญญู ฯ .....
กำลังแหวกว่าย งมหาชิ้นเนื้อ ในถังส้วม IE อยู่ ? ...
อยากรู้ ๆๆๆๆๆ .....
อ้อ ...
พอดี .... ท่าน ดร.กรรณ ฯ .....
กำลังเดินหน้าเครียด ออกมาจากภาคเรา พอดี .....
พอดี .... ท่าน ดร.กรรณ ฯ .....
กำลังเดินหน้าเครียด ออกมาจากภาคเรา พอดี .....
"เฮ้ย์ ... เกิดอะไรขึ้น ...." ข้าพเจ้าเอ่ยเอื้อน ถาม ....ท่านดร.กรรณฯ ผู้เคร่งขรึม ... สบตาข้าพเจ้าแบบกังวลใจ
เหงื่อของท่าน ซึมตามขอบไรผม ....
มองเห็นการรวมตัวของเม็ดเหงื่อ เป็นเม็ดๆๆๆๆ ชัดเจน
อีกทั้ง ... ผมและขนเส้นบางๆ ของท่าน ลุกเกรียวขึ้นเล็กน้อย .....
แล้ว ...
ท่านก็พูดแบบสั้นๆ ชัดๆ เข้าประเด็นว่า ...
"ส้วม-พัง"
แล้วท่าน ก็ผันกาย เดินจากข้าพเจ้าไปอย่างรวดเร็ว .....
มุ่งหน้าสู่ทิศทางแห่ง ตึกเครื่องกล ....
ท่านจากไป พร้อมๆ กับเสียงแว่วๆ ตามสายลม แบบช้าๆ ชัดๆ เบาๆ ว่า
"เอ่อ-ผม-มี-ธุระ-หนัก-ที่-เครื่อง-กล ......."
..... โอว์ ...
นี่คือ อวสาน แห่ง "ส้วม IE" ... อันเก่าแก่ เป็นแน่แท้ ....
นี่คือ ช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก....
"ส้วม-พัง"
แล้วท่าน ก็ผันกาย เดินจากข้าพเจ้าไปอย่างรวดเร็ว .....
มุ่งหน้าสู่ทิศทางแห่ง ตึกเครื่องกล ....
ท่านจากไป พร้อมๆ กับเสียงแว่วๆ ตามสายลม แบบช้าๆ ชัดๆ เบาๆ ว่า
"เอ่อ-ผม-มี-ธุระ-หนัก-ที่-เครื่อง-กล ......."
..... โอว์ ...
นี่คือ อวสาน แห่ง "ส้วม IE" ... อันเก่าแก่ เป็นแน่แท้ ....
นี่คือ ช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก....
ของพวกเราชาว IE อีกครั้งกระมัง ?
ฤาพวกเรา ... ชาว IE .... จำต้องบากหน้า
ไปเร่ร่อน ใช้ส้วมตามตึกต่างๆ อีกกระมัง ?
ไปเร่ร่อน ใช้ส้วมตามตึกต่างๆ อีกกระมัง ?
ข้าพเจ้า ... เดินดุ่มเข้าภาค ด้วยใจอันร้อนรน ....ภาพที่ข้าพเจ้าเห็น .... ก็คือ บรรยากาศเดิมๆ .....
เด็กๆ IE .... ตีปิงปองกันแบบฉ่ำแฉะ ....
กลิ่นเหงื่อแบบหืนๆ เค็มๆ แบบคลาสสิคๆ ของเด็กๆ ....
ช่วยทำให้ ข้าพเจ้าผ่อนคลายความกังวลลงไปได้บ้าง ในชั่วขณะหนึ่ง ...
ณ ตอนนี้ ...
ณ ตอนนี้ ...
พวกเราใช้ไม้ปิงปองใหม่ ..... สีแดงสดใส ....
(ต้องขอขอบคุณ ...
เหล่าศิษย์เก่า IE ทั้งหลาย
ที่กรุณาส่งไม้ชุดใหม่นี้ ....มาให้น้องๆ ใช้เล่นกัน ....
ที่กรุณาส่งไม้ชุดใหม่นี้ ....มาให้น้องๆ ใช้เล่นกัน ....
ขอขอบใจหลายๆ ...)
.... อันว่า ไม้ปิงปองใหม่ชุดนี้ ..... พวกเราถนอมรักษากันดียิ่ง ....
มีที่ซ่อนแบบมิดชิด .... มีระบบรักษาความปลอดภัยซับซ้อน
.... อันว่า ไม้ปิงปองใหม่ชุดนี้ ..... พวกเราถนอมรักษากันดียิ่ง ....
มีที่ซ่อนแบบมิดชิด .... มีระบบรักษาความปลอดภัยซับซ้อน
เพราะเปลี่ยนที่ซุกซ่อน แทบทุกวัน
เฉพาะชาว IE เท่านั้น ที่จะมีญาณหยั่งรู้ว่า
เฉพาะชาว IE เท่านั้น ที่จะมีญาณหยั่งรู้ว่า
ณ วันนี้ .... มันน่าจะซุกอยู่ตรงไหน ?
ส่วนไม้ชุดเก่า .... ยังเอามาใช้ ในการวางล่อ พวกเด็กภาคอื่นๆ
ส่วนไม้ชุดเก่า .... ยังเอามาใช้ ในการวางล่อ พวกเด็กภาคอื่นๆ
ที่แอบมาตีปิงปอง ที่ภาคเรา
สำหรับไม้ชุดใหม่นี้ ... พวกเราตั้งใจจะถนอมใช้ ....
จนถึง งานฉลอง 20 ปีภาค ... ในปี 2560
..........................
ขอกลับมารำพึง ถึงเรื่อง "ส้วม" ... ต่อ ...
ณ ปลายสุดสายตาของข้าพเจ้า ....
ชายสูงวัย ... หน้าเคร่งขรึม ....
ณ ปลายสุดสายตาของข้าพเจ้า ....
ชายสูงวัย ... หน้าเคร่งขรึม ....
สวมเสื้อสีเหลือง ตามสมัยนิยม .....
เดินตรวจตราภาค IE อยู่อย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อย ...
ข้าพเจ้า ... ฟูมฟาย กับท่านว่า ...."ส้วม ๆๆๆ .... ส้วม IE ....
เกิดอะไรขึ้น .... กับส้วมภาคเราครับ ...."
ชายสูงวัย .... ยิ้มอย่างเมตตา ...
ฟันของท่าน ... ขาวสวย ... สดใส
ดังจิตใจอันเปี่ยมเมตตา ขาวสะอาดแบบไม่มีที่สิ้นสุด ....
ท่านกล่าวตอบ ... อย่างครูผู้เอ็นดูต่อศิษย์ตัวน้อยๆ ว่า ...
"เรา-ทำ-ส้วม-ใหม่" ......
ท่านกล่าวพลาง ....
แล้วเหลือบสายตาอันอ่อนโยน ไปทางขวามือ ...
... ข้าพเจ้า ก็ค่อยๆ มองตามสายตาของท่าน ....
ภาพที่เห็น ทำให้ข้าพเจ้าขนลุกซู่ ....
ฮอร์โมนจากทุกต่อม หลั่งไหลท่วมท้นอวัยวะน้อยใหญ่ ....
เพราะ ......
เพราะ ......
.... นี่คือ ... ภาพที่ข้าพเจ้าได้เห็น .....
ณ ห้องโถง IE อันพลุกพล่าน ....
หน้ากระดานบอร์ดสีขาว
สำหรับการจารึกข่าวสารและวรรณกรรม IE อันอลังการ .....
ภาพที่เห็น ... คือ
โถส้วม... สีขาวสดใส .... ตั้งคู่กัน ...
ดูงดงาม เหมาะเจาะ ... ดูเด่นเป็นสง่า ....
ราวกับจะเย้ยให้ชาวโลกให้ตกตะลึง
ในวิสัยทัศน์ อันนอกกรอบแบบสุดๆ ของพวกเรา .....
ใช่แล้ว ....
พวกเรา ... ชาว IE ลาดกระบัง ....
ผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง .... อันเป็นนิรันดร์ ....
............................................................................
หมายเหตุ ก่อนจบ
1. สาเหตุที่เขียนเรื่องนี้ ....
เนื่องจาก ได้รับการร้องขอจากชาว เยาวชน IE ผู้กำลังเคร่งเครียด กับการสอบ Final เดือนตุลาฯ ว่า ....
อยากอ่านอะไรๆ แบบไร้สาระ ....
ไม่เอา เรื่องแบบซึ้งๆ เรื่องแบบ ทบทวนความหลัง เล่าเรื่องเก่าๆ ....
เรื่องแบบที่ มีรูปประกอบ ที่เป็นสีแบบซึมๆ เซาๆ ย้อนอดีต ....
อ่านแล้ว เกิดอาการ .... น้ำตาไหลริน แต่เลือด IE ในกาย ไหลฉีดพุ่งแรงปรี๊ด ....
เรื่องแบบนี้ .... ยังไม่อาว .... ไม่อาว .... เพราะ อ่านเรื่องแบบนี้แล้ว ... สิ้นเปลืองพลังงานยิ่งนัก ....
เนื่องจากตอนนี้ .... เยาวชนทั้งหลาย ... กำลังต้องการคลายเครียด เป็นการด่วน !!!!
เพราะ กำลังมี 5 สถานการณ์วิกฤต เกิดขึ้นในชีวิต ของชาว IE อันได้แก่ ...
- หนี่ง ... ภาวะโลกร้อน
- สอง ... ภาวะดูหนังสือไม่ทัน
- สาม .... ภาวะทำข้อสอบไม่ได้
- สี่ .... ภาวะวิตกจริต เนื่องจากตอนนี้ ... คะแนนสอบบางวิชา ออกมาแล้ว ก็ยิ่งเครียดกันหนักอีก ....... และ
- ห้า .... ภาวะไม่มีส้วมใช้ในภาค ..... เรื่องนี้ เครียดที่ซู๊ด ..... จิงๆ
ดังนั้น .... ข้าพเจ้า จึงจัดให้ ตามความประสงค์ของเยาวชนของชาติ ....
2. สำหรับวันนี้ .... วันนี้ ขอจบดื้อๆ เพียงแค่นี้ก่อน .....
ต้องขอโทษที่ ... เรื่องวันนี้ ... สั้นไปนิดนึง ...
เพราะข้าพเจ้าต้องเข้านอนแล้ว ....
พรุ่งนี้ มีคุมสอบ ตั้งแต่เช้าตรู่ ...
แต่พรุ่งนี้ ... สัญญาว่า จะมาเล่าต่อ ....
แบบยาวๆ รูปเยอะๆ ....
ให้อ่านกันแบบ... ตาแฉะไปเลย ....
รอนะ ...
อีก 24 ชั่วโมง .... พบกันใหม่ ...
รอนะ .... นะ นะ นะ ...
