ความจริง ข้าพเจ้ามีเคล็บลับ ที่ไม่ลับเลย... ก็คือ
หากมีเวลาว่าง สักช่วงสั้นๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมง หรือ ไม่กี่วัน ข้าพเจ้าก็จะแว้ปหนีไปเที่ยวต่างจังหวัด ใกล้บ้าง...ไกลบ้าง สุดแต่กิเลสจะนำพาไป ..... ได้ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา ได้เจอผู้คนแปลกๆ ได้กินอะไรแปลกๆ ได้ถ่ายรูป .... ถือว่าเป็นการชาร์จแบตในตัวข้าพเจ้าได้ดียิ่งนัก
ตลอด 5-6 ปี ที่ผ่านมา ตราบจนทุกวันนี้ ... ข้าพเจ้าเที่ยวทุกวันหยุดเทศกาล พอถึงหน้าร้อนจะลุยทะเล หน้าฝนเข้าป่า พอเข้าหน้าหนาว ก็ขึ้นดอยขึ้นเขา เที่ยวแบบค่ำไหนนอนนั่น มีเต๊นท์และอุปกรณ์ยังชีพ จำพวกหม้อเตากระทะติดรถไว้เสมอ ดังนั้น รถของข้าพเจ้า จึงกลายสภาพเป็นรถขนของเพื่อการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ และหากมีใครมาลองสำรวจดูแล้ว คงยากจะเชื่อได้ว่า นี่คือรถของอาจารย์มหาวิทยาลัย เพราะแทบจะหาข้าวของที่เกี่ยวข้องกับวิชาการไม่ได้เลย ...
ทีมงานท่องเที่ยวของข้าพเจ้า ก็ คือพวกเราชาว IE นั่นแหละ สมาชิกถาวรไปด้วยกันประจำ ก็มีกันแค่ 3 คน คือ ข้าพเจ้าหนึ่ง ... ชาว Z รุ่น1 ท่านหนึ่ง และ ชาว Zn รุ่น1 อีกท่านหนึ่ง ส่วนจะมีใครมาร่วมเที่ยวเพิ่มเติมอีกนั้น ก็สุดแต่ฟ้าดินจะประทานมา ....
ข้อดี ของการเดินทางท่องเที่ยว คือ ได้พบได้เจออะไรแปลกๆ ที่น่าคิด
เช่น บางครั้ง แค่อาหารง่ายๆ ริมทาง เช่น "ไข่ดาว" ลูกนี้
ก็ก่อเกิดแรงบันดาลใจมากมาย กับข้าพเจ้า
หากอยากรู้ว่า มันคือ อะไร ...
ก็ลองเข้าไปอ่านในเรื่องแรกสุดใน blog ชือ ie learning
ซึ่งเป็น blog ใหม่ สำหรับช่วยข้าพเจ้าสื่อสาร
กับเหล่าลูกศิษย์ปัจจุบันที่เรียนวิชาข้าพเจ้า ...
แต่ก็ยินดีต้อนรับ ศิษย์เก่าทุกท่าน เข้ามาเยี่ยม
และเชิญแสดงความคิดเห็นได้เต็มที่ .....
สิ่งที่ได้ จากการท่องเที่ยว อีกรูปแบบหนึ่ง ก็คือ บางครั้ง เราก็ได้พบสิ่งที่น่าทึ่ง แบบแปลกๆ
เช่น พระพุทธรูปองค์นี้ ชื่อ หลวงพ่อยิ้ม เป็นพระโบราณหลายร้อยปีแล้ว
อยู่ในโบสถ์เก่าๆ ณ วัดโบราณแห่งหนึ่งในอยุธยา
เพียงแค่ได้ไปกราบท่าน มองหน้าท่าน ก็อดยิ้มกับท่านไม่ได้ ... สุขใจจริงๆ
เมื่อเดือนเมษาที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้ไปเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์ ทะเลอันดามัน ...
แม้ว่าสึนามิจะผ่านไปนานแล้ว
แต่ร่องรอยที่ฝากไว้ ใต้ทะเล ....
ยังเหมือนบาดแผลลึกในความทรงจำของคนรักทะเล
บางสถานที่ ข้าพเจ้าสามารถไปได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่เคยเบื่อ เช่น ที่ น้ำตกเหวนรก เขาใหญ่ ...
ทุกครั้งที่ไปเยือน... ข้าพเจ้าก็เห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าสลดใจ
ของสถานการณ์ป่าไม้เมืองไทยในช่วงไม่กี่ปีนี้เอง
... ปัจจุบัน จะหาสภาพของเหวนรก แบบรูปที่ 1 ได้ยาก
เพราะหากฝนตกน้อย น้ำตกเหวนรกก็จะเป็นแบบรูปที่ 2
คือ ทั้งหน้าผา มีแค่ความชื้นทาบนหินผา ไร้สายน้ำที่ชุ่มฉ่ำ ....
แต่พอฝนเริ่มตก น้ำก็จะหลั่งไหลแบบถล่มทลาย ดังรูปที่ 3
ทำให้เกิด น้ำท่วมและดินถล่ม ... ตามมา ...
อย่างไรก็ตาม ... สิ่งน่ารัก สิ่งสวยงาม มีทั่วเมืองไทย สุดแต่ว่า เราจะมองเห็นมันหรือไม่ ....
นี่คือ ... โถปัสสาวะชาย ที่มีวิวสวยที่สุดในโลก ...
ภาพท้องฟ้างามสีคราม ตัดกับทิวเขา ...
ณ มุมมอง เกือบ 180 องศาโอบล้อมการยืนปัสสาวะ ....
นี่คือ .... สุดยอดส้วมเมืองไทย ...
และบางครั้ง ... แค่เพียงได้สบตา ..แม่ค้าขายน้ำเต้าหู้ ...
หรือ แม่ค้าขายทอดมัน ธรรมดาๆคนหนึ่ง ณ ตลาดแห่งหนึ่ง
... ก็สามารถทำให้ ใจของเราละลายได้โดยเฉียบพลัน ..
เมื่อปลายปีที่แล้ว ข้าพเจ้าได้ไปน้ำตกทีลอซู .... แหล่งท่องเที่ยวระดับโลก ...
สุดยอดน้ำตกแห่งเอเชีย อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก ....
จากการสัมภาษณ์ฝรั่งสาว (ในภาพ) เธอบอกว่า ....
นี่คือ ความฝัน ที่จะมาแช่น้ำตกแห่งนี้ ....
แม้ว่าจะต้องเดินทางมาครึ่งค่อนโลกก็ตาม
ในการเที่ยวครั้งนี้
พวกเราไปกัน 3 คน คือ ....
ข้าพเจ้า กับ ชาว Z รุ่นหนึ่ง 2 ท่าน
ท่านหนึ่งเป็นคนขับรถ ....
อีกท่านหนึ่งเป็นนักปราชญ์ ....
ส่วนข้าพเจ้า ไม่ต้องทำอะไร ... คอยอำนวยการเที่ยว
และบ่นโน่นบ่นนี่ ไปตามเรื่องตามราวตลอดทาง ...
ระยะทางจากกรุงเทพ สู่อุ้มผาง ไม่ไกลนัก แต่ที่ลำบากที่สุด คือ ช่วงระยะทางสุดท้าย...
จากอำเภอแม่สอด ไปอำเภออุ้มผาง ....
ทางคดเคี้ยว ซอกซอน ขึ้นลงเขา ตลอด 4-5 ชั่วโมง
ห้องน้ำทุกที่ ตลอดทาง .....ติดป้าย ห้ามอ้วก ... ไว้ทุกอ่างล้างหน้า
กว่าจะเข้าสู่อำเภออุ้มผาง ก็ค่ำลงพอดี .... เมื่อเหลียวมองดูหนทางที่เรานั่งรถผ่านมา ก็น่าตกใจ
เพราะนี่คือภูเขาทั้งหมด ที่เราเพิ่งจะลัดเลาะผ่านมา
.... นับร้อยลูก นับพันโค้ง ...
ตื่นเช้า ... อากาศสดใส แม้แต่หมาที่อุ้มผาง ก็ดูดี มีมารยาท
สุขภาพจิตดีกว่าหมากรุงเทพ มากมาย ..
พอสายๆ เราลงเรือยาง มุ่งหน้าสู่ น้ำตกทีลอซู ...ล่องตามลำน้ำ แทรกผ่านทิวไม้ที่เขียวชะอุ่ม
อากาศกำลังเย็นสบาย ... สายลมพัดเอื่อยๆ
เห็นเรือยางของนักท่องเที่ยวลำอื่นๆ ลอยตามกันมาเรื่อยๆ ...
บางช่วง บางคุ้งน้ำ ....
มีน้ำตกสายน้อยโปรยปรายลงมาจากหน้าผาเบื้องบน
แต่ .....
มีสิ่งเดียว ที่ทำให้ข้าพเจ้าหงุดหงิดใจเหลือหลาย ...
คือ ...
ณ เรือยางลำหน้า .... เต็มไปด้วยฝูงเด็กวัยรุ่น ....
ดูหน้าตาท่าทาง ก็คงจะประมาณ เด็กมหาลัย ปีสองปีสาม
คุยกัยเอะอะโวยวาย ....
และ ... นอกจากมันจะคุยดังแล้ว
มันยังสูบบุหรี่กันตลอด .... ไม่หยุดไม่หย่อน
ควันบุหรี่ลอยเอื่อยๆ ผ่านป่าอันเขียวชะอุ่ม
..... แทรกสายน้ำที่ใสเย็น
.... เข้าสู่จมูก และจิตใจอันร้อนรุ่มของข้าพเจ้า ....
ไม่ว่าภาพของธรรมชาติ ...ที่ปรากฎทุกคุ้งน้ำเบื้องหน้า จะงดงามเพียงใด .....
ข้าพเจ้ามองไม่เห็นเสียแล้ว ...
ข้าพเจ้าบ่นพึมพำไม่หยุดปาก ....
เพราะในใจมันร้อนวาบๆ ด้วยโทสะ
และในที่สุด ...ข้าพเจ้าก็ไม่รู้จะเอะอะอาละวาดกับใครดี ....
จึงระบายโทสะ โดยการออกอาการวีนแตก กับชาวคณะทั้งสองของข้าพเจ้า ...
ถึงตูจะว่ายน้ำตามไปด่าพวกเด็กๆ ในเรือลำหน้าไม่ได้ ...
.... งั้นตูก็คงจะต้องด่า... ลูกศิษย์ของตูในเรือลำนี้แทนก็ได้อ่ะ ...
.............
"ไอ้เด็กเปร็ด .... นั่งรถมาหลายร้อยกิโล ข้ามเขามาพันลูก ....
พวกมึงยังเฉือกคาบบุหรี่มาด้วย ... รบกวนสุนทรียภาพ ฮิ๊บอ๋ายเลย ....
ถ้าอยากจะดูดบุหรี่ ทำไมไม่นอนดูด ที่บ้านมึงล่ะ ... มึงมาเที่ยวทำไมวะ ?"
....
..
.
เรือยางยังลอยเอื่อยๆ ...
เสียงหัวเราะยังดังแว่ว ควันบุหรี่ยังคงคละคลุ้ง ...
นักปราชญ์ IE มองหน้าข้าพเจ้า ยิ้มเล็กน้อย ..แล้วเอ่ยเอื้อน ว่า
...............
"พี่ครับ .... นั่งรถมาหลายร้อยกิโล ข้ามเขามาพันลูก ....
พี่ยังอุตส่าห์คาบความโกรธมาด้วย ... รบกวนสุนทรียภาพ ฮิ๊บอ๋ายเลย ...."
ถ้าอยากจะอารมณ์เสีย ทำไมไม่วีนแตกที่บ้านพี่ล่ะ... พี่มาเที่ยวทำไม ?"
เพียงแค่ได้ฟัง ประโยคนี้ .... มันก็วาบเข้ากลางใจ ...อุปมาดั่งสายน้ำจากผาสูง.. ที่ตกลงสู่คุ้งน้ำ
หากมองว่า น่ารำคาญ .... มันก็เฉอะแฉะยิ่งนัก ....
หากมองว่า สวยงาม .... มันก็น่าทึ่งยิ่งนัก
แต่ หากมองในมุมที่ถูกต้อง ....
สายรุ้ง ก็ทอแสงทั้งเจ็ดสี ออกมาได้อย่างงดงามน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
....
..
.
สายลมยังพัดเอื่อย... สายน้ำยังไหลริน
เสียงหัวเราะยังดังแว่ว ... กลิ่นบุหรี่ ยังคละคลุ้ง ..
ทุกอย่าง... ยังเหมือนเดิม ...
ยกเว้น ใจของข้าพเจ้า .... ที่เปลี่ยนไป
ณ จุดหมายปลายทาง ....
เสียงน้ำตกกึกก้อง ... นี่แหละ ... ทีลอซู ..มหาน้ำตก ..
กลุ่มเด็กทิงนองนอย ...
ยังคงพูดหยาบ ... ดื่มเบียร์ ... สูบบุหรี่ ....
และหัวเราะอย่างสุขใจ ... ไม่ไกลจากข้าพเจ้านัก
.....
..
.
"คิดถึงน้องๆ IE ของพวกแกว่ะ ... ถ้าพวกมันมาที่นี่ .... คงจะได้สนุกกัน"
ข้าพเจ้ารำพึงอย่างลืมตัว กับสาวก IE แก่ๆ ทั้งสอง ....
.......
....
..
.
... แล้วข้าพเจ้าก็หลับตา ....
... แล้วข้าพเจ้าก็หลับตา ....
สูดลมหายใจลึกๆ ...
รับรู้ได้ แต่กลิ่นของความสุข และอิสระ .... เท่านั้น
นึกบอกตัวเองในใจว่า ....
"... ขอเวลาชาร์จแบต ให้ชีวิตสักวันสองวัน ...
แล้วจะรีบกลับไปที่ภาค ....
ไปหาพวกแก ... ไอ่พวกเด็ก IE ทิงนองนอย ...... "
........................................................
........................................................
