ครบกำหนด 7 วัน .... ตามที่สัญญากันไว้ ....
ข้าพเจ้าก็กลับมาแล้ว ....
กลับมาจาก .... จากดินแดนที่เงียบสงบ
.... ล้าหลัง .... ด้อยพัฒนา ....
ข้าพเจ้าก็กลับมาแล้ว ....
กลับมาจาก .... จากดินแดนที่เงียบสงบ
.... ล้าหลัง .... ด้อยพัฒนา ....
ชีวิต 7 วันเต็มๆ ในการใช้ชีวิตแบบง่ายๆ ....
ได้เปิดตา เปิดใจ ในดินแดนที่เงียบสงบ
แม้จะถูกกล่าวหาว่า เป็นดินแดน แห่งความล้าหลัง
ด้อยพัฒนา และเผด็จการสมบูรณ์แบบ ....
แต่ทุ่งนาอันเขียวขจี ..... แม่น้ำอันใสสะอาด
ป่าอันอุดมสมบูรณ์ .... พระศาสนาอันร่มเย็น ....
และ .... ผู้คนที่มีจิตใจอันดงาม ....
..... ทำให้ความรู้สึกของข้าพเจ้า เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง .....
เครื่องบินทะยานสูงขึ้นๆ สู่ท้องฟ้าอันสดชื่น สีฟ้าสดใส ขับให้สีขาวสะอาดของหมู่เมฆ ดูเด่นชัด
เมื่อเข้าเขตประเทศไทย ....ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างกระทันหัน .....
ความเขียวของป่า หายไปหมด ....
ทุ่งนาอันกว้างใหญ่ไพศาล รกร้าง ... ว่างเปล่า
ยิ่งเข้าใกล้เขตกรุงเทพมหานคร ...กลุ่มเมฆเริ่มหนาทึบ น่าสะพรึงกลัว ...
ดูมืดมน และหม่นหมอง ....
สะท้อนเรื่องราวในใจของคนไทยทุกคน ....
เมื่อลดระดับ... ผ่านขอบชานกรุงเทพ ตัดข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ...พายุเริ่มกระหน่ำ ทั้งพระนคร ดูมืดมิดไปหมด .....
แล้วเครื่องบินกลับลำแถบรังสิต มุ่งหน้าสู่สุวรรณภูมิ ....
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มองเห็น .... ดูรุงรังไร้ระเบียบ
บ้างก็ใหญ่โตเกินความจำเป็น ...
ตลาดขนาดยักษ์ นี้ ..... น่าจะเป็นตลาดไท ...
เครื่องลดระดับลงอย่างรวดเร็ว เหนือ มอเตอร์เวย์
กางล้อตรงหลังคาบ้านท่าน ดร. สิทธิพร ... ท่านอาจารย์อ๊อก .... พอดี
มองไปสุดตา เห็นยอดแหลมของมหาวิหาร ของวัดปลูกฯ ....
แทรกท่ามกลางดงหอพักซอยเกกีฯ มีตึก 12 ชั้น ยืนทะมึนอยู่ไกลนัก
และแล้ว ..... ล้อเครื่องบิน ก็แตะแผ่นดินไทย
ณ อภิมหาโครงการ ที่มีการคอรัปชั่น ที่ซับซ้อนที่สุดในโลก
ถูกต้องแล้วครับ .... สนามบินสุวรรณภูมิ ... อันโด่งดัง
เครื่องบินจอด กำลังจะเข้าจอดแล้ว ...
สายฝน ยิ่งกระหน่ำมากขึ้น .....
ภาพภายนอกดูลางเลือน มากขึ้น ....
ทุกอย่างดูสิ้นหวังไปหมด .....
สายฝน ยิ่งกระหน่ำมากขึ้น .....
ภาพภายนอกดูลางเลือน มากขึ้น ....
ทุกอย่างดูสิ้นหวังไปหมด .....
ข้าพเจ้าหยิบกระเป๋าคู่ใจ ลุกออกจากที่นั่ง ....เตรียมพร้อม จะออกสู่โลกแห่งความจริง
จะฝนตกแดดออก ก็ช่างหัวมัน ....
ดีๆ ชั่วๆ มันก็คือ บ้านของเรา ประเทศของเรา .....
ตอนนี้ .... ชาร์จแบต .... เต็มแล้ว ....
ขอขอบคุณ .... ทุกๆ ความรู้สึกดีๆ
ที่มีให้กันตลอดมา และตลอดไป .....
.... แล้วพบกัน ครับ .....
จะเล่าให้ฟังว่า ...
ข้าพเจ้าไปทำอะไรมาบ้าง ...
ได้พบ ได้เจอ ได้เรียนรู้อะไรบ้าง .....
แม้อาจจะไม่ใช่เรื่องราวที่เกี่ยวกับ ie story เท่าใดนักแต่หวังว่า น่าจะมีประโยชน์บ้าง ...
สำหรับทุกๆ คนที่เข้ามาอ่าน ...
ใช่ไหม ?
.............................................................
