ตอนที่ 112 : อย่าลืมสัญญา นะ นะ นะ ...

เสาร์ที่ 12 มกราคม ....

หลังจากที่ข้าพเจ้า พยายามจัดคิวชีวิตให้ลงตัว

ในที่สุด ก็ได้ปลีกเวลา ไปทำสิ่งหนึ่งที่อยากจะทำมากๆ ได้สำเร็จ

ใช่แล้วววว ..... ไปปลูกป่าชายเลน ณ คลองโคน เมืองสมุทรสงคราม

จากแผนการ ที่วางกันไว้

พวกเราต้องนั่งเรือ ออกไปถึงปากคลอง ณ ปากอ่าวไทย

แล้วทำการ ปลูกต้นโกงกางกัน .......

เมื่อข้าพเจ้ามาถึงจุดนัดพบ .....

เจ้าถิ่นคลองโคน ก็รีบวิ่งมาต้อนรับในทันที

เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้จริงๆ... หมาอะไร ดูโสๆ มอมๆ น่ารักมาก

เปื้อนโคลนเปื้อนเลนมอมแมม .....

ราวกับ จะวิ่งมาบอกว่า ... อีกไม่นาน

สภาพของข้าพเจ้า คงจะไม่แตกต่างไปจากมันแน่ๆ ....

พลพรรคชาว IE นักอนุรักษ์พร้อมแล้ว ...

งานนี้ มากันเกือบๆ 30 คน

ส่วนใหญ่ คือ ชาว Zn6 ..... ก็คือ พี่น้องปี 3Zn นั่นเอง

แต่ก็มี ชาวปีสี่มาร่วมด้วย 3 คน ....

สองสาวสุดสวย และ หนึ่งหนุ่มหล่อ ชาว Z8

คือสาวแพนเค้ก / สาวป่าน / และ หนุ่มอั้น ...

และมี น้องพีท ... หนุ่มน้อยปีสอง ชาว Z10

มาร่วมด้วยใจรักอีก 1 หนุ่ม

อ้อ ... มีชาว IE รุ่นโบราณมากๆ อีก 1 ท่าน

คือ คุณ Art ชาว Zn1 ที่โดนข้าพเจ้าหลอกล่อให้มาช่วยขับรถ

และ หลวมตัว ถูกลากมาปลูกป่าด้วย ......

และแน่นอน .....

ผู้อำนวยการทุกสิ่งทุกอย่าง คงไม่ใช้ใครอื่น ...

ก็คือ ท่าน ดร.อนิรุท .... ท่านอ๊อดที่รัก ของพวกเรานั่นเอง ....

พอได้เวลา .... เราก็ลงเรือหางยาวไป 4 ลำ ...

สองฟากฝั่งเขียวชะอุ่ม สดชื่นตา สดชื่นใจยิ่งนัก ....

ความจริง ข้าพเจ้า เคยไปเที่ยวลัดเลาะ

ตามป่าชายเลน มาแล้ว หลายแห่ง

แต่ขอก็บอกได้เลยว่า ... ที่นี่สวยสุดยอด
เขาบอกว่า

นี่ ..... อาจจะป่าชายเลน

ที่สมบูรณ์ ผืนสุดท้ายแห่งหนึ่ง ของประเทศไทย

แต่กำลังถูกทำลายๆ ลงไป มีพื้นที่น้อยลงๆๆๆๆ ...

เพราะอยู่ใกล้ความเจริญ มากที่สุด .....

อีกทั้ง พวกนากุ้ง และ โรงงานทั้งหลาย

ก็เริ่มบุกรุกทำลายป่าไปเรื่อยๆ

เรือพาพวกเรา ลัดเลาะไปตามลำคลองอันคดเคี้ยว ไปเรื่อยๆ

นั่งชมวิว และถ่ายรูปได้สักพัก ก็จะออกสู่อ่าวไทย แล้ว

ณ ปากอ่าว .... น้ำทะเลขุ่นเป็นสีโคลนตม

แต่ลมแรง สะอาดบริสุทธิ์ ชื่นใจโดยแท้ ....

คนเรือ พาเราลัดเลาะไปยัง จุดที่เราจะปลูกป่ากัน

มองไปไกลๆ สุดสายตา เห็นบ้านเป็นเพิงเล็กๆ เรียงรายกลางน้ำ
ดูวิเวก สันโดษ ส่วนตัว และคลาสสิคมากๆ .....
คนเรือบอกข้าพเจ้า ด้วยความใสซื่อ ว่า .....
เพิงเหล่านี้ เอาไว้ "นอน-เฝ้า-หอย" ....
คนจิตใจเยี่ยงข้าพเจ้า อดยิ้มเล็กๆ
และ อดคิดแบบลึกๆ โสๆ ไม่ได้ ....
โอววว์ ... นอนเฝ้าหอยกลางทะเล ....

ช่างโรแมนติก สุดๆ เลยอ่ะ .....


พอเรือจอดเข้าที่ ....
ทีมช่างภาพ .... พร้อม
นางแบบ .... พร้อม ....
เตรียมจะลง ลุยโคลนเลนแล้ว ....

ท่านจ่าอ๊อด ... เตรียมลงพื้นที่

แนวต้นไม้ สีเขียวทึบด้านหลัง

คือ แนวป่าชายเลนริมฝั่ง อันอุดมสมบูรณ์

ที่นับวัน ..... จะถูกทำลาย ลงไปเรื่อยๆ

ส่วนจุดที่เขา... ปักตอไม้ไว้เป็นแนวๆ คือ เขตที่กำลังจะปลูกป่ากัน

ก็หวังกันว่า .... หาก มีคนค่อยๆ มาช่วยกันปลูกไว้เรื่อยๆ

ทีละเล็กทีละน้อย ....
สักวันหนึ่ง .... ป่าชายเลนอันอุดมสมบูรณ์

ก็จะค่อยๆ งอกเพิ่มขึ้นๆๆ

นี่คือ ต้นโกงกางน้อย .... ที่นำมาปลูกในวันนี้ ....
เวลาปลูก ..... ต้องเอาไปฝังราก บนพื้นเลนใต้น้ำ .....

แล้ว.... ชาวคณะฯ ก็เริ่มลุยกัน อย่างสนุกสนาน

การเดินแต่ละก้าว ยากลำบากมาก
ยิ่งใครตัวหนักๆ ก็ยิ่งจมลึก
เหมือนควาย ติดปลัก ...


แต่พวกเรา ก็ปลูกกันไป อย่างสนุกสนาน


ท่ามกลางเปลวแดด สายลม และ โคลนเลนอันเย็นฉ่ำ

มอมแมม ไปทุกคน ....

หากอยากผิวสวย ....
ก็ลองมา พอกโคลน อาบแดด
แช่น้ำทั้งอ่าวไทย เป็นสปาแบบธรรมชาติๆ จริงๆ
ที่นี่ ... โคลนนิ่ม ละเอียดดี ...

สปาแล้วผิวสวย .... ไม่เชื่อ ดูสีผิวของนางแบบ ของเราก็ได้ ...


หลังจาก ช่วยกันขุด ฝัง และปลูกต้นโกงกาง จนอ่อนล้า

ณ ตอนจบของกิจกรรม
ก็เกิด การเล่นแบบใหม่ .... สงครามโคลน ...
กติกาง่ายๆ คือ ขุดเอาโคลนเลน มาปาใส่กัน
รักใคร ชอบใคร .... ก็ปาใส่คนนั้น ....
สนุกแบบเลอะๆ ... แต่ก็มันจิงๆ ...
ข้าพเจ้าถ่ายรูปไป ก็ต้องคอยหลบสะเก็ดเลน ไป


ผลจากการการเล่น .... มอมแมมประมาณนี้ ...

นี่คือ สภาพของ น้องพีท
ปีสองรุ่น Z10 ... เด็กน้อยคนเดียว ในฝูงคนแก่
ถูกใครก็ไม่รู้ ... ล่อลวงมาปลูกป่า

จากนั้น ก็เตรียมเดินทางต่อ .....
จุดหมายถัดไป คือ

ไปอาบน้ำ .... ล้างเนื้อล้างตัว ล้างโคลน ที่กลางทะเล

เรือแล่นออกไป ท่ามกลาง เกลียวคลื่น และลมทะเลอันสดชื่น

มองไปไกลๆ เห็นเรือบรรทุกน้ำมัน ลำมหึมาอยู่ลิบๆ สุดขอบฟ้า

เมื่อถึงจุดเล่นน้ำ กลางทะเลอันกว้างใหญ่

ก็ได้ว่ายน้ำ ชำระล้างโคลนเลนกัน
ส่วนพวกที่ชอบสงครามโคลนเลน... ก็ยังคงทำสงครามกันต่อ

จนน้ำแถวนั้น ขุ่นเป็นโคลนตมอีก ...
เรียกว่า .... ยิ่งอาบน้ำ ก็ยิ่งเลอะเทอะไปกว่าเดิม ....

แล้วเรา ก็กลับเข้าฝั่ง ....

ลัดเลาะเข้าสู่ลำคลองสายเดิม ... ที่งดงาม

ข้าพเจ้า มิอาจจะบรรยาย

ถึงความร่มเย็น และสงบสุข ในคลองเส้นนี้

ยิ่งเห็นเพิงหลังน้อยริมน้ำ

กลางแมกไม้ที่เขียวขจี ....

มันก็สุดจะบรรยายได้ จริงๆ

และหาก ค่อยๆ ล่องเรือ ไปอย่างช้าๆ เงียบๆ

ค่อยลัดเลาะริมฝั่งไปเรื่อยๆ และเฝ้าสังเกตุดูอย่างตั้งใจ ...

ก็จะพบเหล่าเพื่อนๆ ที่น่ารัก มากมาย

นั่งอยู่ตามริมฝั่งน้ำ และ วิ่งเล่น ตามต้นไม้

เหล่าลิง จะคอยแอบมองพวกเราตลอดทาง ....

บางตัว กำลังวุ่นวายกับการทำกิจกรรมริมตลิ่ง ...

เช่น การขุดรูปู .... จับปูตัวใหญ่ๆ มาอวด พวกเรา ...

ลูกลิงตัวน้อยๆ เกาะบนยอดไม้

แอบดูพวกเราอย่างอายๆ
ตำหน้าตาบ้องแบ๊ว ... แบบ แอ๊บแบ๊ว ...

ในแนวที่น่าจะเรียกว่า ... "แอ๊บ-ลิง" ...

พวกลิงวัยรุ่น โชว์ลีลา

กระโดดข้ามกิ่งไม้ไปมา .... น่าหวาดเสียว

บางตัวที่เรียบร้อย และขี้อาย ก็แอบมองแบบเงียบๆ

ส่วนเจ้าตัวนี้ .... คงเป็น พวก "ชอบโชว์" ....

นั่งอ้าขา ให้ข้าพเจ้าถ่ายรูป แบบไม่อายฟ้าดิน ....

ส่วนเจ๊ลิง ตัวนี้ ... เป็นแม่ลูกอ่อน ...

ตอนนี้ ลูก หนีไปห้อยโหนเล่น ตามประสาลิง

ตลอดรายทาง มีฝูงลิง มายืนมองเรา ....

ท่าทางเป็นมิตร ... และ อยากรู้อยากเห็น

อย่างน้อย ก็ช่วยแสดงให้เห็น....

ถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่าผืนเล็กๆ ผืนนี้ ....

และ หากดูดีๆ บนผิวน้ำ จะเห็นลูกกะตาเล็กๆ ว่ายน้ำไปมา ....

มัน ก็คือ .... เหล่า ปลาตีน นั่นเอง ....

ปลาตีนที่นี่ มีทุกขนาด

ตั้งแต่ตัวจิ๋ว .... ขนาดเท่าปลายนิ้ว

ไปจนถึง .... ปลาตีนขนาดลูกควาย ...

หากตั้งใจฟังดีๆ ....

จะได้ยินเสียงนกร้องเซ็งแซ่ ตลอดสองฝั่งคลอง

นกกางเขนตัวน้อย เกาะขอนไม้ผุ ๆ ขอนหนึ่ง

กำลังลอยมาตามน้ำ ....

ทำให้ ใจของข้าพเจ้า ล่องลอยและซาบซึ้ง

ไปกับบทเพลง "ขอนไม้" อันกัดกินใจ ...

......

".... เปรียบกับพี่เป็นแค่ขอนไม้

ต่อให้รักเจ้ามากพียงไหน

ผุพังไป .... พึ่งพาก็ได้ไม่นาน

เปรียบกับพี่เป็นแค่ขอนไม้

เกาะลอยคลอให้เพียงข้ามวัน

แต่ฝั่งฝัน ..... ขอเพียงให้เรือพาเจ้าไป .... "

........

..... ซึ้งจิงๆ อ่ะ

ขณะที่ ข้าพเจ้ากำลัง นั่งเหม่อเพลินๆ ...

เพื่อนเก่าที่น่ารักของข้าพเจ้า

ก็โผล่มาทักทายอย่างเงียบๆ ....

ก็ตัว "เห้" ที่น่ารักนั่นเอง .....
ตัวนี้ อ้วนท้วน สมบูรณ์ ลวดลายอลังการ ....

เรียกว่า เป็น ตัวเห้ที่หล่อสุดๆ ในย่านคลองโคน ....

เรือ ค่อยๆ ล่องลอย กรีดผืนน้ำอันเงียบครึ้ม ไปอย่างช้าๆ

ต้นโกงกาง หนาแน่นริมฝั่ง ....

ผลิใบเขียวสด ตลอดริมน้ำ

รากอันซับซ้อน หยั่งลงลึก

ราวกับจะปกป้องผืนน้ำ ผืนดิน

และ เหล่าสรรพสัตว์ อย่างหวงแหน

ข้าพเจ้า มองธรรมชาติ รอบกาย อย่างอิ่มเอิบใจ ....

พยายาม เก็บภาพ เก็บความรู้สึก

เก็บความทรงจำ เก็บความฝัน

และ เก็บความหวัง ....

ให้มากที่สุด มากเท่าที่จะทำได้ .....

วันนี้ .... เด็กกลุ่มเล็กไม่กี่คน ...

มาช่วยปลูกโกงกางต้นน้อยๆ ริมอ่าวอันกว้างใหญ่ .....

สกปรก เลอะเทอะ มอมแมม .... แต่ก็สุขใจกันถ้วนหน้า ...

แม้จะน้อยนิด แต่ก็เป็นจุดเริ่มที่ดี

ที่เกิดขึ้น ณ กลางใจของพวกเราทุกคน

".... จะอีกนานแค่ไหนหนอ ....

ความอุดมสมบูรณ์ และความสุขของทุกสรรพสิ่งในแถบนี้

จะกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ...."

นึกถึงลิง /ปู / นก / ปลาตีน และ เห้ๆ ทั้งหลาย

รวมทั้ง นึกถึง เจ้าหมาน้อย แห่งคลองโคน ....

สภาพที่ เลอะเทอะ เปรอะเปื้อนโคลนเลนมอมแมม .... ของมัน

แทบจะไม่แตกต่าง จากพวกเรา ณ เวลานี้ ....

ข้าพเจ้าบอกตัวเองว่า

.... สักวัน ข้าพเจ้า จะต้องกลับมาที่นี่อีก อย่างแน่นอน ....

เรือของข้าพเจ้า .... ยังคงแล่นเอื่อยๆ สู่จุดหมาย ...

เหล่าลิงทะโมนทั้งหลาย

ก็ยังคงวิ่งกรู ตามเรือมาเรื่อยๆ ....

อย่างร่าเริงและคึกคนอง

แล้ว พวกมัน ...

ก็มาหยุดที่หน้าป้าย แห่งนี้ ...

พวกมันหยุดนิ่ง

ราวกับตั้งใจ จะให้ข้าพเจ้าถ่ายรูปอย่างจุใจ ....

ดูราวกับว่า .... จะส่งข่าวสาร

ให้ผู้มาเยือนทุกคน ได้รับรู้ และจดจำ ว่า...

อย่าได้ ลืมพวกมัน

อย่าลืมเพื่อนๆ ของมัน ....

อย่าลืมป่า ผืนนี้ ....

และ

อย่าลืมสัญญา .... ว่า

จะกลับมาที่นี่ .... อีกครั้ง ....

......

อย่าลืมสัญญา นะ นะ นะ ...

.....................................

ขอขอบคุณ สมาชิกทุกท่าน ที่ร่วมโครงงานนี้ มากๆ

ขอขอบคุณทีมงาน และ ท่านอาจารย์อ๊อด มากๆๆๆๆ เช่นกัน

และ ขอขอบคุณ ผู้ที่สนับสนุนโครงงานนี้ ทุกๆ ท่าน

ทั้งกำลังทรัพย์ กำลังกาย และ กำลังใจ

หากมีโอกาสดีๆ ...

จะจัดโครงงานแบบนี้ อีกแน่นอน ...