ตอนที่ 113 : วันที่ โลกลืม ...

ตอนเด็กๆ ข้าพเจ้ามักจะฝันมากมายว่า .....

พอโตขึ้นแล้ว เราจะเป็นอะไรดีหนอ ?
เป็นหมอ เป็นตำรวจ เป็นคนขายข้าวเหนียว
หรือฝันอันยิ่งใหญ่ ... อยากจะเป็นนักร้อง
อยากเป็นโน่นเป็นนี่ มากมายหลายอาชีพ

แต่มีอาชีพเดียว ที่ข้าพเจ้าไม่เคยฝัน

ก็คือ จะมาทำงานเป็น "คนสอนหนังสือ"
เรียกแบบโก้ๆ ว่า “อาจารย์” ....

เรียกแบบบ้านๆ ว่า “ครู” ....
แต่เชื่อไหมว่า สองคำนี้

แตกต่างกันมากมาย ทั้งด้านคำแปล และ ความหมายที่แท้จริง

ข้าพเจ้าเคยรำพึงรำพัน มากมายหลายหนว่า
การเป็นครู ในระดับมหาวิทยาลัย นั้น น่าจะโชคดีที่สุด ....
เพราะ ถือว่า เป็นเรือลำเกือบๆ จะสุดท้ายของเด็กๆ ....
เรียกได้ว่า พอส่งเด็กขึ้นฝั่งเสร็จ .....
เด็กก็ได้ออกไปทำงาน สามารถทำมาหากินได้เลย .....
ด้วยเหตุผลนี้ ก็เลยทำให้ สถานะของ ครูมหาลัย ....

ดูยิ่งใหญ่ ดูอลังการ เยี่ยงเทพ
เพราะ สามารถทำให้เด็กเรียนจบ... ทำให้ดูฉลาดโดยฉับพลัน
เด็กสามารถมีงานดีๆ ทำ มีเงินเดือนดีๆ มากมาย
ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว

กว่าเด็กๆ ทุกคน จะฝ่าฟันมาจนถึงจุดนี้ ....

คือ ได้มาเรียน และ จบปริญญาตรี
ต่างก็ต้อง ผ่านมือเหล่าคุณครูๆ มากมายหลายท่าน .....
ทุกๆ ท่าน ต่างต้อง ช่วยกันพายเรือ

ส่งต่อเด็กๆ มากันมาเป็นทอดๆ
ตั้งแต่ชั้นอนุบาล – ประถม – มัธยม ....
หากลองนับดู ก็ไม่ต่ำกว่า 14 ปี เป็นอย่างน้อย ....
รวมทั้ง ..... ต้องผ่านมือ ครูผู้ยิ่งใหญ่อีกสองท่าน

คือ คุณพ่อ-คุณแม่
ที่เมตตาเลี้ยงดูสั่งสอน และห่วงไยพวกเรา

มาตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาเกิด ตราบถึงจนทุกวันนี้

ดังนั้น

ในความรู้สึกของข้าพเจ้า
เวลาเหล่าศิษย์ มานิยมชมชอบ
สรรเสริญเยินยอ ..... ซาบซึ้งตรึงใจ
หรือ มาเยี่ยมเยียนอวยพร
มาให้ของขวัญ มาให้กำลังใจ
มาทำอะไรดีๆ มากมาย ให้ข้าพเจ้าชื่นใจ .....
มันก็ รู้สึกดีนะ ....

แต่ .... มันก็ รู้สึกแปลกๆ เช่นกัน

เพราะ ความจริงแล้ว
ข้าพเจ้า รู้อยู่แก่ใจลึกๆ ว่า .....
นี่.... มิใช่ผลงานของเราเพียงคนเดียว
แต่นี่ คือ ผลงานของคุณครูๆ ทั้งหลายในทุกระดับชั้น
ที่ช่วยทำงานร่วมกัน อย่างต่อเนื่อง .....
แม้เหล่าคุณครูทั้งหลายเหล่านั้น จะไม่รู้จักกันเลย

แต่ข้าพเจ้าเชื่อว่า
คุณครูทุกๆ ท่าน.... ต่างก็มีจุดมุ่งหมายร่วมกัน
คือ ตั้งใจที่จะช่วยดูแล และ ชี้นำ ให้พวกเราทั้งหลาย
เดินทางไปสู่จุดมุ่งหมาย ที่หวังไว้ด้วยดี
ดังนั้น

ในภาพรวมทั้งหมด
ตัวข้าพเจ้าเองนั้น ก็ถือได้ว่า..... เป็นเพียง มือสุดท้าย
แต่ได้หน้าได้ตา ได้ credit
และได้ความรักเคารพไปเต็มๆ
ทั้งๆ ที่มีส่วนร่วมในการศึกษา ของเด็กทุกคน เพียงน้อยนิด ....

ดังนั้น .....
หากท่านทั้งหลาย .....
จะคิดถึง ข้าพเจ้า ....
จะคิดถึง ภาควิชาที่อบอุ่นของเรา
จะคิดถึง สถาบันของเรา .....
ก็จง .... อย่าลืมคิดถึง โรงเรียนเก่า ....

และ คุณครูเก่าๆ ด้วย
ถึงแม้ว่า บางที ... ท่านเหล่านั้น จะดุ จะขี้บ่น จะน่าเบื่อ
หรือ ท่านอาจจะ กลายเป็นเพียง ความทรงจำเก่าๆ

ที่แสนจะเลือนราง ของพวกเรา
แต่ท่านทั้งหลายเหล่านั้น .....

ต่างก็มีส่วนร่วม และเกื้อหนุน
ให้พวกเราทุกคน ..... เดินทาง มาจนถึง ทุกวันนี้ได้ ....

ดังนั้น
ณ วันนี้ ขอให้พวกเราทั้งหลาย ....
ได้ร่วม ระลึก ถึงคุณครูทั้งหลายบ้าง สักวัน นะ ...
เพราะ วันนี้ คือ วันที่ 16 มกราคม

เป็น .... วันครู

วันที่ โลกลืม .....

.........................................