ตอนที่ 148 : งานหนัก...งานเซ็ง...งานไร้ค่า ..(2)

สาเหตุที่ข้าพเจ้า เขียนเรื่องราว IE Story ในตอนนี้ ...

ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะชี้ให้เห็นว่า ...

ชีวิตจริงของคนธรรมดาๆ คนนึงรอบๆ ตัวเรา ... เขากำลังทำอะไรอยู่

บางที พวกเรามัวแต่คิด หมกมุ่นครุ่นคิด ... เรื่องของตัวเราเอง

พวกเรามัวแต่ ระทมทุกข์ในความสุขของตนเอง ....

จึงปล่อยชีวิตของตนเอง ให้ผ่านไปวันๆ ....

.... ก็ลอง อ่านดูไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน นะ ...

ข้าพเจ้าชอบมากๆ เวลาไปเที่ยวทะเล แถบฝั่งอันดามัน ...

จากภาพนี้ คือ หมู่เกาะสิมิลัน พังงา ....

ทะเลสีสวย ฟ้าใส ... น้ำใส

อาชีพหนึ่ง... ที่มีหน้าที่คอยบริการพวกเรา เรียกว่า เด็กเรือ ....

เขามีหน้าที่สารพัด ตั้งแต่ขนของ ผูกเรือ แจกน้ำ

หรือ เป็นไกด์ทัวร์ พาเราลงน้ำ ดูปลา ดูปะการัง .... สารพัดหน้าที่

เด็กเหล่านี้ .... ชอบใส่เสื้อสีสดใส ตัดกับ สีผิว ที่ดำเมี่ยมแบบสะดุดตา

ข้าพเจ้าแซวเขาบ่อยๆ ว่า ....

"เสื้อสีสวยจิงๆ .. ใส่แล้วเท่สุดๆ ...."

เขาตอบแบบอายๆ ว่า ...

"มันจำเป็นต้องใส่ เสื้อผ้าสีแบบนี้ครับพี่

เพราะ ... หากมีเหตุฉุกเฉิน ...

พวกพี่ๆ จะได้เห็นผมง่ายๆ ไม่ตกใจ ..."

คำตอบนี้ ทำให้อาจารย์สอน safety อย่างข้าพเจ้า ทั้งอาย ทั้งอึ้ง ...

นี่คือ เด็กเรือ แห่ง หมู่เกาะสุรินทร์ พังงา ... เช่นกัน

ผิวสีดำเมี่ยม เสื้อสีชมพูสด ตัดกับทะเลสีฟ้าแบบสุดๆ ...

ปลอดภัยสุดๆ ....
เด็กเหล่านี้ ไม่ใช่ชาวป่า ชาวเลอะไร ....

ส่วนใหญ่เรียน ปวช. ปวส. ในจังหวัด

ช่วงปิดเทอม ก็มาทำงานเป็นเด็กเรือ เพื่อเก็บเงินเรียนหนังสือกันทั้งนั้น

เชื่อไหมว่า .... แม้จะอยู่ไกล สุดขอบทะเล .....

หนุ่มคนนี้ ... ฝันอยากเป็น วิศวกรอุตสาหการ แห่ง สจล.

... ขอเป็นกำลังใจ ก็แล้วกัน นะน้องนะ ...

เพราะ ฝันนั้น งดงามเสมอ ....

และ ฝากถึงชาว IE ทั้งหลายว่า ....

ณ จุดที่เราเป็นกันอยู่ทุกวันนี้ ... วิศวกรอุตสาหการ แห่ง สจล.

เป็นฝันอันสุดเอื้อม .... ของคนอีกหลายๆ คน จริงๆ .....

ณ อุทยานแห่งชาติแม่เงา จังหวัดตาก ...

ข้าพเจ้าล่องแพไม้ไผ่ลำเล็ก ... ตามลำน้ำแม่เงา

เด็กเรือที่นี่ เรียกว่า เด็กถ่อแพ ....

ชีวิตหนักกว่าเด็กเรือ แถบอันดามันมากๆ

เพราะต้องเอาไม้ไผ่ลำยาวๆ ถ่อแพไปเรื่อยๆ ตามกระแสน้ำ

ต้องคอยหลบหลีกแก่งหิน วังน้ำวนต่างๆ ....

.... ข้าพเจ้า เสียค่าล่องแพ ไป 300 บาท ... ใช้เวลาสัก 2 ชั่วโมง ...

เด็กถ่อแพ ... ได้ 50 บาท ...

เขาบอกว่า .... ตอนล่องแพไปตามน้ำ มันไม่ค่อยเหนื่อยหรอกพี่ ...

แต่ตอน เอาแพ ทวนน้ำ กลับมา ... มันยากกว่าเยอะเลย ...

ข้าพเจ้าฟังแล้วก็อึ้ง เพราะไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลย ....

ถือว่า เป็น 50 บาท ที่โหดสุดๆ โดยแท้ .....

นี่ก็เป็น ชะตากรรม ที่ไม่ค่อยจะแตกต่างจาก .... เด็กถ่อแพแห่งแม่เงา ...

นี่คือ หนทางสู่ มหาน้ำตกทีลอซู อันยิ่งใหญ่ ที่อุ้มผาง จังหวัดตาก ...

เราต้องล่องเรือยาง ตามลำน้ำอันคดเคี้ยว และสวยงาม ....

โลกรอบกายข้าพเจ้า สวยงามยิ่งนัก ....

สายน้ำ .... นก ... ละอองน้ำกรีดเป็นสายรุ้ง ...
ทุกอย่างสวยสดงดงาม ....

แต่ชีวิตจริง ... ของหนุ่มที่กำลังพายเรือยาง อยู่ด้านหลังข้าพเจ้านั้น ...

จะหฤโหด ... หนักหนาเพียงใดนั้น ...

คงไม่ต้องจินตนาการมาก ...

ปากคลองตลาด .... เป็นตลาดแห่งชีวิตชีวาของกรุงเทพ ...

หากใครอยากดู สีสันแห่งชีวิต .... ลองมาที่นี่ได้ ตั้งแต่ตีสอง ตีสาม ....

ดู logistics ของพืชผัก ผลไม้ ดอกไม้ .... น่าทึ่ง ๆๆๆ

เวลาถ่ายรูปที่ตลาดนี้ ก็ตื่นเต้นเร้าใจสุดๆ

เพราะ แม่ค้าทั้งหลาย she ปากจัดจิงๆ ....

อาชีพที่ต้องใช้พรสวรรค์ และความชำนาญสุดๆ ของตลาดนี้ คือ คนเข็นผัก ...

ต้องว่องไว อดทน และ อึดสุดๆ ....

ต้องรู้ลู่ทางการเข็นผักเป็นอย่างดี

เพราะต้องขนผัก ลัดเลาะในตลาดที่วุ่นวาย สับสน

ยิ่งทำรอบการเข็นได้มาก ... ก็หมายถึง รายได้ค่าเข็นผัก ที่มากขึ้น

บางราย .. ต้องเข็นข้ามสะพานพุทธ

ซึ่งก็ถือว่า โหดสุดๆ ... เพราะสะพานทั้งสูงทั้งชัน .....

แต่ก็ต้องทำ ... เพราะ ชีวิต ไม่มีทางเลือกอื่น ...

ชีวิตนี้ เลือกไม่ได้หรอกว่า ...

จะขอเข็นผัก เฉพาะบนทางเรียบ ทางราบ เท่านั้น ...

เขาจ้างให้เข็นผัก ขึ้นยอดภูเขาทอง ... ก็จำเป็นต้องทำ ...

เพราะทางเลือกในชีวิต มันน้อยจริงๆ ....

วันเบาๆ ของหนุ่มตังเก .... แห่งปากน้ำปราณบุรี ประจวบคีรีขันธ์

หลังจาก รอนแรมกลางทะเลหลายวัน ... ก็ได้พักผ่อน

พัก... เพื่อรอเวลา ออกหาปลาอีก ....

ตังเกคนนี้ คงไม่ใช่พม่า เพราะที่ไหล่ซ้ายและขวา

สัก คำว่า "พ่อ-แม่" ไว้... เป็นกำลังใจ ในชีวิต .....

เด็กขนปลา .... คือ logistics อีกทอดหนึ่งจากเรือหาปลา ...

งานนี้ หนักสุดๆ เพราะปลาเหล่านี้ แช่น้ำแข็งมาเรียบร้อยแล้ว ...

จึงหนักสุดๆ เย็นสุดๆ ... เหม็นสุดๆ ลื่นสุดๆ ....

หนุ่มล่ำ หน้าซื่อคนนี้ ... อยู่ที่ท่าเรือทับละมุ จังหวัดพังงา ...

ใครสนใจปลุกปั้นเข้าวงการ ลองติดต่อได้ ....

แต่คงต้องสอนภาษาไทยเพิ่มเติม

เพราะพูดไทย ยังไม่ชัด .... แบบว่า.... เป็น พม่า อ่ะ ...

ที่เกาะกระดาน จังหวัดตรัง ....

ชาวประมง ยิ้มสดใส แบกปลาตัวใหญ่ขึ้นมาขาย ที่รีสอร์ตบนฝั่ง ....

สำหรับ หลายๆ คน ....

กีฬาตกปลา คือ ความสนุก ความหรรษา ความท้าทาย ...

แต่สำหรับเขา ....

กีฬาตกปลา คือ ความท้าทายความอยู่รอด ในการดำรงชีพ ....

ข้าพเจ้า ยืนอยู่บนสะพาน แอบถ่ายรูปลงมาเงียบๆ ... ที่ระนอง ....

ลุงสองท่าน ... ทอดแหจับปลา อย่างเอาเป็นเอาตาย

พอเห็นขนาดของปลา และ จำนวนปลาที่ลุงจับได้

ก็ท้อใจ แทนจริงๆ .... เพราะทอดแต่ละครั้ง

ได้ปลา 2-3 ตัว .... ตัวเท่าลูกแมลงสาบ ...

โถๆๆๆๆ .... แต่ลุงก็ตั้งอก ตั้งใจ ไม่ท้อถอย ...

นับถือ ๆๆๆๆ

อาชีพ คลาสสิค ของคนไทย .... ชาวนา

ภาพนี้ ถ่ายที่สมุทรปราการ ... เลยมี นกนางนวล ติดมาด้วย ...

เรื่องแปลก คือ ไม่ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน

เทคโนโลยี จะมีมากแค่ไหน ....

ทั้งเครื่องจักร ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง แบบดีๆ ....

หรือ แม้ว่า กลไกการตลาด จะทำให้ ข้าวราคาแพงขึ้น ๆๆๆๆ

แต่ ...

ชาวนา ก็ยังจน เหมือนเดิม ....

นี่คือ เรื่องตลก ... ที่เป็นจริง ของกระดูกสันหลังของชาติเรา ...

ข้าพเจ้ายืนอยู่บนสะพานพระรามแปด กรุงเทพ ....

ถ่ายรูปคนสวนของ กทม. กำลังรดน้ำต้นไม้
ตอนแรก ตั้งใจจะถ่ายในแนวขำๆ แบบว่า ...

ให้ดูเหมือน... เขากำลังปัสสาวะ แบบแรงสุดๆ ...

แต่หลังจาก ดูได้สักพัก ก็เพิ่งพบว่า

งานรดน้ำต้นไม้แบบนี้ มันหนักสุดๆ ....

เพราะรดด้วย ท่อฉีดน้ำ ที่ฉีดมาแรงสุดๆ

ประมาณว่า แรงแบบ ที่ใช้ดับเพลิงขนาดย่อมๆ ได้เลย

นี่หมายความว่า ในแต่ละวัน ....

เขาต้องเดินรดน้ำดับเพลิง แบบนี้ วันละหลายชั่วโมง

เพื่อให้เรา ได้ชื่นชม สวนสวยๆ ตามริมทาง ....

ที่ฟาร์มโชคชัย สระบุรี .....

"เด็กเลี้ยงแกะ" ... หนุ่มน้อย กำลังโชว์การแสดงแกะ ...

โดยสรุปแล้ว ข้าพเจ้าไม่รู้ว่า staff ที่นี่ .... ทำงานอะไรกันแน่ ...

เป็นเด็กเลี้ยง วัว เลี้ยงแกะ เลี้ยงม้า ....

หรือ เป็นแค่ นักแสดง คอยต้อนรับนักท่องเที่ยว .....

หรือ บางที .... อาจจะเป็นทั้งสองอย่าง ...

ซึ่ง ก็ถือว่า ทำงานได้คุ้มสุดๆ ....

ลุงเลี้ยงวัว ... จังหวัดเลย

หากมองในแง่เศรษฐศาสตร์ ... วัว 1 ตัว ใช้ คนเลี้ยง 1 คน ....

แบบนี้ ไม่คุ้มสุดๆ ....

แต่หากรู้ราคา ของวัวพ่อพันธุ์ตัวนี้ .... รับรองว่า จะหนาวแน่ๆ

เพราะ แพงสุดๆ .... แบบว่า ซื้อรถยนต์ดีๆ ได้เลยอ่ะ ...

อุบลราชธานี .... รถของข้าพเจ้า ยางแตก ....

ขณะที่ข้าพเจ้ายัง งงๆ งวยๆ

พยายามใช้ความรู้ทางวิศวกรรม ช่วยในการถอดยาง ...

ตำรวจ ท่านนี้ ก็แวะมา ....

ข้าพเจ้า หงุดหงิด .... นึกจี๊ดในอารมณ์ ขึ้นมาทันทีว่า ....

"มรึง... จะมาหาเรื่องเอาเงินอะไร อีก .... กรู กำลังยุ่ง ..."

แต่ ...ตำรวจหนุ่มน้อยเมืองอุบล ขับรถแวะมาโฉบ .... เอ่ยถาม

"สวัสดีครับ .... ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ ....

ผมไปตาม ช่างมาช่วยดีกว่านะครับ .... สะดวกกว่า". ...

แล้ว เขาก็จากไป .... แล้วกลับมาอีกครั้ง พร้อมความช่วยเหลือ ....

ทำหน้าที่ "ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์" .... อย่างสมบูรณ์

นี่คือ บทบาทของตำรวจไทย ... ที่ข้าพเจ้าไม่ได้สัมผัสมานาน ....
ดังนั้น เวลาที่ข้าพเจ้า เจอตำรวจท่านอื่นๆ ทำอะไรที่แย่ๆ ....

ข้าพเจ้า ก็จะระลึกถึง ตำรวจเมืองอุบลฯ ผู้มีน้ำใจ ท่านนี้เสมอ

บางที โลกเรา มันก็ไม่ได้แย่เสมอไป ....

คนดีๆ ... ยังมีอยู่

ตอนเด็กๆ หลายคนอาจจะอยากเป็น คนในเครื่องแบบ เช่น ทหาร ...

แต่จริงๆ แล้ว ... วิถีแห่งการเป็นทหารนั้น มีมากมายหลายทาง ...

เข้าเตรียมทหาร เรียนโรงเรียนนายร้อย .... หรือ เป็น ทหารเกณฑ์
ชาว IE หลายคน .... พอเรียนจบ ก็สู่ระบบเกณฑ์ทหาร รับใช้ชาติ ....

ชีวิตมีเรื่องสนุกๆ มาเล่าให้ข้าพเจ้าได้ฟังเยอะ ....
ในภาพ คือ ทหารเกณฑ์ ที่บางปะอิน อยุธยา ....

การเป็นทหาร บางครั้งก็ได้รับมอบหมาย หน้าที่ ที่น่าจะน่าเบื่อมากๆ ...

เช่น หนุ่มคนนี้ เฝ้าประตูวัดพระแก้ว ....

ชีวิตนี้ เซ็งมากๆๆๆ แน่นอน ....

ที่แม่ฮ่องสอน .... ทหารหนุ่มน้อย ท่านนี้

ได้รับมอบหมายให้ขายดอกไม้ ธูปเทียน ... หน้าศาลพระนเรศวร ...

ชีวิตดูสดใสร่าเริง เพราะ ได้สนทนากับ นักท่องเที่ยวมากมาย ...

แต่หากเป็นทหาร ในช่วงเหตุการณ์สำคัญ ...

เช่น รัฐประหาร 19 กันยา ที่ผ่านมา ....

ชีวิตทหารบางหมู่เหล่า ก็มีชีวิตชีวา ทันที ....

ได้ขับรถถัง ถือปืน คุมกำลัง ....

ที่สำคัญ .... ในคืนวันนั้น....

มีประชาชน อุ้มลูกจูงหลานมาดูรถถัง ...

มาถ่ายรูปกับรถถัง กับอาวุธ กับทหารหาญ ทั้งหลายกันคับคั่ง ....

บรรยากาศตึงเครียดทางการเมือง ...

กลายเป็นบรรยากาศวันเด็ก แบบฮาฮา ... กลางเดือนกันยายน ...

นี่แหละ ... ชีวิตคนไทย .... ไม่เคยทุกข์ร้อนอะไร ...

เปลี่ยนวิกฤต เป็นเรื่องสนุกสนาน ได้เสมอ ....

ที่ดอยเสมอดาว จังหวัดน่าน ....

คนทำงานอาชีพหนึ่ง... ที่ข้าพเจ้าเห็นใจมากๆ ...
คือ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ ที่คอยพิทักษ์ป่า พิทักษ์อุทยานแห่งชาติ ....

อาชีพนี้ ความรับผิดชอบใหญ่หลวง

เพราะ ต้องคอยดูแลป่า ... ดูต้นไม้ ดูสัตว์ ดูนักท่องเที่ยว

ชีวิตเงียบเหงา ตัดขาดจากสังคมเมืองโดยสิ้นเชิง ....

ในภาพ ยามเย็น ....

เจ้าหน้าที่อุทยาน มาเล่น เปตอง กัน .... ท่ามกลางขุนเขา
นี่คือ ความสุขเล็กๆ อันน้อยนิด .... ของผู้พิทักษ์ป่า ของพวกเรา ....

ณ อุทยานแห่งชาติ ห้วยน้ำดัง เชียงใหม่ ....

เจ้าหน้าที่อุทยาน ... เพิ่งกลับจากลาดตระเวน ตรวจป่า ...

เขาบอกว่า .... ต้องออกตรวจตลอดเวลา ...

เพราะ มีพวกแอบตัดไม้ แอบล่าสัตว์ มากมาย ....

อีกทั้ง ปัญหาใหญ่อีกอย่าง .... คือ ยาเสพติด

ทั้งแอบผลิต และ ขนส่ง ผ่านป่าอุทยาน ....

ดังนั้น ชีวิต ... ก็ทั้ง ลำบาก และ อันตราย มากยิ่งขึ้น

ยิ่งหากเจอ เหล่า อิทธิพลทั้งหลาย ....
ก็จะพบว่า .... ชีวิตที่นี่ ราคาถูกจริงๆ ....

ตายง่ายๆ ... ง่ายยิ่งกว่าแมลง ...

.... นี่คือ คำบอกเล่า ของเขา .....

... วันธรรมดาๆ วันหนึ่ง ในกรุงเทพ ...

อากาศร้อน ... รถติด .... น่าเบื่อ ....

ข้าพเจ้าเซ็ง ในอารมณ์ สุดขีด ....

ชีวิตนี้ น่าเบื่อยิ่งนัก ....

.... รถไม่ขยับเลย ....

แต่เมื่อมอง ฝ่าเปลวแดดไป .... บนตอม่อสะพาน บนงานก่อสร้าง

คนงานตัวดำๆ รับค่าแรงวันละ 200 บาท

ทำงานยิกๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ความร้อนแรงของแดด

ดูเหมือนฝูงมดดำ ... ที่งมงาย รุมตอมเศษอาหาร กลางเปลวแดด ....

.... และ .....

เมื่อข้าพเจ้ามองสะท้อน กระจกส่องข้างรถ ....

เด็กขายพวงมาลัย ตัวนิดเดียว....

เดินเท้าเปล่า ร้องขายพวงมาลัยเหี่ยวๆ อย่างอดทน

แต่ไม่มี ใครสนใจ จะอุดหนุน .....

...........

...

.

มันน่าแปลกจริงๆ .....
.... ที่คนบน รถเก๋งทุกคน ....

ต่างหงุดหงิด ในอารมณ์กันทั้งนั้น

ทั้งๆ พวกเขา .... ก็แค่ นั่งตากแอร์เย็นที่ฉ่ำ...

ได้ฟังเพลงที่ไพเราะเพราะพริ้ง กระหึ่มดังในรถ

อีกทั้ง .... พวกเขา มีชีวิตการงาน ที่มั่นคงและสุขสบาย ...

แต่เขา กลับเป็นทุกข์ ยิ่งกว่า คนงานกรรมกร หรือ เด็กขายพวงมาลัย ทั้งหลาย ....

.... นี่แหละ ชีวิตจริง ...

ภาพเหล่านี้ ... มีอยู่รอบกายเรา ... ทุกสถานที่ ทุกเวลา

แต่พวกเรา ... เคยมอง เคยคิด เคยสนใจ กันบ้างไหม ?

.................

.....

..

.
..... ก็ เขียนมามากมาย

ให้พวกเรา อ่านกันเล่นๆ ณ ยามที่อ่อนล้า ท้อแท้

อย่าคิดมาก ....

เพราะ

ชีวิตนี้ เป็นเรื่องสบายๆ ... ที่ควรใส่ใจ

ก็แค่นี้เองหละ ....

นะ นะ นะ

......................................................................

(ยังไม่จบ .... อยากจะฟังต่อไหม ????)