ตอนที่ 149 : งานหนัก..งานเซ็ง..งานไร้ค่า..(3) จบแล้วนะ

ตอนนี้ ... เป็นตอนที่สาม ของประเด็นเรื่อง งานฯ ....

และก็คงจะถึงเวลา จบได้แล้ว ... ในประเด็นเหล่านี้

ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว

หากให้ข้าพเจ้าถ่ายรูปประชาชน ไปเรื่อยๆ

แล้ว ก็เขียนพร่ำเพ้อไปเรื่อยๆ ....

ก็คงจะทำได้ ไม่ยาก

แบบว่า.... เรื่องราวของคน 65 ล้านคน ... ก็มี 65 ล้านเรื่อง ....

หากเอามาเขียนใน IE Story ตอนละ 30 ชีวิต

ก็คงเขียนได้ อีกประมาณ 2 ล้านตอน !!!

ภาพชุดสุดท้าย ... เริ่มต้นด้วยภาพนี้ ...

จากหมู่เกาะสุรินทร์ ... โพ้นทะเลอันดามัน โน่น ....

ในภาพ คือ ชาวมอแกน ....หรือ มนุษย์น้ำ ที่เร่ร่อนไปเรื่อยๆ ....

กำลังนั่งถากท่อนไม้ เป็นเรือลำเล็กๆ ขายนักท่องเที่ยว

ราคาลำละ ประมาณ 50 - 80 บาท ....
สิ่งที่สะกิคใจข้าพเจ้า คือ แววตาของเด็กน้อย ชาวมอแกน ...

ที่ยังไร้เดียงสา ... ยังไม่รู้เลยว่า ... อนาคตจะไปสู่หนทางใด

อาจจะ โตขึ้น เป็น ชาวเผ่าเร่ร่อน ไร้สัญชาติ ...

แต่มีชีวิตที่เป็นอิสระ

ไม่มีสัญชาติ ไม่มีกฎหมาย ไม่มีรัฐธรรมนูญ ....

มีแต่น้ำ กับ ฟ้า .... เป็นเพื่อนเท่านั้น

หรือ .... บางที

อาจจะโตขึ้น .... กลายเป็น ชาวมอแกนปลอมๆ

แต่งตัวบ้านๆ โสๆ .... เอาไว้ให้นักท่องเที่ยว ถ่ายรูปด้วย

เหมาพวงกุญแจ จากสำเพ็ง มาหลอกขายนักท่องเที่ยวไปวันๆ ...

(แบบเดียวกับพวกชาวเขา ในภาคเหนือ ที่ชอบหลอกนักท่องเที่ยวแบบนี้)

ไม่ว่า จะอยู่แห่งไหนในโลก ... เด็กก็มีหัวใจ

นี่คือ ... เด็กเฝ้ารถ ... ที่ตลาดปากช่อง นครราชสีมา

คงอยากจะ อินเทรน .... อยากทำตัวฮิปๆ ... ทันสมัย

หนุ่มน้อยคนนี้ จึงมีทรงผม

ที่ทันสมัยกว่า เด็กแถบลาดกระบัง มากมายจิงๆ ....

หากเดินเล่นในเมือง .... หนูๆ น่ารัก สะอาดถูกหลักอนามัย .... พบได้ทั่วไป

แต่หาก ออกมานอกเมืองสักนิด ...

นี่คือ สภาพมาตรฐานของเด็กไทย ... อนาคตของพวกเรา ....

หนูน้อยหมู่บ้าน องจุ .... กาญจนบุรี ....
ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า เช้าวันนั้น อากาศหนาวมาก ...

หนาวจนต้องก่อกองไฟไว้ผิง ...

แต่น้องๆ ก็ยังวิ่งเล่นเท้าเปล่า โต้ลมหนาว อย่างสนุกสนาน ....
ยิ้มได้เสมอ ... สุขเสมอ ... มองโลกในแง่ดีเสมอ ....

.... นี่แหละ คือ ธรรมชาติของเด็กทุกคน ....


นี่คือ ... พ่อค้า ที่อายุน้อยที่สุด เท่าที่ข้าพเจ้าเคยพบเห็นมาชั่วชีวิต ....

หนูน้อย นั่งขายของ ... เป็นพวกผัก พวกหญ้า ....

ณ ตลาดชายแดน ด่านสิงขร ประจวบคีรีขันธ์ ...

นี่ไม่ใช่ ... เรื่องชีวิตต้องสู้ ที่แสนลำบากยากแค้น ...

แต่เป็นแค่ ....

เรื่องของ วันทำงาน ธรรมดาๆ วันหนึ่ง ของเด็กคนหนึ่ง ...

ก็เท่านั้นเอง ...


ณ ริมชายหาดยามค่ำคืน .... ที่เกาะเสม็ด ระยอง

จะมีหนูน้อย ... เดินลัดเลาะชายหาด ตามร้านอาหารต่างๆ

พร้อมเปิดโชว์อันอลังการ .... ควงกระบองไฟ ....

และท้ายสุดของการโชว์ คือ .... การพ่นไฟ ....

เริ่มจาก .... การอมของเหลวชนิดหนึ่ง ไว้ในปาก

.... ซึ่งน่าจะเป็นจำพวกน้ำมันก๊าด ทำนองนั้น

แล้วก็พ่นเป็นละอองฝอย .... ใส่คบเพลิง

ไฟก็จะลุกขึ้นอย่าง โชติช่วง ....

.... โชว์นี้ ... แลกกับเสียงตบมือ เปาะๆ แปะๆ สองสามที

และเศษเงิน ... ประมาณว่า มีมูลค่า ไม่เกินค่าของ "หัว" กุ้งเผาตัวน้อยๆ
แต่หนูน้อย ก็ยิ้มอย่างดีใจเสมอ ....

แล้วก็เดินดุ่ม ไปเปิดการแสดงต่อไป ....

และเมื่อ ข้าพเจ้า ตามไปพูดคุย และถ่ายรูป ...

สิ่งที่น่าสงสารมากๆ ที่ข้าพเจ้าพบเห็นคือ ....

ทุกครั้งที่จบการแสดง .... หนูน้อยก็ต้องรีบล้างปากล้างคอเป็นการใหญ่ ...

เพื่อกำจัดคราบไอ ของน้ำมันที่ อมไว้ในปาก ....

เพียงแค่คิด มันก็สลดใจแล้ว ....

เพราะ ทั้งปาก ทั้งลิ้น ทั้งลำคอ ...

อาจจะรวมถึงหลอดอาหาร หลอดลม เยื่อจมูก หรือ โพรงปอดซ้ายขวา ....

คงจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว ....

นี่แหละ ... ชีวิตจริง ของเด็กคนหนึ่ง .....


ตอนนี้ ... หากเราไปที่ยวตามแหล่งท่องเที่ยวทั้งหลาย ...

ก็อาจจะพบ มัคคุเทศน์ตัวน้อยๆ ... มาช่วยนำทาง

ช่วยแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว ... ช่วยถือของ ...

เด็กๆ เหล่านี้ ใช้เวลาว่างตอนปิดเทอม .... ด้วยการเป็นไกด์นำเที่ยว

ในแหล่งท่องเที่ยวของชุมชนของตน ....

เช่น ในภาพ ... ถ้ำแม่อุสุ ... จังหวัดตาก ... ชายแดนไทยพม่า ...

สองหนุ่มน้อย .... นำเที่ยวเข้าถ้ำแบบตั้งอกตั้งใจ ...

พอข้าพเจ้าจะลาจาก ...

ข้าพเจ้า ก็ขอให้น้องๆ เขียน ชื่อ ตำบลที่อยู่ไว้ ...

เพื่อจะได้ ส่งรูปมาให้พวกเขาทางจดหมาย ....
.... ปรากฎว่า .... เขาเขียน ... e-mail มาให้ข้าพเจ้า ....

อะจึ๋ยสสส์ ... งานนี้ ข้าพเจ้าหน้าแตก ....

เชื่อว่าตอนนี้ ... คงมี hi5 แบบหน้าตาหล่อๆ ... กันแล้ว ....



สองสาวน้อย ... เป็นเด็กเขมร ....

ประจำการอยู่ เชิงเขาพระวิหาร ศรีสะเกษ ...
เป็นสุดยอดไกด์เด็ก ... ที่ช่วย พาข้าพเจ้าลัดเลาะ ไต่บันได

ชมปราสาทหินเขาพระวิหารอันอลังการ ....
แถมยังสอนภาษาเขมรอีกมากมาย เป็นของแถม ....

รายนี้ ไม่ขอรับเงินใดใด ....

แต่ขอให้ช่วยอุดหนุนซื้อโปสการ์ดจากเธอ ...

ขอแค่นี้จริงๆ ...

สองสาวน้อย ... ใฝ่ฝันมากมาย ว่า อยากเข้าเมือง

อยากทำงานที่เมืองเทวดา ... กรุงเทพฯ
แต่ข้าพเจ้ากลับภาวนา

ขอให้เธอจงอย่าได้กระโจนเข้าสู่ ความฝันแบบนี้เลย ....

เป็นเด็กสาว ... สวยๆ ใสๆ ซื่อบริสุทธิ์ ...

ควรจะอยู่ที่ปราสาทเขาพระวิหาร แห่งนี้

อย่ามาเลย ...ที่บางกอก ...

ชีวิต ... มันไม่เหมือนดั่งฝันหรอก ... น้องเอ๋ย ...


อีกหนึ่งภาพที่สะกิดใจ ... ที่เขาพระวิหาร ...

เด็กน้อยนั่งเหม่อลอย ....

ท่ามกลางซากปราสาทหินอันเคยยิ่งใหญ่ อลังการ ...

เด็กเขมรทั้งหลาย คงจะสับสนไปหมด .... จากผลของสงครามอันยาวนาน

ภาพอดีต ภาพปัจจุบัน ภาพอนาคต ... คงจะปนกันยุ่งวุ่นวาย ....

... เกิดเป็นเด็กไทย .... โชคดีกว่านี้ เยอะ ...


นี่คือ ... ภาพชีวิตเด็กไทย ... อำเภอทองผาภูมิ กาญจนบุรี ...

เด็กปั๊ม ปตท. .... สดใสร่าเริง

ตั้งวงเล่นตะกร้อ ... รอลูกค้า ....

เป็นชีวิตที่เป็นสุข และอิสระ ....

นี่แหละ .... ความสุขอย่างพอเพียง แบบไทยไทย ...


ขอปิดประเด็นเด็กๆ แต่เพียงเท่านี้ ...

มาดูผู้สูงอายุบ้าง ....

.... พวกเรา เคยคิดบ้างไหมว่า ....

ณ บั้นปลายแล้ว .... ชีวิตของเรา จะเป็น เช่นไร ?

เราอยากจะใช้ชีวิต บั้นปลายแบบไหน?

.... เรื่องนี้ ...

อาจจะดูเหมือน อีกยาวไกล ... แต่ก็ควรจะคิดกัน ได้แล้ว ...

..ในภาพ ... วัดหนองบัว เมืองน่าน

คุณตา ... นั่งเงียบๆ ในโบสถ์อันเงียบสงบ ....



คุณยายแม่ชี ในวิหารพระนอน วัดป่าโมก อ่างทอง

กำลังสวดมนต์เงียบๆ ... ใช้ชีวิตกับความสงบ ภายในใจตนเอง ....

หากจะมองว่า ...

การใช้ชีวิตเป็นพระภิกษุ เป็นเรื่องง่าย .... ก็คงจะไม่ผิดนัก

แต่ข้าพเจ้าคิดว่า หากตั้งใจจะเป็นพระที่ดี ....

ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ...
น่าจะเป็นเรื่องที่ยากมากๆ .... โดยเฉพาะในยุคปัจจุบัน

ภาพนี้ ถ่าย ยามเช้า ที่เกาะเสม็ด ...
เหล่าหลวงพี่ ต้องเดินลัดเลาะ ....

ตัดผ่านร้านอาหาร บาร์เบียร์ทั้งหลาย เพื่อบิณฑบาตร


งานแบบนี้ คงจะมีเพียงที่เดียว ในโลก ... คือ ห่มผ้าให้พระ ...

ที่หลวงพ่อโต วัดพนัญเชิง อยุธยา ....

ถือว่า เป็นหน้าที่ ที่ท้าทายมากๆ

เพราะ ต้องปีนขึ้นไปอยู่บนตักหลวงพ่อโต ....

คอยอำนวยความสะดวก ในการถวายผ้าห่มองค์หลวงพ่อ ...


ยิ่งภาพนี้ ... ก็อาจเรียกว่า

เป็นงานอุทิศตนพื่อพระศาสนาจริงๆ ...

คือ ภาพนายช่าง กำลังซ่อมแซมพระเจดีย์

วัดพระธาตุดอยกองมู จังหวัดแม่ฮ่องสอน ...

องค์พระธาตุนั้น ก็สูงมากพอสมควร ... แถมยังอยู่บนยอดเขาอีก ...

ก็เลย เป็นความสูง บนความสูง .... อีกหลายเท่าตัว ....



แต่หากจะดู การทำงาน .... ที่ต้องอดทนมากๆ

อีกทั้งยังต้องใช้ฝีมือ และ สมาธิมากๆ ....

ก็คงเป็นงานนี้ แหละ ...

การซ่อมงานจิตรกรรมฝาผนัง วัดพระแก้ว ....

งานนี้ ทั้งละเอียด ทั้งยาก ทั้งต้องใช้สมาธิสูง ....

ลองนึกภาพว่า .... หากเราต้องทำงาน ที่ละเอียด ปราณีต บรรจง

บนแผ่นระนาบที่ตั้ง 90 องศา กับพื้น ... ณ ความสูงไม่จำกัด

เป็นเวลานาน นับปีๆ ....

มันจะปวดเมื่อย ทรมานขนาดไหน? ...

แต่นี่คือ .....

ความภาคภูมิใจ ของเหล่าช่างเขียนทั้งหลาย ...

ตลอดระยะเวลา 100-200 ปีที่ผ่านมา

งานนี้ เรียกว่า .... ทำเพื่อชาติ เพื่อแผ่นดิน เพื่อพระศาสนา ....

เพื่อคนไทยทุกคนในรุ่นต่อไป ...

ว่างๆ หากมีเวลา .... ควรจะแวะไปเยี่ยมชม ชื่นชม

และให้กำลังใจ เหล่าช่างเหล่านี้บ้างสิ ...





ณ หาดเฉวง เกาะสมุย ยามค่ำคืน ....

ข้าพเจ้า ได้คุยกับเหล่าจิตรกรทั้งหลาย ....

ที่กำลังวาดรูปสวยๆ งามๆ ทั้งหลาย ไว้ขายนักท่องเที่ยว

เขาบอกว่า ....

มันเป็นสุขจริงๆ นะพี่ ... ที่ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ ....
.... ข้าพเจ้า ก็เชื่อเช่นนี้ จริงๆ ...


และเมื่อ ข้าพเจ้า ไปที่น้ำตกสาริกา นครนายก ...

ก็พบจิตรกร นิรนามท่านนี้ ... นั่งพิงก้อนหิน

นั่ง ร่างภาพของน้ำตก อย่างสบายอารมณ์ ...
นี่คือ ... ภาพของความสุขที่แท้จริง ....

สุขแบบที่ ไม่มีใครแย่งเราไปได้


และ นี่ก็คือ .... อีกหนึ่งภาพความสุข

ที่ปากน้ำปราณ ประจวบคีรีขันธ์ ...

พระอาทิตย์กำลังเริ่มฉายแสง ... ทะเลกลายเป็นสีเงิน ....

เรือตังเก กำลังแล่น เข้าออกจากฝั่ง ....

ชายคนนี้ .... นั่งนิ่งๆ ตกปลาแบบสบายใจ ....

ดูทะเลสีเงิน เปล่งประกายแบบชิวๆ ...

ข้าพเจ้า นึกใจใจว่า ....

"เขาตกปลาอะไรหนอ ทำไมดูชิวๆ ไม่ตั้งอกตั้งใจเลย ..."
ส่วนเขา ... ก็มองข้าพเจ้านิดๆ ...

และ ก็คงนึกในใจเช่นกันว่า ...

"ไอ่อ้วน มันถ่ายรูปไปทำไมวะ ...

มีแต่น้ำ กับ ฟ้า .... ถ่ายอยู่ได้ ...."

...... เราสบตากันนิดนึง ...

และสื่อสารความสุขลึกๆ ในใจซึ่งกันและกัน


หลายคน ฝันมากมายว่า

อยากเข้าวงการ ... อยากเป็นศิลปิน นักแสดง ...

อยากขึ้นเวที อยากแสดงออก ....

แต่หากฝันนี้ ใกล้เคียงความจริง ....

เป็นได้แค่ ได้ขึ้นเวที ... รำละครแก้บน ...

เราจะสุข กับฝันนี้ได้ไหมหนอ ?
ภาพละครแก้บน ที่วัดนางสาว สมุทรสาคร ....

งานนี้ ... มีผู้ชม 2 ท่าน ....

หนึ่งคือ หลวงพ่อ พระประธานในโบสถ์ ที่เขาบนไว้

และ สอง คือ ข้าพเจ้า ....

ช่างภาพ ที่หลงทางเข้ามาในวัดนี้ โดยบังเอิญ ...

แต่สปิริตของศิลปินนักแสดง ซะอย่าง ....
เหล่านางรำทั้งหลาย ... ก็ลอยหน้าลอยตา

รำอย่างกระฉับกระเฉง ไม่มีอู้งาน ....
นี่แหละ ... ศิลปินแท้ๆ ...


มีคนบอกว่า ... เกิดเป็นชายแสนลำบาก ...

บ้างก็ว่า ... เกิดเป็นหญิงลำบากกว่า มากๆ ...
แต่ข้าพเจ้า คิดว่า เกิดเป็นเพศที่สาม ...

หรือเรียกว่า กระเทย นั้น ... ลำบากที่สุด
วิถีแห่งชีวิตกระเทย นั้น ....

ยุ่งยาก ซับซ้อน ยิ่งกว่า วิถีแห่ง โตโยต้า ... มากมายหลายล้านเท่า
".... ลองคิดง่ายๆ ว่า หากเราเป็นกระเทย ...

ชีวิตของเรา จะมีทางเลือกได้มากมาย เท่าคนธรรมดาๆ คนหนึ่งไหม?"

และ

.... หาก เราแค่ อยากจะขอเป็น กระเทยธรรมดาๆ คนนึง ...

อยากจะมีชีวิตเหมือนคนธรรมดาๆ

อยากจะมีความรักเหมือนคนธรรมดาๆ ...

หรือ อยากจะประกอบ อาชีพแบบคนธรรมดาๆ ....

ต้องทำตัวอย่างไร ? .... และ เราจะทำได้ไหม?

และ ใครจะใจกว้าง ยอมรับเรา ได้บ้างไหมหนอ?

คำตอบ นี้ยากเย็นแสนเข็ญ .... ยิ่งนัก ....


มันคงไม่สนุกนักหรอก ที่ต้องแต่งกายแบบนี้ ...

สวมขนเป็ดขนไก่ ให้รุงรัง .... แต่งหน้า แต่งตาให้เว่อร์ ..

แล้วมายืน ตากหน้าริมถนน ... ร้องเรียกคน ให้เข้ามาดูโชว์ ...

โชว์ที่... ไม่ว่า จะตั้งใจเต้นให้ดี รำให้ดี แค่ไหน ...

ก็เป็นได้แค่ ... โชว์กระเทย ...

..... ที่เขียนมาทั้งหมด

มิได้เหยียบย่ำ ซ้ำเติม ชีวิตกระเทย ทั้งหลาย ...

แต่อยากจะทุกคนเข้าใจ และ เห็นใจ ในการมีชีวิตแบบนี้ ...

และอยากจะขอบคุณ ... เหล่ากระเทยทั้งหลาย

ที่ช่วยให้คนธรรมดาๆ ได้เห็นถึง

ความสุขสบาย ... ของชีวิตธรรมดาๆ ที่ไม่แปลกแยก ...

ขอขอบคุณอีกครั้ง ....

สำหรับทุกภาพของ นักแสดงละครชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ในใจข้าพเจ้า

ณ หาดเฉวง เกาะสมุย ... ยามราตรี ...


อีกอาชีพยอดฮิต อินเทรน... มานานหลายปีแล้ว ....

คือ อาชีพขายผลไม้ ให้ช้างกิน ...
แบบว่า .... เช่าช้างมา 1 ตัว ...

เหมาผักผลไม้ มา 1 เข่ง .... จัดเป็นชุดๆ ชุดละ 10 - 20 บาท

แล้วก็เดินไปเรื่อยๆ ....

แล้วก็ ...ขายของกิน ให้ช้างตัวเอง

เป็น logic การทำมาหากินที่แปลกที่สุดในโลก ...

ลองนึกภาพ model ของธุรกิจนี้ ...

คล้ายๆ แบบว่า ... เราเช่ารถมา 1 คัน ...

แล้ว เราก็เดินเร่ ขายน้ำมัน ...

ให้คนช่วย ซื้อน้ำมัน มาเติมรถของเรา ...

งานนี้ เราได้กำไร สองเด้ง ...
... เราได้กำไร จากการขายน้ำมัน เป็นเด้งที่หนึ่ง ...

... เราได้น้ำมัน มาใช้ฟรีๆ ... เป็นเด้งที่สอง ....

... คิดได้ยังงาย วะ ... ธุรกิจยังเงี้ย .... นับถือๆๆๆๆ

ภาพนี้ ถ่าย ณ บ่ายวันหนึ่ง ริมหาดสวนสน ระยอง ....

ข้าพเจ้า นอนหลับอยู่ริมหาด ...

ทันใดนั้น .... มีเงามหึมา มายืนบังแดด ...

ข้าพเจ้านึกในใจว่า ...

"ใครวะ? ตัวใหญ่ยังกะช้าง ... มาบังแดดได้มิด ..."

พอลืมตาตื่น ... พบว่า มันเป็นช้างจริงๆ ที่มายืนค้ำหัว ขอกล้วยกิน ...


ปัจจุบัน ธุรกิจช้าง ... แพร่หลายแทบทุกแห่ง

ตามตรอก ซอกซอย ... งานวัด .... หรือ ชายหาด
ล่าสุด ... ข้าพเจ้าไปทุ่งทานตะวัน ลพบุรี ...

ก็พบเหล่าช้างๆ เดินลัดเลาะทุ่งทานตะวัน ...

ธุรกิจ ที่นี่ .... ทำกำไร 4 เด้ง ...

ได้กำไร จากการขายอาหารช้าง .... เด้งที่หนึ่ง

ได้อาหารฟรีๆ ให้ช้างกิน ... เด้งที่สอง

ได้รับจ้าง พาคนขี่ช้างชม ทุ่งทานตะวัน .... เด้งที่สาม
และท้ายสุด ... สำหรับผู้มีงบประมาณ น้อย ...

แค่ขอถ่ายรูปคู่กับช้าง กลางทุ่งทานตะวัน ...

ก็คิดเงินอีก .... นี่คือ .... เด้งที่สี่ ...

สำหรับ การแอบถ่ายรูป... แล้วเอารูปมาเล่าเม้าท์ให้ฟัง

ใน IE Story แบบที่ข้าพเจ้าทำนั้น ...

... งานนี้ ช้างมีเคือง ...


หากสามารถ ย้อนเวลากลับได้ได้ 300-400 ปี ...

ถึงสมัยอยุธยา โน่น ...

หนุ่มนักรบโบราณ ผู้ชำนาญการขี่ช้าง ท่านนี้ ....

คงเป็นกำลังหลักที่สำคัญ ในการป้องกันกรุงศรีอยุธยา ....

แต่ ณ ยุคปัจจุบัน ... หนุ่มน้อยท่านนี้

ก็เป็นได้เพียง คนขี่ช้าง คนหนึ่ง ....

มีหน้าที่ พานักท่องเที่ยว

ฝรั่ง จีน เกาหลี ญี่ปุ่น เที่ยวชมเมืองอยุธยาเท่านั้น ..

... ไม่เป็นไรๆๆๆ ... ยังไงๆ ทำเพื่อชาติ ทั้งน้านนนน ...

อาชีพหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าคงจะไม่มีวันทำได้ ...

คือ เป็นอาสาสมัครบรรเทาสาธารณภัย ...

แบบว่า เก็บศพ ปฐมพยาบาล ทำแผล .... ฯลฯ

รวมทั้ง ทำทุกๆ อย่าง ที่ประชาชนต้องการ ....

เช่น ตีหมาบ้า / ไล่ผึ้ง / ช่วยแมว / รวมทั้ง จับงู ....

ณ วันหนึ่ง ที่บ้านข้าพเจ้า นนทบุรี ...

มีแขก ที่มิได้รับเชิญมาเยี่ยมเยือน ....

แขกที่ไม่มีขา ตัวยาวเกือบ สองเมตร ....

ข้าพเจ้าก็มือไม้อ่อน ทันที ....
หากจะวัดดีกรี "ความกลัว" ของข้าพเจ้า ....

จัดได้ดังนี้ ....

อันดับห้า ... กลัวเลือด ... แค่เห็น ก็เป็นลมทันที ...

อันดับสี่ ... กลัวศพ ทุกชนิด ...

ศพคน / ศพหมา / ศพแมว / แม้แต่ ศพยุง ก็ยังแขยง

อันดับสาม ... กลัวการเป่าลูกโป่ง .... กลัวจริงๆ นะ

อันดับสอง ... กลัวผี ... ถึงแม้จะบอกตัวเองเสมอๆ ว่า

"ผี-ไม่-มี-จริง" .... แต่ก็กลัว อ่ะ ...

และ อันดับหนึ่ง ... กลัวงู

... แค่เห็น ก็มือไม้อ่อน หมดเรี่ยวแรง .... กลัวแบบสุดใจ
ดังนั้น .... เมื่องูเข้าบ้าน ....

ข้าพเจ้า ก็ถือไม้ไผ่ ยาวประมาณ 1.50 เมตร ....

ยืนห่างจากงู 25 เมตร แล้วก็กด 191 ....

อีกไม่กี่นาที ... อาสาสมัครก็มา ในทันที ...

ข้าพเจ้า ก็บัญชาการ ในทันทีว่า ....

"อย่าฆ่า อย่าตี อย่าทรมาน มันนะ .... จับมันเบาๆ ...

เดี๋ยว ญาติพี่น้อง ผัวเมียของมัน จะมาอาฆาตชั้น ...."
แล้ว ทุกอย่าง .... ก็จบลงด้วยดี

ทั้งข้าพเจ้า ทั้งงู และ ทั้งอาสาสมัคร ...

แล้วเขาก็จากไป ... โดยไม่คิดเงินทอง อะไรเลย ....

.... ดังนั้น หากใครอยากมีชีวิตที่ตื่นเต้น ...

อยากช่วยเหลือประชาชน ตาดำๆ ขี้ขลาดๆ อย่างข้าพเจ้า ...

ก็ลองมาช่วยงานแบบนี้ดูบ้าง ก็ได้นะ ....

รับรองว่า หายเบื่อ .... หายเซ็งแน่ ๆ ...

แต่หากการ เก็บศพ .หรือ การจับงู ยังไม่เร้าใจพอ ....

ก็ลองทำงาน แบบนี้ดู ...

แค่ทำใจกล้าๆ... แล้วเอาหัวแหย่เข้าไปในปากจระเข้ ...
... ความจริงแล้ว .... มันคงจะไม่ง่าย เหมือนที่เห็นแน่ๆ

จากการสนทนา กับพระเอก ท่านนี้ ...

ก็ได้รับทราบว่า ... ได้เคยเกิดความผิดพลาดขึ้น ... กล่าวคือ

มีวันหนึ่ง ... จระเข้ มันเกิดงับ แขนขวาเข้าไปจริงๆ ...

คือ งับแล้วบิด ... ทำให้แขนหัก ในทันที ....

แต่ ก็โชคดีที่ช่วยกันงัดปากได้ทัน

มิฉะนั้น ... แขนขวาคงจะด้วนไปแล้ว ....

รูปนี้ ถ่าย ณ ฟาร์มจระเข้ พัทยา ....

คงจะไม่ต้องบรรยายมากมายว่า ข้าพเจ้ารู้สึกอย่างไร ?...

แต่แค่ อยากจะถามง่ายๆ ว่า ....

"หากจำเป็นจริงๆ .... เราจะยอมทำงาน

ที่เสี่ยงต่อการทำให้แขน / ขา / หัว ขาดกระจุย หรือไม่ ?"

โชว์นี้ ... แสดงทุกชั่งโมง ...

วันเสาร์-อาทิย์-หยุดราชการ เพิ่มรอบ เช้าตรู่ และ รอบค่ำด้วย ....

หากมองว่า ...

อาชีพ โชว์กับจระเข้ ... เป็นอาชีพที่อันตรายมากๆ ...

แต่ข้าพเจ้าคิดว่า อาชีพ .... "หมอนวด" ...

เป็นอาชีพที่อันตรายกว่า ....

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับลูกผู้หญิงทั้งหลาย ....
เพราะ อันว่า ผู้ชายทั้งหลายนั้น ....

ล้วนฉลาดล้ำลึก กว่าจระเข้ ...

ล้วนแต่คอยคิด จะตระครุบเหยื่อ ....

คอยเอาเปรียบหญิง .... ตลอดเวลา

ดังนั้น อาจกล่าวได้ว่า

การไปเป็นหมอนวด ให้จระเข้ดุๆ

ยังมีความเสี่ยง น้อยกว่า ...

การไปนวดให้ผู้ชาย หน้าตาหงิมๆ ซื่อๆ ...

(หมายเหตุ ... ผู้ชายในภาพ นี้ ....

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดใด กับ เรื่องความเจ้าเล่ห์ของผู้ชาย) ...

ภาพนี้ ถ่ายที่เกาะเสม็ด .... ระยอง

สำหรับภาพนี้ ....

ถ่ายที่ อุ้มผาง จังหวัดตาก ....

หลังจากการเข้าป่า บุกน้ำตกทีลอซู ...

ทีมงานเรา ก็ฟื้นฟูสุขภาพ ด้วยการนวดแผนไทย ....

สาวน้อย หมอนวดแผนไทย เล่าว่า ....

หลังจากคิดมานาน .... ก็ตัดสินใจมานวดที่นี่

ที่อำเภอเล็กๆ สุดขอบฟ้า .... แทนที่จะมุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่ ...

.... เธอบอกว่า ....

แขกที่นี่ดีมาก

เพราะ ส่วนใหญ่ ก็ขึ้นเขา ลงห้วย เข้าป่า จนหมดแรง ....

เวลาเขามานวด ... ก็เลยอยากจะนวดจริงๆ

ไม่มีการ งอแง ซุกซน ...

ทำงานที่นี่ ... คิดค่านวด ชั่วโมงละ 100 บาท ...

ต้องแบ่งให้เจ้าของที่ 50 บาท .... เธอได้ 50 บาท ...

ก็อยู่ได้ ด้วยเงินทิป ของพี่ๆ หละ ...

ดังนั้น

ลูกค้าในภาพ .... ก็คือ เฮียศุภกิจ Z1 ...

ท่านก็ทำหน้าตา อยากเห็นอกเห็นใจ น้องเขามากๆ ...

โดยสรุป ข้าพเจ้าจำได้ว่า....

งานนี้ เสี่ยศุภกิจ ทิปไม่อั้น ......

โดยสรุป ก่อนจะจบตอนนี้ ...

ข้าพเจ้า ก็คงจะไม่มีข้อสรุปใดใด ...

ในประเด็นทั้งหมดที่กล่าวมา ทั้ง 3 ตอน ...

ไม่ว่า จะเป็น งานหนัก .. งานเซ็ง ... งานไร้ค่า ... งาน ฯลฯ

แต่หากทำด้วยใจ ... ทำด้วยจุดมุ่งหมายที่สุจริต ....

ก็เป็นงาน ที่ทรงคุณค่าทั้งสิ้น

ดังที่กล่าวมาแล้ว ว่า ....

จุดมุ่งหมายจริงๆ ของการเขียนในตอนนี้

ก็แค่ ถ่ายทอดชีวิตจริงๆ ...

ของเพื่อนร่วมโลกใบน้อยๆ ของพวกเรา ทุกคน

ความจริง คนเหล่านี้ ก็คือ คนธรรมดาๆ ที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรา ...

ดังนั้น ...

ณ บางขณะ ....

เราก็ควรจะหยุดคิด เรื่องราวของตนเองบ้าง

และ หันไปมองสิ่งรอบๆ กายเราบ้าง

เพียงแค่ สองสามวินาที ... ก็ยังดี

แล้ว เราอาจจะพบว่า ....

..... ชีวิตนี้ สั้นยิ่งนัก .... แต่โลกนี้ ยังกว้างใหญ่ยิ่งนัก ....

ดังนั้น

จงอย่าเพียงแค่ "มอง" .... แต่จง "เห็น"

จงอย่าเพียงแค่ "ได้ยิน" ... แต่จง "ฟัง"

จงอย่าเพียงแค่ "จับ" ... แต่จง "สัมผัส"
... หากทำได้อย่างนี้แล้ว ...

เราจะเข้าใจเรื่องราว ของทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ได้ดียิ่งขึ้นจริงๆ ...
.... ขอเป็นกำลังใจ ให้กับทุกๆ คน ตลอดไปครับ ....

........................................................................

(จบบริบูรณ์)