ตอนที่ 147 : งานหนัก...งานเซ็ง...งานไร้ค่า

สองสามวันที่ผ่านมา ...

ข้าพเจ้า ได้รับโทรศัพท์ จากพวกเราเหล่าสาวก IE Story มากมาย

ต่างก็บ่นในเรื่องราวคล้ายๆ กันโดยมิได้นัดหมาย ...

กล่าวคือ ....

เหล่าเด็กๆ ปีสาม ที่กำลังเริ่มฝึกงาน ...

ก็บ่นระงมว่า งานหนัก งานเหนื่อย ... งานน่าเบื่อ

เหล่าบัณฑิตจบใหม่หมาดๆ ... ต่างบ่นเป็น 2 ประเด็น ...

กลุ่มหนึ่ง ที่เพิ่งจะว่างงาน

ก็บ่นมาว่า ... อยากทำงานใจจะขาด แต่ก็ยังไม่ได้งาน ...

เครียดๆๆๆๆ กดดันๆๆๆๆ...

อีกกลุ่ม... ที่ได้งานอย่างรวดเร็ว ....

พอเริ่มทำงานได้ 2-3 ชั่วโมง ก็บ่นว่า ...

เบื่อๆๆๆ ... ....

นึกด่าตนเองว่า ไม่ควรรีบทำงาน

ควรจะเที่ยวสักเดือนสองเดือนเสียก่อน ... น่าจะดีกว่า ...

สำหรับ เหล่าสมาชิกแก่ๆ ... ที่ทำงานกันแล้ว ...

ก็บ่นมามากมายหลายท่าน ว่า ...

ชีวิตช่วงนี้เครียดมาก ...

โดยสรุป คือ งานน่าเบื่อ ... ไม่เจริญ ... ไม่ท้าทาย ...

.... งานของทุกคนในโลก ดีหมด ...

ยกเว้นงานของตนเองเท่านั้น ... ที่มันแย่จริงๆ

คำถาม ที่กวนใจทุกคน คือ ....

.... ชีวิตเรานี้ ... มีเพียงแค่นี้ฤา ????

สำหรับข้าพเจ้านั้น ... ก็ได้แต่รับฟังสิ่งเหล่านี้ ไปเรื่อยๆ ...

และก็ไม่ได้แนะนำอะไรมาก

เพราะตนเองนั้น.... ก็ยังเอาตัวเองไม่รอด

... แบบว่า .....

ข้าพเจ้ายังคงอยู่ในวังวน

ของชีวิตมนุษย์เงินเดือน เหมือนท่านๆ ทั้งหลายเช่นกัน
สิ่งที่พอจะมีสติปัญญาทำได้ ...

ก็คือ เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ ... ให้พวกเราฟัง

... หากเรื่องเหล่านี้ ... ทำให้พวกเราได้คิด ได้มอง

และได้ประยุกต์ในชีวิตประจำวันได้บ้าง

ก็ดีใจด้วย ....

ตามปกติ ... วันไหนที่ข้าพเจ้าเบื่อๆ เซ็งๆ กับชีวิตและการงาน

ข้าพเจ้า ก็ชอบขับรถไปต่างจังหวัด แบบใกล้ๆ กรุงเทพ ....

เช่น แถบปทุมธานี อยุธยา .... ขับรถไปเพลินๆ

ดูโน่นดูนี่ กินโน่นกินนี่ .... พบปะประชาชนทั่วไป ....

ณ วันหนึ่ง ที่ข้าพเจ้ากำลังเซ็งสุดๆ ในเรื่องงาน

ก็เลย ไปนั่งชมวิว กินข้าว

ที่ร้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา แถวๆ เกาะเมืองอยุธยา ....

... มีคุณยายท่านหนึ่ง ....

พายเรือฝ่าแดดยามเที่ยงอันร้อนเปรี้ยงๆๆๆ มาขายขนม

ขนมก็แบบว่า .... ขนมบ้านๆ เช่น พวกขนมชั้น ขนมหม้อแกง

ชิ้นนึงก็ห้าบาท สิบบาท ....

ข้าพเจ้ามองท่าทางพายเรือของคุณยาย ด้วยความสงสาร

เพราะท่าทางแก ก็ไม่ค่อยจะมีแรง .... แดดก็ร้อน

พอเอาเรือมาเทียบข้างแพของร้านอาหาร ...

แกก็ต้องเอาเท้าเกี่ยวเสาแพไว้ ไม่ให้เรือไหล ไปตามน้ำ

ดูทุลักทุเล ยิ่งนัก ....

แต่ แกก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส

ปากร้องขายของเจื้อยแจ้ว ....

พอขายขนมได้ แกก็ค่อยๆ ตักขนม

มาห่อใบตองอย่างประณีตบรรจง

.... ทำงานอย่างมีความสุข ... และสุจริต

ข้าพเจ้า มองภาพนี้ ด้วยความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ ....

ความรู้สึกแย่ๆ เบื่อๆ ในงานตัวเองหายไปหมด ....

เมื่อเห็นคนจริง.... ที่ตั้งใจทำงานจริงๆ ....

และ สุขในงานจริงๆ ...

เคยสงสัย กันบ้างไหมว่า .... สิ่งที่แม่ค้าแบกขึ้นบ่านั้น

มันหนักมากขนาดไหน ? ....

หากมีโอกาส ... ข้าพเจ้าอยากให้พวกเรา ลองขอยืมหาบของแม่ค้า

มาลองเดินเล่นไปมาสัก 3 นาที ....

เราจะรู้ถึง คำว่า "งานหนัก" ... ว่าจริงๆ แล้ว มันหนักแค่ไหน?

ภาพนี้ คือ แม่ค้าโดนัท ที่เกาะเสม็ด ....

หากมองด้วยตา มันก็ไม่น่าจะหนักมากมาย ....

แตพอลองหาบจริงๆ เดินจริงๆ ....

ขอบอกว่า ... หนักมากกกกกกกกกกก...

ณ บางแสน ชลบุรี

คุณน้าขายหอยดอง บอกข้าพเจ้าว่า ....

หาบของหนักๆ ทั้งวัน .... ไม่กลัวหรอก ...

แต่ นั่งขายของทั้งวัน แต่ไม่มีลูกค้าอุดหนุนเลย

แบบนี้.... มันน่าหนักใจกว่า ....

ณ ที่สวนสน จังหวัดระยอง ....

จะพบภาพชีวิตของเหล่าแม่ค้า ที่ขายพวกไก่ย่าง ส้มตำ ...

รถเข็นของแม่ค้าเหล่านี้ เป็นครัวเคลื่อนที่ ...

ดังนั้น นอกจากจะต้อง เข็นรถไปเรื่อยๆ ตลอดแนวชายหาดแล้ว

ยังต้องคอยปิ้งไก่ ... สับมะละกอตลอดเวลา

อีกทั้ง ต้องคอยมองหาลูกค้า .... เก็บจาน / ล้างจาน ...

รวมทั้งวิ่งหนีตำรวจ / เทศกิจด้วย ...

เป็นชีวิตต้องสู้จริงๆ ....

ณ ยามเช้า จังหวัดตรัง

ข้าพเจ้าพบว่า ....

ข้าพเจ้าอิจฉาคุณป้าขายหมูย่าง เมืองตรังยิ่งนัก ....

ลองนึกภาพ .... อากาศดีๆ ยามเช้า

หมูทั้งตัว... ย่างไฟรุมๆ ... หนังบาง กรอบ หอม ....

ดังนั้น หากข้าพเจ้าเป็นคนขาย

.... คงจะสับหมูไป .... แล้วก็ แอบจก หมูเข้าปากไปด้วย

.... ชีวิตนี้ คงเป็นสุข เหลือล้ำ ...
ลองหน้าหน้าตาคุณป้าดูดิ ... ดูมั่นคง และมุ่งมั่นมากๆ

ณ ที่หมู่บ้านกระเหรี่ยงคอยาว จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ข้าพเจ้าพบว่า .... นี่คือ สุดยอดคนขาย

เพราะต้องทนทรมานร่างกาย เอาห่วงโลหะคล้องคอตนเอง

เพื่อดันกระดูกที่ไหล่กับคาง ให้คอยาวขึ้นๆๆๆๆ ...

แบบว่า ... ชีวิตลำบากมากๆ ....

ไม่ว่าจะนั่ง จะนอน จะอาบน้ำ .... ลำบากจิงๆ ...

อีกทั้ง ยังต้องมานั่งขายของ

อดทนให้ประชาชนทั้งหลาย .... มารุมถ่ายรูป

ราวกับว่า ตนป็นสัตว์ประหลาด ....

ข้าพเจ้านั้น ทั้งสงสาร ทั้งเห็นใจ ....

แต่ก็ถ่ายรูปนะ .... เพราะคนนี้ สวยที่สุดในหมู่บ้าน ...

ณ ลานพระรูปทรงม้า กรุงเทพฯ ...

คุณพี่ ขายไอติมทอด .... เป็นนายแบบให้ .....

ข้าพเจ้า สนทนามากมาย ....

เขาบอกว่า .... มาขายเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น ....

ข้าพเจ้าตอแหลว่า .... "ดีๆๆๆ กลางคืนอากาศดี แดดไม่ร้อน ...."

เขาบอกเรียบๆ ว่า ...

"เปล่าหรอกครับ .... กลางวัน ผมทำงาน กินเงินเดือนประจำ

พอเลิกงานตอนเย็น .... ผมก็ต้อง ออกมาขายไอติมทอด อีก ....

ก็ขายไปเรื่อยจนเกือบๆ เช้า .... นั่งหลับๆ ตื่นๆ ไปแบบนี้ทุกคืน"

"ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง .... แต่ก็ดีกว่านอนอยู่บ้านเฉยๆ ...."

และ ... วาทะเด็ด คือ ..

".... นอนเฉยๆ .... เงินมันก็ ไม่งอกขึ้นเอง นะพี่นะ ...."

ข้าพเจ้า ฟังแล้วก็อึ้ง .... แต่นี่คือ ชีวิตจริง ....

ณ ถนนราชดำเนิน

กลางดึกมากๆ ของคืนวันที่ 5 ธันวาคม ....

คนขายน้ำอ้อย นั่งเหม่อ มองถนนที่ระยิบระยับด้วยแสงไฟวันเฉลิม

" ..... วันนี้ ขายดีมากครับ" .... เขาบอกข้าพเจ้า

"ปีนึง ก็มีไม่กี่วัน... ที่จะขายดี ..... แต่วันนี้ ขายดีที่สุด" .... เขาเล่าต่อ

พูดจบ ... เขาก็มองรูปในหลวง ณ เบื้องหน้า ท่ามกลางแสงไฟ ....

ด้วยความรู้สึก ที่เกินจะบรรยายได้ ...

และขอฝาก รูปสุดท้ายของวันนี้ ....

ถ่ายที่เกาะเสม็ด .... เช่นเดิม

คุณตาท่านนี้ ... แก่มากๆๆๆๆ ... หลังก็โกง

แต่ก็สามารถแบกถุงตาข่าย ขนาดใหญ่กว่าตัวเอง

เดินเก็บขวดพลาสติคเปล่าๆ ตลอดแนวชายหาด .....
.... ฝากภาพนี้ ไว้ให้พวกเราดู ...

ในยามทุกข์ เหงา เศร้า เบื่อ ... เกี่ยวกับชีวิตและการงาน ....

ดูแล้ว ..... คิดอะไร ได้บ้าง ??? ....

........................................................................

(ยังไม่จบ ... โปรดคอยติดตาม ตอนต่อไป....)