ตอนที่ 42 : เขียนถึงแม่ตัวเอง ... สักครั้ง

ข้าพเจ้า เป็นลูกชายคนสุดท้อง
เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ ...
แม่บอกว่า ... ตอนที่ตั้งท้อง
ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ...
เพราะเป็นลูกคนที่ห้า ...
ตอนเจ็บท้อง ... มันก็ชินๆ ชาๆ ซะแล้ว ...

ข้าพเจ้าเกิดได้ สองสามปี
เราก็ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ กัน
บ้านอยู่แถวๆ สามแยกไฟฉาย ฝั่งธนฯ

แม่ ต้องไปทำงานธนาคาร ที่พระโขนง
ต้องขึ้นรถเมล์หลายทอด ไปต่อรถแถวสนามหลวง
แถมยังต้องข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา อีกทอดหนึ่ง ....

กว่าแม่จะกลับถึงบ้าน ก็ดึกมาก ....
แต่ข้าพเจ้าก็นั่งรอ .. นอนรอ ... หลับๆ ตื่นๆ ทุกคืน

.... เคยถามแม่เหมือนกันว่า ... เหนื่อยบ้างไหม
เดินทางไกลๆ ... ไปทำงาน
แม่ไม่ตอบ .... ได้แต่ยิ้ม แล้วเข้านอน

แล้ว รุ่งเช้า ...
แม่ก็ร่าเริง สดใส ออกจากบ้านไปทำงาน
....... ไปตามเรื่องตามราว เหมือนนกเหมือนกา ที่ร่าเริง ...

พอข้าพเจ้าโตขึ้น ....
ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ทำทุกอย่าง .... ตามที่แม่หวังไว้เลย ...

แม่อยากให้เรียน บัญชี .... ทำงานธนาคาร
ข้าพเจ้า เลือกเรียนวิศวะ ... เพราะเลือกตามเพื่อน ...

แม่อยากให้เรียนจุฬา เหมือนพี่ๆ
ข้าพเจ้ากลับเลือกลาดกระบัง .... เพราะแค่อยากอยู่ไกลๆ จากบ้าน

แล้วกาลเวลา... ก็ผ่านไป ....
ชีวิต ก็ดำเนินไป ...
…. … …. .. .. .

จนข้าพเจ้า เรียนเป็น ดอกเตอร์ ... เป็นอาจารย์ที่นี่ ...

แม่ก็ดีใจบ้าง
... แต่ก็ดูจะผิดหวังนิดๆ เช่นกัน ....

เพราะลูกชาย... ไม่ได้ทำตัวเหมือนที่แม่นึกวาดภาพไว้

แม่วาดภาพไว้ว่า ....
อาจารย์ดอกเตอร์ .... ต้องใส่สูทไปทำงาน
บรรยายตามงานเสวนา .... โผล่หน้าตามโทรทัศน์
ลูกศิษย์เคารพ ยำเกรง .....

แต่ข้าพเจ้า ....
ทำตัวโสโส ... แต่งตัวโก๊ะๆ
เดินไปเดินมา ... นินทาประชาชน
วิ่งเล่นกับเด็กๆ ... เล่นกับหมา... เล่นกับแมว ...
ลูกศิษย์ มองว่าเป็นพี่ชายใจดี .....

วันหนึ่ง ...
แม่แอบบุกมาถึงภาค IE
บุกเข้าห้องใต้บันได ....
แม่ทำท่าอึ้ง ... เมื่อพบสภาพห้อง ... ได้กลิ่นของห้อง
เห็นหมอนเน่า ... ผ้าห่มเน่า ... ซากถ้วยมาม่า cup ...

..... เสียงเด็กๆ เดินขึ้นบันได ....
กระแทกใส่หัวของข้าพเจ้า ดังระรัวตลอดเวลา

แม่ถามว่า .... ไม่ถือหรือว่า ... มีคนเดินย่ำบนหัวตลอดวัน ....

ข้าพเจ้าบอกว่า ...

ไม่หรอก.. ดีเสียอีก ...
.... เราจะได้ไม่ลืมตัว ... ไม่ลืมหน้าที่ของตน
ไม่ลืมว่า ... เราเป็นแค่ บันได .....

ให้เด็กเดินเหยียบ ขึ้นสู่ ที่ที่สูงขึ้นๆ

.... แม่ก็อึ้ง .... แล้วก็อึ้ง .... แล้วก็อึ้ง ....

ก็ได้แต่หวังว่า .... แม่น่าจะเข้าใจ ....

ทุกวันนี้ .....
ไม่ว่าจะดึกดื่น ... ค่ำคืนแค่ไหน ....
แม่ก็นั่งชะเง้อ รอข้าพเจ้ากลับบ้าน ...
หลับๆ ตื่นๆ ดูทีวีไปเรื่อยๆ

.... แม่เคยถามข้าพเจ้าเหมือนกันว่า ... เหนื่อยบ้างไหม
เดินทางไกลๆ ... ไปทำงาน
ข้าพเจ้าไม่ตอบ .... ได้แต่ยิ้ม แล้วเข้านอน

แล้ว รุ่งเช้า ...
ข้าพเจ้าก็ร่าเริง สดใส ออกจากบ้านไปทำงาน
....... ไปตามเรื่องตามราว เหมือนนกเหมือนกา ที่ร่าเริง ......

..............................................................................