ตอนที่ 41 : องค์กรไม่ลับ ... แห่ง IE

ตลอดสัปดาห์นี้ ชีวิตของข้าพเจ้ามีเรื่องสุขทุกข์คละเคล้าสลับไปมาตลอดเวลา ... อีกทั้งมีงานยุ่งๆ เข้ามาตลอดแทบทุกวัน จึงทำให้เรื่องยาวๆ ที่ตั้งใจจะเขียนลง iestory ไม่สามารถจะปิดต้นฉบับได้ทันวันนี้ ดังนั้น จึงขอนำเรื่อง ที่ตั้งใจจะเล่ามานานแล้ว มาเขียนเล่าให้เหล่าสมาชิกได้รับทราบ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะเริ่มเรื่อง ก็มีเรื่องต้องขอขอบคุณ บรรดาชาว ie ในสองเรื่อง ได้แก่


1. ขอขอบคุณ สำหรับผู้ที่ร่วมแสดงความเสียใจต่อการจากไปของสมาชิกครอบครัวเรา รุ่น Zn2 ไม่ว่าจะเป็นทางการเขียนผ่านทาง blog นี้ ผ่านทาง email ถึงข้าพเจ้าโดยตรง หรือโดยทางวาจา ... ก็ขอขอบคุณมากๆ อย่างสูงในน้ำใจในครั้งนี้ ...


2. ขอขอบคุณ เรื่องการแจ้งข้อมูลของชาว ie แต่ละรุ่น ผ่านทางหน้า blog ใหม่ของเรา ... โดยเฉพาะชาว Z2 - Z3 - Z4 ที่ active มากๆ ขอขอบคุณอย่างแรงจริงๆ


ดังนั้น หากเป็นไปได้ ขอให้ศิษย์เก่าทุกท่าน โปรดช่วยส่งข้อมูลของเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่มี มาให้ข้าพเจ้าด้วย เพราะหากขาดข้อมูลในการติดต่อเหล่านี้แล้ว โอกาสที่จะจัดงานครบรอบ 10 ปี IE คงจะเกิดขึ้นได้ยากอย่างแน่นอน


อย่างไรก็ตาม ผลพลอยได้ ที่ได้รับตามมาที่น่าดีใจ ก็คือ ข้าพเจ้าได้รับการติดต่อจากพวกเราหลายๆ คน ที่ไม่ได้เจอกัน หรือคุยกันมานานแสนนานๆๆๆๆ ทั้งทาง email ที่เขียนเล่าชีวิตของตนเองอย่างยาวเหยียด ทั้งโทรศัพท์ทางไกลข้ามประเทศ รวมทั้ง การบุกมาเยี่ยมเยือน แบบประชิดตัว เช่น จากภาพ สาว "เบล" Z5 ที่เพิ่งกลับมาเยี่ยมบ้าน จาก USA พร้อมเพื่อน - นายปลื้มและ (ป้า) ทราย ที่ได้แวะมาหา ณ บ่ายๆ วันหนึ่ง รวมทั้งนาย yongyank ที่แวะเข้ามาที่ภาค ในตอนเย็นวันนั้น ...

สำหรับเรื่องที่จะเล่าในตอนนี้ คือ.... อยากจะแจ้งให้พวกเราทราบว่า ณ บัดนี้ เราได้จัดตั้งชุมนุม IE ขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว .... ถือว่าถูกต้องตามกฎหมาย มิได้เป็นองค์กรลับใดๆ ทั้งสิ้น

อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่ได้พยายามแก้ไขมาหลายปี ที่เป็นสาเหตุให้ชุมนุมนี้ ไม่สามารถก่อตั้งได้ ก็คือ ทางคณะ/สถาบัน จะไม่อนุมัติให้มีการตั้งชุมนุมที่ใช้ชื่อของภาควิชา (เพราะเดิมเคยอนุมัติ เช่น ชุมนุม ME เป็นต้น) เพราะจะทำให้ดูเหมือนเป็นการกีดกันนศ.ภาคอื่น ไม่ให้มาสมัครเข้าชุมนุมนั้นๆ

อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน คำว่า IE ในสถาบัน/คณะ ของเรา ก็ดูเหมือนจะเป็น brand ที่ขลังมากในสายตาของประชาชนที่นี่ .... คำว่า IE มีภาพพจน์ที่อลังการ ยิ่งใหญ่ เฮฮา สามัคคี เป็นเจ้าแห่งกิจกรรมทั้งปวง ... เป็นภาคที่จัดงานบ่อยที่สุด สอบ project มากที่สุด ไปทัศนศึกษาบ่อยที่สุด และจัดรับน้องได้ยิ่งใหญ่ที่สุด ... รวมทั้ง .... เป็นกลุ่มคน ที่มีวิถีชีวิตของนักศึกษา... ที่ตื่นเต้นเร้าใจที่สุด .... นี่คือ เรื่องจริงที่ทุกคนน่าจะรู้อยู่แก่ใจ ...

ดังนั้น ในที่สุด เราก็แก้ปัญหา โดยใช้เทคนิค IE ในการรักษา brand ไว้ได้ โดยตั้งชื่อชุมนุมว่า .... "ชุมนุมวิศวกรรมนวัตการ" ใช้ชื่อภาษาต่างประเทศว่า "Innovation Engineering Club" แล้วก็หน้าด้าน เรียกตัวเองในชื่อย่อว่า "IE Club" ..... ซึ่งทุกอย่างก็สามารถทำได้บรรลุตามแผนการที่เราวางไว้ทั้งหมด

ปัจจุบัน สำนักงานของชุมนุม อยู่ในห้องชั้นล่าง ห้องแรกสุดซ้ายมือ เมื่อเดินเข้าประตูภาคเรา คือ ห้องข้างโต๊ะปิงปอง ....

Staff ชุดแรกของชุมนุม บริหารงานโดย นักศึกษาปีสาม (รุ่น Z9) มีอาจารย์ที่ปรึกษา คือ ข้าพเจ้านั่นเอง ... อย่างไรก็ตาม ยังมีอาจารย์ท่านอื่น มาช่วยแนะนำ/ดูแล ด้วย เช่น ท่าน อ.ดร.อ๊อด และ ท่าน อ.คุ้ย เป็นต้น ...

ในวันเปิดตัวชุมนุม .... เราก็ประสบความสำเร็จในการหลอกเด็กปีหนึ่งมาสมัครได้ถึง "10" คน (จากเด็กปีหนึ่งทั้งหมดเกือบๆ 2000 คน) ดังภาพ แต่ก็สมปรารถนา เพราะเด็กเหล่านี้ ถูกหลอกบ้าง ถูกชักชวนโดยเอาอาหารเข้าล่อบ้าง ... ก็มาจากหลายๆ ภาค .... ทำให้ภาพพจน์ของชุมนุมดีขึ้น

อย่างไรก็ตาม ธรรมนูญลับ ของชุมนุม IE บัญญัติไว้ว่า นักศึกษาภาควิชา IE ทุกคน จะถือว่า ได้เป็นสมาชิกชุมนุมนี้โดยกำเนิด จะหลีกเลี่ยงหรือลาออกมิได้อย่างเด็ดขาด ... ส่วนศิษย์เก่าทุกท่าน จะปรับสภาพเป็นสมาชิกประเภทกิตติมศักดิ์ แบบตลอดชีพ (บัตรทอง) ตราบจนวันตาย ... ลาออกไม่ได้ เช่นกัน

อาหาร ที่จัดเลี้ยง ในวันเปิดตัวชุมนุม .... ดูหน้าตาอาหารคุ้นตา ชาว IE ทุกคนเป็นอย่างดี ....

กิจกรรมแรกที่ได้จัดไปแล้ว คือ การจัดอบรมการเขียนแบบ โดย SolidWorks เนื่องจาก ปัจุบัน ห้องคอมพิวเตอร์ของภาคเรา ได้รับการสถาปนาเป็น SolidWorks Education Center แล้ว .... ฟังดูดีจังเลย .... แต่ไม่ได้โม้นะ ... เรื่องจริง .. (ดูจากป้ายหน้าห้อง ในภาพบนได้เลย)

นโยบายปัจจุบันของภาคเรา คือ .... นศ. IE ทุกคน ต้องมือซ้ายใช้ AutoCAD ได้คล่อง ส่วนมือขวาใช้ SolidWorks ได้เก่ง ... ส่วนในหัวสมองต้องคิดทุกอย่างเป็น Excel ให้ได้ ... ผลจริงๆ เป็นอย่างไร .... ก็ .... ดูกันไป...

กิจกรรมต่อไปในเร็วๆ นี้ คือ การจัดทัศนศึกษา ซึ่งมีขอบเขตการจัดที่กว้างขึ้นกว่าเดิม เพราะจัดในนามชุมนุม สามารถจัดแบบค้างคืนได้ ทำให้อาจจะสามารถจัดกิจกรรมที่สร้างสรรค์ได้มากกว่าเดิม (จากเดิม... ที่ต้องไปดูโรงงานที่ใกล้ๆ แบบรีบไปรีบกลับ) เช่น อาจจะจัดค่าย IE วิชาการ หรือ ในแนวอนุรักษ์ธรรมชาติ หรือ ในแนวกรพัฒนา OTOP Product ในต่างจังหวัด อะไรทำนองนี้ ...

นี่คือ ทีมเขียนป้ายคัทเอาท์ ... ถือว่า ... เป็นความสามารถเฉพาะของภาคเรา ทุกยุคทุกสมัย ...

อีกงานหนึ่ง ที่ได้มอบหมายให้ชุมนุม สร้างให้ภาคเรา คือ การทำระบบ Security Door ที่ตึกภาคเรา เพื่อความปลอดภัยของชาว IE ที่มานั่งทำงาน (หรือมาเล่น) ที่ภาคในเวลากลางคืน เนื่องจากตอนนี้ มีปัญหาอาชญากรรมชุกชุมมากในขณะนี้

ปัจจุบัน ห้องชุมนุม ยังไม่มีเครื่องใช้ไม้สอยอะไรมาก ... มีเสื่อน้ำมัน 1 ผืน คอมพิวเตอร์โบราณ 1 ชุด ทีวีเก่า 1 เครื่อง และเกมส์ play 1 ชุดเท่านั้น .. แต่เพียงแค่ 70 วันแรก นับตั้งแต่ก่อตั้งชุมนุม .... กิจกรรมต่างๆ ของชุมนุมก็ดำเนินไปได้อย่างคึกคัก .... เช่น สัปดาห์นี้ มีการจัดประกวด LOGO ชุมนุม ส่วนโครงการต่อไป คือ การสร้างข้าวของเครื่องใช้ พวกโต๊ะ ตู้ จากวัสดุ recycle ที่มีเกลื่อนกลาดใน workshop ของเรา รวมทั้ง การจัดห้อง IE Reading Room ... มีการจัดการหนังสือและนิตยสารต่างๆ (ที่ได้มาโดยการขอเขาแบบฟรีๆ หน้าด้านๆ เลย) มาไว้ในห้องนี้ ให้พวกเราได้อ่านกัน ...

ปัจจุบัน ประธานชุมนุม คนแรก ชื่อ นาย "โด" ได้รับเลือกเพราะ อดทน และยอมเป็น "เบ๊" ทุกอย่าง ดังนั้น หากสมาชิกศิษย์เก่าท่านใด มีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับกิจกรรมของชุมนุม โปรดกรุณามอบวิสัยทัศน์ดีๆ ได้โดยตรงกับประธานชุมนุม (ตามเบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ในรูปป้ายคัทเอาท์) หรือผ่านทางข้าพเจ้า

สำหรับน้องศิษย์ปัจจุบัน (โดยเฉพาะปีหนึ่งและปีสอง) ที่สนใจอยากมาช่วยงาน ก็แค่เดินเข้าไปที่ชุมนุม ... ก็มีเรื่องให้ มาช่วยมากมาย ...

และท้ายสุด ... ต้องขอความกรุณาพี่ๆ ศิษย์เก่าทุกท่าน ได้โปรดช่วยเหลือชุมนุม โดยการมอบ "คำแนะนำ" เท่านั้น ...

โปรดอย่ามอบเงิน หรือสิ่งของเครื่องใช้ใดใดทั้งสิ้น ให้แก่ชุมนุม (โดยมิได้ผ่านการเห็นชอบจากข้าพเจ้า) เพราะข้าพเจ้าอยากให้สมาชิกทุกคนในชุมนุม ได้ร่วมกันคิด ร่วมกันทำ ร่วมกันสร้างทุกอย่างด้วยตนเอง โดยใช้พลังความคิด ภายใต้ทรัพยากรที่จำกัดและเหมาะสม (เช่น หากท่านมอบคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ แรงสุดๆ ให้ชุมนุม สิ่งเดียวที่พวกเด็กได้เรียนรู้ คือ "กูโชคดี... พี่แม่งใจดี" ... แค่นี้จริงๆ ดังนั้น การดูแลรักษาหรือ การเรียนรู้ถึงคุณค่าของข้าวของเหล่านี้ ก็แทบจะไม่มีเลย)

ข้าพเจ้าเชื่อว่า ...

"การสร้างสิ่งใดๆ ก็ตาม ด้วยความร่วมมือร่วมใจ โดยอาศัยทั้งความอดทนและพลังความคิด ... ผลที่ได้รับจากสิ่งนั้นๆ ย่อมมีคุณค่า และคงทนถาวรตลอดไป ..."

ข้าพเจ้าเชื่อเช่นนี้ เพราะ สิ่งเหล่านี้ คือ บทเรียนอันล้ำค่า ที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ จากการทำงานร่วมกับพวกเราทุกคน .... ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ที่บ้านของเรา ... IE.

.....................................................