แต่ ณ วินาทีนี้ ... ก็คงจะขอบอกว่า ...อาจจะยังทำไม่ได้ เนื่องจากข้าพเจ้าเพิ่งได้รับการติดต่อจากนักเขียนนิรนามท่านนี้ ผ่านทาง "หน้าม้า-สาวก-และนางนกต่อ" แจ้งมาว่า ......
"อย่าเพิ่งนำผลงานเรื่องนี้มาลง iestory"
ด้วยเหตุผลสั้นๆ ว่า ..... ผู้เขียนขอทบทวนผลงานเขียนของตนเองอีกสักรอบหนึ่ง หากพร้อมเมื่อใด ก็คงจะส่งฉบับที่แก้ไขใหม่ มาให้พวกเราได้อ่านกัน ....
ดังนั้น หมู่มวลสมาชิก iestory ก็คงต้องรอไปก่อน ...... คิดเสียว่า เป็นการสับขาหลอกกัน ตามประสา iestory blog ที่มีนโยบายหลัก ... คือ ... ไม่เคยพยายามสร้างการคาดหวังใดๆ ให้หมู่มวลสมาชิก ...
.... ทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นใน blog นี้ ขึ้นกับดินฟ้าอากาศและระดับฮอร์โมนของข้าพเจ้าเป็นสำคัญ
คืนวันก่อนโน้น.... ข้าพเจ้ามีกิจธุระ ดังนั้น จึงได้คุยกันมากมาย....
......ข้าพเจ้าเป็นอาจารย์ ระดับซี 8
และท้ายสุด ก่อนลาจากกัน .... เขาก็ปิดท้ายการสนทนาด้วยประโยคเด็ดว่า ....
“เฮ้ย ... ไอ้เต่า มึงไม่คิดจะหางานใหม่หรือ ....
แน่นอน ... งานนี้อึ้ง ... เพราะ.... ข้าพเจ้าไม่เคยถูกถามแบบนี้ จังๆ หน้า
อีกทั้งยังไม่เคยคิดอะไรแบบนี้มาก่อน ...
โดยสรุป ....
“เออ..... อืมมมม.... ทุกวันนี้ กูก็มีความสุขดี ....”
เพื่อนก็พูดสวน ในทันทีว่า ...
“มึงก็แค่ หลอกตัวเองว่า มีความสุข ....
.............
..... แล้วเราก็ลาจากกัน .....
ข้าพเจ้าขับรถกลับบ้าน ในหัวสมอง มีแต่คำพูดของเพื่อน .....
มันอาจจะเป็น .... เพียงลมปาก ของเพื่อนผู้หวังดี ....
หรือ บังเอิญ ....
เพราะ ...มันอาจจะเป็นคำถาม
.... แต่ไม่กล้า....ที่แม้แต่จะคิดถามตัวเอง ....
ทุกอย่างรอบตัวมืดมิดไปหมด ........... ไฟริมถนนส่องแสงเรืองๆ
นานๆ ... จึงจะมีรถสวนมาสักคัน ....
ถนนสายนี้ ... ทั้งเงียบเหงา ทั้งเปล่าเปลี่ยว .....
สายฟ้า สาดสว่างเป็นสาย ... กระชั้นถี่ขึ้นๆ
ข้าพเจ้าได้แต่ขับรถ .... ไปเรื่อยๆ
ข้าพเจ้ารู้แต่เพียงว่า ....
"ณ วินาทีนี้ ....
…………………
…………………
…………………
…………………
ตอนแรก ... ตั้งใจจะจบแค่นี้ ...
…………………
จึงรีบอาบน้ำ.. กินยา ...
และได้พยายาม บอกกับตัวเองว่า .....
ก็เลยพยายามนอนให้หลับ ........
ซึ่งก็สามารถหลับลงได้... ด้วยฤทธิ์ยา ...
แล้ว.....ข้าพเจ้าก็ตื่น...... พบกับ...เช้าวันใหม่อีกครั้ง ....
ชีวิต ... เหมือน วันทำงานธรรมดาๆ วันหนึ่ง
....ต้องเสียเงิน 3 ด่าน ... แต่ก็คุ้มค่าจริงๆ
เพราะ ได้เห็นรถยนต์ครบทุกยี่ห้อ .....
ค่อยๆ แล่นช้าๆ กระดึ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ ... ไปตลอดทาง
แล้วก็ไปถึงบ้านหลังที่สอง ........... IE House ....
..... IE Sport Center ….
…. IE Entertainment Center ….
สุดแต่จะเรียกกัน ....
แล้ว ....
ชีวิตของข้าพเจ้า ...ก็เข้าสู่วงจรเดิมๆ ....
คือ เริ่มทำงานหลัก 6 ประการ ของข้าพเจ้า
ได้แก่
... คุย ... กิน .... เล่น .... ด่า ... นินทา ....หลับ ....
ทำแบบนี้ เหมือนเดิมทุกวัน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อย่างไรก็ตาม .....
มีเด็กช่างสงสัย แห่ง IE ท่านหนึ่ง .....
เคยถามข้าพเจ้าว่า ....
"เหตุใด 6 งานหลัก.... จึง ...
เอ้อออ... จึงไม่มี .... การสอนหนังสือ ...ครับ"
.... หุ หุ หุ ....
เจ้าจงอย่าสงสัยในเรื่องนี้ .... โดยเด็ดขาด .."
อาจกล่าวได้ว่า ...ชีวิตของข้าพเจ้านี้ ....วันหนึ่งๆ ไม่เคยเงียบเหงา ....
เพราะทุกครั้งที่เปิดเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ....
ก็มักจะพบเด็กๆ อยู่กันในห้อง แต่เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาตลอดเวลา
.....บ้างมากอดรัดฟัดเหวี่ยง... หมอนเน่าๆ ประจำห้อง
ในรูปนี้ .... คือ ชาวปีหนึ่ง ยังขี้อายและเรียบร้อย ..
ไม่กล้าบุกจู่โจมขนมในปี๊บข้างหลัง ...
....พอเปิดห้องเข้ามาอีก 10 นาทีต่อมา ....
มีทั้ง ...มาให้ข้าพเจ้าบำบัด ....
.... อีก 10 นาทีต่อมา ....คราวนี้ ....มานั่งเม้าท์ พร้อมๆ กับขุดคุ้ยหาของกิน ......
ในที่สุด .... ข้าพเจ้าก็ต้องใช้แผนเดิมๆ .....
คือ เตรียมขนมปี๊บ .... อร่อย และ ราคาไม่แพงนัก
จึงจะพอรองรับ... การบริโภคของพวกมันได้ ....
..... มันบอกว่าจะทำ project ...แต่พบว่า ....แอบเล่นเกมส์ญี่ปุ่น ... แบบที่ลามกๆ
และพอข้าพเจ้าเผลอตัวเผลอใจ... ไปอีกสักพัก ... ก็ถึงเวลาเย็นย่ำ ... ก็กลับบ้าน ....
....ข้าพเจ้าก็ขับรถกลับบ้าน ...ชมวิวไปเรื่อยๆ อีก 1 เพลิน ....
....ข้าพเจ้าคิดว่า ....ณ ช่วงเวลานี้ ....
ได้ขับรถเอื่อยๆ ... ฟังเพลงที่ถูกใจ ...
ได้มองฟ้ายามเย็น ...
อีกทั้ง ... ในขณะที่ขับรถ ก็ยังได้ทบทวน ว่า ...
.... วันนี้ ... เราได้ทำอะไรไปบ้าง ? ...
แล้วพรุ่งนี้ .... เราจะทำอะไร ? ....
แล้วข้าพเจ้า ... ก็มาถึงบ้าน ......งานที่ข้าพเจ้า ...ต้องทำให้ได้ทุกวัน
คือ ... ต้องเล่นกับแมว 1 ยก ….
เพราะมันจะนั่งคอยข้าพเจ้ากลับบ้านทุกเย็น ...
เพื่อจะรอเล่นกับข้าพเจ้า ......
แมวตัวนี้พิเศษมากๆ .... เป็นพันธุ์หายาก
.... เป็นสายพันธุ์ที่ซับซ้อน ......
ฉลาด แข็งแรง ทนทาน ...มี DNA ที่หายากมาก ...
เรียกง่ายๆ ว่า “พันธุ์ไซด์โรด” ....
เขียนเป็นภาษาประกิดว่า .... “Side-road Cat” ….
แปลเป็นไทย ว่า .... "แมวข้างถนน" ....
จากนั้น .... ก็
ข้าพเจ้าก็ ....กิน ... อาบน้ำ .... สวดมนต์นิดนึง ....
ทำโน่นทำนี่ .... ดูทีวี ...
และ .... สุดท้ายก่อนนอน ...
คือ .... ก็ เข้าสู่ cyber … "iestory"
และพบปะชาว IE ณ จุดนัดพบของพวกเรา
วันนี้เรามีแรงบันดาลใจเรื่องอะไร ... ก็จะเขียนเรื่องนั้น
เช่น .. ถ้าวันนี้ ...
..... ฝนตก .... ก็คิดถึงเจ๊ฝนรุ่นหนึ่ง ....
..... เห็นลิง ... คิดถึงรณน ... Zn2
...... ได้ยินเสียงหมาข้างบ้านเห่า ... ก็คิดถึง ชัยหมา Z4...
.
ก็จบวันหนึ่ง ...อีกหนึ่งวัน ...
ข้าพเจ้าก็เข้านอน ....
เพื่อจะหลับ ....
...หลับอย่างมีความสุข ......
เพื่อที่จะได้ตื่นขึ้นมา .....
มาพบกับวันใหม่ที่แสนสุข ..... อีกหนึ่งวัน
.......
.......
แต่.... ก่อนที่ข้าพเจ้าจะหลับ ในคืนนั้น .....
ข้าพเจ้า เอามือคลำไปข้างหมอน ..
และสัมผัสไปถูก .. "ยาหม่อง" ขวดเล็กๆ
ที่ได้รับแจกจากงานศพ เมื่อคืนวาน ...
ถึงเหตุการณ์และคำพูดของเพื่อน เมื่อวันวาน ...
... และ เรื่องที่ น่าขำ... ก็คือ ..
เมื่อข้าพเจ้า...เข้าสู่โลกแห่งความจริง ของชีวิต ที่ IE
.... ข้าพเจ้าก็เกือบๆ จะลืมเรื่องราว และคำพูดของเพื่อน
ที่ผ่านมาเมื่อ 24 ชั่วโมงที่แล้ว ไปหมดเลย
และแล้ว ...
ข้าพเจ้าก็หลับตาลง ...
...... นอนยิ้มกับตัวเอง เงียบๆ ....
ก่อนจะหลับไป... ในที่สุด ....
แต่ก็ยังรู้สึกดีใจลึกๆ ที่ตอบเพื่อนรัก ... ไปว่า
ดีใจ.... ที่ไม่ได้หลอกใครๆ .....
ดีใจ.... ที่เลือกเดินถนนสายเปลี่ยว ... สายนี้
และ ไม่เคยอายเพื่อน ..... ที่ทำอาชีพนี้
ที่สำคัญ ...
ดีใจ .... ที่ไม่ได้หลอกตัวเอง ...
...................
๒๗ ความคิดเห็น:
เข้ามาเป็นคนแรกเลย อิอิ
สวัสดีค่ะพี่เต๋า
ใช่ค่ะ คนเราหลอกคนอื่นก้อหลอกได้นะ แต่หลอกตัวเอง หลอกไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าทำแล้วไม่มีความสุขแล้วเราจะทำไปทำไมหล่ะคะ ถึงจะทนได้ แต่ก้อต้องมีซะวันที่เป็นตัวเราจริงๆๆ
>>>พี่เขียนซึ้งอีกแล้ว ชอบค่ะ<<<
เข้ามาอ่านทีไร ก้ออดคิดถึงภาคเราไม่ได้เลยค่ะ คิดถึงทุกคนจัง >'-'<
ใกล้จะมืดแล้ว ตอนนี้ก้อเกือบสองทุ่มครึ่ง ยังไม่มืดเลยค่ะ กลางวันชีวิตยาวไกล มืดช้ามากมาย กลางคืนสั้นนิดเดียวเอง
พี่เต่าน่ารัก แต่ดูดีสะเหมอ คิดถึงพี่เต่าอะ
blog วันนี้เข้าใกล้ชีวิตจริงใครหลายๆ คนเหมือนกัน
(อินอีกแล้ว ฮือ ฮือ )
อย่างน้อยก็เพิ่งรู้ว่า ไม่ว่าจะคนรุ่นไหน รุ่นก่อนหน้านี้ รุ่นเดียวกับเรา รุ่นน้องเรา และรุ่นต่อๆ ไป ก็ตามจะมีพวกที่มี "ทางเป็นของตัวเอง"คนพวกนี้อาจก็ทำอะไรเพื่อสังคมได้งหลายอย่าง โดยที่ไม่ต้องบอกกล่าวใคร แต่ก็สุขใจไปอีกแบบ....
และผมขอให้กลุ่มคนที่มี "ทางเป็นของตัวเอง" จงมีแรงบันดาลใจ และเป็นหนึ่งในทางของตัวเองต่อไปนะครับ
ปล. วันที่ 19 สค. 50 อย่าลืมไปลงประชามติ รับ-หรือ-ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ ด้วยนะครับ
ชีวิตเป็นสิ่งที่สวยงาม
การมีความสุขในชีวิตเป็นสิ่งที่ประเสริฐ์
ทั้ง2ไม่สามารถประเมินค่าได้ครับ
มีชีวิตอยู่อย่างสวยงาม เป็นสุข และไม่มีโรคภัยเบียดเบียน คือสุดยอด
นักปราชญ์ โบราญ อย่าง ขงเบ้ง ก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ในที่ๆสงบ
นี้แหละความสวยงาม ^_^
สู้ต่อไป พี่เต่า ^_^!
blog ตั้งแต่เคยอ่านมา วันนี้ดูมีสาระที่สุดเลย
ผมก็เคยเจอแมวหน้าตาคล้ายๆแมวพี่เลยหละ สายพันธุ์อาจจะใกล้เคียง ได้ไปถามกระทรวงวิทย์และเค้าบอกว่ามันเป็นพันธุ์ thousand-way-cat หนะ
เป็นกำลังใจให้นะครับพี่เต่า
เป็นอาจารย์ และ พี่ ของพวกผมตลอดไปเถอะครับ
ถ้าขาดพี่เต่า หรือ อาจารย์ท่านใด สักคน แล้ว IE จะยังเป็น IE หรือครับ
สวัสดีครับพี่เต่า ผมก็เป็นคนหนึ่งที่อาจจะรู้สึกคล้าย ๆ กับพี่ เพราะผมก็เป็นคนที่มีทางเดินของชีวิตของตนเองเยี่ยงปัจเจคบุคคลที่ไม่เหมือนใครในรุ่น แต่ผมก็รู้สึกภูมิใจในสิ่งที่ผมได้เลือก เหมือนกับที่พี่ได้เลือกเป็นอยู่ ณ.ตอนนี้ไงครับ เหมือนกับที่น้องZ10 เขาบอกแหละครับถ้าขาดพี่เต่าสักคน หรืออาจารย์ท่านใด IE จะยังเป็น IE หรือครับ อีกอย่างถ้าไม่มีพี่อยู่ ณ.วันนั้นที่ห้องทะเบียนตึก12 ก็คงจะไม่มีผม ณ.วันนี้นะครับ ที่ได้รับความภาคภูมิใจที่เป็นวิดวะ IE ลาดกระบังนะครับ
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ.....น้องอาร์ต รุ่น 5
เห็นด้วยกะน้องๆ ค่ะ
หลายๆ ข้อความทำให้ นึกคิดสรุปได้ว่า
เงินเป็นสิ่งที่ทุกคนอยากได้ แต่.. ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด
เงินซื้อสิ่งของได้แทบทุกอย่าง แต่.. ไม่ได้ซื้อสิ่งที่ดีงามได้เสมอไป
เงินอาจทำให้คิดว่าเรามีความสุข แต่.. เงินไม่ได้ทำให้เรามีคุณค่า ในสายตาผู้อื่น
อยู่อย่างมีความสุข ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เป็นที่รักของผู้คน
น่าจะคุ้มค่า ที่ได้เกิดมากับเขาซักชาติหนึ่ง :>
สวัสดีค่ะพี่เต่า
เพิ่งจะได้มีโอกาสเข้ามาทักทายค่ะ คิดถึงอาจารย์ทุกๆ คนและเพื่อนๆ ชาว IE ด้วย
อ่านแล้วรู้สึกดีมากเลยค่ะ อย่างที่อาร์ตบอกนะคะ ถ้าไม่มีพี่เต่า ไม่มีอาจารย์ท่านอื่นๆ ก็คงไม่มี IE ลาดกระบัง ไม่มีพวกเราในวันนี้ค่ะ
การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นเป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุดแล้วค่ะ
การได้สร้างคนให้ทีความรู้ ความสามาถ เป็นคนดีของสังคม เป็นสิ่งที่น้อยคนนักจะสามารถทำได้ แต่พี่เต่าทำได้ค่ะ
ความสุขที่พี่เต่าเลือกเป็นสิ่งที่สามารถสัมผัสได้ทั้งทางกายและใจ เป็นความสุขที่แท้จริงค่ะ
พวกเรา IE ทุกคนรักและเคารพ และขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่รักพวกเราด้วยใจจริง อดทนเพื่อพวกเราได้เสมอมา พวกเรามีวันนี้ก็เพราะอาจารย์ทุกท่านจริงๆ ค่ะ
ทราย (Z5)
หยก เชื่อใน ปณิธาน ของพี่เต่าค่ะ
เรื่อง Hapiness Index ข้อสอบที่พวกหยกเพิ่งทำไปเมื่อต้นปี หยกจำได้ว่าหยกตอบผิด วันนั้นหยกกลับไปคิด มันก็จิงว่ะ....ยังใช้เป็นเครื่องเตือนใจ อยู่ทุกวัน
เห็นด้วยกับหยกนะคะ แล้วพี่เต่าจำวันที่เราคุยกันที่ห้องใต้บันไดได้มั้ยคะ วันที่พี่เต่าบอก 12-monkey เรื่องนึง แล้วพี่เต่าบอกว่าวันใดที่พี่คิดเรื่องนั้นให้เตือนพี่ด้วย พวกเราเป็นกำลังใจให้พี่เต่านะคะ อย่าท้อนะคะ สู้ๆๆๆๆๆๆ
สวัสดีครับพี่เต่า
ผมยังจำวันแรกที่พี่ชายคนหนึ่งเข้ามาใน IEลาดกระบัง ถามพวกผมว่าต้องการให้ภาควิชามีอะไรบ้าง พี่ชายคนนั้นยังพยายามหาสิ่งต่างๆมาเพิ่มให้IEตลอด 10 ปี ผมขอเป็นกำลังให้พี่เต่าอีกคน เห็นด้วยมากๆกับทุกข้อความที่เขียนมา
หมายเหตุ ผมไม่ได้เข้ามาcommentประมาณ 3 อาทิตย์แล้ว เนื่องจากที่บ้านของผมเกิดไฟไหม้ ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก แต่เขม่าที่เกิดขึ้นไปทั่วดำทั้งหมดเลย ตอนนี้ทำความสะอาดไปได้ประมาณ 95% แล้ว เหตุเกิดจากพัดลมที่เป็นแบบพ่นลมออกมาใส่น้ำแข็งได้(ผมไม่เคยใส่กลัวไฟช็อต) เป็นสินค้าจากจีน ยี่ห้อไม่คุ้นหู เสียบปลั๊กไว้เฉยๆไม่ได้เปิดไฟก็ลุกตอนประมาณ เที่ยงคืน โชคดีมีลูกน้องมาเห็นไฟไหม้(กำแพงเป็นบล๊อกแก้ว) ผมปีนหนีออกมาทางระเบียงแล้วลงมาทุบกำแพงดับไฟ มีคนรู้จักบอกผมว่าพัดลมแบบนี้ทำไฟไหม้มาแล้วอีก 2 ที่ อยากบอกให้ทุกคนระวังเรื่องสินค้าจากจีน กับถอดปลั๊กเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เลิกใช้
ดีใจเหมือนกันค่ะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ ie และได้รับรู้ความรู้สึกดีๆแบบนี้
nok Z7
เข้ามาให้กำลังใจ พี่เต่า ผู้เป็นที่รักของน้องๆเสมอ
เพื่อนพี่เต่าอาจจะประสบความสำเร็จเพียงด้านๆนึงของชีวิต ที่อาจจะสร้างผลประโยชน์ให้ตัวบริษัทที่เขาทำอยู่ หรือเพื่อตัวเขาเองเท่านั้น ในความเห็นผมเขาเทียบไม่ได้เลยกับผู้ที่อุทิศกายและใจ ในการสร้างประโยชน์ให้กับสังคม เช่นพี่เต่า และ อาจารย์ทุกๆท่าน นะครับ
ขอบคุณพี่เต่าครับ สู้ๆครับ ห้ามลาออกก่อนอายุ 60 นะครับ
คิดถึงพี่เต่าจังเลย...หนูว่าพี่เต่าไม่ได้หลอกตัวเอง
นะค่ะ เเละยังไงๆพวกเราก็รักพี่เต่า& คิดถึงพี่เต่ามากๆค่ะ
ดีใจค่ะที่ได้พี่ต่าและอาจารย์ทุกท่านมาเป็นอาจารย์ แล้วก็ดีใจด้วยที่พี่เต่ามีความสุขกับการเป็นอาจารย์ที่ภาค IE ของเรา
ยังจำวันแรกที่พี่เต่ามาที่ภาคได้เหมือนกัน ดูเท่ห์ หน่อย (แอบกลัวนิดส์นึง) แล้วก็รสชาติ ขนมปังปิ๊ปก็ยังจำได้ดีค่ะ
แล้ว blog นี้ก็เป็นแหล่งที่ช่วยเติมความสุข (เพราะมีเรื่องขำๆชวนนึกถึงวัยเด็กหลายเรื่อง)
ตอนเซ็งๆ ด้วยค่ะ
ขอบคุณพี่เต่าและอาจารย์ทุกท่านด้วย ตลอดเวลาที่ท่านมา
ขอบคุณพี่เต่าที่อยู่คู่กับ IE KMITL ของเราครับขอบคุณมากๆ
หุหุ....มามุขนี้อีกแระ....ผมทำนายไว้เลยว่าพี่อยู่บ้านเฉยๆ..ม่ะได้หรอก เพราะชีวิตพี่ไม่ได้เกิดมา เพื่อหาเงินบำเลอความสุข เยี่ยงหลายๆคน ชีวิตพี่เกิดมาพร้อมกับกรรมที่พี่ทำไว้ ณ ชาติปางก่อน ณ ชาตินี้พี่ต้องชดใช้กรรมที่ทำไว้กับพวกเราชาว IE โดยต้องสนองความต้องการแต่ละคนจนหมดวาระ 3ปีบ้าง 4ปีบ้าง หรือมากกว่านั้น มันจะบังเกิดความสุขแก่พี่ที่ได้ใช้กรรม 555 เมื่อพูดถึงว่าจะเปิดร้านขนมเค้ก ผมจะบอกว่า กลัวแหลกม่ะได้ ส่วนร้านเหล้าร้านกาแฟ แค่คิดจะเปิดก็ขาดทุนแล้ว คิกด่ะงัย ผมรู้ว่าพี่ไม่เก็บตังค์น้องๆหรอก เจอพวกด้านได้อาย..อด อย่างชาว IE ไปเยี่ยมร้านพี่ มีหวังคนแถวนั้นไม่ทันรู้จัก คงต้องปิดร้านหนีหนี้กันเลยทีเดียว อิอิ....อย่างน้อยผมคนนึง ไปกินร้านพี่ ม่ะจ่ายแน่นอน...หุหุ..ถือคติ
"พี่เลี้ยงน้องเสมอ" หุหุ ทางที่ดี พี่ควรตั้งใจทำให้ภาคเรา ฉาว กา..ฉ่อน เลื่องลือสืบไป จาดีกว่านะ อิอิ...
สุดท้ายนี้ก็ HappyBirthDaytoMe 555+
เข้ามาแซวอ่ะ ใครมีปัญหาป่ะ ถ้ามี เดี๋ยวเจอพี่ป๊อบ Z1
เก๋าสุด แห่ง IE จนถึง ณ บัด Now!!!
พี่เต่าไม่ได้หลอกตัวเองหลอกครับ แต่....พี่หลอกเด็กน้อยๆอย่างพวกผมมากกว่าอีก.... 555
คนเรามีหลายทางเดินคับ ทุกทางมุ่งไปสู่จุดสุดท้ายที่การลาจากโลกนี้ไปทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกเดินทางไหน ดีใจที่พี่เต่าเลือกเดินทางที่พี่เต่าคิดว่าดีที่สุดแล้ว ผมมั่นใจว่าพี่เต่าคงจะภูมิใจกับทางที่พี่ได้เลือกเดิน ไม่ว่าจะมองย้อนกลับไปสักเท่าไหร่พี่ก็ยังคงรู้สึกอบอุ่นเสมอเพราะมีน้องๆที่คอยมองและเคารพรักพี่อยู่ตลอด ขอบคุณที่ช่วยสร้างและเติมเต็มชีวิตของน้องๆไออีมาตลอดคับ พี่ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนทางที่พี่เลือกเดินหรอกคับ เพราะงานที่พี่ทำอยู่ก็คื้อการชี้ทางให้น้องๆได้เดินอย่างมั่นคง มันก็เป็นสิ่งล้ำค่าที่น้อยคนในสังคมนี้จะทำได้แล้วละคับ
ผมกลัวอย่างเดี่ยว พี่เต่าเคยบอกว่าจะเป็นอาจารย์แค่สิบปี ตอนนี้ก็สิบปีแล้ว ผมอยากให้พี่เต่าอยู่กับภาค สร้างภาคของเราให้โตไปเรื่อยๆ สิบปีแล้ว ต้นไม้ที่พี่ปลูกมันผลิใบออกดอกให้พี่ได้ชื่นชมบ้างแล้วละคับ พี่ลองดูสิคับว่าน้องๆของพี่ออกไปเติบใหญ่ในแต่ละที่กันแล้วขนาดไหน รู้ว่าพี่คงจะเหนื่อยและท้อในบางครั้ง แต่ทุกคนพร้อมเป็นกำลังใจให้พี่เสมอคับ เป็นกำลังใจให้นะพี่
เหงาบ้าง ท้อบ้าง หัวเราะบ้าง เมาบ้าง ด่าเด็กๆบ้าง โดนเด็กๆกัดบ้าง ชีวิตพี่เต็มแล้วละคับ สู้ๆนะพี่
คิดถึงคุณพระศรีรัตนตรัย จงดลบันดาลให้น้องๆ ของพี่เต่าทุกๆ คน จงมีแต่ความสุข ความสมหวังทุกประการ
เหม่ง
หวัดดีครับพี่เต่า
ผมเชื่อว่า ถ้าพี่อยากได้เงินเยอะ ๆ จริง ๆ พี่คงออกไปนานแล้วล่ะครับ คงไม่อยู่ที่ภาค IE มานานเกือบสิบปีอย่างนี้หรอกฮะ
ดังนั้นผมเชื่อว่า พี่อยากอยู่ที่นี่จริง ๆ และสิ่งรี้แหละคือสิ่งที่พี่เต่าทำแล้วมีความสุขที่สุด ดังนั้นทำตามที่ใจตัวเองต้องการเถอะครับ เพื่อความสุขของตัวพี่เอง และเพื่อประโยชน์แก่นักศึกษา น้อง ๆ IE ลาดกระบังทั้งหมดด้วย
ไม่ค่อยได้เข้ามาอ่าน และก้อไม่เคยได้กลับไปเยี่ยมเลย แต่ก้อคิดถึงพี่เต่า และก้อ อาจารย์ ทุกคนนะครับ
สู้ ๆ นะครับ ถึงจะช่วยอะรัยไม่ได้ แต่เป็นกำลังใจให้เสมอครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ^^
P ie01
ในโลกมีหลายคนที่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร แต่เค้าไม่กล้าที่จะออกมาจากวงเวียนที่เค้าสร้างขึ้นมา เพื่อมาทำในสิ่งที่ต้องการ
สำหรับหลายๆที่คน ความสุขอยู่ข้างหน้าเสมอ แต่สำหรับพี่ผมสัมผัสได้ว่าความสุขอยู่กับพี่ตลอดเวลา
blog วันนี้... ดูเหมือนพี่จะตั้งคำถามที่สำคัญมากๆกับทุกๆคน เป็นคำถามที่ทำให้เราต้องมองย้อนกลับไปอีกครั้ง เรากำลังทำอะไรอยู่... อยู่ๆตัวอักษรที่เคยอ่านมานานแสนนานแล้วก็แว่บเข้ามา
"คุณเขียนหนังสือด้วยเหตุใด"
"ฉันเขียนเพราะฉัน'รู้สึก'"
เป็นคำตอบที่ง่าย สั้น กระชับ แต่ซื่อตรงกับตัวเองมาก ผมคิดว่าพี่ทราบคำตอบนี้มานานแล้วครับ
วันนี้ผมสัมผัสพลังได้มากมายจากcomment ของเพื่อนๆและน้องๆ
ดีใจด้วยนะครับที่ blog วันนี้สามารถปลุกพลังบางอย่างจากพวกเราได้
ขอบคุณมากครับสำหรับข้อเขียนอันทรงพลังนะครับ
ก็ไม่ได้หลอกตัวเอง หากเรานั้นเข้าใจ บ้างอย่างก็ฝืน เพราะโอกาสยังมาไม่ถึง ยังไงก็ต้องอยู่กับโลกความจริง ยิ่งพูดยิ่งงง แต่เสียดายบ้างคน คงไม่เข้าใจ ยังหาไม่เจอ ว่าความจริงนั้นเป็นยังไง...
วันนี้ก็สุข พรุ่งนี้ก็สุข เพราะฉันนั้นหนาเข้าใจตัวเอง...
ดีใจด้วยครับพี่เต่า
ผมเชื่อว่าตอนนี้พี่เต่าเป็น คนที่เหมือนถูกล้อตเตอรี่ รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้วหล่ะฮะ
ที่สามารถพบว่าอะไรคือสิ่งที่เราต้องการในชีวิต และทำอย่างไรที่จะมีความสุขกับมันได้ ทุกเวลาวินาที
ซึ่งตอนนี้ผมเองยังหามะพบเลยว่าผมต้องการอะไร แล้วมีความสุขกับอะไร
ผมเข้ามาอ่านบ่อยน๊ะเนี้ยแต่โพสไม่เคยติดเลยอ่ะ แง่มๆ ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ ฝนตกบ่อยด้วย
xjapan Zn06
แสดงความคิดเห็น