ตอนที่ 34 : เรื่องของพี่ต้อม ....

วันนี้ ข้าพเจ้าอยากจะเล่าถึงอาจารย์ IE สักท่านหนึ่ง คือ ท่านอาจารย์พลชัย หรือ ที่ชาว IE เรียกกันจนติดปากว่า "พี่ต้อม" สาเหตุใหญ่ที่เขียนถึงท่าน ก็คงเป็นเพราะตอนนี้ ท่านมิได้อยู่ในประเทศไทยแล้ว ทำให้เป็นการง่ายต่อข้าพเจ้า ในการเขียนเรื่องราวถึงท่านได้อย่างเต็มที่

และเพื่อให้ง่ายแก่ผู้อ่าน ....ข้าพเจ้าก็ขอถือโอกาสเรียกท่านว่า "พี่ต้อม" เช่นเดียวกับท่านสมาชิก iestory ทั้งหลาย เพื่อความสะดวกในการสื่อสารเรื่องราวนี้

พี่ต้อม เข้ามาทำงานที่ภาคในราวปี 2543

ความจริงเคยเข้ามาคุยกันก่อนหน้านี้แล้วบ้าง...

แต่ในวันหนึ่ง ในปีนั้น .... พี่ต้อมก็ตัดสินใจ ....

เดินเข้ามาที่ภาค .... มาทำงานด้วยกัน

ข้าพเจ้าจำวันนั้นได้ดี

เวลาเกือบๆ เที่ยง .... ข้าพเจ้ากำลังมีอารมณ์โมโหสุดขีด ...

เนื่องจาก เพิ่งจับได้ว่า นักศึกษา IE รุ่นที่หนึ่ง ... เกือบทั้งห้อง ...

ลอกการสอบ midterm ในวิชา CAD .....

และไม่มีใครยอมรับสารภาพว่า ใครเป็นต้นฉบับ ....

ข้าพเจ้าจนปัญญา จึงพาเด็กทั้งห้อง ขึ้นไปบนดาดฟ้าตึก IE ....

พาไปทรมาน ให้ตากแดดร้อนๆ ....

จำได้ว่าร้อนมากๆ ..... มากจริงๆๆๆๆๆ
แล้วพี่ต้อมก็โผล่มา ....

ข้าพเจ้าจำได้ว่า ทั้งโกรธ ทั้งอาย ....

เพราะนึกในใจว่า เขาคงคิดว่า ข้าพเจ้าป่าเถื่อน .....

เอาเด็กไปอบซาวน่าบนดาดฟ้า ....ปากก็ด่าเด็กมากมาย ....

อีกทั้ง .... ยังรู้สึกอาย ที่ทำให้เขาเห็นว่า .... พวกเราขี้โกง ...

ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า ... ด่าอะไรไปบ้าง .... จำได้ว่า ...ได้พูดว่า ...

"ถึงพวกเราจะเป็นภาคเล็กๆ จนๆ ....

.... แต่ก็อย่าให้ใครมาว่าเราได้ว่า ....

พวก-เรา-ขี้-โกง .... พี่เสียใจจริงๆ..."

ณ ตอนนั้น ... ภาคเราจนจริงๆ ....

ส่วนเด็กๆ Z1 ... ก็เจ้าเล่ห์แบบน่ารักๆ จริงๆ....

และ ข้าพเจ้า .... แน่นอน .. ก็ใจร้าย และ ปากจัดจริงๆ ....

สมัยมาทำงานใหม่ๆ ....

พี่ต้อมก็ทำตัวเหมือนพวกเด็กใหม่ๆ ปีหนึ่ง

คือ ไม่ชอบให้ถ่ายรูป.... ทำมือแบบเนี้ย ... ทุกที .... เฮ้ออออ....

ทำงานไปสักพัก .... ท่านก็ชิน และทำใจได้ ...

ก็คงเหมือนพวกเราทั้งหลาย ที่ตกเป็นเหยื่อข้าพเจ้า ....

เวลาโดนถ่ายรูป ... ปีแรกๆ ก็เขินๆ อายๆ ...

ต่อมาก็ชำนาญ ... รู้แสง รู้เหลี่ยม รู้มุม ...

รูปนี้ .... พี่ต้อมก็เลย ... เนียนๆ เก็กๆ ... หล่ออ่ะ ...

ข้าพเจ้าคิดว่า .... พี่ต้อมก็คงจะงงมากๆ ....

เพราะงานแรกๆ .... ที่ขอให้พี่ต้อมช่วย ก็คือ ...

ช่วยทำป้ายชื่อภาค IE ให้หน่อย .....

พี่ต้อม คงจะนึกในใจว่า ....

"นี่กรู หลวมตัวมาทำงานที่นี่ ได้ยังไงฟะ ? ....

ป้ายชื่อภาคตัวเองแท้ๆ ยังไม่มี .... ต้องมาใช้ให้กรูทำ ..."

(กรู แปลว่า ครู ... ที่เป็นกันเองกับเด็ก ... ศัพท์โบราณ)

งานโหดถัดมา ....ที่จัดให้พี่ต้อม .... คือ

ให้อำนวยการ ดูแลงาน "รับ-น้อง-IE"

โดยข้าพเจ้าจัดการ ส่งพี่ต้อม ขึ้นรถบัสในขบวนรับน้อง

ที่สำคัญ ... เป็นเด็ก Zn ...

.....รุ่นแรก .. Zn1 .... เด็กมันแรง ...
พอรถออกไป... ยังไม่พ้นมอร์เตอร์เวย์ ....

พี่ต้อม โทรมา เสียงกระเส่าว่า ...

"พี่ๆ .... xxx หมดไปลังหนึ่งแล้ว ...ทำไงดี ?..."

..... เหตุการณ์นี้ ... เราเรียกว่า วงจรอุบาทว์ ....

เกิดซ้าซากทุกปี .... ตราบจนปีล่าสุด ก็คล้ายๆ แบบนี้

..... เปลี่ยนแค่ตัวละคร .....

..... เปลี่ยนจาก พี่ต้อม ... เป็น พี่หนึ่ง-พี่อ๊อด ....
..... เปลี่ยนจาก Z/Zn ไปทีละรุ่น

จาก 1 ไป 2-3-4-5-6-7-8-9-10 ....

และ อีกสิ่งที่เรียกว่า กิจกรรมวงจรอุบาทว์ ....

คือ ... อุ้มอาจารย์หน้าใหม่ๆ ...ลงทะเล ....

ทำกันได้ทุกปี ......

เปิดเทอมได้สักพัก .... ก็มีงาน IE Meeting

สมัยนั้น เข้าแถวกันเรียบร้อย .....

แต่พอถึงเวลากิน มันก็ภาพเดิมๆ หละ .... เหมือนงานเทกระจาด ....
ส่วนใหญ่ ...เรามักนิยมให้อาจารย์ใหม่ๆ .... ฝึกฝนให้โอวาทเด็ก ....
ส่วนอาจารย์รุ่นเก๋าๆ ... มักนั่งคุมเชิงตามม้าหิน ....
คอยบัญชาการให้เด็กๆ เจ้าภาพ
รีบจัดเตรียมอาหารแบ่งใส่จานให้เรียบร้อย ... โดยด่วน ..
ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนกองทัพ IE บุกเข้าตีหม้ออาหาร ...

พี่ต้อมสอนหลายวิชา ... ตั้งแต่ Z1 ถึง Z9 ... และ Zn ครบทุกรุ่น ...

บรรยากาศในห้องเป็นเช่นไร ..... คงจำกันได้

ส่วนเยาวชน IE ที่ยังไม่เคยสัมผัสพี่ต้อมเลย .... ก็ลองถามรุ่นพี่ๆ ดู ....

ในภาพ ... แอบถ่ายวิชา Safety .... ห้อง Zn2
เป็นภาพที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ....

ขอเรียกภาพนี้ว่า "ความตั้งใจเรียนของเด็ก Zn รุ่นที่ 2"

นายภู ท่านหัวหน้ากลุ่มพิราบขาว... เอามือจับปากกา จดงานใส่สมุด ... อจึ๋ยสสส์

นามอั้ม นั่งหน้า .... เสนอหน้า (บานๆ) ตั้งใจเรียน ...

นายเด่น ... เก๊กหล่อ เหมียนเดิม ... / นังน้ำตาล ... ก็พยายามเก็กสวย ...

ท้ายห้อง .... หัวพิงกระจก ...

ท่านประธาน เครือข่ายเชน ....หรี่ตาเรียน ... น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ...

ภาพนี้ คลิก ขยายใหญ่ได้ ... ลองดูชัดๆ ได้...

พอถึงฤดูกาล เรียนวิชา workshop ....

พี่ต้อมก็ลุยเต็มที่ ....

ดังที่เคยเล่ามาแล้ว ...

ในยุคแรก.... ตึกเรายังคับแคบมาก ...

เลยต้องออกมาเรียนเชื่อม/ตัด โลหะที่หน้าบันไดภาค ....

เราไปขอร่มยักษ์ pepsi ... มาได้ 2 คัน

.... เอามากางกันแดดตอนบ่ายๆ อันร้อนระอุ....

ประชาชนทั่วไปในสจล. หรือ นักศึกษาภาคอื่น

ชอบล้อเลียน ภาคเรามากมาย ... แบบว่า ... xxx ..

ถ้ามองไกลๆ .... ยังเคยมีคนคิดว่า

ภาคเราเปิด ซุ้ม pepsi แข่งกับ ป้านกซุ้มโค้ก ....

ส่วนพี่ต้อม ... อาจารย์ผู้ดูแล workshop

.... สวมแว่นดำ กันแสง จากการเชื่อม .... เดินเทิ่งๆ หน้าตึก

... ไม่อายประชาชนชาว สจล.นับล้าน ที่เดินผ่านไปมา ...
"ถึงพวกเราจะเป็นภาคเล็กๆ จนๆ ....
.... แต่ก็อย่าให้ใครมาว่าเราได้ว่า ....
พวก-เรา-ขี้-โกง ......."

... ประโยคนี้ ... ยังพอจะใช้ปลอบใจได้บ้าง ... ตามประสาภาค จนๆ ...

ห้องเดียวในภาค .... ที่เป็นแหล่งรวมสุดยอด นวัตกรรม IE

คือห้องพี่ต้อม ... ทุกอย่างดูดี ... ทันสมัย ... ก้าวล้ำเทคโนโลยีทั้งสิ้น .....

เพราะ พี่ต้อมเป็นดั่ง พ่อมดผู้วิเศษ หรือ เทพที่จุติมา มีความชำนาญในทุกด้าน ...

Automation + Robot + Computer + Hardware + ฯลฯ

ในภาพ ... กำลังสอนชาว Z7 ในตอนปีสอง ...

ถึงพี่ต้อมจะดุ .... เอาจริงเอาจัง ...

..... เป็นที่น่าเกรงขามกับเด็กๆ ทุกคน

แต่ภาพแบบนี้ ... มีให้เห็นบ่อยๆ ....

.... นำแสดงโดย นายต๋อง แห่ง Zn1

งานโหดๆ หินๆ อีกงาน ของภาคเรา

คือการต่อเติม workshop ...

งานนี้ พี่ต้อมลงมือเอง ... ทั้งออกแบบ - ควบคุม - ดูแล ....

รวมทั้งแบกหาม ... จนทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์

ให้ชาว IE รุ่นต่อๆ มาได้ใช้เป็นที่เรียน งานเชื่อม ... งานหล่อ ...

ไม่ต้องออกไปยืนโชว์ตัว...ที่บันไดหน้าตึก ... อีกต่อไป

อีกทั้ง ... งานนี้ ต้องขอขอบคุณชาว Zn5

... ทั้งด้านกำลังแรง.... และกำลังใจ
ที่มาช่วยกัน สร้าง workshop นี้ขึ้นมา ...
ขอขอบคุณ....แทนชาว IE ทุกคน ....

จากใจ ...ไปตลอดกาล ....

เรื่องโหดๆ ที่สนุกๆ จาก พี่ต้อม

สำหรับชาว IE ปี 3Z กับ 2Zn

คือ ต้องสร้างรถบังคับ ไต่เส้น ....

ทั้งยาก ทั้งโหด ทั้งสนุก ทั้งท้าทาย ...

ต้องอดหลับ ... อดนอน ... มากมาย

พอถึงวันแข่งขัน .... สนุกกันจริงๆ

ดูจากหน้าตากองเชียร์ ... ก็สัมผัสอารมณ์ นี้ได้ ....
ในภาพ คือ การแข่ง ของรุ่น Z7 และ Zn5

หากมีใครถามข้าพเจ้าว่า ... สามารถจดจำพี่ต้อมในรูปแบบไหน

ภาพแรกที่เด่นชัด ...

พี่ต้อม คือ คนที่มีเด็กมุงรอบตัวตลอดเวลา ....

สอนหนังสือ-เด็กมุง-เข้าส้วม-เด็กมุง-กินข้าว-เด็กมุง....

....โดนรุมถาม ... ทั้งวิชาเรียน-การบ้าน-วงจร-project ฯลฯ

และอีกภาพ ของพี่ต้อม ... ที่ข้าพเจ้านึกถึง

ก็คือ ภาพของเด็กซนๆ อีกคนหนึ่ง ... ที่ยังชอบเล่น

ชอบตีปิงปอง ... ชอบแซวเด็ก ... ชอบต่อวงจรแปลกๆ ...

ชอบเขียนโปรแกรมพิสดารๆ .... หัวเราะได้กับ ไอซี เบอร์แปลกๆ ....

และท้ายสุด ... เมื่อชีวิตชาว IE เดินสู่บั้นปลาย ....

พี่ต้อมก็เข้าสู่สนามรบ ในฐานะแม่ทัพ

..... ที่พร้อมจะไล่ทุบทหารเลว ที่ใจเสาะ

ไม่มีน้ำใจสำหรับผู้แพ้ .....

ไม่มีน้ำคา สำหรับผู้อ่อนแอ ...

นี่คือ นโยบายอันน่าสพรึงกลัว

ของการสอบ project ภาคเรา ....
และ .... ในตอนจบ ...

ชาว IE ทุกคน ย่อมรู้บทเรียนสุดท้ายว่า ...

ทุกๆ สิ่งที่แลกด้วยความยากลำบาก .... ย่อมงดงามเสมอ ...

ภาพชินตา สำหรับผู้เข้าสอบ project

เวลาเห็นหน้าตา กิริยา ท่าทาง สายตาของพี่ต้อมแบบนี้ ... มันเสียว อ่ะ ..

อีกสิ่ง....ที่เป็นความสุขใจ ของพี่ต้อม .... รวมทั้งของอาจารย์ทุกคน

ก็คือ ภาพนี้ ... ภาพความสำเร็จของศิษย์ ..

และหากปีใด .... ได้มาควบคุมการฝึกซ้อมรับปริญญา ... ก็ยิ่งอิ่มเอิบใจ ...

มีคนลือมากมาย ว่า ..... แฟนพี่ต้อมสวยมาก ...

ก็ขอเอาภาพมาลงให้ น้องๆ ได้เห็นแบบเต็มๆ ตา ....

และท้ายสุด ... เมื่อทุกอย่าง พร้อมและเหมาะสม ...

พี่ต้อมก็จาก IE ไป ... เพื่อศึกษาต่อ .... ในปี 2549

เหลือไว้แต่ความทรงจำที่ดีๆ ...

..... ตำนานที่ขลังๆ ของพี่ต้อม ....

เป็นแรงบันดาลใจที่ดี...สำหรับเด็ก IE ทุกคน ....

ที่เคยผ่านการอบรม สั่งสอน จากพี่ต้อม ....

ภาพวันที่ลาจากกัน ... ภาพนี้ หาได้ยากอีกเช่นกัน

อาจารย์ทุกคน ยิ้มกันหมด ...

ทำไมหนอ ? ....

ที่แท้ ... ทุกคนเฮฮา ... เมื่อได้ฟัง ...

การกล่าว..... ขอบคุณและอำลา

โดยตัวแทนชาว IE ....

ฯพณฯ ท่านกฤตธี ประธานองค์กรลับ Z-back

ที่กล่าวให้โอวาทแก่ พี่ต้อม ...

และในตอนจบ ....

ทุกคนก็ รับพร จากพี่ต้อม ....

เชื่อไหมว่า .... ทุกครั้งที่ข้าพเจ้า ....

ได้เห็นภาพแบบนี้ ....

... ภาพเด็ก.. ตั้งใจ ฟังสิ่งที่เราพูด ....

...ตั้งใจ รับคำอวยพร จากเรา ....

ทั้งๆ ที่ตัวเราเอง .... ก็เป็นเพียงแค่ คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง

..... มันทำให้ ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ...

ข้าพเจ้ามีกำลังใจที่จะทำงานต่อไป ...

และบอกตัวเองว่า ... เราต้องทำงานให้ดีขึ้นๆ ... ตลอดไป ....

ความรู้สึกลึกๆ .... มันตื้นตัน ... ไปหมด ....

ข้าพเจ้า ...รู้สึกแบบนี้จริงๆ ....

....................................

และสุดท้าย .....
สาเหตุที่เขียนถึงพี่ต้อมใน iestory ตอนนี้ .... มีสาเหตุอันเนื่องจาก .... บทความตอนที่แล้ว ของข้าพเจ้า ซึ่งได้รับ feedback กลับมามากมาย ทั้งๆ ที่มิได้ตั้งใจจะสื่อสารอะไรมากมาย .... แค่อยากจะเล่าให้ฟังแค่นั้น ...

ก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆ มากมาย ที่ได้รับ และ ยิ่งดีใจมากๆ ที่พวกเรายังนึกถึงอาจารย์ท่านอื่นๆ ที่อดทน เสียสละ ทำงานที่ IE มากมาย เพื่อ ภาคของเราเช่นกัน ...เพราะขาดหากท่านเหล่านั้นเสียแล้ว .... ข้าพเจ้าก็คงเป็น "นักฝัน" ที่คิดเพ้อเจ้อไปเรื่อยๆ คนหนึ่งเท่านั้น ....

ตอนนี้ .... ข้าพเจ้ายังสบายดี กำลังใจยังดี ไฟในตัว .. ยังคงร้อนแรงไม่เปลี่ยนแปลง .... สุขภาพทางใจดีเยี่ยม มีสุข มีทุกข์ตามประสาชาวโลกทั่วไป ..
และที่สำคัญ สุขภาพทางกายดีขึ้นๆ เมื่อเทียบจากสี่ห้าปีที่ผ่านมา .... เพราะได้ลดน้ำหนักอย่างจริงจัง .... น้ำหนักลดจากเดิมจาก เมื่อ 10 เดือนที่แล้ว .. ประมาณ 30 กิโลกรัม !!!!! ได้ออกกำลัง ควบคุมอาหาร และได้พักผ่อนเพียงพอ .....

..... หากทุกท่าน อ่าน iestory แล้วรู้สึกเครียด .... ก็คงจะผิดวัตถุประสงค์ .... เพราะใจจริง อยากจะให้ทุกคนได้เข้ามาเพื่อทบทวนความทรงจำดีๆ ความรู้สึกดีๆ และอยากแค่....ให้อ่านแล้วได้คิด ... ก็แค่คิดเล่นๆ.... พิจารณาเล่นๆ เพราะทุกคนมีหนทางและวิธีการคิดที่ต่างกัน .... ขอเพียงแต่ พยายามมองทุกอย่างในแง่ดี ..... ก็แค่นั้นเอง ....

และ ท้ายสุดจริงๆ ...

อันเนื่องมาจากตอนที่แล้ว ... "หลอกตัวเอง" .... เช่นกัน ....

ข้าพเจ้าได้รับ e-mail จากพี่ต้อม .... เขียนอะไรบางอย่างมา ..... ก็อยากให้ทุกคนได้อ่านด้วย .... ลองอ่านดู .......

...........................................

สวัสดีครับพี่เต่า
พอได้อ่านบทความนี้ เมื่อเช้าก็เลยอดรนทนไม่ไหวก็เลยขอเขียนมาระบายอะไรสักหน่อย ผมก็เคยถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่า ทำไม ผมถึงมาอยู่ในจุดนี้
ตั้งแต่เด็ก คำถามยอดนิยมที่เด็กไทยคนหนึ่งมักถูกถาม
“โตขึ้นอยากเป็นอะไร”
ผมก็เคยตอบไปมากมาย หลากหลายสิ่งมีชีวิต พอรู้เรื่องมากขึ้น ก็มีหลายอาชีพที่อยากเป็น

“แต่ไม่เคยเลยแม้แต่น้อยที่คิดจะเป็น ครู หรืออะไรที่ใกล้เคียงกันนี้”

เคยคิดว่าผมเองคงสอนคนไม่เป็น แม้แต่น้องตัวเองผมยังไม่เคยสอนการบ้านอะไรมันเลย แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ก็ ปาเข้าไป 9 ปีแล้วที่เป็น “คนสอนหนังสือ” มา ผมคงยังเป็นแค่นั้นในความรู้สึก…

ก็เคยถามตัวเองตอนเข้าปีที่ 5 ว่า
“เราเองทำอะไรอยู่นะ ?”
ทำงาน 350 วันต่อปี! ทำอะไรกัน! จันทร์ถึงศุกร์อยู่ที่ภาค เสาร์เช้าดีหน่อยยังพอได้พัก……เอ่..ยย…แต่ก็ไม่นานพอลูกเริ่มรู้เรื่อง (น้องโม 3 ขวบ) ก็เริ่มมีกิจกรรมพ่อลูกออกเที่ยว … “ภาระนี้หนักกว่าอีก”
พอตกบ่ายวันเสาร์ กิจกรรมตกปลา…ขายของในคลองถมนะครับ ก็เริ่มแล้วก็ไปจบเย็น ๆ วันอาทิตย์ แล้วก็เข้าวงจรเดิม ๆ วันจันทร์...อีกแล้ว!!!

“เราเองทำอะไรอยู่นะ ?”

เงินเดือนอาจารย์ตอนนั้นจนตอนนี้ก็หมื่นกว่าบาท…ยังน้อยกว่าเงินเดือน ๆ แรกในชีวิตผมอีก!!! หรือแม้กระทั่ง ผมขายของเสาร์อาทิตย์ ต่อเดือน ยังได้กำไรเฉลี่ย ยังมากกว่าอีก

“แล้วเรากำลังทำอะไรอยู่”

พอคิดในเรื่องนี้มากเข้าชักฟุ้งซ่าน

“ลาออก! ไปทำอย่างอื่นดีกว่า!” …

ความลับ…ผมเองเคยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังมาเที่ยวหนึ่ง เข้าขั้นเขียนแผนธุรกิจ กันเงินก้อนด้วย… แต่ก็ล้มไป เพราะเกิดคำถามข้อหนึ่งแบบเดียวกับที่พี่มี “เรามีความสุขไหม”…“ความสุขเราอยู่ที่ไหน”… “อะไรทำให้เรามีความสุขใจ” เช่นเดิม ...... เริ่มทำรายการเหมือนทำรายการขายของ

1. เมื่อลูกยิ้ม 30%
2. ครอบครัว 20%
3. …เซนเซอร์… 10%
4. เมื่อสอนแล้วมีคนตั้งใจฟัง 8%
5. เมื่อน้องศิษย์เก่าบอกได้ใช้เสี่ยวเล็กๆ ที่สอนไปใช้งาน 4%
.
.
9. ตอนตีปิงปอง 1.999-2.001%
10. ตอนเงินเดือน+ค่าสอนออก 2%

ผมคงเป็นคนที่โชคดีคนหนึ่ง ที่ไม่ค่อยมีปัญหาทางการเงินเท่าไร มันเลยไปอยู่อันดับท้าย ๆ ก็เลยค้นพบอีกอย่างว่า

ในรอบปีหนึ่ง ๆ .... สิ่งที่ทำให้ผมสุขใจที่แทรกไว้ในอันดับ 7 คือ

“ไปคุมแถวบัณฑิต 3% ”

… “ทำไม?... ลาออกทำไม” เหตุผลที่คิดจะลาออก … มันคือ "เงิน"
แต่ 98% เรา.... มันไม่ใช่นินะ......

แล้วคิดไปทำไม?

เลิก…… ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้มาอีกเลย

เมื่อใดที่มีเรื่องให้ฉุกคิด... ก็มีคำตอบอยู่เสมอแล้วว่า

“เรามีความสุขที่จะเป็นอย่างนี้.... ใครจะทำไม”

สุข... ที่จะเป็น "พ่อ" ของลูก …

เป็น "ลูก" ของพ่อแม่ …

เป็น "ลูกน้อง และน้อง " ของอาจารย์และพี่เต่า…

และ... เป็น "พี่" ของน้อง ๆ ที่ภาค IE ....

............................

ความสุขของพี่ต้อม ..... น้องโม ...

....................................