ตอนใดของ IE Story เขียนได้ยากที่สุด ....
ข้าพเจ้า ก็คงจะบอกได้ทันทีว่า ....
ตอนนี้ ของวันนี้ ... ตอนที่ 140 ....
หลังจากข้าพเจ้า คิดแล้วคิดอีก ...ตริตรอง ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก .... ว่าสมควรจะเขียนเล่า ดีไหม ?
ในที่สุด ก็ตัดสินใจว่า จำเป็น จะต้องเขียนเล่า ...
อยากให้พวกเรา ชาว IE ทุกคน
ได้รับอย่างถูกต้อง ได้รับอย่างตรงไปตรงมาที่สุด ....
เรื่องที่จะเล่า ก็คือ เรื่อง ความเดิม ก็คือ ....
หลังจากที่ท่าน อจ.พรศักดิ์ ของเรา ทำงานเป็นหัวหน้าภาค IE
มาครบ 2 วาระ .... นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540
ภาคเรา ก็มีการสรรหา หัวหน้าภาค คนใหม่ ....
ผลการสรรหา .... ก็เป็นไปดังที่ข้าพเจ้าเล่าให้ฟัง
ดังที่ ข้าพเจ้าเล่าให้ฟัง
เนื่องจาก .....
จะล้มการเลือกตั้งที่ผ่านมา ... ก็ทำไม่ได้
จะบีบให้ข้าพเข้า ลาออก ... ก็ทำไม่ได้
ก็เลย มีการซื้อเวลา ปล่อยให้เวลา ผ่านไปอีก 2-3 เดือน ...
สำหรับ ตัวข้าพเจ้าเองนั้น
ไม่ปรารถนาอะไรเลย ....
นอกจาก จะขอพื้นที่เล็กๆ บนแผ่นดิน สจล. ....
สำหรับทำงานที่ตนรัก.... ให้กับศิษย์ของตนเอง อย่างเต็มที่
หรือ ขอความเป็นธรรมใดๆ
ทั้งๆ ที่.... สิ่งที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้า นั้น ...
เข้าข่าย การกระทำที่กลั่นแกล้ง / ละเว้น / เลือกปฏิบัติ ....
..... ฟ้องยังไงๆ ก็ไม่แพ้ แน่นอน ....
แต่ข้าพเจ้า ก็ไม่คิดจะฟ้องร้อง .... เพราะมีความกตัญญู ในพระคุณของคณะฯ และ สถาบันฯ ที่ข้าพเจ้าเคารพเสมอ
อีกทั้ง ยังไม่ต้องการจะเป็นคดีความอะไร กับใครอีก ....
เพราะบทเรียนในอดีต ที่ผ่านมาในชีวิตของข้าพเจ้า
สอนให้ข้าพเจ้าสำนึกว่า ....
การเป็นคดีความใดๆ กับใครนั้น .... ไม่ก่อประโยชน์อะไร ....
ความยุติธรรม อาจจะมีจริง ....
แต่บางที มันก็ไม่คุ้มค่า กับ เวลาและความรู้สึก ที่เราเสียไป ....
สู้เอาเวลา... เอาพลัง... เอากำลัง... ที่เราอยากจะเอาชนะผู้อื่น
มาทำสิ่งที่สร้างสรรค์ และ เป็นประโยชน์กับสังคม ...
ข้าพเจ้าคิดว่า ....
ก็ลืมๆ มันไป ... อดทนมันไป ....
สักวัน มันก็ “ตาย” จากเราไปเอง ....
ดังนั้น
ข้าพเจ้า จึงอยู่เฉยๆ ปล่อยเวลาให้ผ่านไป ...
ก้มหน้าก้มตาทำงานไป ตามปกติ ....
สุขกับงาน สนุกกับงาน
หัวเราะกับชีวิต ...
เฝ้ามองทุกสรรพสิ่ง ใน IE ด้วยความชื่นใจ .....
เพราะ เป็นความสุข ที่ไม่มีใคร มาแย่งชิงข้าพเจ้า ไปได้ .....
เรื่องที่อยากเล่าต่อ ก็คือ ....
ณ วันนี้ .....
เรามีการประชุมภาควิชา ....
นอกจากจะเป็นการพิจารณาเกรด ของพวกเด็กๆ IE ทั้งหลายแล้ว ....
ยังมี “คำสั่ง” จากสถาบันฯ หนึ่งฉบับ
แจ้งให้พวกเรา ชาว IE รับทราบโดยทั่วหน้า .... ว่า
..........................
“... เพื่อให้การบริหาร ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ ...ฯลฯ
จึงแต่งตั้ง รักษาการหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คนใหม่ ...
โดยแต่งตั้ง ผศ.ดร.สิทธิพร พิมพ์สกุล (พี่อ๊อก) ....
เป็น รักษาการหัวหน้าภาค คนใหม่ ... ”
................................
คำสั่งนี้ ก็อาจจะดูธรรมดา หากภาคเราอยู่ในภาวะ ที่
หัวหน้าภาคไปนอก .....
หัวหน้าภาค ป่วย .... หัวหน้าภาค ลาบวช ....
แต่ในภาวะ ที่หัวหน้าภาค ยังปกติสุข ...
อีกทั้ง
ว่าที่หัวหน้าภาค ที่ได้รับการสรรหาอย่างถูกต้อง ตามระเบียบ ... ยังปกติสุข
คำสั่งนี้ ....
ก็ คือ
“คำสั่งปลด” หัวหน้าภาค IE ...
… ปลด รศ.พรศักดิ์ .... .ให้ออกจากตำแหน่ง .....
อีกทั้ง ยังเป็นคำสั่ง ที่ล้มล้าง กระบวนการ สรรหาหัวหน้าภาค คนใหม่ .....
??????
???
?
หากมองแบบตลกๆ
“คำสั่ง” นี้ .... ถือว่า
เป็น “คำสั่ง” ประเภทที่ อิน-เทรน ที่สุด ในสังคมไทย....
เพราะบ้านเมืองเราทุกวันนี้ ตั้งแต่เปลี่ยนรัฐบาลใหม่ ...
ก็มีคำสั่งทำนองนี้ ออกมารายวัน ...
ย้ายผบ.ตร. บ้าง / ย้ายอธิบดี / ย้ายเลขาฯ
ย้ายโน่นย้ายนี่ ...
ย้าย สารพัดเสี้ยนหนาม ....
ซึ่ง หากเป็นเรื่องของการปกครองระดับประเทศ
แบบว่า ... ระดับนโยบายรัฐบาล
ก็เป็นเรื่องที่น่าจะพอเข้าใจ และ ยอมรับได้ ....
แต่หาก เป็นเรื่องของ การบริหารภาควิชาเล็กๆ ...
มีอาจารย์ 7 คน มีเด็ก 400 คน ...
งานนี้ ... ตลก อ่ะ ....
ด้วยประการทั้งปวง ....สิ่งที่เกิดขึ้น ก็ทำให้ข้าพเจ้า “อึ้ง” พอสมควร ...
เพราะ ไม่คิด และ ไม่เชื่อ ว่า .....
ในสังคมการศึกษา ของสถาบันระดับสูง ....
จะมีการกระทำ สิ่งเยี่ยงนี้ ....
อีกทั้ง
ยังไม่เข้าใจว่า ....
นี่หรือ ???
คือ รางวัลชีวิต ของอาจารย์คนหนึ่ง ....
... ท่านอาจารย์พรศักดิ์ ที่รัก ของพวกเรา
ผู้ที่ทำงานหนักมาตลอด 10 ปี
แห่งการก่อร่างสร้างภาควิชาฯ ...
ที่ต้องเคารพคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ....
ข้าพเจ้า ก็จำใจ ต้องยอมรับ สิ่งนี้ให้ได้ ....
วันนี้ ... ณ ที่ประชุม ของภาควิชา IE
ข้าพเจ้า ได้พบท่านอาจารย์พรศักดิ์ ...
ท่านก็ยังคง ทำหน้าที่ของท่าน ตามปกติ ...
... ยังห่วง project เด็กปีสุดท้าย
... ยังกังวล การฝึกงาน เด็กปีสาม
... ยังกลุ้มใจ เรื่องเด็กปีสอง ที่ติดโปร ...
อีกทั้ง ....
ยังห่วง เด็กๆ ปีหนึ่ง ว่าจะเอาตัวรอดได้ไหม ?
ยังทำงาน ...ยังห่วง .....ยังกังวลมากมาย ....
ในสารพันปัญหาของภาคเรา
ยังทุ่มเท ทำงาน เหมือนวันแรกๆ .... ที่เราเริ่มนับหนึ่ง ที่ IE
ข้าพเจ้า ได้แต่สบตาท่าน ...
แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร กันมาก ....
นอกจาก สื่อสารกัน ทางตา และทางใจ
แม้ว่าวันนี้
ท่าน ยังคง ยิ้มแย้มแจ่มใส ....
รอยยิ้ม ...ยังมีเมตตาเสมอ ....
แต่ในใจของท่าน .... จะบอบช้ำเพียงใด ...
ข้าพเจ้า มิอาจหยั่งรู้ และ จินตนาการได้ .....
ข้าพเจ้า รู้แต่เพียงว่า ... ไม่ว่า... จะมีอะไรเกิดขึ้น
ไม่ว่า ... จะต้องทนทุกข์
และต้องอดทน ต่อการบีบคั้นกลั่นแกล้ง มากเพียงใด ...
ภาคเล็กๆ ของเรา ภาคนี้ ....
จะต้องก้าวเดินต่อไป ให้ได้ ...
จะต้องก้าว ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ....
ด้วยจิตวิญญาณ IE ที่สมบูรณ์แบบ ...
ณ วันนี้
ไม่ว่า ท่านอาจารย์พรศักดิ์ จะเป็นอะไร ตำแหน่งอะไร
อาจจะเป็น อาจารย์สอน drawing และ materials ธรรมดาๆ ท่านหนึ่ง
อาจจะเคยเป็น หัวหน้าภาควิชาเล็กๆ ธรรมดาๆ ท่านหนึ่ง
แต่ท่าน .....
เป็น "ครู"ยิ่งใหญ่ ... ในใจข้าพเจ้า
ตลอดกาล .....
.........................................................................
