ตอนที่ 122 : ลูกเป็ด (ขี้เหร่ ?) ...

หากถาม ข้าพเจ้าว่า

เดือนใด ? คือ เดือนที่ชีวิตของข้าพเจ้า มีรสชาติมากที่สุด
ข้าพเจ้า ก็คงตอบได้แบบไม่ลังเลว่า

ก็เดือนนี้หละ ... กุมภาพันธ์
ในมุมมอง อันหวานชื่น ของเหล่าเยาวชน IE ทั้งหลาย

เมื่อเอ่ยถึงเดือนนี้ .... ก็นึกได้ทันทีว่า คือ ... เดือนแห่งความรัก

แต่ในมุมมองของชายท้วม สูงวัย .... (เช่น ข้าพเจ้า)

ที่ยังหลงติดอยู่ในวังวน วิถีแห่งโลก IE ที่หมุนเวียนซ้ำซาก ทุกปี ....
เดือนนี้ .... มันมีอะไรที่ มากกว่านั้นมาก
เพราะ อาจจะเรียกว่า .. เป็นช่วงที่ข้าพเจ้า

ทั้งทรมานใจ และทั้งสุขใจ ไปพร้อมๆ กัน

กล่าวคือ ....
เดือนนี้ เป็นเดือนที่ เสร็จสิ้นปีการศึกษาหนึ่งๆ
เป็นเดือนแห่งการสิ้นสุดวงจร ของวิถีแห่ง IE

เด็กๆ ปีสุดท้าย ก็จะเรียนจบสมบูรณ์ ภายในสิ้นเดือนนี้ ...
ส่วน เด็กๆ ปีอื่นๆ ก็เติบโตขึ้นๆ ไปอีกปีหนึ่ง รอคอยเวลาสุกงอม ....
แล้วก็จากไป ..... ในปีต่อๆ ไป

ณ ช่วงเวลานี้

งานยิ่งใหญ่.... งานสุดท้ายของสังคม IE …
ก็คือ .... งาน บาย-เหนี่ย IE .... นั่นเอง

งานนี้ ยิ่งใหญ่ และ มีเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจมากมาย ...
เช่น มีโชว์แบบอลังการงานสร้าง

จากเหล่า น้องๆ IE ปีหนึ่ง - สอง - สาม

จัดแสดงให้พี่ๆ ชั้นปีสุดท้าย ได้ชื่นชมกัน

ถือว่า เป็นการแสดงศักยภาพ

ด้านการแสดง ของชาว IE โดยทั่วหน้า

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ..... สิ่งที่ตื่นตาตื่นใจที่สุด

คือ เรื่องการแต่งกายของชาว IE ทั้งหลาย ....

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหล่าสาวๆ IE ทั้งหลาย

จากเดิม ณ วันธรรมดาๆ ....

ก็แต่งกายโก๊ะๆ ... ผมเผ้ากระเซิงตามอัธยาสัย

ใส่เสื้อ shop เน่าๆ เยินๆ

เดินแด๊ะๆๆๆๆๆ ลากรองเท้าแตะ มาโรงเรียน

แต่พอถึงงาน บาย-เหนี่ย .... ก็เปลี๋ยนไป โดยสิ้นเชิง ...

กลายเป็นสาว - อวบ - เด้ง - หรู - เนียน

หน้าตามีสีสัน ขึ้นในฉับพลัน ....

แม้ว่า อาจจะมีในบางช่วงความคิดของข้าพเจ้า

ที่คิดว่า.... งานแบบนี้ สิ้นเปลืองนักหนา ....
ไหนจะค่าเช่าสถานที่ .... ไหนจะค่าแต่งกาย....

ไหนจะค่าไปเที่ยวต่อ ..... มากมายๆๆๆๆๆ

ดังนั้น หากจะมองในแง่ ความคุ้มค่าแล้ว

บางที ข้าพเจ้า ก็อดคิดไม่ได้ว่า .... มันคุ้มค่าไหม ?

ข้าพเจ้า จำได้ดีว่า ....

สมัยที่เราเริ่มเปิดภาคใหม่ๆ .... เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว

งานยากๆ ไม่ใช่มีแค่ด้านวิชาการเท่านั้น ...

แต่งานด้านกิจกรรม แบบ "อวิชาการ" นั้น

มันก็ยากไม่แพ้กัน ....

จำได้ว่า พอถึงต้นปี 2544 ... เด็กๆ รุ่นแรก กำลังจะจบการศึกษา

ก็มีความคิดว่า เราควรจะมีงานเลี้ยงอำลา แบบเป็นทางการสักหน่อย ...

แบบว่า ... จัดในสถานที่ดีๆ แต่งกายดีๆ บรรยากาศดีๆ ....

เพราะอีกไม่กี่วัน ... ทุกคนก็ต้องออกสู่โลกกว้างแล้ว ...

โลกแห่งสังคมวัตถุนิยม สังคมบริโภคนิยม .....

ไม่มีแล้ว สังคมแบบแต่งตัวโก๊ะๆ เยินๆ

ปูเสื่อ นั่งสุมหัว มุงกินอาหารเป็นถาดๆ ตามวิสัย IE ...
และ นี่คือ ... จุดเริ่มของการจัดงาน บายเหนี่ย IE ....

อย่างไรก็ตาม .....
เมื่อข้าพเจ้า สำรวจสาวๆ ลูกเป็ดน้อยๆ รุ่นแรก .....

ดูหน้าตา ผิวพรรณ และ กริยามารยาทแล้ว

ก็หนักใจพอสมควร ...

นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่า พวกมันจะแต่งกายให้ดูดีได้อย่างไร

.... ดังนั้น ก็ได้แต่มอบนโยบายแบบกว้างๆ ว่า ....

"พวกแก ก็แต่งตัวให้มันดูดีหน่อย ก็แล้วกันนะ ...

พยายามหา รองเท้าส้นสูง มาหัดใส่กันบ้าง"

ส่วน ไอ่ลูกเป็ดตัวผู้นั้น ... ก็ช่างมันเหอะ ...

คงจะเอาตัวรอดกันได้ไม่ยาก ....

12 มกราคม 2544 .... งาน บาย-เหนี่ย IE ครั้งแรก ....

ลูกเป็ดสาวๆ รุ่นแรกของข้าพเจ้า .... กลายเป็นแบบนี้

ข้าพเจ้านึกถึง นิทานเก่าแก่

เรื่องลูกเป็ดขี้เหร่ ที่สดใสร่าเริง ....

ชีวิต เต็มไปด้วยความฝันอันงดงาม

ที่ ณ ตอนจบ ....

เหล่าลูกเป็ด ก็ฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหลายทั้งปวง

กลับกลายเป็น หงส์ขาว ที่งามสง่า .....

จำได้ว่า งานในปีนั้น ....

ก็เป็นครั้งแรก .... ที่มีการจัดการแสดงอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

เช่น .... สาว Z รุ่นสอง โชว์ concert ....

โดยเลียนแบบ กลุ่มศิลปินแกรมมี่หญิง .... ที่โด่งดังในยุคนั้น ...

เรียกว่า อัลบั้มชุด SEVEN ....

เรียกเสียงฮือฮา จาก ประชาชน ได้มากมาย .....

มีการแต่งกายเลียนแบบ ศิลปิน SEVEN .... ในยุคนั้น ....

(กลุ่ม SEVEN ปัจจุบัน ก็เป็น นักร้องแกรมมี่ รุ่นป้าๆ ไปหมดแล้ว)

ส่วนสาวๆ ปีสอง ในยุคนั้น .... ก็คือ ชาว Z รุ่นที่สาม นั่นแหละ

ก็เหนียมๆ อายๆ แต่งกายหรูๆ มาร่วมงานเช่นกัน .....

ภาพที่ข้าพเจ้ามองเห็น ในวันนั้น

คงจะไม่ใช่ แค่ภาพของเด็กๆ กลุ่มหนึ่ง ที่พยายามแต่งกายดีๆ

หรือ ภาพของความสวยงาม ที่เป็นเพียงเปลือกนอก เพียงอย่างเดียว

แต่ ข้าพเจ้ามองเห็น ...

ภาพของ การร่วมมือ ร่วมใจ ในการจัดงาน ....

ภาพของคุณค่าแห่งความขยันหมั่นเพียร ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน

ภาพ ของความสำเร็จ และความงามสง่า ที่เด่นชัด ...

ของ บัณฑิตวิศวกรรมอุตสาหการ ...

ที่พร้อม จะเดินเข้าสู่โลก แห่งความเป็นจริง .....
และนี่คือ .....

คุณค่าที่แท้จริง ของงาน บาย-เหนี่ย

ที่ทุกคน ควรจะระลึกไว้เสมอ ...

............................................................................

งาน บาย-เหนี่ย IE ปีนี้ ...

เย็นวัน เสาร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2551
โรงแรม royal benja สุขุมวิท
ดูแผนที่ ได้ที่
http://www.royalbenja.th.com/location.html

ขอแสดงความยินดี กับความสำเร็จของ

นักศึกษา IE ชั้นปีสุดท้าย

ชาว Zn6 และ ชาว Z8 ทุกคน