ตอนที่ 103 : เปิดตา เปิดใจ ...

ปีใหม่นี้ .... จะไปเที่ยวไหนกัน ?
สำหรับข้าพเจ้านั้น ..... เรื่องของ การเที่ยวช่วงปีใหม่
ถือว่า เป็นสาระใหญ่ในชีวิต
ต้องมีการศึกษาค้นคว้า เป็นแรมเดือนว่า ....

ปีนี้ ไปเที่ยวที่ไหนดีหนอ?

ดังที่เคยเล่ามาแล้ว หลายหน
สมัยยังอายุน้อยๆ สุขภาพร่างกายแข็งแรงๆ
ข้าพเจ้าก็กลับไม่สนใจ จะไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา สู่โลกกว้าง
ความรู้ภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ชาติไทย ...
จึงเทียบเท่า ประมาณเด็ก ป.4 ....
รู้แค่ว่า ....

เมืองไทย มี 4 ภาค ... ประเทศไทย มี 3 ฤดู ...
อีกทั้ง ยังรู้สึก แบบโง่ๆ ว่า .....
กรุงเทพ คือ ประเทศไทย ...
ประเทศไทย คือ กรุงเทพ ....
มัวแต่ก้มหน้าก้มตา ทำงานงกๆๆๆๆ ....
แบบว่า ... คิดว่า เก็บเงินเยอะๆ
อีกหน่อยค่อยไปเที่ยว ...
แต่ทำไปทำมา กลับพบว่า ....
เราทำงาน เก็บเงินแทบตาย

เพื่อเก็บเอาไว้ให้ “หมอ” ใช้คนเดียว ....
ดังนั้น ....

กาลเวลาล่วงไป .... โลกของข้าพเจ้า จึงแคบลงๆ ....

ประมาณ 2541 ....
ข้าพเจ้าก็หลุดจาก วังวนชีวิตเก่าๆ

มาสู่โลกใหม่.... โลกแห่ง IE …

มีผลให้ .... ชีวิตข้าพเจ้าเปลี่ยนไปมากๆ
ได้มองโลก ในแบบที่ไม่เคยมองมาก่อน ....
ได้พบผู้คนมากมาย ในชีวิตการงานประจำวัน
ผู้คนที่น่ารัก สดใส จริงใจ .... มองโลกในมิติที่ดีงาม ...
ผู้คนเหล่านั้น ... ก็คือ

เหล่า ศิษย์ IE ทั้งหลายของข้าพเจ้านั่นเอง
ทุกคน มาจากคนละแห่งหน ตำบล

มาจากทั่วสารทิศของประเทศ ....
ตั้งแต่เหนือสุด .... เชียงราย เชียงใหม่
อีสานสุด ใต้สุด หรือ เมืองหลวงสุดๆ
พอสอนหนังสือ ได้ สามสี่ปี
แม้ว่างานจะยุ่งๆ และ จุกจิกๆ มากๆ
แต่ก็บอกตัวเองว่า ....ถึงเวลาแล้ว

ที่ข้าพเจ้า ต้องกล้ากระโดดออกมาจากกะลาใบน้อยๆ เสียที
ออกไปดู โลกกว้างบ้าง .....

สิ่งแรกที่ข้าพจ้าทำ คือ ซื้อกล้องถ่ายรูปแบบดิจิตอล มา 1 ตัว
และ ซื้อรถใหม่ ... เป็น Honda CRV ...

ตั้งใจว่า ทุกๆ วันหยุด และทุกครั้งที่หนีออกจากเมืองหลวงได้
ก็จะออกไปเที่ยว … เที่ยวไป กินไป และ ถ่ายรูปไป ...

การถ่ายรูปนั้น มีข้อดี คือ

นอกจาก จะทำให้สามารถบันทึกทั้งภาพ บรรยากาศ

และอารมณ์ ของทุกๆสิ่งรอบกายได้แล้ว

ก็ยังช่วยฝึกให้ ข้าพเจ้าใจเย็นมากขึ้น
รู้จักอดทน และ รู้จักพิจารณาถึง

ความงามทั้งหลายในสรรพสิ่งรอบตัว ....

และจากวันนั้น ตราบจนวันนี้ ....
ข้าพเจ้าก็ยังท่องเที่ยวไม่หยุด ....
ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2545 ตราบจนวันนี้ ....
ข้าพเจ้า ก็ไปครบเกือบทั่วประเทศแล้ว ....
ทั้งขับรถไปเอง และ ไปด้วยกิจประชุมทางราชการ ...
ขาดเพียง 3 จังหวัดเท่านั้น .... ที่ไม่เคยเหยียบย่างเข้าไป
คือ นราธิวาส ยะลา และ สตูล .... เท่านั้น

ตามปกติ ...ข้าพเจ้า จะตั้งสูตรไว้ว่า
หน้าร้อน... ช่วงปิดเทอมใหญ่ ... จะ เที่ยวทะเล
หน้าฝน ... ช่วงปิดเทอมกลาง .... จะ เที่ยวอีสาน
และ หน้าหนาว ... ช่วงปีใหม่ .... จะ เที่ยวเหนือ ....

ปีแรกสุด ของการท่องเที่ยวปีใหม่ของข้าพเจ้า
ก็คือ การเที่ยวเมืองเหนือ โดยข้าพเจ้าออกแบบว่า
จะเดินทาง ใน loop ของทางสาย เชียงใหม่ – เชียงราย – พะเยา
จุดมุ่งหมายหลัก คือ เน้นที่ ภูชี้ฟ้า .....
เพื่อไปดูทะเลหมอกยามเช้า ที่เขาว่า ... งดงามจับใจ
อย่างไรก็ตาม จุดแรก ที่พวกเราควรแวะสักนิด
ก่อนขึ้นเมืองเหนือ คือ พิษณุโลก ...
แวะสักการะบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำบุญทำกุศล ...
และหากเป็นไปได้ ก็โปรดแวะเยี่ยมเยียน ชาว IE ท่านหนึ่ง ....
นาย สิทธิ์ IE01 ....
อดีตผู้กว้างขวางในวงการ คนกลางคืน พิษณุโลก
ปัจจุบันตัว .... แม้ว่าประเทศไทยของเรา
จะมีประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ และมีการเลือกตั้งแล้ว ...
แต่สิทธิ์ ก็ยังตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของ คมช. เช่นเดิม ...
คมช . แปลว่า ถูกควบคุมโดยเมียอย่างใกล้ชิด
(กรุณาอย่าเฉไฉ แปลว่า เคารพเมียยิ่งชีพ ...)

หากอยากไปจะเที่ยวเมืองเหนือ หากคิดอะไรไม่ออก ...
ก็ควร ไปตั้งต้นที่เชียงใหม่ ก่อน ...
จากนั้น ค่อยๆ เลือกตามอัธยาศัย ...
ไหว้พระ ... ขึ้นเขา ... ช้อปปิ้ง ... หรือ เที่ยวราตรี ...
เชียงใหม่ มีทุกสิ่ง ... ที่เราต้องการ


สำหรับ trip ครั้งนั้น .... ข้าพเจ้ามุ่งสู่ภูชี้ฟ้า ....
ไปกลางเต๊นท์กลางแสงดาว ...
ดูทะเลหมอกยามเช้า ... งามจับใจ
จนคิดว่า ... ปีนี้ เราควรจะกลับไปเยือน อีกสักครั้ง ...

ในปีใหม่ ปีที่สอง ข้าพเจ้าขึ้นเหนือ อีกครั้ง ...
ครั้งนี้ วนเวียนรอบๆ เชียงใหม่ๆ ตามป่าเขาลำเนาไพร ....
ป่าไผ่หน้าหนาว กลายเป็นสีเหลืองทอง .... งามแปลกตา
แต่ไม่เหมาะกับ บรรดานักสูบควันทุกประเภท ...
หากพลั้งเผลอ ดีดก้นบุหรี่ ลงพื้น ...
แทนที่จะเห็นทะเลหมอก ...
ก็คงจะได้วิ่งหนีทะเลควัน และ ทะเลเพลิง ...
ไฟคงไหม้ภูเขาเป็นลูกๆ แน่นอน ....

จุดนี้ อยู่ที่ออบหลวง เชียงใหม่ เขาเรียกว่า หินจูบกัน ...
ตำนานเก่าแก่ ... เหมือนๆ กันทุกที่ ...
แบบว่า ... ใครยังไม่เป็นแฟนกัน .... ก็จะสมหวัง ได้จูบกัน ที่นี่
แต่ หากใครเป็นแฟนกัน ... รับรองว่า เลิกกันแน่ๆ หากมาที่นี่ ...
ส่วนใครโสด ก็ ...โสดต่อไป. ...
หากไม่พอใจ มีเคือง ...
ก็มีหน้าผาและสะพานข้ามเหวๆ สูงๆ ไว้บริการ ...


สายน้ำ ลำธาร ไหลแรง และเย็นฉ่ำ ....
ใครกล้ากระโดด ลงไป ก็ใจถึงมาก .... เพราะหนาวมาก

จากเชียงใหม่ ก็ไปวนเวียนๆ แถบลำปาง
ได้ไหว้พระ ไหว้เจ้า ได้กระโดดโลดเต้น แก้หนาว .....

หากมีเวลา ลองแวะ ดอยขุนตาน ....
ชมอุโมงค์รถไฟ ที่เจาะทะลุภูเขา ....
ใครได้ไป ลองถ่ายรูปมาโชว์กันบ้าง ...
ถ่ายแบบ... ตัวลอยกลางอากาศแบบนี้ ได้ไหม ?

ปีใหม่ต่อมา....
ข้าพเจ้า ก็กลับไปเหนืออีก เป็นปีที่สาม ....
คราวนี้วางแผนใหญ่ จะไปให้ถึงแม่ฮ่องสอน
แล้วขับรถ ลงมายาวเลียบชายแดนพม่า ...
ลงมาจนถึงแม่สอด จังหวัดตาก ...
สำหรับจุดแรก ที่ข้าพเจ้าแวะเที่ยว
คือ ลำพูน เมืองเล็กๆ เงียบ ที่สวยงาม ...

วัดวาอาราม สวยมาก ... ศิลปะ งดงาม
เห็นรูปนี้แล้ว ก็ยอมรับว่า ....
ช่าง สมัยก่อน ฝีมือละเอียด ปราณีตมาก ...
รายละเอียดของ อวัยวะ เล็กๆ น้อยๆ ของสิงห์ตัวนี้ .....
ก็ยังอุตส่าห์ ปั้นไว้ครบถ้วน ...


ตลอดรายทาง ตามอุทยานแห่งชาติต่างๆ ...
มักจะมีบ่อน้ำร้อน ... สามารถแวะลงไปแช่ แก้อ่อนเพลีย แก้ปวดเมื่อย ...
อุ่น สบาย สะอาด ... และที่สำคัญ คือ ราคาถูกมากๆ ...

จุดที่นักท่องเที่ยวต้องแวะ ก่อนไปแม่ฮ่องสอน
คือ อุทยานแห่งชาติ ห้วยน้ำดัง ...
ที่นี่ ดอกไม้สวย ... บรรยากาศดี กางเต๊นท์สะดวก
และมีทะเลหมอกอันเลื่องชื่อ ในยามเช้า

ครึ่งทาง ก่อนถึงแม่ฮ่องสอน คือ อำเภอปาย ...
อำเภอเล็กๆ ที่ลือชื่อ ในหมู่คนต่างชาติ ...
หากเราเข้าไปเดิน บางทียังคิดว่าเป็นเมืองนอก ....
มีแต่ฝรั่งๆๆๆๆ ... ร้านค้า ร้านอาหาร มีแต่ภาษาประกิต ...

หากมาเมืองเหนือ ไม่ได้กิน ข้าวซอย ก็คงจะผิดธรรมเนียม
นี่คือ ข้าวซอยเมืองปาย ..... สีเหลืองสดใส ...

หลังจากขับรถมาเป็นวันๆ ... ก็จะพบป้ายนี้ ....
ความจริง ก็เพิ่งจะครึ่งทางเท่านั้น ....

ตลอดทางสู่แม่ฮ่องสอน มีที่เที่ยว ให้แวะได้ตลอดทาง
หากใครชอบผจญภัยนิดๆ ...
ก็ลองเข้าถ้ำน้ำลอด .... ลงแพเล็ก ล่องเข้าไปในถ้ำ ....
ชมรูปวาดโบราณ ... โลงศพโบราณ ก่อนประวัติศาสตร์ ...

แต่หากไปตามแนวชายแดน ก็จะมีหมู่บ้านเล็กๆ ...
บรรยากาศเหมือน ชนบทในเมืองจีน ... บ้านฉาบด้วยดิน ...
ขายพวกใบชา ... ของจากเมืองจีน
แต่อาหารประจำชาติไทย ที่ขาดไม่ได้เลยในทุกพื้นที่ทั่วไทย
ก็คือ ส้มตำ ...
ร้านสุดชายแดนบรรยากาศจีนๆ ... แต่ก็ยังตำ ส้มตำขาย ...

ป่าแถบนั้น ยังสมบูรณ์มาก ...
นี่คือกวางจริงๆ .... ไม่ใช่กวางไฟฟ้า หรือ กวาง Solar Cell ...
และในที่สุด ก็ถึงแม่ฮ่องสอน ... เมืองลี้ลับกลางขุนเขา
ที่นี่ มีที่ให้เที่ยวชมมากมาย ...

นี่คือ กระเหรี่ยงคอยาว ... ที่ใครๆ ก็ต้องแวะมาเยี่ยม ...

และ หลังจากข้าพเจ้ารอบหมู่บ้าน 3 รอบ ...

ก็ขอโหวตให้น้องคนนี้ สวยที่สุดในหมู่บ้านนี้ ...

แบบว่า .... คอก็กำลัง ยาวสวยดี ...

ไม่น่ากลัวเหมือนคนอื่นๆ ที่คอยาวจนน่ากลัว ...

ดูเหมือนพวกกระสือ ที่ถอดหัวไปเที่ยว

แล้วกลับมา เก็บหัวไม่เรียบร้อย ไม่เข้าที่ ...

สินค้าที่ระลึกสวยงาม และราคถูก ...

ข้าพเจ้าก็ซื้อมากมาย ทั้งๆ ที่หวั่นใจเล็กๆ ว่า

มันอาจจะมาจาก สำเพ็ง ..... ก็เป็นไปได้

(ใช้สัญชาตญาณ ของเจ้าของร้าน gift shop เก่า)

ช้างทั้งหลาย ก็ดูดี มีสุขภาพจิตดี ไม่เหมือนช้างขอทาน แห่งเมืองหลวง

ส่วนเหล่าหมาๆ นั้น ก็ไม่ต้องพูดถึง ...

คุณภาพชีวิตดีเยี่ยม ....

ทางแถบนี้ .... เป็นถนนสายดอกไม้ ที่งดงามที่สุดในประเทศไทย

หากมาถูกจังหวะเวลา ... ดอกบัวตอง นับแสนนับล้านดอก

จะบานเหลืองอร่ามตลอดแนว ...

หากโชคดีมากๆ อย่างข้าพเจ้า ...

ตลอดทั้งสาย มีเหลือแค่ 3 ดอก .... อะจึ๋ยยยส์

อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีทุ่งดอกไม้แบบอื่นๆ ให้ชื่นชมอีกมากมาย ...

สิ่งที่ถูกใจข้าพเจ้าที่สุด เวลาไปต่างจังหวัด ...

คือ ได้ไปเที่ยวงานวัด ...

อากาศเย็นๆ ของกินเยอะๆ .... เพลงดังกระหึ่มๆ ....สีสันสดใส ทั้งงาน...

หนุ่มๆ สาวๆ เด็กๆ เดินขวักไขว่ .... ยิ้มแย้มแจ่มใส

แค่เดินๆ ... ดูๆ

มันก็มีความสุขเกินบรรยาย ....

แค่หมี่ผัด .... ก็งามจับใจ

แบบว่า อยากกินอ่ะ ... มันๆ เยิ้มๆ เลี่ยนๆ แบบนี้ ถูกใจจิงๆ ...

ตลอดรายทาง ทุกๆ ดอย ที่ข้าพเจ้า แวะกางเต๊นท์นอน ...

สวยงามแตกต่างกัน ....

ยามเย็น ... ทอดไข่เจียวร้อนๆ กินกับข้าวเย็นๆ ..

กินไปพลาง ดูพระอาทิตย์กรีดแสง เปลี่ยนสีท้องฟ้าเป็นเฉดสีต่างๆ ...

มองได้เพลิน .... ไม่เบื่อเลย ...

สำหรับ ..... ปีใหม่ปีที่สี่ ....

ข้าพเจ้าก็ไปเหนืออีก ... ครั้งนี้ มุ่งสู่จังหวัดน่านเป็นหลัก ...

เพราะเพิ่งค้นพบว่า มีจังหวัดเล็กๆ มากมายในประเทศไทย
ที่ยังน่าไปเยือน เพราะอยู่นอกสายตานักท่องเที่ยวโหลๆ ....

ดังนั้น ... จากภาพ

เพียงแค่มองดู ข้าวของ อาหารสด ที่ขายในตลาดเช้าเมืองน่าน ....
ก็บ่งบอก ถึงความอุดมสมบูรณ์ ... และสงบสุขของเมืองนี้ได้แล้ว

ข้าพเจ้าเชื่อว่า

สิ่งที่คนเมืองหลวง เกลียดมากๆ คือ ตำรวจจราจร ...

แต่หากเราพบเห็นภาพแบบนี้ ....

ความรู้สึกดีๆ ต่อตำรวจก็กลับมาอีกครั้ง ....

เช้าตรู่มากๆ ... อากาศดีๆ รถว่างๆ ถนนเงียบๆ ...

ตำรวจตื่นเต่เช้า มาดูแลประชาชน ...

น่ารัก ... น่าอุ่นใจจริงๆ ...

มีคนมากมาย กรี๊ดกร๊าด

อยากไปเมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว ...
บอกกันว่า สวยงาม สงบ virgin ....

วัดวาอาราม ศิลปะบริสุทธิ์ งามจับใจ

.... ข้าพเจ้าได้ฟังแล้ว อยากจะจับตัวคนพวกนี้ ไปกดน้ำตาย ...

ทำไม ไม่ลองเที่ยวเมืองเหนือให้ดีๆ บ้าง .... เช่น ที่น่าน แห่งนี้

เพียงแค่วัดเล็กๆ เงียบๆ .... วัดนี้

ก็สะอาดสะอ้าน งดงาม ประณีต ....

ภาพวาดงดงามบนฝาผนัง

ก็งดงามบริสุทธิ์ .... หาที่ใดมาเปรียบไม่ได้จริงๆ

ดังนั้น

ไปเห่อไปเที่ยวลาว กันทำไม ...
เที่ยวไทยดีกว่า .... วัดสวย เมืองสะอาด ผู้คนชิวๆ

เมืองไทย สบายที่สุด ...

ผู้คนอีกมากมาย ... ก็ยังดี มีน้ำใจ ....

และสำคัญ

"เซเว่น" ก็มีเพียบ .... มีเกือบทุกสี่แยก ทุกมุมเมือง ...

หุหุหุ

แม้แต่ควาย ริมทางเมืองน่าน
ก็ยังดูดี มีสไตล์ .... น่ารักจิงๆ ...

ทะเลหมอกยามเช้า ที่น่าน .... ดอยเสมอดาว ...

งามจับใจ ไม่แพ้ที่อื่น ....

... ที่สำคัญ คือ พอจอดรถปุ๊บ .... ก็กางเต๊นท์ได้เลย ...

พอสว่าง ... เปิดประตูเต๊นท์ ก็เจอทะเลหมอกแบบนี้เลย

ไม่ต้องเดินไปไกลๆ เหมือนบางที่ ....

ดังนั้น .... ข้าพเจ้า จึงขอสรุปเล็กๆ ว่า

หากมีเวลากันสักนิด ....

ก็ลองหาโอกาส ออกมาดูโลกกว้างกันบ้าง ... ไปเที่ยวกับคนรู้ใจ ...

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

หากไปจังหวัดเล็กๆ ที่ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว (แบบเชียงใหม่ เชียงราย)

วันไหนเที่ยวในเมือง ก็นอนโรงแรม ...

โรงแรมดีๆ คืนละ 500-800 บาท

หากนอนพวกเกสเฮ้าส์ หรือ หรือรีสอร์ทเล็ก ๆ ก็ถูกกว่านี้ ...

วันไหน อยากสัมผัส บรรยากาศป่าและภูเขา

ก็กางเต๊นท์บ้าง ....

หากเอาเต๊นท์ไปเอง ตามอุทยาน คิดค่ากางคนละ 20 บาท ...

มีห้องน้ำห้องท่าสะดวก สะอาดและปลอดภัย ...
.... นั่งดูดาว ดูพระจันทร์ ...

นั่ง ดูความเป็นไปของทุกๆ สรรพสิ่ง .....

นั่ง ดูใจ ตนเอง ....

รับประกันว่า .... ชีวิตนี้ จะคุ้มค่าจริงๆ

สำหรับปีใหม่ปีนี้ ... ข้าพเจ้าก็กลับไป เมืองเหนืออีกเช่นเคย ...

ครั้งนี้ ... จะไปจังหวัดแพร่ ... และ พะเยา

และ จะกลับไป "สัมผัส" ภูชี้ฟ้า อีกสักครั้ง ....

และจะไปกางเต๊นท์นอนชมดาว ทบทวนความหลังเก่าๆ อีกสักครั้ง ....
.... และพอกลับมา

คงมีเรื่องมาเล่า ให้ทุกคนฟัง เช่นเคย ....

............................................