ตอนที่ 102 : คืนหลอน... ที่ตึก IE

ช่วงนี้ .... กำลังเป็นช่วงสอบ mid term ของเหล่าเยาวชน IE

เด็กๆ ทั้งหลาย ต้องนอนดึกๆ ... อ่านหนังสือ กันจนหัวฟู ....

ดังนั้น เพื่อช่วยฟื้นฟู จิตใจที่สับสน กังวล

จึงสมควร ที่จะได้ฟังเรื่องลี้ลับๆ เอาไว้ประเทืองปัญญา

ในยามนอนดึก ....

หุหุหุ ...

................

......

..

.

สืบเนื่องจาก ตอนที่แล้ว
แม้ว่าจะมี "ผู้ปรารถนาดี" แสดงความคิดเห็นมากมาย

ที่ล่อแหลมต่อการลบหลู่ต่อ บทความที่ข้าพเจ้า เขียน

อีกทั้ง มีความพยายาม จะเบี่ยงเบนประเด็น
จากเรื่อง ในแนวหลอนๆ ให้กลายเป็น เรื่องแนวโสๆ ...
ทำให้ เยาวชน IE หน้าใสๆ ....

สงสัยมากมายหลายประเด็น

เช่น เรื่อง "ผี มช."... มีพยายาม จะชี้นำว่า...

"ผี มช."... มันหมายถึง "ผีเมียเช่า" ...

รายละเอียดเรื่องนี้ คงต้องไปถาม เจ้าของตำนาน เรื่องนี้

คือ คุณ Art Zn01 เอาเอง ..

สำหรับเรื่อง เรื่อง "ผีแอร์รั่ว" ...

ความจริงเป็นตำนาน IE... แนว IE Love & Sex Story ...

ว่าด้วย ตำนานรัก "ผัว-แอร์รี่" ....

ตำนานรักอมตะของชาว Z01

เชิญสมาชิก ไปสอบถามท่านเจ้าของตำนานนี้

คือ คุณศุภกิจ Z01 ได้

ส่วนเรื่อง "ผีเสา IE 7.5 นิ้ว" หรือ "ผีแขนเด็ก" นั้น

ก็เป็นประเด็นทาง เพศศึกษา ที่น่าขนลุกขนพองที่สุด ....

เจ้าของตำนาน คือ คุณจีร่า Z01 ....

ส่วนท้ายสุด .... เรื่อง "ผีห้องใต้บันได" นั้น

ก็เป็นตำนานเก่าแก่ เรื่องเกี่ยวกับ

ฝูงปิศาจเด็ก 100 ล้านตัว .... หน้าตาเหมือนกันหมด ...

ที่วนเวียนตามหาพ่อ.. เร่ร่อนตามห้องใต้บันได ...

ตามขอบโต๊ะปิงปอง และ บนพื้นห้องน้ำชาย ในภาค IE

และ... จบแบบน่าเศร้าว่า ....

ท้ายที่สุด... ผีฝูงนี้ ก็ถูก คุณป้าแม่บ้าน

เอาน้ำยาล้างห้องน้ำ ราดใส่ ...

ปิศาจเด็กทั้งฝูง .... ก็ตาบอดสนิท ....

วนเวียน ร้องระงม ตามหาพ่อ ต่อไป

ตำนานเรื่องนี้ .... ใครฟังแล้วยังไม่เข้าใจ

ติดต่อสอบถาม คุณเจมส์ ชาว Z07 .... ได้

เพราะท่าน เป็นต้นตำนานสยิว เรื่องนี้ ...

ด้วยประการทั้งปวง ....

ณ บัดนี้ ข้าพเจ้าจะขอเริ่มเรื่อง “คืนหลอน ... ที่ตึก IE” ซะที

และ แน่นอน ....
เรื่องนี้ ... ไม่น่ากลัว ไม่หลอน ไม่หลอก ....
คนกลัวผี อ่านได้ แน่นอน .....

ประมาณปี 2535 ....
ข้าพเจ้า กลับมาที่ลาดกระบังอักครั้ง
คราวนี้ มาเริ่มงาน เป็นอาจารย์ประจำ
ที่ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
ณ ยุคนั้น
ตึกของภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
ก็คือ ตึกภาค IE ของพวกเราในปัจจุบัน
ซึ่งก็เป็นตึกเล็กๆ โดดเดี่ยว กลางทุ่ง .... มีหนองน้ำล้อมรอบ ....
ยิ่งตอนกลางคืน .... มันเงียบสุดๆ ....
ในรัศมีหลายๆ กิโลเมตร .... มืดสนิท
ไม่มีแสงไฟ ไม่มีร้านค้า ไม่มี seven ....
ไม่มีอะไรเลย ....

จำได้ว่า .................
ตอนเย็นๆ หากหิวข้าว ....

พวกเราต้องเดินฝ่าความมืด ไปไกลแสนไกล

จึงจะถึงเพิงเล็กๆ ... ข้างๆ แฟลต ...
ก็เป็นเพิงขายข้าว ของ “ป้าจี่” .... ที่ขายอาหารตามสั่ง ....
ถือว่า .... เป็นสิ่งมีชีวิตสิ่งเดียว
ที่ดำรงชีพ อยู่ท่ามกลางความเงียบเปลี่ยว ...

และ อยู่ใกล้เคียงกับตึกเรา มากที่สุด ...

ปัจจุบัน .... ป้าจี่ ยังขายข้าวอยู่ ณ ตำแหน่งเดิม
แม้ว่า กาลเวลาจะแปรเปลี่ยน

แต่ร้าน ป้าจี่ ... ไม่เคยเปลี่ยนแปร ...

ยังเหมือนเดิม ทุกประการ ...
รสชาติเหมือนเดิม ...
บริการเหมือนเดิม ...
และ ประสิทธิภาพเหมือนเดิม ....

พอข้าพเจ้ามาทำงาน ได้สักพัก ...
ก็เริ่มนิสัยเดิมๆ ... คือ เฮฮากับเด็กๆ

เด็กปีสี่ (เครื่องกล) ชุดนี้ ...
ถือได้ว่า ... ศิษย์ชุดแรกสุด ในชีวิตของข้าพเจ้า

(รุ่นเดียวกับ ท่านอาจารย์กรรณชัย นั่นแหละ)
ยามว่าง ....

ข้าพเจ้า ก็ชอบชวนเด็กเล่นซน ๆ ทำโน่นทำนี่ ...

ตกเย็นๆ ... ก็ขึ้นไปนั่งชมวิว บนดาดฟ้า

หลังคาตึก IE ของเรา

เล่นกีต้าร์ ... แหกปากร้องเพลง ...

ดูควายไถนา ... ดูทุ่งนาเขียว ไกลสุดลูกหูลูกตา ...

จากนั้น ....

ข้าพเจ้า เริ่มมานอนค้าง ที่ภาควิชา ...
ค่ำลง ... นั่งดู เด็กทำ project ....

ดูไป กินไป เฮฮากันไป ......
รวมทั้ง นินทา ประชาชนทั่วไป ...

ตามประเพณีนิยมของข้าพเจ้า

ณ ตอนนั้น
ห้องที่เราชอบสิงกันอยู่ ณ ตอนดึกๆ ...
ก็คือ พวกห้องเล็กห้องน้อย ใน workshop ปัจจุบัน ....
(ก็ ห้อง Materials / ห้อง CNC และ EDM … นั่นแหละ)
พอฟ้ามืดลง ....
ก็ต้องรีบเปิดไฟสว่างๆ เปิดเพลงดังๆ ......
เพื่อขับไล่ความกลัว และความเงียบเหงา ....
และ
ณ ตอนกลางดึก .....
หากหิวมากๆ ก็จะต้ม มาม่า กินกัน... เฉกเช่นทุกวันนี้
ส่วนเรื่อง ที่จะออกไปหาอะไรกิน ข้างนอกคณะนั้น .....
ไม่มีทางแน่นอน
เพราะ ไม่มีอะไรขายเลยในรัศมี 10 กิโลเมตร ....

ยิ่งถ้าวันไหน อากาศดีๆ ... ลมเย็นๆ ....
เราก็แค่ เปิดหน้าต่างห้องใน workshop ...
ซึ่งก็คือ เหล่าประตูบานกระจก ทั้งหลาย
แล้วหย่อนเบ็ดลงไป... ในบึงรอบๆ ตึก IE ...
แล้วก็ตกปลา เอามาเผากินกัน....
แค่นี้ ก็สนุก และอิ่มท้องแล้ว ....
.... แม้ว่า จะฟังดูคลาสสิคๆ
และ โหดๆ เถื่อนๆ พิกลๆ
แต่มันก็เป็นชีวิต ที่เรียบง่าย อิสระ ....
และสุขยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้น .... เพื่อให้มัน คลาสสิคกว่าเดิม
พวกเรา จะแอบขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึก ... กลางดึก
ก่อกองไฟเล็ก ... แล้วเผาปลา .....
ร้องเพลง เล่นกีต้าร์ .... ชมแสงจันทร์ ..
อ้อ ... มีแอลกอฮอล์ขวดเล็กๆ
จิบแก้ปวดท้อง...
นั่งคุยกัน มากมาย .....
อาจกล่าวได้ว่า ...

ความสุข ความหวัง
และ ความฝันทั้งหลายของข้าพเจ้า
ก็เริ่มต้นตรง จุดนี้..... แทบทั้งนั้น .....

คืนหนึ่ง
ฝนตกพรำๆ ฟ้าคำรามเป็นระยะๆ ...
ข้าพเจ้า และชาวคณะ ....
กำลังจับกลุ่มมั่วสุม นินทา สนทนากันในห้อง ตามปกติ ....
ทันใดนั้น .....
สาวก สาว นางหนึ่ง .....
วิ่งร้องไห้ ระล่ำระลัก ฟูมฟาย เข้ามา ....
เธอร้องไห้ไป ... เล่าไปด้วยว่า ....
ขณะที่เธอไปห้องน้ำหญิง .... แล้วกำลังเดินกลับมาที่ห้องนี้ ...
เธอได้ยินเสียง คนทำงานใน workshop …. ก๊องๆ แก๊งๆ ...
เธอจึง เดินเข้าไปหยอกล้อ ทักทาย ...

เธอเล่าว่า ..... บุคคลที่เธอพบ ...
เป็นรุ่นพี่เครื่องกล ท่านหนึ่ง ....
กำลังก้มหน้าก้มตา ทำงานง่วนอยู่ ....
และ ที่สำคัญมากๆ คือ ....
รุ่นพี่ท่านนี้ เสียชีวิต มาหลายเดือนแล้ว .....
“แต่พี่เขา ยังมายืนทำงาน ....
ตั้งอกตั้งใจทำ project อยู่ ได้ยังงายยยย ?”
คิดแล้ว..... เธอก็หลอนสุดๆ ....
รีบวิ่งกลับมาที่ห้องข้าพเจ้า
รีบมาเล่าให้ชาวคณะ... ชมรมขนหัวลุก ได้ฟังกัน ....
อะจึ๋ยยยยสสสสส์.....

ชาวคณะ ชมรมขนหัวลุก แบ่งเป็น 2 ฝ่าย ....
ฝ่ายแรก ก็กรี๊ดกร๊าด ร้องไห้ ตาม “อีเวร” นั่นไปแล้ว ...
ส่วนอีกฝ่าย แม้จะกลัวบ้าง ... แต่ก็ยังปากดี
ด่าทอ “อีเวร” นั่นว่า
"อีตอแหล ... หาเรื่องมาป่วนชาวคณะ ทำไม ?..."

และ ด่า ตามระลอกสอง ว่า ...
"สนุกมากนักหรือมึง .... ที่มาแกล้งกันแบบนี้?” ....

พอพูดจบประโยค ...
ฟ้าก็คำราม 1 เปรี้ยงใหญ่ๆ .....
แล้วไฟฟ้า ... ก็ดับสนิททั้งสถาบัน ...

เสียงเพลง
เสียงคุยเอะอะ
ทุกๆ สรรพเสียง ก็พลันเงียบสนิท
มีแต่เสียง กบเขียดอึ่ง....
พึมพำ ไปกับเสียงฝน ตกลงกระทบผิวน้ำ
............

ข้าพเจ้า ยอมรับว่า ....
ณ วินาทีนั้น ... เป็นความรู้สึกที่หลอน ที่สุดในชีวิต
.... ทุกคนเงียบกริบ
เพราะไม่รู้จะพูดอะไร ....
กลัว... สุดขั้วหัวใจ....

และ ....
ณ ท่ามกลางความเงียบ
ทุกคนก็ได้ยินเสียงหนึ่ง .... กำลังดังแว่วมาช้าๆ ...
เป็นเสียง ดังอยู่รอบข้าง ภายนอกตึก
เป็นเสียงเหมือน....

เหมือน.... คนกำลังเดินลุยน้ำช้าๆ ...
ดัง ซวบๆ ๆ ๆ ....
ดังใกล้มาเรื่อยๆ .....

ชมรมขนหัวลุก ฝ่ายไสยศาสตร์ หลับตาปี๋ .... ปิดปาก อุดหู ...

ส่วนชาวชมรมฯ ฝ่ายวิทยาศาสตร์ เริ่มเหงื่อแตก ....

ในที่สุด มีผู้พยายาม ปลุกปลอบกำลังใจว่า ...

“คงน่าจะเป็น เสียงของ คน...
กำลังเดินลุยน้ำหาปลา รอบๆ ตึกแน่นอน ...”

คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ ที่จังไรๆ นี้
ทำลายขวัญ พวกเรา มากที่สุด

เพราะ ทุกคน ก็รู้อยู่แก่ใจว่า ....
ณ ยามดึก ฝนพรำ ฟ้าคะนอง .....
รอบๆ บริเวณที่แสนจะเปลี่ยว และรกร้างเยี่ยงนี้
ก็คงจะไม่มีมนุษย์ที่ไหน ออกมาเดินเล่น หาปลาแน่ๆ ......

อีกทั้ง .... ทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่า ....
หนองน้ำรอบๆ ตึก IE นั้น ลึกเหลือประมาณ ...
พวกเรา เคยเอา สายเบ็ดหย่อนลงไปถึงก้นสระ ...

วัดได้ ลึกกว่า 2-3 เมตร ...
คนที่ไหน มันจะมาเดินลุยได้ ....
ก็มีแต่ "ผอ-สระ-อี" เท่านั้น ....

ที่มาเดินลุยน้ำลึก เพื่อหยอกล้อพวกเรา ชาวชมรมขนหัวลุก

....... สมน้ำหน้า ....
ไอ้พวก ชอบอยู่ดึกๆ ดื่น
กินเหล้า ร้องเพลง เฮฮา ....
จับปลามากินกัน แบบไม่กลัวบาปกลัวกรรม ...
วันนี้ .... เจอดี ทั้งแก๊งค์ .....

............

....

..

.

เสียงเดินลุยน้ำนั้น ... เดินไป เดินมา
ห่างไปไกล.... ก็วกกลับมาอีก ....
วนไปเวียนมา
ราวกับจะยั่วเย้า ให้พวกเราขาดใจตาย ....

….. จนในที่สุด ...
พลเมืองดี ท่านหนึ่ง ก็หมดความอดทน .....
แบบว่า ไหนๆ ก็โดนผีหลอนแล้ว ....
กูขอดูหน้าผี-แม่ง... ให้เต็มๆ ตาสักหน ....
จะได้เก็บไว้เล่า ให้ลูก ให้หลานฟัง ....

มันก็เลย รวบรวมความกล้า ....
เปิดบานกระจกของห้อง ใน workshop ออกไป
ใช้สายตา มองฝ่าความมืด ...

อาศัยแสงจากฟ้าแลบ
ช่วยในการมองหน้า ผี ที่กำลังลุยน้ำ ...

แล้ว .....
ท่านพลเมืองดี ... ผู้กล้าหาญ

ก็อุทานมาดังๆ ว่า ....

“ไอ้-เหี้ย-เอ๊ย ....!!!!!”
......
...
.

เหล่าชมรมขนหัวลุก ต่างก็ร้องเอะอะ เซ็งแซ่ว่า ...
“มึงอย่า ด่าผี ...
มึงอย่า ด่าผี ...
เดี๋ยวผี มันจะโกรธ .....”

แต่ ท่านพลเมืองดี ผู้กล้าหาญ ก็ยังอุทาน ไม่หยุดว่า

“เหี้ย-จริง-จริง-อ่ะ ....

เหี้ย-จริง-จริง-อ่ะ.... ”

และ เมื่อทุกคน กรูกันไปมุงที่หน้าต่าง
ก็พบว่า .... มันคือ ...

“เหี้ย-จริง-จริง-อ่ะ ....

เหี้ย-จริง-จริง-อ่ะ.... ”

ภาพที่เห็น คือ
“เหี้ย” ขนาดจัมโบ้หนึ่งตัว
กำลังแหวกว่ายน้ำ ลัดเลาะพงอ้อ และ กอต้นกก ...
ไล่จับปลา ท่ามกลางฝนพรำๆ สายลมเย็นๆ
ณ ท่ามกลางเสียงระงม ของเหล่า กบ เขียด อึ่ง ...
ดูสบายๆ ชิวๆ.... และมีความสุข แบบธรรมชาติแท้ๆ ....
(เรื่องนี้ ... ทำให้เกิดสำนวน ที่ติดปากข้าพเจ้าว่า ...
“... อืมมมม์ ......... สบายอารมณ์เหี้ย จริงๆ”
ปัจจุบัน สำนวนนี้ ข้าพเจ้าเลิกใช้แล้ว
หากผู้ฟัง ไม่เข้าใจถึงที่มาของคำพูดนี้แล้ว
ก็คงจะฟังดูหยาบคาย โดยแท้
ทั้งๆ ที่ความจริง ....
มันงดงาม ทั้งทางภาษา และทางอารมณ์มากๆ .... )

แม้ว่า
หลังจากนั้น ไม่กี่ปี ....
ภาคเครื่องกล จะอพยพขึ้นตึกใหม่ .....
แต่เหี้ยตัวนี้ พร้อม ครอบครัวเหี้ย ของมัน....
ก็ยังอาศัยอยู ณ ใต้ถุนตึกเรา .... ภายในแอ่งน้ำ ที่เย็นฉ่ำ ....
และต่อมา .... แม้ว่า ประชากร ชุดใหม่ของตึกนี้

อันได้แก่ ... ชาว IE ทั้งหลาย
จะย้ายเข้ามาครอบครองตึกนี้ ... ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา
“เหี้ย” ตระกูลนี้ ....
ก็เป็น สมาชิกลี้ลับ ที่อาศัยอยู่ร่วมกับพวกเราอย่างมีความสุข
ณ ใต้ถุนตึกภาคเรา ตราบทุกวันนี้ ....

พวกมัน ครอบครองอาณาจักร ใต้ถุนตึก
ส่วนพวกเราชาว IE ก็ครอบครองอาณาจักร บนตึก ....

จะมี แต่พวก “เหี้ยเด็กๆ” บางตัว
ที่ซนๆ ไม่ค่อยรู้ประสีประสา
ชอบแอบ ขึ้นมาเดินเล่นบนตึก IE บ้าง ....

แต่บางที “เหี้ยเด็ก” ที่แอบมาวิ่งเล่น
ก็ได้เจอกับ “เด็กเหี้ย” บนตึก IE บ้าง แบบจังๆ …..
ก็เลยมีการ เล่นวิ่งไล่จับ กันอย่างสนุกสนาน ....

หัวหน้าครอบครัวเหี้ย... ในปัจจุบันตัวใหญ่มากๆ ...
ครั้งสุดท้าย ข้าพเจ้าพบแบบจังๆ ....
ก็เกือบ 2 ปีแล้ว .....
ตัวใหญ่มหึมา .... ประมาณ “จระเข้น้อย” ... จริงๆ
(นี่คือ ที่มา ของการเรียกชื่อ
สถานที่ แถบนี้ว่า “จระเข้น้อย” .....
เพราะ เหี้ยแถบนี้ ... ตัวใหญ่ระดับทีมชาติ จริงๆ)
ณ วันนั้น .... ณ บ่ายวันอาทิตย์ วันหนึ่ง
ท่านเหี้ยอาวุโส ... ได้ออกมานอนตากแดด ผึ่งลม .....
เพราะตามปกติ ... ช่วงเวลานี้ ...

ถือว่า เป็นช่วงเวลาที่ภาคเรา เงียบเหงาที่สุด ...

และ เชื่อไหมว่า ? ....

เหี้ยฝูงนี้ .... รู้ทุกๆ อย่างเกี่ยวกับภาคเรา ....
รู้ทุกๆ กำหนดการ .... ทุกๆ กิจกรรม IE

ช่วงนี้ปิดเทอม .... ช่วงนี้สอบ project ...
ช่วงนี้ คนอยู่กันเต็มภาค .... ช่วงนี้ ไม่มีคนอยู่ภาค ....
ใครเมาๆ แอบไปอ้วกกองไว้ที่ไหน ..... พวกมันรู้หมด .....
เรียกว่า
ฉลาด ... มีวิสัยทัศน์ ... ลึกล้ำ .... สุขุม
สมเป็น “เหี้ยคุณภาพ” ..... มาตรฐาน IE จริงๆ

ด้วยประการทั้งปวง

ข้าพเจ้า ก็ขอจบเรื่องราว ในตอนนี้ แต่เพียงแค่นี้ นะ ...

คืนนี้ .... หลับฝันดี นะนะนะ
หุหุหุ ....

.................................
...............
....
..
.

อ้อ!!! ... เกือบลืม ...
ขอเล่า ย้อนนิดนึง ...

สำหรับเรื่อง ที่ "อีเวร" .... นั่น
เล่าเป็นตุเป็นตะ ว่า ...
เห็น "ผี กำลังทำ project" นั้น ...


ก็พิสูจน์ อะไร ไม่ได้ ...


แต่ ...
รู้แต่เพียง ว่า ....
หลายๆ ปีต่อมา ...


"อีเวร" คนนี้ ...
"สาวก สาว" ศิษย์เครื่องกลรุ่นแรก คนนี้ ของข้าพเจ้า ...
โทรศัพท์ มาหาข้าพเจ้า และเหล่าเพื่อนๆ ของมัน
ฟูมฟายมากมาย ... ร้องห่มร้องไห้มากมาย .....


โดยสรุป ก็คือ.... มันโทรมา ต้มตุ๋น ....
หลอกยืมเงิน จากเพื่อนๆ ทั้งรุ่น ...
และ หลอกยืมเงินอาจารย์ (ที่ซื่อๆ ใสๆ น่ารักๆ เยี่ยงข้าพเจ้า) ด้วย
รวมทั้ง หลอกฉก เงิน บริษัท ด้วย ....
งานนี้ ...ยอดเงิน ที่มันหลอกไปได้
รวมแล้ว...
อืมมม์ ... "หลายล้าน บาท" ... อ่ะ

หากว่างๆ
ข้าพเจ้า จะเล่าเรื่องนี้ ให้ฟัง ...


.....
ก่อนจบ ขอฝาก
คติ ประจำใจของข้าพเจ้า ณ คืนนี้ ...
ก็คือ ....

โดน "ผี" หลอก
หรือ
โดน "เหี้ย" หลอก

ก็ไม่เจ็บใจ เท่า ...
โดน "ลูกศิษย์" หลอกโกงเงิน ...

..............................................................

คุณความดี ของเรื่องราวใน IE Story ทั้งหลายทั้งปวง

ขออุทิศให้แด่ทุกๆ ดวงวิญญาณทั้งหลาย

ที่ข้าพเจ้าเอ่ยอ้างถึง ด้วยความเคารพ

และ มิได้เจตนาลบหลู่ แต่ประการใดทั้งสิ้น.