ตอนที่ 78 : ... ใจทะเล

ดังที่กล่าวมาแล้วว่า ...
ข้าพเจ้าเพิ่งกลับมา จากพัทยา ...
พัทยา .... ซึ่งอาจจะเรียกแบบเก๋ๆ ไฮโซๆ ว่า
เป็น บ้านหลังที่สาม ของข้าพเจ้า ก็ว่าได้ ...
ฟังดูดี๊ .. ดูดี ....

บ้านหลังแรก .... ก็คือ บ้านตามทะเบียนบ้านของข้าพเจ้า
อยู่ที่เมืองนนท์ เอาไว้เก็บเสื้อผ้า เอาไว้เก็บของ
และที่สำคัญ คือ เป็นบ้านพ่อและแม่
อันเป็นที่สุดแห่งกำลังใจ ของข้าพเจ้า

......................

บ้านหลังที่สอง .... ก็คือ ที่ภาค IE ของพวกเรา
เพราะ หากนับเป็นชั่วโมงแล้ว
ถือว่า ใช้เป็นที่กินอยู่หลับนอน และอู้งานมากที่สุด
อีกทั้งยังคุ้นเคย ทุกซอกมุม
แบบว่า .... จำรอยแตกได้ทุกมุมกระเบื้อง
รู้ทุกซอก ทุกมุม ....
ตรงไหนผีดุ ... ตรงไหนผีใจดี ...
ก็เจอะเจอมา จนคุ้นเคยกันแล้ว .....

ส่วนบ้านหลังที่สาม ....

ก็ คือ ... ห้องที่คอนโด ริมหาดจอมเทียนพัทยา ....

แม้ว่า ภายนอก อาจจะดูดี มีระดับ
แต่มันก็คือ ห้องเล็กๆ แคบๆ สกปรกๆ lowๆ ....
มีฝุ่นแทรกตัว ในทุกๆ ตารางนิ้ว
กลิ่นอับๆ ... เหมือนละมุดเน่า
ผสมกลิ่นอ้วกจางๆ
ปะปนกลิ่นบุหรี่ผสมกัญชาชั่วๆ แบบแผ่วๆ ...
แต่ถึงจะโส แค่ไหน ....
มันก็เป็น สถานที่ที่สุขใจ ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าได้ไป ...

และสำหรับ การไปพัทยาครั้งนี้ ....

ก็มีวัตถุประสงค์โดยรวม เหมือนๆ เดิม ที่ผ่านๆ มา
คือ ไม่มีวัตถุประสงค์ใดๆ ....
เพียงแค่พา สมาชิกเยาวชน IE ปีสี่กลุ่มหนึ่งไปด้วย
จัดได้ว่า เป็นทีมงานผู้รู้ใจ .... คณะหนึ่ง
อีกทั้ง แต่ละคน ล้วนมีเหตุผลดีๆ ที่น่าเห็นใจ
ที่จะขอติดตามไปด้วย

หนุ่ม IE หน้าตาแอ๊บแบ๊วท่านหนึ่ง
ก็อ้างแบบหน้าด้านๆ ว่า ...
เบื่อบ้าน.... พ่อแม่ไม่รัก ... จึงอยากไปกินเหล้านอกสถานที่
อีกหนุ่มหนึ่ง บอกแบบอายๆ ว่า

กำลังแอบหลงรัก เพื่อนร่วมรุ่น
จึงจำเป็นต้อง หลบรัก-พักใจ ขอร่วมทางไปด้วย ....
ส่วนสาว IE นางหนึ่ง .... อ้างว่า หล่อนอายุมากแล้ว
อยากลองไปนอน ริมชายหาดจอมเทียน
กินส้มตำปลาร้า สักครั้งในชีวิต ให้ชื่นใจ
ส่วนสาว IE อีกนางหนึ่ง ....
อ้างว่า เคยถูกประณามจากสังคม ว่าเป็น “ไพร่”
เลยขอยกระดับ ลองไปตากอากาศแบบชนชั้นสูงบ้าง ...
น่าเห็นใจแบบ ไร้สาระๆ ทั้งสิ้น ….
ดังนั้น จึง สามารถร่วมกิจกรรม แบบไร้สาระกับข้าพเจ้าได้
เพราะ กิจกรรมส่วนใหญ่ ที่เราทำ คือ
นอน กิน คุย เล่นน้ำ ไร้สาระ
เล่นไพ่ เล่นลูกเต๋า เล่นเกมส์เศรษฐี กินเหล้า ดูหนังแผ่น
ร้องเพลง นอน กินมาม่า ... วนเวียนไปมา
เรามีการวางแผน จะทำโน่นทำนี่มากมาย
แต่สุดท้าย ก็ไม่ได้ทำอะไร สักอย่าง

สำหรับ ตัวข้าพเจ้าเองนั้น
เหตุผลดีๆ ในการไปพัทยา ในครั้งนี้ ก็คือ
การแบกปัญหาการบ้าน 2 ข้อ
แบบโหดๆ หินๆ ไปคิดตัดสินใจ ....
........
การบ้าน ข้อแรก ... ยากมาก โหดมาก
และลำบากใจมาก ….
เพราะ ณ วินาทีนี้ ก็ยังคิดไม่ออก ...
และหากได้คำตอบดีๆ ที่ลงตัวแล้ว ในเร็วๆ นี้
จะเล่าให้ทุกคนรู้ ในทันทีเช่นกัน
เพราะเกี่ยวข้องกับอนาคต ของภาคเราโดยตรง ....
..........
ส่วนการบ้านข้อที่สอง ง่ายกว่า โหดน้อยกว่า
ลำบากใจน้อยกว่า .....
และต้องสรุปให้ได้ ในสิ้นเดือนตุลาคม นี้
ซึ่งก็คือ เรื่องการจัดงาน 10 ปี IE ….
คำตอบในเรื่องนี้ เป็นอย่างไร ?
ตอนนี้ คงรู้กันแล้ว
และคงไม่ต้องกล่าวถึงอีก ....

ณ สายๆ วันที่ 31 ตุลาคม
ข้าพเจ้า ก็ออกมานอนเก้าอี้ผ้าใบ ริมหาดตามปกติ
นอนดูผู้คน ดูน้ำ ดูฟ้า ....
กินอาหาร เมนูสุดโปรด ....
ข้าว กระเพราปลาหมึก กับไข่ดาวกรอบ
..... คิดโน่น คิดนี่ ....
กินโน่นกินนี่ .... ไปเรื่อยๆ .....
กินไก่ย่าง ....
สีเหลืองอ๋อย แบบสีเสื้อ ประจำปีมหามงคล
กินส้มตำ รสถูกปาก .... จากฝีมือแม่ค้าคนเดิม
คุณลุง คนเฝ้าเก้าอี้ชายหาด ก็คนเดิม ....
เหล่าป้าหมอนวด ริมหาด ก็ทีมเดิม
คุณน้าขายหอยนางรมสด ก็คนเดิม ....
ยังคงเดินแกว่งหอย ยั่วต่อมน้ำลาย เป็นระยะๆ

โทรศัพท์ เริ่มโทรเข้ามาเรื่อยๆ
บ้าง.... ก็แจ้งจำนวนผู้ร่วมงาน 10 ปี IE
บ้าง... สอบถามสถานการณ์
บ้าง.... ก็ให้กำลังใจ
แต่บ้าง... ก็เชือดเฉือนกำลังใจ ยิ่งนัก ....
.... ตัวเลขทั้งหลาย กำลังรวมตัวขึ้นเรื่อยๆ
ข้อมูล และ feedback ทั้งหลาย ก็กำลังรวมตัวขึ้นเช่นกัน
ข้อสรุป กำลังใกล้โลกแห่งความจริง ขึ้นเรื่อยๆ ...

ข้าพเจ้านั่งคิดไปพลาง ..... นั่งเหม่อไปพลาง
นั่งมองทะเลอันกว้างใหญ่ ....
มันดูช่างยิ่งใหญ่ และทรงพลังยิ่งนัก ...
ไม่น่าเชื่อว่าเลยว่า ....
เพียงหยดน้ำเล็กๆ ทีละหยดสองหยด
ที่สามัคคี ไหลมารวมกัน....
จะก่อให้เกิดเป็น ทะเล อันยิ่งใหญ่ได้ .....

แต่มันก็น่าขำ เช่นกัน ....
เพราะหากมีใครสักคน ที่รู้สึกหิวกระหายน้ำยิ่งนัก
แม้ได้พบน้ำทะเล ปริมาณมากมายสักหนึ่งอ่าว....
ก็คงใช้น้ำทะเลนั้น ... มาดื่มดับกระหายมิได้เลย
หากมิได้กำจัดความเค็ม .... ออกจากน้ำทะเลนั้นเสียก่อน ....
และหากว่า ....
ยังมิสามารถ กำจัดความเค็มได้ .....
น้ำทะเลหนึ่งอ่าว .... คงจะมีคุณค่า น้อยเสียยิ่งกว่า
เศษน้ำ ที่ติดก้นแก้วเสียอีก ....
............

......

...
.

คิดไป... รับโทรศัพท์ไป
แล้วก็บวกเลขไป
ถอนใจบ้าง ... อมยิ้มบ้าง
ยิ้มให้ทะเลบ้าง .... ยิ้มให้เศษน้ำก้นแก้วบ้าง
และท้ายสุด ...
.... ก็บอกตัวเองว่า .... กลับบ้านเรา ดีกว่า .....
กลับบ้านหลังที่สาม ไปหาน้องๆ ที่รู้ใจ ....
ไปสั่งการให้พวกมัน เก็บข้าวของ เตรียมกลับบ้านกัน
กลับบ้านหลังที่สอง ไปหาครอบครัว ที่ใสสะอาด บริสุทธิ์ ....
… เปิดเทอมเสียที ... คิดถึงเด็กๆ เหลือเกิน ...
และท้ายสุด ...
กลับบ้านหลังหนึ่ง
ไปหาพ่อแม่ ... ... ผู้ที่รักเราเสมอ ....
รักแบบไม่มีเงื่อนไขใดใดทั้งสิ้น ...
....ข้าพเจ้า ช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆ ....
.........
....
...
.

แล้ว ข้าพเจ้า ก็ยกแก้วน้ำขึ้น …
ยิ้มให้ ทะเล นิดนึง ....
แล้วกระดก เศษน้ำอึกสุดท้ายเข้าปาก
แม้มันจะน้อยนิด ก็จริง ….
แต่มันช่างแช่มชื่นใจ อย่างแท้จริง ......
.........................................................