ตอนที่ 76 : โลกที่งดงาม...เรื่องเล่า...จากที่ราบสูง (ตอนจบ)

สุดสัปดาห์นี้
ข้าพเจ้าขอฝาก ตอนจบของ "เรื่องเล่า ... จากที่ราบสูง" มาให้อ่านกัน ...
.... ในสองตอนแรก ... อาจจะน่าเบื่อ
และ อาจจะมีคำถามมากมาย เกิดขึ้นในใจท่านผู้อ่าน .. ว่า
.. "พี่เต่า .... พยายามจะเล่าอะไรวะ ?" ...
.. อ่านไป อ่านมา... ก็มีแต่เรื่อง ...
เข้าวัด ..ถ่ายรูปหมาๆ รูปเด็กๆ รูปของกิน ... อะไรก็ไมรู้ ..
ดังนั้น ...
ไหนๆ... ก็หลวมตัว อ่านกันมา 2 ตอนแล้ว ...
ก็ขอให้ แฟนๆ ทั้งหลาย อดทนอ่านต่อไปเถิด ...
อ่านจบตอนนี้แล้ว ...
ก็อาจจะพบว่า ... ยังคงรู้สึกว่า "อะไรวะ?" เช่นเดิม ... ก็เป็นได้
แต่ข้าพเจ้า เชื่อว่า ....
อย่างน้อยที่สุด ณ ตอนจบวันนี้
ทุกท่าน ... น่าจะได้ คำตอบอะไรๆ ที่ค้างคาใจบ้าง ...
... ก็แน่นอน .... อย่างน้อย ก็น่าจะรู้ว่า ...
ใครเป็น "พ่อ" ... ของเด็กปริศนา คนนั้นอ่ะ ...
...... เชิญอ่าน ต่อได้เลย ....

มีคนมากมาย ถามข้าพเจ้าว่า ....
ทำไม ทำไม ทำไม ... ทำไม ????? ต้องไปเที่ยวซอกซอน ...
เที่ยวทุกวันหยุด ทุกโอกาส ทุกสถานที่ .....
บางครั้ง เหมือนจะตะลอนๆ แบบไร้จุดหมาย ไร้สาระ ....
ถ่ายรูปมามากมาย ... ฝีมือก็ยังดูแย่ๆ ....
ที่สำคัญ .... ถ่ายใครก็ไม่รู้ ...
เมียชาวบ้าน- ผัวชาวบ้าน - เด็ก - พระ- เณร - หมา - แมว - ใบไม้ ....
ถ่ายจน hard disk ขนาด 500 G. กำลังจะเต็มแล้ว .....
หากต้องการคำตอบจริงๆ ...
ข้าพเจ้าก็คงตอบไม่ได้ ....
เพราะตัวเอง ก็ไม่รู้เหมือนกัน .....
ข้าพเจ้า รู้แต่เพียงว่า "ความรู้สึก" ของตัวข้าพเจ้าเอง
ในตอนที่ได้ออกจากโลกแคบๆ ของชีวิตตนเอง ....
ได้ออกจากวังวน ของ "การทำงาน" ที่ IE
ได้หลีกเร้นจาก "จิตวิญญาณ" IE
ได้ปล่อยวาง "พันธะกิจ" อันยิ่งใหญ่ของ IE
ได้ว่างเว้น จากโลกของ "ประชาชน" ชาว IE ผู้ยุ่งเหยิง ซับซ้อน
ได้ก้าวออกมาจาก "ตึกน้อยหลังนิด" ณ IE บ้าง
ออกมาสู่โลกกว้าง ออกมาเจอผู้คน....
และสัมผัส สถานที่แปลกๆ ใหม่ๆ บ้าง
ก็ทำให้มุมมอง ของชีวิตข้าพเจ้า เปลี่ยนไปอีกมากมาย


บรรยากาศตอนเช้าๆ ณ ต่างจังหวัด
ถนนที่โล่ง... ตลอดทั้งสาย ....

สี่แยกไฟแดง ที่มีแถวคอย ... เพียงรถมอเตอร์ไซค์ 1 คัน
ช่างแตกต่างอย่างลิบลับ กับ "นรก" บนทางด่วน

ที่ข้าพเจ้าต้อง "เสียเงิน" เผชิญกับมันทุกๆ เช้า

ภาพ "สาว" ... ใส่บาตรยามเช้า ณ แดนไกล
ยิ้มแย้ม ผ่องใส เบิกบาน...
และเขินอายเล็กๆ ตอนรู้ตัวว่า ... โดนแอบถ่ายรูป
ดูบริสุทธิ์ ... ผ่องใส ยิ่งนัก
มันช่างแตกต่าง จากภาพเดียวกันนี้ ....
เกิดขึ้น ณ ปากซอยหน้าบ้านข้าพเจ้ายิ่งนัก
นังคนขายข้าวใส่บาตร หน้าเลือด .....
ฝูงพระเวียนเทียน .... รุมโฉบอาหารจากสาธุชน
สาธุชน ผู้ร้อนรน กังวลใจ ...
ใส่บาตรไปพลาง ชะเง้อคอ คอยดูรถเมล์ไปพลาง ....
ด่าลูก ด่าผัว ด่าพระ ด่าแม่ค้า ... ไปพลางๆ ขณะทำบุญ
ชีวิตอะไร ... ที่มันจะเร่งรีบ ร้อนรน และ ไร้สุข ขนาดนั้นหนอ ....

ขณะที่เลี้ยวเข้าตลาดยามเช้า ณ เมืองสกลนคร อันสงบสุข.....
สิ่งที่แปลกๆ ที่ไม่น่าจะเกิดในเมืองหลวง
ก็สามารถเกิดขึ้นได้เสมอ ... ณ ที่นี่
ภาพ "หญิงสาว" สูงยาว ขาวดี .... เดินตลาดสด ยามเช้า ...
มือหิ้วน้ำเต้าหู้ ปลาท่องโก๋ .....
จะซื้อไปฝากหนอ ? น้องสาวเอ๋ย .... ข้าพเจ้ารำพึงในใจ
นิ้วมือของข้าพเจ้า ... ระรัว กดชัตเตอร์แบบไม่ยั้ง ...
เธอก้มหน้า หลบกล้อง .... ตามสไตล์นางเอก ...
แต่แอบชำเลืองด้วยหางตา .... ตอนที่เรา เดินสวนกัน
กลิ่นแป้งเด็ก ... หอมกรุ่น จากตัวเธอ ....
ประทับในกลางใจ ข้าพเจ้าเสียแล้ว ....

หากบุกเข้าสู่ ใจกลางตลาดสด ....
"แผงขายปลา" ถือว่าเป็นแชมป์แห่งภาพชีวิต ทั้งหลายทั้งปวง
ถือว่า เป็นผลงาน การแสดง "ภาพชีวิตของสัตว์โลก" อย่างแท้จริง ......
ภาพชีวิตนี้ สื่อ ออกมาครบทุกรูปแบบ ....
ทางภาพ .... ภาพแม่ค้า กำลังสังหารปลา แบบนิ่งๆ เนียนๆ อย่างมืออาชีพ
ทางเสียง ..... เสียงทุบหัวปลา ดัง โปกๆๆๆ เสียงขอดเกล็ด แครกๆๆๆ ...
ทางกลิ่น .... กลิ่นคาวปลา กลิ่นคาวเลือด กลิ่นแห่งความตายโดยแท้ ....


หากพวกเรา รู้สึก ทุกข์ร้อน .... เหงาเศร้า ....
ขอแนะนำ ... ให้ลองมายืนดู แผงขายปลาในตลาด บ้าง
ปัญญาและ สัจธรรมมากมาย ... อาจเบ่งบานในใจเราได้ โดยเฉียบพลัน ...
เพราะหากรู้สึกว่า ....
ชีวิตเรา ณ วันนี้ .... มันแย่นักหนา ...
มันลำบาก แสนสาหัส .....
ลองสบตา เหล่าปลาพวกนี้ ดูบ้างสิ ....
ดูแล้ว .... ก็น่าจะบอกกับ ตัวเราเอง ได้ว่า ....
เราก็ยังโชคดีนักหนา ... ที่ไม่ได้เกิดเป็นปลา ...
ไม่ต้องนอน เถือกไถ .... รอเวลาให้เขาทุบหัว ....
ไม่ต้องมารอให้เขาย่ำยีเรา ..
"ทำกับเรา ดั่งผักดั่งปลา" .... เหมือนในที่กล่าวไว้ ตามสำนวนไทยๆ
และหากรู้สึก "เบื่อหน่าย" ...
รู้สึก "ทุกข์ทน" กับชีวิตการทำงาน ....
ก็ลองสบตา แม่ค้าขายปลา บ้างสิ ....
วันหนึ่งๆ .... เธอต้องจำใจทุบหัวปลา ... ตัดหัวปลา
ล้วงไส้ปลานับร้อยนับพัน ....
นั่งดมคาว ดมเลือด ....
ได้ฆ่าสัตว์ ตัดชีวิต แทบจะทุกๆ นาที ....
คิดๆ ดูแล้ว .... พวกเราก็น่าจะรู้สึกได้ว่า ....
ตนเองโชคดีนักหนา ....
ที่อย่างน้อย ก็ยังได้ทำงาน ...
แบบที่ไม่ต้องลงมือ ทำลายล้างชีวิตผู้อื่น ....

คิดๆ ดูแล้ว ... สิ่งที่น่าตลก และน่าแปลก ... ก็คือ
ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่ง ตอบสนองความต้องการของพวกเรา ...

ด้วยการตั้งหน้าตั้งตา ฆ่าปลา ....
ฆ่า... เพื่อให้คนอย่างพวกเรา ได้กินปลาเป็นอาหาร ...
แต่หากเราเข้าวัด ไหว้พระทำบุญ ...
ก็จะพบว่า มีคนอีกกลุ่ม .... เปิดแผงขาย เหล่าสัตว์น้ำ ....

ขาย... เพื่อให้เราปลดปล่อย ชีวิตเหล่านี้ ให้เป็นอิสระ
เพื่อสร้างกุศล ... ไม่เบียดเบียนเหล่าสัตว์ทั้งหลาย เหล่านั้น ....

และ หากเราเดินไป ท่าน้ำของวัด ...
ก็อาจจะเจอ เด็ก ๆ ขายอาหารเลี้ยงปลาหน้าวัด ....
เราก็อาจจะ ทุ่มทุน ซื้ออาหารปลาแบบเม็ดๆ เหม็นๆ ....
ราคาถุงละ 10 บาท / 3 ถุง 20 บาทถ้วน ....
โปรยอาหารไปพลาง ..... อิ่มอกอิ่มใจไปพลาง ....
สร้างบุญ สร้างกุศลอีก ....

จากนั้น .... ในวันรุ่งขึ้น ....
เรา... ก็อาจเดินเข้าตลาดอีก ....
ใจนึกถึง เมนูอาหารวันนี้ .... กินอะไรดีหนอ ...
อืมส์ ...กินปลาดีกว่า ... ไม่อ้วน ไม่แพง สดๆ ทั้งนั้น ....
จากนั้น เราก็ไปแผงขายปลา ...
สบตาปลา เลือกปลาแบบที่หน้าตาแปลกๆ สดๆ...
แล้วทำการบัญชาการ สั่งให้แม่ค้า ...จัดการปลาตัวนั้น ให้เรา
แล้วเรา ... ก็สร้างห่วงโซ่แห่งกรรมเยี่ยงนี้ ...ไปเรื่อยๆ อีก ...
.... นี่แหละ มนุษย์ ...
แต่ก็อย่าคิดอะไรมาก .....
เพราะ ชีวิต มันก็เป็นเช่นนี้แหละ
(จากภาพบน ... คือ…
แม่ค้าปลา - “ป้าปลาบึก” กับ อาวุธคู่ใจ
ป้าคนนี้แหละ ... ที่แนะนำ “อ่อมเต่า” ให้ข้าพเจ้าลอง
ตามที่ได้เล่าให้ฟัง .... ในตอนแรกๆ ยังไงล่ะ ....)

เรื่องสนุกที่สุด ....
ที่เกิดขึ้นในทุกครั้ง.... ที่จบการเดินทาง ...
คือ การเอารูปทั้งหมด มานั่งดู ค่อยๆ เปิดดูช้าๆ ...
มองหน้าตา มองสายตา มองอารมณ์ของทุกๆ คนในภาพ ....
ข้าพเจ้า จะเห็นภาพที่ขัดแย้ง กับความรู้สึกมากมาย ....
เช่น จากกรณี.... แม่ค้าปลา-collection ....
ข้าพเจ้าพบว่า ... ผู้หญิงเท่านั้น ... ที่เป็นมือสังหารปลา
แล้ว ผู้ชาย ล่ะ ?... เขาทำอะไรกัน ?
ข้าพเจ้าพบว่า ...... พอถึงโซนผักผลไม้ ....
ข้าพเจ้าพบภาพ ชายฉกรรจ์ .... หน้าตาโหดนิดๆ ...
นั่งขายผักผลไม้ สีสวยสดใส .....
ช่วยตัดบรรยากาศโหดๆ ของการฆ่าปลาไปได้ ...

พอผ่านไปถึงแผงขายดอกไม้ ... พวงมาลัย
ก็พบว่า คนขาย ....ก็เป็น ผู้ชาย หน้าตาบ้านๆ อีกเช่นกัน ...
ขายดอกไม้ กลิ่นหอมฟุ้ง .....
กระชากอารมณ์โหดๆ ของตลาดปลาได้ดี

ในทำนองเดียวกัน .... ณ จังหวัดร้อยเอ็ด
ขณะที่รถติดไฟแดง กลางเมือง
ภาพผู้ชายบ้านๆ ผิวคล้ำสนิท
ชูพวงมาลัย สีสดใสข้างกระจกรถ ....
สะท้อนภาพ ที่ข้าพเจ้าพยายามจะเล่าให้ฟัง ...
ผู้ชาย – ดอกไม้ – หอมละมุน – อ่อนโยน ....
บางครั้ง มันก็จะขัดกับความรู้สึก .... เนื่องจากเรา มักจะนึกภาพว่า ...

คนขายพวงมาลัย .... คือ เด็กน้อย ตาใสแหวว ...

ร้องเพลงหงิงๆ ขายพวงมาลัยหอมๆ ชื่นใจ ...

แต่ในโลกจริงๆ ที่ข้าพเจ้าพบที่ร้อยเอ็ด ...
ภาพที่เห็นนี้ ... กลับกลายเป็นเรื่องจริงๆ ชีวิตจริงๆ ....
.... เพราะ นี่คือ ชีวิตจริงๆ ... ที่พบได้ทั่วไป ....

และยิ่งภาพนี้ ...
ถ่าย ณ เจดีย์เก้าชั้น ที่ขอนแก่น ยามเช้าตรู่ ...
ดูแล้วมันเกิน... จะบรรยายความรู้สึก .....
หลวงพี่ .... นั่งพับดอกบัว แล้วจัดเป็นช่อๆ
เตรียมให้สาธุชน ที่มาสักการะองค์พระธาตุ ....
ลองดูสายตาท่าน สักนิดสิ ....
เขินๆ อายๆ เล็กน้อย
และเบื่อๆ เซ็งๆ ง่วงๆ เล็กๆ เช่นกัน ....

ข้าพเจ้าพบว่า .....

รูปที่ข้าพเจ้า ตามเก็บตามถ่าย ....
แบบว่า ... ถ่ายเปะปะ ทั่วไทย ...
กลับกลาย เป็นสิ่งที่มีคุณค่า ต่อชีวิตของข้าพเจ้ามากๆ ...

เพราะ มันทำให้ข้าพเจ้า ได้ระลึกถึงความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้น จริงๆ ....
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ....

ความรู้สึกด้าน “ภาพแห่งความสุข”
ที่ถ่ายทอดผ่านภาพต่างๆ เหล่านี้ ....
ทำให้มุม ของ "นิยามแห่งความสุข" ของข้าพเจ้า

หลากหลาย และ มีมิติใหม่ๆ มากมาย ...

จากภาพ ...

ความสุข คือ ศรัทธา ... และความอิ่มเอิบใจ

... สิ่งเหล่านี้ กำลังเกิดขึ้นในใจของเขา ....

ข้าพเจ้าสัมผัสได้ จากรูปนี้ ...

ความสุข ที่เกิดจากศรัทธา สามารถสะท้อนออกมาได้ในหลายๆ มิติ

ความสุข อาจจะสะท้อนถึงการสักการะบูชา

และ สื่อออกมา ในรูปแบบของ ความมุ่งมั่น และ ความหวัง

รวมทั้ง สื่อออกมา ในแง่การ บริจาค ทำบุญ

เรียกว่า สุขจากการสละและ ตัดออก ....

ซึ่งก็เป็น "ความสุข" ในอีกมิติ หนึ่ง

ณ ยามเย็น บนถนนสาย ภูพาน สกลนคร ...

ฝูงควายกำลัง ยึดครองถนน

ภาพของ คุณลุง-เลี้ยงควาย .... กำลังเดินตามฝูงควาย ต้อยๆ ....

ดูเหมือนว่า ชีวิตนี้ มันช่างเรียบง่าย และอิสระยิ่งนัก ...
....มันดูเป็นสุขมากๆ มากจนทำให้ข้าพเจ้าแอบอิจฉานิดๆ ...

และยิ่งไปกว่านั้น ....

ถัดจากฝูงควาย ... ไปสักเล็กน้อย
คุณป้า ผู้ควบคุม "ฝูงควายและคนเลี้ยงควาย" ... เดินตามมาติดๆ ...
ดูจากการแต่งตัวของคุณป้า .... ก็รู้แล้วว่า
ชีวิตคุณป้า สดใสแค่ไหน ....
เพราะป้าแก แต่งกายแบบ full option …

ครบเครื่อง สีสันสดใส ...
เสื้อชั้นในชมพู .... เสื้อชั้นนอกลายตารางๆ เท่สุดๆ ...
ผ้านุ่ง ... สีสด ลายเก๋

ขมวดปมรอบเอว แบบ sexy เล็กๆ ....
สวมหมวกบ้านๆ แต่สีสันจับใจ
ที่สำคัญ ....

คุณป้า post ท่าให้ถ่ายรูป เหมือนนางแบบมืออาชีพ ...
และที่สำคัญกว่า ...

คือ “ไม้ตีควาย” ในมือคุณป้า .. ดูน่ากลัว และทรงพลังยิ่งนัก ...
ป้าจะเอาไว้ "ตีควาย" หรือ "ตีคุณลุง" ...

ข้าพเจ้า ก็มิอาจทราบได้ ...

.... โชคดี นะลุง .... นะ นะ นะ ...

ในเมืองหลวง อันเจริญรุ่งเรือง ...
คงจะยากมากๆ ที่จะเคยเห็นภาพ ... คนทำงานไป มีความสุขไป

แต่ ณ สกลนคร ยามดึก .....

แม่ค้าขายเครป คนนี้ .... สามารถทำได้
เธอทำขนมไป ... พูดไป ... ยิ้มไป ... หัวเราะไป ....
สายตาเธอ ลุกวาว เป็นประกายอย่างน่าทึ่ง ...

ณ เช้าตรู่อันสดใส หน้าวัดหลวงปู่มั่น ...
คุณป้า ขายผ้าทอมือ คนนี้ก็เช่นกัน ...
ราคาของผ้าพื้นเมือง .... ถูกยิ่งนัก
ผืนใหญ่อย่างนี้ .... ราคาถูก อย่างไม่น่าเชื่อ ....
หากมองในแง่ IE .... มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย
แต่สิ่ง ที่ทำให้... ข้าพเจ้าประทับใจมากๆ
ไม่ใช่เพราะ ราคาที่แสนย่อมเยา ของผ้าเหล่านี้
แต่เป็น นิสัยของเธอ .....

นิสัยแบบที่คนในเมืองใหญ่ๆ ไม่มี....
คือ ... เธอจะคลี่ผ้าแทบทุกผืน ....

กางออกมา ให้ข้าพเจ้าเลือก อย่างอดทน ...
กางไป คุยไป ยิ้มแย้มแจ่มใส

แบบว่า ....

ลูกค้า ไม่ซื้อ ก็ไม่ว่า ...

แค่มา ยืนมุงๆ เลือกชมสินค้า ... ก็ดีใจแล้ว ...
เรียกว่า "สุขในการทำงาน" อย่างแท้จริง ...

อีกภาพ ของความสุขในการทำงาน
คือ ภาพคุณลุง – ขายแคน .... ณ เมืองนครพนม
นั่งเป่าแคนตลอดเวลา ....

ไม่ชี้ชวน ไม่กวาดต้อนลูกค้า ... ไม่ทักทายลูกค้า ....
ก็แค่นั่งเป่าแคน เฝ้าร้าน ....

แล้วก็ "in" กับมนต์เสียงแคนของตนเอง ...
ไม่สนเลยว่า จะมีคนมาซื้อหรือไม่ ? ช่างหัวมัน ....
กูกำลังโซโล “แคน” อยู่ .... อย่ามากวนใจกู ...
ศิลปินแท้ๆ แบบนี้ ... สุขจริงๆ นะเออ ....

ณ ศาลาวัด จังหวัดขอนแก่น ....

ครูสอนดนตรีไทย ....
กำลังอดทน สอนเด็กๆ ตีขิม ตีระนาด สีซออู้ ...
ดูน่าประทับใจมากๆ ....

เพราะ เธอจะสอนๆ หยุดๆ
สอนสักพัก ... ก็ให้เด็กๆ ลองเล่นกันเอง ....
เล่นแบบเดี่ยว ... แบบทั้งวง ...
แต่... ไม่ว่าจะเล่นแบบไหน ...

มันก็แปร่งๆ เพี้ยนๆ ตามประสาเด็กๆ มือใหม่ ....
แล้วเพลงก็ล่มทุกที .... หลังจากที่ เด็กๆ ...

พยายามหลับหูหลับตา เล่นดนตรีไทยแบบมั่วสุดขีด ...
แล้วครูก็หัวเราะ ... เด็กๆ ก็หัวเราะ ....

ข้าพเจ้า ก็หัวเราะ ไปกับพวกเขาด้วย ...
ข้าพเจ้า ... ฝันไว้ว่า .....

อยากจะสามารถสอนหนังสือ....

ให้ “สุขใจ” ทั้งครูและนักเรียน ได้แบบนี้ ยิ่งนัก ...

และท้ายสุด ...
ภาพที่ ข้าพเจ้าพบว่า... น่ารัก ที่สุด ...
ไม่มีเสแสร้ง ไม่มีมายา ....

ก็คือ ภาพของเหล่า เด็กๆ ทั้งหลาย

จากภาพนี้ ...
เด็กน้อยศิษย์วัด .. เดินงัวเงีย ตามหลังขบวนพระ ...
ดูน่ารัก ... ไร้เดียงสา ...
แต่หากดูดีๆ ... ตัวเล็กๆ ห่มจีวร เดินรั้งท้ายแถว ...
ก็เด็กอีกเช่นกัน ... "เณรน้อย" เดินดุ่มๆ รั้งท้ายขบวน
เด็กเอ๋ย ... เด็ก ...

จากประสบการณ์ (หลอกเด็ก) ถ่ายรูป ... ข้าพเจ้าพบว่า

รอยยิ้มของเณร จะดูใสบริสุทธิ์ อย่างน่าประหลาด
ทั้งๆ ที่ความจริง ... ก็เป็นแค่ เด็กซนๆ คนนึง
ที่โดนจับมาบวช ในยามปิดเทอม ....

ส่วน... สาวน้อยคนนี้ ...
พยายามเป่าแคนน้อยๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย ...
แต่ไม่มีเสียงออกมาเลย ...

เพราะเธอใช้วิธี “ดูด” ...แทนที่จะ “เป่า”
น้ำลายเลย แฉะไปหมดเลย ....

และหาก สังกตดู "รอยแผล" ข้างจมูก ของสาวน้อยผู้นี้ ...
ก็จะแสดงถึง “ความซน” ของเธอได้ดี ....

สำหรับภาพนี้ ...

คงไม่ต้องบรรยาย ....
ทุกอย่าง ลงตัวหมด ...

ถ่ายทอดความหมายของ “เด็ก” ได้ดีที่สุด

น้องมิน .... สาวงามในอนาคต

ณ ดินแดนมุกดาหาร

และ ภาพสุดท้าย ที่ขอฝากไว้ให้ดูกัน ...

ถ่าย ณ เชิงสะพานมิตรภาพ 2 .... เมืองมุกดาหาร
ท่ามกลางแสงแดด อันร้อนแรง ....
เด็กน้อย เดินเท้าเปล่า ..... จูงจักรยาน
บนถนนลาดยางมะตอย ... มีรถราวิ่งขวักไขว่ ....
เด็กเอ๋ย ... เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หนอ ? ... ข้าพเจ้าสงสัย
รองเท้าก็ไม่ใส่ .... จักรยานมี ก็ไม่ยอมถีบ … ทั้งๆ ที่ถนนก็เรียบดี ....
สงสัยๆๆๆๆ .... พ่อ แม่ มันอยู่ไหนหนอ ? ....
บางที ....

บางที ...

บางที ...
บางที ...ชีวิตพวกเราทุกคน ... รวมถึงข้าพเจ้าด้วย
ก็อาจเป็นเหมือน เด็กน้อย คนนี้ ... ก็ได้
มองไม่เห็น ... "สิ่งดีๆ" ที่ตัวเอง มีอยู่ ....
ไม่รู้จัก .... ใช้ "ประโยชน์" ในสิ่งที่ตนเอง ครอบครองอยู่ ...

ไม่เข้าใจ .... ใน "คุณค่า" ของสิ่งที่ตนเอง มีอยู่ ...

อีกทั้ง

ละเลย และ ไม่ใส่ใจ ในทุกสรรพสิ่งรอบกาย

พยายาม ดิ้นรน ไขว่คว้า .... ในสิ่งที่เราเอง ก็ไม่รู้ว่า มัน คือ อะไร ?

พยายาม เดินเปะปะ ... แบบไร้จุดหมาย ... ไร้ทิศทางที่ถูกต้อง
อีกทั้ง .... ยังดำเนินชีวิต อยู่ในความประมาท โดยมิรู้ตัว ....

พวกเรา อาจจะกำลังใช้ชีวิต ...

เหมือนเด็กน้อย เดินเท้าเปล่า จูงจักรยาน บนถนนหลวง ที่อันตราย ......
และ นี่หรือ ... คือ ชีวิตจริงๆ .. ที่พวกเราโหยหากัน ......

ก็ขอฝากประเด็นนี้ ให้พวกเราคิดกัน ... ในสุดสับดาห์นี้ ก็แล้วกัน ...

................................................................................

ข้าพเจ้าหวังว่า ....

ภาพจากดินแดนอีสาน ..... เหล่านี้ ....
คงจะสะกิดอะไรๆ ในใจ พวกเรากันได้บ้าง ....
อย่าลืมว่า ....
โลกใบเล็กๆ ของเราใบนี้...

ยังกว้างใหญ่ .... ยังน่าอยู่ ... และ ยังงดงามเสมอ ...
หากเรา... รู้จักเปิดใจ ให้กว้างขึ้นๆ ....

และ
หากข้าพเจ้าโชคดี ...

มีโอกาสได้โบยบิน ... สู่โลกกว้างอีก ...

ก็คงจะมีเรื่องราวต่างๆ ... มาเล่าให้ฟัง ให้คิดกันอีก ...

.... แล้วพบกันใหม่ .... นะ นะ นะ ...

... เกือบลืม ...

ทายาท IE ท่านนี้ .. เพศชาย ชื่อ น้อง"โฟกัส"

อายุ 1 เดือนเศษๆ .....

บิดาเป็น ศิษย์เก่า IE .....

หากอยากรู้ว่า ... ใครเป็นบิดา น้องโฟกัส ...

ลองย้อนกลับไปดู รูปทั้งหมด ในตอนนี้ ...

ลองดูดีๆ แล้วท่านจะพบว่า ...

มีรูป "เขา" อยู่ในภาพเหล่านี้ด้วย ... ดูดีๆๆๆ

....................................................