ตอนที่ 59 : การเดินทาง... อันยาวไกล ... (จบ)

เช้าแล้ว ......
ข้าพเจ้า นั่งมองความเป็นไปรอบก้อนหินสีทอง
ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ..... สายหมอกยังอบอวล ....

ระฆังใบเล็กๆ แกว่งไกวตามกระแสลม อันหนาวเย็น
เสียงสาธยายมนตร์ภาษาแปลกๆ ที่น่าขัน ยังไม่จบสิ้น ....
นั่งฟังอยู่นาน... จนได้ข้อสรุปว่า เป็นภาษาเขมร ....
อันว่าภาษาเขมรนั้น .... ไพเราะจับใจ

มีการควบกล้ำกระดกลิ้น แทบทุกตัวอักษร
แต่ทว่า .... ในตอนจบของทุกๆ ประโยค
มักจะลงท้ายด้วยเสียง สระ “เอีย”
ดังนั้น ....

ในบทสวดสรรเสริญ หรือ สาธยายมนต์ถึง องค์พระธรรม ....
พวกเขา ก็จะวนเวียนสวดว่า
..... ธรรม-เมีย .... ธรรม-เมีย ...
ทำเมีย ๆๆๆๆ .... ๆๆๆๆ
ข้าพเจ้า แอบยิ้มเล็กๆ กับตัวเอง .... อย่างเบิกบานในธรรม ....
ก็อย่ามาหาว่า ... ข้าพเจ้า ลามก ใจต่ำเลย ...
ก็เขาสวดมนต์ว่า ....

ทำเมียๆๆๆๆๆ จริงๆ ...... อ่ะ
นี่สิ .... คือ สัจจธรรมที่แท้จริง ..... ของโลกเรา
.... อย่ายึดมั่น ถือมั่น ... ในรูปแบบ ตัวอักษร สำเนียง ....
สวดมนต์ด้วยใจ .... ศรัทธาด้วยใจ .... เบิกบานด้วยใจ

.... ก็แค่นั้นเอง ...

พระธาตุองค์นี้ ....

คนไทยเรียกว่า “พระธาตุอินทร์แขวน” ...

เป็นพระธาตุเจดีย์องค์เล็กๆ สร้างบนก้อนหิน

ที่ตั้งหมิ่นเหม่ ปลายหน้าผา ...
สร้างมาโบราณนานช้า ....
เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ 1 ใน 3 แห่งของพม่า ....
เชื่อกันว่า ....

สำหรับชาวพม่าทุกคน ....

จะต้องมาไหว้ ให้ได้สักครั้งหนึ่ง ในชีวิต ...
และหากมาที่นี่ได้ .... ก็เทียบได้ว่า ...
มาเหยียบถึง “สวรรค์” .... แล้ว
เพราะ การเดินทางในสมัยโบราณ .... ยากลำบากยิ่งนัก
เรียกได้ว่า ...

หากจะมาไหว้พระธาตุ ก็ควรจะสั่งเสีย อำลาครอบครัวได้เลย ....
ดังนั้น .... จะพบว่า ....

ตลอดรายทางช่วงสุดท้าย ก่อนถึงองค์พระธาตุ
จะมีศาล หรือศาลาเล็กๆ สร้างอยู่เป็นระยะๆ
มีรูปปั้น เป็นรูปหญิงบ้าง ชายบ้าง ... หรือ แม้กระทั่ง หญิงท้องแก่บ้าง ...
..... เพิ่งมารู้ทีหลังว่า

นี่คือ อนุสรณ์สถาน แสดงถึงจุดที่คนเหล่านี้เสียชีวิต ....
เสียชีวิต ... ก่อนที่จะได้ มีโอกาสกราบองค์พระธาตุ ....

ชาวบ้านเริ่มทยอย ขึ้นมาตักบาตรแต่เช้าตรู่ .....
แต่งตัวสดใส .... ทั้งวัยรุ่น เด็กๆ พ่อบ้าน แม่บ้าน
แต่หากไปพิจารณา .....

อาหารที่พวกเขา ตั้งใจนำมาถวายพระแล้ว ....
พวกเรา คงอึ้ง ....
ดูจากภาพกันเอง ก็แล้วกัน ....
หากมองในแง่ โภชนาการ ...
มันแค่ ข้าวสวยเย็นๆ
กล้วยดำๆ งอมๆ 2 ลูก ....
ผลไม้แปลกๆ ทั้งเล็ก ทั้งเหี่ยว ทั้งดำ .... สองสามลูก
ขนมหลอกเด็กคุณภาพต่ำ .... ฉูดฉาดด้วยการใช้สีย้อมผ้า
น้ำดื่ม ในถ้วยพลาสติกเก่าๆ 2 ถ้วย ....
หากประเมิน เป็นมูลค่า .... คงไม่เกินสิบบาท ....
หากประเมิน เป็นคุณค่า .... คงมิสามารถประเมินได้ .....
เพราะ หากเทียบว่า ....

ในแต่ละมื้อ พวกเขามีอะไรกินกันบ้าง ? ....
อาหารชุดนี้ .... ดุจดังอาหารทิพย์ ....
เป็นสิ่งที่ดีที่สุด เท่าที่คนฐานะอย่างพวกเขา ...

จะสามารถ สรรหามาถวายพระได้ ....
ยิ่งใหญ่ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ....
ยิ่งได้เห็นภาพ เขา ตั้งอกตั้งใจ ..... ถวายข้าว ....
ด้วยศรัทธา .... ด้วยจิตอันเป็นกุศล .....
และภาพพระภิกษุ... น้อมรับอาหารนั้น ด้วยกริยาสำรวม
ภาพนี้ .... ติดตรึงในใจ ของข้าพเจ้า ตลอดชีวิต .....
มีค่ามากเสียจน .... มิอาจจะถ่ายรูปเก็บได้ ....
เพราะจะเป็นการลดคุณค่า ... ของความรู้สึก ณ ขณะนั้น
เพราะภาพดิจิตอล คุณภาพ 8 ล้านพิกเซล ...
คงสื่อ ได้แค่ ....

คนพม่า ท่าทางโสๆ กำลังถวาย อาหารเยินๆ แด่พระมอมๆ รูปหนึ่ง

ดังนั้น

ข้าพเจ้า .... จึงเข้าใจแล้วว่า ...
เหตุใด ..... คนโบราณ จึงเชื่อว่า ...
หากได้มาถึง องค์พระธาตุแห่งนี้ ....

เปรียบได้กับการมาสัมผัสสรวงสวรรค์ ...
เพราะ ข้าพเจ้าเอง .... ก็เพิ่งเห็น

สวรรค์ในใจอันยิ่งใหญ่ ของ ชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง .....
ได้สัมผัสถึง ศรัทธา และ ความสุข ของพวกเขา ....
อีกทั้ง ....
และ ข้าพเจ้า ก็เพิ่งจะอิ่มเอม พลอยยินดีไปกับสวรรค์นี้ เช่นกัน ....
น่าอัศจรรย์ใจ กับความรู้สึกนี้ ... ยิ่งนัก

ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว ...
ทุกอย่างรอบองค์พระธาตุ....

กำลังดำเนิน ตามครรลองที่เป็นมา .... นานนับร้อย นับพันปี
เสียงสวดมนต์ ดังกระหึ่ม ต่างชาติ ต่างภาษา .... ไม่รู้จักจบจักสิ้น ...
ผู้ชายเท่านั้น ...

ที่ได้รับอนุญาตให้เดินเข้าไปปิดทองที่ฐานก้อนหินได้
ข้าพเจ้า ยังนั่งยิ้มอย่างเบิกบาน ณ มุมเดิม .....
ยังยิ้มทุกครั้ง ... ที่ได้ยิน ..... ทำเมียๆๆๆๆๆ ....

.....

..

และแล้ว ....
เสียงสนทนาเซ็งแซ่ดังโว้กเว้ก ขึ้น

....ทำลายบรรยายยามเช้า .... ด้วยภาษาที่คุ้นหูของข้าพเจ้า .....
..... ใช่แล้ว .... ไทย-ทัวริสต์ กลุ่มใหญ่ ....

เพิ่งจะเดิน ขึ้นถึงหน้าองค์พระธาตุ ....

.... นักท่องเที่ยวชาวไทยเมืองพุทธ นั่นเอง .....
นักท่องเที่ยว ผู้ไม่เคยเกรงใจใคร ....
กระหน่ำถ่ายรูปอย่างไม่ยั้ง .... เดี่ยว – คู่ – หมู่ – ผสม ...
ทำท่าแปลกๆ .... ราวกับกำลังทัศนาจร ณ ดรีมเวิร์ล ....

ขณะที่กำลังถ่ายรูป ...

ปากก็พร่ำบ่น .... ถึงระยะทางที่แสนไกล .....

".... ไอ้คนแบกเสลี่ยงแย่มาก .... กระเด้งตลอดทาง ....
.... ตัวมันก็เหม็นอิ๊บอ๋าย ..... "
แล้วปาก ก็พร่ำพูดว่า .....
".... ถ่ายรูปเยอะๆ ... ถ่ายให้คุ้ม .....
คราวนี้ จะได้ครบ set ซะที .... สิ่งศักดิ์สิทธิ์พม่า 3 แห่ง .... "
จากนั้น ......
ชาวคณะ ก็กราบไหว้พระธาตุ ...

ด้วยความเร็ว ประมาณ
... ความเร็วชัตเตอร์ของกล้องถ่ายรูป ....
.... แล้วกราดสายตา หาตู้ทำบุญ ....
ทำการยัด เงินเป็นฟ่อนลงในตู้ ....
แต่อธิษฐาน ... พร่ำบ่นของพร มากมายเนิ่นนาน
.... ราวกับ จะให้คุ้มค่ากับ เงินที่ลงทุนทำบุญ .....
ข้าพเจ้าอดนึกถึง ...

กล้วยดำๆ 2 ลูก ที่ชาวบ้านเอามาถวายพระไม่ได้ .....
เพราะมันคงจะเทียบกันไม่ได้จริงๆ ....

เทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ ....

เสียงระฆังใบน้อย ดังระรัว ....

เตือนให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ....
หากอยากจินตนาการว่า ....... นรก คือ อะไร ?.....
... มันก็คือ ภาพกลุ่มคน ตรงหน้าข้าพเจ้า นั่นเอง ...
คนอะไรหนอ ... ช่างไม่รู้จักเคารพยำเกรงสถานที่ ...
ช่างไม่รู้จัก จำแนกแยะ... เลยหรือไงว่า .....
ยังมีเพื่อนมนุษย์กำลัง พร่ำบ่นสวดมนต์ อยู่อย่างสงบ ......
มันมองไม่เห็น “ความเป็นคน” ของคนอื่นๆ เลยหรือ ? .....

..... ในขณะที่ข้าพเจ้า

รู้สึกสงสารคนแบกเสลี่ยง .... อย่างสุดหัวใจ ...
ทำไม ... มันถึงต้องพร่ำบ่น ....

ถึงความไม่สะดวกสบาย

ในอัตราค่าจ้างแรงงานทาส ...ไม่ถึง 100 บาท ....

ทำไมหนอ ? .... เพียงกลิ่นเหงื่อไคล ...

ของคนที่แบกเรา ด้วยค่าจ้างอันน้อยนิด

เพื่อให้เราได้ขึ้นมาไหว้พระ ทำบุญ อย่างสะดวก ...

พวกมันยัง .... ยังอกตัญญูได้ ....
.... นรกแท้ๆ .... นรกแท้ๆ .... เทียว

เสียงสาธยายมนต์ .....

ทำเมียๆๆๆๆ ... กระหึ่มอีกรอบ ....
ข้าพเจ้า.... ก็ยังยิ้มได้ทุกครั้ง .....
แม้ว่า ยังค้างคาอารมณ์ ....

กับพฤติกรรมของกลุ่มไทย-ทัวริสต์
ที่ยังคงนัวเนีย หน้าองค์พระธาตุ

.........
ฉับพลัน .....
สิ่งที่วาบในความคิด ...

เกิดขึ้นราวกับแสงสะท้อนจากก้อนหินทองคำ ....
ใจหนอใจ ....

ใจหนอใจ ...

ใจคน ...

ใจเรา ....
ที่แท้ ...

นรกจริงๆ ... มันก็อยู่กลางใจเรา นั่นเอง .....

เพราะ ... ข้าพเจ้า ก็เพิ่งสำนึกได้ ว่า ...
ตัวข้าพเจ้าเอง ....

ก็คงจะแย่มากๆ ไม่ต่างจากคนกลุ่มนี้เลย ...
เพราะ ข้าพเจ้าเอง ....
ก็มองไม่เห็น “ความเป็นคน” ของ ไทย-ทัวริสต์ กลุ่มนี้ เช่นกัน .....
ตัวเราเอง ... ก็คงจะเป็นคนที่แย่มากๆ ...

เพราะ หลงคิดว่า .... ตัวเรา วิเศษวิโส กว่าเขา ....

นี่มัน นรกแท้ๆ .... ทีกำลังผุดขึ้นกลางใจเรา ...

เพราะ มันเผาผลาญ ....

ภาพดีๆ สิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ

ที่ข้าพเจ้ามีไว้ในใจ ตลอดช่วงเช้าวันนี้ ไปหมดสิ้น ...
โชคดีที่ ....

มนตรา แห่งบทสวด ..."ทำเมียๆๆๆ ..."

มาเปิดตา เปิดใจ ให้ข้าพเจ้าแว่บคิดได้ ....

เสียงระฆังรอบองค์พระธาตุ ... ยังระงมไม่ขาดสาย
ข้าพเจ้า ส่งยิ้ม ให้กลุ่ม ไทย-ทัวริสต์ ....
ออกปาก เชื้อชวน .... ให้พวกเขานั่งลง .....
“..... เชิญนั่งตรงนี้ก่อนสิครับ .....

ลมกำลังเย็นสบาย ....
... ลองนั่งดู ประกายสีทองสิครับ ..... สวยจริงๆ ....
ไม่ต้องรีบถ่ายรูปหรอกครับ ....

รอฟ้าเปิดอีกหน่อย ...แล้วผมจะถ่ายให้

..... รับรองว่า ... สวยจับใจจริงๆ ....
.... ลองนั่งสบายๆ ....
.... แล้วลองฟัง .....พวกเขมรสวดมนต์ สิครับ .....
เขาสวดว่า ..... ทำเมียๆๆๆๆๆ ..... ตลอด

ตลกดีครับ ......”

..............

แล้วเรา ก็ยิ้มให้กัน ......
ผ่อนคลาย .... อิ่มเอิบ .....

สวรรค์ ในใจ ผุดขึ้นใหม่อีกครั้ง ในใจข้าพเจ้า ....

เมื่อข้าพเจ้า เริ่มแบ่งปัน สิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆ ...

ให้แก่คนที่ ...

คนที่... ข้าพเจ้ารู้สึก ชิงชัง ....

ข้าพเจ้า ทอดสายตา

จับจ้อง องค์พระธาตุอันศักดิ์สิทธิ์ ..... อย่างไม่รู้เบื่อ ...

.... แสงประกายสีทอง ดูงดงาม

กระจ่างฟ้า ...
กระจ่างใจ .....
..........
....
..
.

.... ข้าพเจ้าก้มลงกราบ ....
องค์พระธาตุ อันยิ่งใหญ่ ...
อย่างตื้นตัน ปิติ และเบิกบาน ในจิตใจ .....
.... สวรรค์-นรก จะมีจริง หรือไม่ ?
.... อดีต-ปัจจุบัน-อนาคต ของข้าพเจ้า จะเป็นเช่นไร ? …
….. ข้าพเจ้า ไม่สนใจอยากจะรู้แล้ว ....
เพราะ ณ วินาที นั้น .....
ทุกๆ คำถาม ที่ข้าพเจ้าเคยอยากรู้ คำตอบ .....
ไม่มีความหมาย กับ ข้าพเจ้า อีกต่อไปแล้ว .....
.... เพราะ....
การเดินทาง อันยาวไกล ..... ของชีวิตข้าพเจ้า
ได้เริ่มต้น อีกครั้งแล้ว ...
ณ วินาที นี้ ....
ณ ที่แห่งนี้ ...
องค์พระธาตุอินทร์แขวน ....
.................
.......
..
.

.......................................................................