ตอนที่ 44 : สายน้ำที่ไหลกลับ ....

วันนี้ เป็นวันที่ข้าพเจ้าอ่อนเพลียยิ่งนัก เพราะมีงานสอนทั้งเช้าและบ่าย อีกทั้งยังรู้สึกปวดเมื่อย และเจ็บคอ ก็เลยทำให้เกิดอาการ "อยากอู้งาน" มากยิ่งนัก ....

ดังนั้น พอบ่ายอ่อนๆ ข้าพเจ้าก็ตัดสินใจเลิกสอน เพราะทนการระคายคอไม่ไหว แล้วลงมานั่งๆ นอนๆ ดูฝูงเด็กๆ ทั้งปีสามและปีสี่ แออัดยัดเยียด นั่งสนทนาเฮฮากันในห้องทำงานข้าพเจ้า ....

พอบ่ายแก่ๆ หลังฝนตก พวกเราก็มีรายการทัวร์ทำบุญแนวอนุรักษ์ธรรมชาติ อันได้แก่ การไปเลี้ยงปลาในคลองหน้าวัดปลูกฯ หลังคณะฯ เรา

ข้าพเจ้าไม่ได้มาเยือน ที่ท่าน้ำหน้าวัดแห่งนี้ มานานแสนนาน

แต่บรรยากาศทุกอย่าง ยังเหมือนเดิม ... ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

กอผักตบชวาเบียดเสียด ใบเขียวสด เกาะกันเป็นแพอยู่หน้าวัด .....

น้ำยังคงใส ไหลเอื่อยๆ เห็นฝูงปลาแหวกว่ายไปมา ...

สมาชิกประจำวัด .... เจ้าแมวนักเลง นอนคุมเชิงตรงท่าน้ำ

ส่วนเจ้าหมาน้อย นอนขดทอดอารมณ์ริมน้ำ .... ดูสบายๆ จนหน้าอิจฉา

พอได้ยินเสียงพวกเรา เอะอะเจี๊ยวจ๊าว ....
มันก็รีบลุกขึ้นมามอง ด้วยสายตาตำหนิติเตียน ....

น้องๆ ปีสาม ชาว Z9 เริ่มโยนขนมปังเลี้ยงปลา ....

ส่งเสียงคุยกัน จุ๊กๆ จิ๊กๆ เหมือนฝูงไก่ ....

ฝูงปลาเริ่มรวมตัว ... รุมกินขนมปังอย่างเกียจคร้าน

หากไม่สังเกตถึง ....

ถนนสายใหม่ ที่ซับซ้อน และอลังการ ณ สุดปลายสายตา

หรือ ไม่สำเนียกถึง ....

เสียงเครื่องบิน ที่บินโฉบลงต่ำ ....

ข้าพเจ้าคงคิดว่า .... ข้าพเจ้ายังคงอยู่ในอดีต ... เมื่อ 25 ปีที่ผ่านมา ....

ในปี 2525 .... ข้าพเจ้าก้าวสู่รั้วลาดกระบัง ... ด้วยความรู้สึกผิดหวัง
เพราะทุกๆ อย่างรอบกาย แตกต่างจากสิ่งที่เคยวาดภาพไว้ยิ่งนัก
..... ณ ช่วงเวลานั้น ...
ลาดกระบัง เหมือนดินแดนสนธยา .... ห่างไกลความเจริญ และแสนเงียบเหงา
แค่มองดูเสาโทรฯ ที่ตระหง่านอย่างเดียวดาย กลางทุ่งกว้าง
.... มันก็ว้าเหว่ใจยิ่งนัก
เพื่อนโรงเรียนเก่าทุกคนของข้าพเจ้า ... ก็ไม่ได้มาเรียนที่นี่สักคนเดียว
ข้าพเจ้าเลือกมาที่นี่ .... ด้วยความเข้าใจผิด ... และ
ด้วยความหวังลึกๆ ว่า ....
มันอยู่ไกลจากบ้านดี .... เพราะ ข้าพเจ้าอยากออกจากบ้านมาก ...
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ... มันจะไกลขนาดนี้
.... สมน้ำหน้าตัวเองยิ่งนัก

ทุกอย่างที่นี่ ดูแปลกไปหมด ....

ไม่มีโทรศัพท์ .... ไม่มีรถเมล์ผ่าน

ความสุข ที่เราหาได้ .... มีไม่กี่อย่าง ...

สุขที่ได้เล่นหมากฮอส ซ้ำๆ ซากๆ ริมทางรถไฟ

ได้เล่นบอล ... กลางแดด และปลักโคลน

ได้เล่นเทนนิส .... พร้อมๆ กับคอยตะเพิดไล่วัวควาย ออกไปจากสนาม ....

การกินเหล้า .... เป็นเรื่องธรรมดา .....

เกิดขึ้นได้กับทุกคน... ทุกวัน ....

ไม่จำเป็นต้องหาโอกาสดีๆ เหมาะๆ ...

ไม่จำเป็นต้องรอเทศกาล รอฤกษ์ รอยาม...

แค่ถึงเวลาที่ควรกิน ... พวกเราก็กิน ...

แค่นี้เอง ... ไม่ต้องคิดอะไรกันมากมาย ...

(ภาพบน ... ข้าพเจ้า ในฐานะน้องใหม่ .. กำลังเมาหมดสภาพ...

ในงานรับน้อง ในตอนเที่ยงวันสุดท้าย ขณะรอขึ้นรถกลับคณะฯ)

หากจะถามข้าพเจ้าว่า ...

ณ ช่วงเวลานั้น .... ข้าพเจ้าสุขไหม ?

ข้าพเจ้าคงตอบได้ว่า ... ไม่รู้สิ !!!!

ชีวิตนักศึกษา เริ่มจาก ....

ตื่นเช้า .... ก็ขี่จักรยาน ไปโน่นไปนี่ ....

ข้ามทุ่งนาไปทำ Lab แถวคณะวิดยาฯ

ลัดเลาะไปแถวเกษตรบ้าง .... แต่อาจจะโดนตีหัว ....

บางที .... ก็ไปไกลถึงวัดปลูกฯ ...

วัดเล็กๆ เงียบๆ ริมคลองกลางทุ่ง ...

น้ำในคลองหน้าวัด ใสตลอดปี .... มีปลามากมายตามธรรมชาติ

ทุกๆ เย็น ข้าพเจ้ามักจะมานั่งยองๆ ดูปลา ....

ไม่เคยซื้อขนมปัง ให้พวกมันกินหรอก ...

เพราะแค่ตัวเอง ....อยากจะกินขนมปังสักก้อน ...

ต้องปั่นรถไปถึงตลาดหัวตะเข้โน่น ...

... ก็ได้แต่ วักน้ำเล่นๆ หยอกล้อกับปลา ....

นั่งดูสายน้ำที่ไหลไป ....

นั่งดูผักตบชวา ที่ลอยละล่องตามสายน้ำ

นั่งนับวันนับคืน ...

ถามตัวเองทุกเย็น ว่า

... เมื่อไหร่หนอ ? ... เราจะหลุดพ้นจากตรงนี้ ...

อยากกลับเข้าสู่โลกที่เจริญ สักที .....

เมื่อไหร่หนอ ? ... เราจะเรียนจบ ....

..... ก็คิดแค่นี้จริงๆ ....

ข้าพเจ้าคิดได้แค่นี้จริงๆ !!!

ในที่สุด ... ก็ถึงวันที่รอคอย ...

เรียนจบเสียที ....

เพียงแค่ ...

ได้แต่งชุดแดงๆ .... ได้หอบดอกไม้ช่อใหญ่ๆ

ได้กางร่มบานๆ ทำหน้าตาท่าทาง เร่อๆ ร่าๆ ....

และ .. ได้ยิ้มแบบไร้สาระๆ ..

ก็สามารถบอกกับตัวเองว่า ....

ชีวิตนี้ .... เราทำสำเร็จแล้ว ... ทุกประการ

จบสิ้นเสียที ....

ทั้งๆ ที่ ... ความจริงแล้ว ...

ทุกอย่างในชีวิต เพิ่งจะเริ่มต้น ....

..... มันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ ....

ชีวิต ณ ช่วงเวลานั้น ...

อุปมาดั่ง ผักตบกอน้อยๆ ....

ที่เพิ่งจะลอยออกจากลาดกระบัง

ลอยสู่คลองเล็กๆ .... เพื่อเข้าสู่มหานทีอันกว้างใหญ่ ....
ข้าพเจ้าไม่รู้อะไรเลย ..... ไม่รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ..

อีกทั้ง ไม่สามารถจะหยั่งรู้ได้ว่า ......

ในอีกไม่กี่ปีต่อมา .....

มหานทีอันกว้างใหญ่ .....

ได้พัดพา ผักตบกอน้อยๆ กอนี้

กลับเข้าสู่คลองเล็กๆ .... สายเดิม

และข้าพเจ้า ก็ได้กลับมาสู่จุดเริ่มต้น ...

ของเรื่องราวทั้งหมดในชีวิตข้าพเจ้า .... อีกครั้ง
ณ ดินแดนลาดกระบัง แห่งนี้ ...

......................................................................

หากอยากจะฟังต่อ.. ว่าเกิดอะไรขึ้น ... ก็จะเล่าให้ฟัง .... อยากไหม ?