ตอนที่ 36 : พลังแห่งความเหงา .....

วันนี้ ฝนตกทั้งวันทั้งคืน ... อีกทั้ง ยังเป็นวันหยุดยาว เนื่องในเทศกาลเข้าพรรษา .... จะทำอะไรไม่ได้ นอกจากเขียน iestory ตอนใหม่ เท่านั้น ...

แต่ ...
เขียนเรื่อง อะไรดีหนอ เอาแบบเบาๆ ไม่ต้องคิดมาก ... เพราะ ชีวิตเป็นเรื่องสบายๆ ... ที่ควรใส่ใจ

เอาเรื่องนี้ดีกว่า เริ่มเรื่องเลย ....

..... เนื่องด้วย ข้าพเจ้าได้ทำการเปลี่ยนโทรศัพท์มือถือใหม่ มาหลายเดือนแล้ว ... ส่วนเครื่องเก่า - sony ericson ยกให้หลานชายเอาไปใช้ เพราะได้พยายามจะตัดใจขายให้พวกเราชาว IE แต่ก็ทำไม่ลง .. เพราะมันทำใจไม่ได้ ...

.... ทำใจมะด้ายยย ... เพราะเหตุใด ฤ .... (ขอใช้สำนวนแอ๊บแบ๊ว มั่งดิ .... )

... ก็ซื้อมาราคาหมื่นกว่า ชาว IE อัจฉริยะ มันตีราคาให้เต็มที่ 800 บาท .... อ้างว่า คิดตามหลัก IE ที่ข้าพเจ้าเคยสอนไว้ว่า

" โอ ... เด็กเอย .... อันว่า ของดี-ราคาถูก นั้น ย่อมมีอยู่จริง ... หากเราหน้าด้านพอที่จะกล้าต่อราคา ...... "

สรุปว่างานนี้...เลยยกให้หลานชายเอาไปใช้ฟรีๆ ..... ดีกว่าให้ลูกศิษย์ได้ของดีราคาถูกไปใช้ ตามนโบบายที่ข้าพเจ้าเคยสั่งสอนพวกมันมา ....

..... และที่ตลก คือ หลานเพิ่งจะ e-mail บรรดา file รูปและหนังทั้งหมด ที่ค้างอยู่ในกล้องมือถือมาให้ ... ตอนแรกก็ตกใจ เพราะจำไม่ได้ว่าถ่ายรูปและหนังอะไรบ้าง ... แต่พอมาดูจริงๆ พบว่า .. มาลองดูกันเอง ก็แล้วกัน .... บางรูปข้าพเจ้าถ่ายเอง บางรูป.. ก็มีใครก็ไม่รู้ถ่ายไว้ ... ดาราส่วนใหญ่ คือ เหยื่อผู้โชคร้ายทั่วไป และส่วนใหญ่เป็น ชาว IE รุ่น Z7 เพราะเป็นช่วงเวลาที่กำลังนัวเนียกับข้าพเจ้ามากที่สุด .... ช่วงปี 48-49-และต้นๆ ปี 50 ......

..................................................

ภาพที่ 1 : วันที่16 กันยายน 2548 : นายเบิร์ดและเพื่อน

รูปนี้ ถ่ายหลังจากซื้อกล้องนี้ได้ไม่กี่วัน ....

เป็นรูปชาว Z7 ตอนอยู่ปีสาม

ได้แก่ ..... สาวเป้ - นายเบิร์ด - นายบอย (เคยเลว)

ภาพนี้เป็นรหัสลับ เมื่อตีความจากด้านขวาไปซ้าย ...

จะแปลความหมาย ได้ว่า

"..... ยาดม - เบิร์ด - สองนิ้ว ... (เท่านั้น) ... "

หมายถึงอะไร ..... แล้วแต่ท่านผู้ชมจะคิดอ่ะ ....

....................................................

ภาพที่ 2 : วันที่ 16 กันยายน 2548 : นัง Rapid แมวประจำภาค

รูปนี้ ... ถ่ายจาก รูปถ่ายของ นัง Rapid ผู้ล่วงลับไปแล้ว ...
เป็นรูปที่วางไว้ข้างโต๊ะทำงานเสมอ .... เพราะรักและคิดถึง มันมากๆ

.................................................

ภาพที่ 3 : วันที่ 14 ธันวาคม 2548 : ลิงกล้า

นายกล้า Z6 เป็นหัวหน้าห้อง ประจำรุ่นนี้ .... กำลังทำท่าลิง ...

ข้าพเจ้า ค้นพบว่า ...

คุณลักษณะ ตามแบบฉบับ หัวหน้า IE ที่ดี ......

คือ เป็นเบ๊ .... ผู้ทุกข์ระทมตลอดกาล ....

... เป็นหัวหน้า..... ที่ไม่เคยมีเพื่อนในรุ่นเคารพนับถือ ....

ลองนึกดู .... ทีละรุ่น ... เป็นแบบนี้ทุกคน ทุกรุ่นจิงๆ .....

จีร่า เจ็ดจุดห้านิ้ว Z1 / ปุ๊บ อัจฉริยะ Z2 / ผู้พันจอน Z3 /

สิทธิ์ เด็กดี Z4 / อาร์ต เยี่ยวเหลือง Z5 / กล้า ระทม Z6 /

บิ๊ก โหลยโท่ย Z7 / อู๋ Z8 / ไป๊ป์ ควาย Z9 /

หนูแซม Z10 / ส่วน Z11 ใครเป็น ... ช่วยบอกด้วย

ส่วนห้อง Zn ...

พี่กัน ซีดาน Zn1 / นายภู พิราบขาว Zn2 / น้าต้อย Zn3 /

นายเนตร Zn4 / เจ๊นู ตลาดแตก Zn5 / ท่านบรรดาศักดิ์ Zn6

ในนาม ชาว IE ทุกคน ....ขอขอบคุณ ....

เหล่าหัวหน้าห้อง ผู้อดทน เสียสละ

เป็นที่รองรับการใช้งาน ของพวกเรา อย่างดียิ่งตลอดมา ... ขอบคุณจิงๆ ...

......................................................

ภาพที่ 4 และ 5 : วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2549 : หยก .. จิ้งจก

สาวหยก แห่ง Z7 ... กับผมทรงใหม่

หลังจากล้มเหลว มาหลายทรงผม ...

สมัยปีหนึ่ง ... ทำผมทรงแมนจู แบบว่า ... เสยผมเถิกขึ้นไปครึ่งหัว

แล้วก็เปลี่ยนไปเรื่อย ... ตามแฟชั่นดารา ....

แบบอั้ม ... แบบหม่ำ ... แบบแดจังกึม ...

ณ ตอนนี้ ... มาจบที่ทรงนี้ .... แบบโก๊ะตี๋ ...

.... มีบางที พวกเราเรียกหยกว่า ... อีจิ้งจก ....

เพราะนอกจากเธอจะมีหน้าตา ท่าทางคล้ายจิ้งจกแล้ว

มันมาจากคำว่า "หยก-จิ้ง-เจ็ท .."

(คำเตือน .... การทรมานสัตว์ เป็นบาป ... และผิดศีลข้อหนึ่ง)

ถึงหยกจะเหมือนจิ้งจก .... แต่ก็หุ่นดีอ่ะ .... 22-22-36

เอวเป็นเอว-สะโพกเป็นสะโพก .... s -curve ขนานแท้ ...

สำหรับ ...ส่วนที่ไม่ได้กล่าวถึง ... ยันฮีช่วยได้ ....

...............................................

ภาพที่ 6 : วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2549 : อ.นน .... monkey face

นานน้าน .... จะมีรูปข้าพเจ้า ทำท่าทางเหมือนจะทำงาน ....

ส่วนใหญ่ ...... มักจะเป็นรูปกำลัง นั่งๆ นอนๆ เกลือกกลิ้งตามงาน ie party

รูปนี้ ถ่ายกับ อ.นน .... ผู้กำลังศึกษาอยู่ ณ แดนไกลในขณะนี้

น้องๆ ลูกศิษย์ อ.นน เรียกท่านว่า ... พี่นนคะ ... พี่นนขา .... ฟังดูดี

แต่เพื่อนๆ ชาว Zn2 .... เรียกท่านว่า ..

.... ไอ่ลิง .... ไอ่ชิม (แพนซี) ....
เห็นมะ ... พอเป็นอาจารย์แล้ว ... ชีวิตดีขึ้นมากมายยย ....

........................................................

ภาพที่ 7 : วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2549 : วันเกิดข้าพเจ้า .... ปีที่ 42 ขวบ

ปีนั้น .... ได้รับของขวัญถูกใจ .... เป็นหมอนใบยักษ์ 3 ใบ ....

ข้าพเจ้ากอดรัดฟัดเหวี่ยง .... เอาหน้าแนบแบบสะดวกใจ ได้ประมาณ 3 นาทีแรก...

จากนั้น .... อีหมอนทั้งสามใบ ก็กลายเป็น สาธารณะสมบัติ ....

ถูกซุกไซร้ ... ขยำขยี้ .... โดยประชาชนชาว IE ตราบจนทุกวันนี้ .....

ณ ปัจจุบันนี้ ..... ข้าพเจ้าเอาไปเปลี่ยนปลอกหมอนใหม่แล้ว ....

ทำให้ดูดีมีราคา ... ทั้งๆ ข้างใน เกรอะกรังไปด้วยคราบ DNA ของชาว IE มากมาย

(คราบ DNA หมายถึง คราบน้ำลายอ่ะ .... อย่าคิดลึก ...)

................................................................

ภาพที่ 8 และ 9 : วันที่ 17 มีนาคม 2549 : ศิลปะในวงเหล้า ....

วันนี้ .... วันสอบโปรเจค ....

.... เลยคลายเครียด ด้วยระบบการตัดสินใจแบบ AHP ....

Alcohol Happy Party .....

และ เพื่อให้เกิดสาระแก่เซลสมอง .... ที่กำลังจะตายด้วยพิษสุรา

ข้าพเจ้าจึงได้ตั้งโจทย์ ให้เหล่าศิลปิน IE คอเหล้า .....

สร้างสรรค์ความคิด แบบนอกกรอบๆ เล็กน้อย
ให้เอา ขนมกับแกล้มเหล้า .... มาทำเป็นงานศิลปะ .... ส่งอาจารย์เต่า

ชิ้นที่ชนะเลิศ ... คือ รูปนี้ ....

คำอธิบาย ประกอบงานศิลป์ ชิ้นนี้ คือ ....

" IE : กินเหล้าเบียร์ทุกวัน ทันโลกทันเหตุการณ์ ...... "

เพราะ ....

...... การเอากระดาษหนังสือพิมพ์มารองสุรา ..... มีข้อดี คือ ..

หนึ่ง-กันน้ำหก และ สอง-ได้อ่านข่าว วิจารณ์ข่าวไปด้วย ขณะร่ำสุรา .... "

..... สุดยอดๆ ๆ ....

ส่วนชิ้นนี้ ...

รับรางวัลประเภท สวยงาม ....

ชื่อชิ้นงาน ... "ดอกไม้งาม ในวงสุรา" ...

คำอธิบาย ....

..... ยามร่ำสุราแล้ว .... ทุกอย่างงดงามเสมอ ....

สุดยอดๆๆๆ ... เช่นกัน

.....................................................

ภาพที่ 10 และ 11 : วันที่ 17 มีนาคม 2549 : Simulation of P'Tao ...

ศิษย์ผู้หวังดี ... เตือนว่า

หากข้าพเจ้าไม่ปรับปรุงชีวิต ....

เช่น เปลี่ยนนิสัยการกินใหม่ ... ออกกำลังบ้าง ... หัดกินผักบ้าง ...

สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ ... คือ ภาพนี้ .....
.... น่ากลัวมากๆ ......

งานนี้ ... มีการทำ simulation พุงของแต่ละคนว่า ...

หากเกิดอ้วนจริงๆ ทุกคนจะดูเป็นยังไง ....

ฮามากๆๆๆ ....

แต่ .....

.... เรื่องนี้ ... ถึงจะดูเป็นเรื่องฮาฮา ...
แต่ข้าพเจ้าใช้ภาพนี้ เป็น wallpaper บนโทรศัพท์มือถือ
บอกตัวเองเสมอว่า .... ถึงเวลาต้องจัดการชีวิตเราได้แล้ว ....

หนัก 118.2 กก. / เหนื่อยง่าย / ปวดเข่าปวดข้อ /

หายใจไม่ออก / นอนหลับไม่สนิท / แพ้อากาศ / เพลียทั้งวันทั้งคืน
ถึงเวลาแล้ว ... แต่เมื่อไรดี ? ......

ความจริงแล้ว .... การเริ่มทำอะไรใหม่ๆ มันไม่ยากนัก ....

สิ่งยากที่สุด ก็คือ ... เรากล้าจะตัดสินใจ เริ่มกระทำในวันไหนดี ? .....

แพ้ใจ ... แพ้ใจ ... แพ้ใจ ... ตัวเองทุกที ......

............................................

ภาพที่ 12 : วันที่ 5 พฤษภาคม 2549 : การแสดงของนักศึกษา ..!!!!!

ข้าพเจ้า ไปประชุมวิชาการ ณ มหาลัยหนึ่ง ... ณ จังหวัดหนึ่ง ...

ตอนกลางคืน เป็นงานเลี้ยงรับรอง เหล่าอาจารย์ .....

มีการแสดงของนักศึกษา ....

เริ่มจาก ฟ้อนๆ รำๆ โปงลาง ....

และปิดท้ายด้วย ..... การแสดง ดังรูป ....

ดูแล้วอึ้ง .... พูดไม่ออก ....

ในฐานะอาจารย์ .... ขอบอกว่า ....

เซ็งมาก ....งานนี้ รับไม่ได้จริงๆ .....

... เลยถ่ายรูปมาแค่รูปเดียว ....

..........

.....

....

.. ที่เหลือ ถ่ายเป็น clip ล้วนๆ อ่ะ ....

.... อ้อ ... เซ็งเพราะ ... เตรียม memory น้อยไปอ่ะ ....

...ในฐานะอาจารย์ ที่ชอบถ่ายรูป ... ถือว่า ...

เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต .....

ดังนั้น ....

จึงขอใช้สำนวนเดิมๆ ของตนเอง.... จาก iestory ตอนที่แล้ว

... เรื่องโทษของสุรา ... ข้าพเจ้าได้รำพึงในใจว่า ....

"..... ข้าพเจ้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก ....

ในการบกพร่องทางจริยธรรม ...

ขาดสติ ... หลงลืม

มิได้เตรียม memory มาให้พร้อม
รู้สึกละอายใจ

จนแทบแทรกแผ่นดิน จังหวัด xxxx ..... หนีไป "

......................................

ภาพที่ 13 และ 14 : วันที่13 กรกฎาคม 2549 : แมวใหม่ .... ชีวิตใหม่

ก่อนเข้าพรรษาไม่กี่วัน .... มีคนเอาลูกแมวมาให้ข้าพเจ้า 2 ตัว ...

หน้าตาน่าสงสาร ดูสกปรกและน่าเกลียด

ตามลักษณะแมวขโมยทุกประการ .... ถูกใจจริงๆ ...
เพราะข้าพเจ้า กำลัง หาเรื่องดีๆ ทำในช่วงเข้าพรรษา ....
เลยตั้งใจว่า .... จะเริ่มชีวิตใหม่หมด .....
จะลดน้ำหนัก จะออกกำลัง จะเปลี่ยนนิสัยการกิน ....

และโชคดี ที่ได้แมวทั้งสองตัวนี้ เป็นเพื่อน ... ในความพยายามครั้งนี้
ตั้งใจจะรักมัน และเลี้ยงมันให้ดีที่สุด ....

ทำให้เป็นพลเมืองแมว ที่ดีของสังคม ....
ถ้าแมว เปลี่ยนแปลงได้ ...

เราก็ควรจะทำได้ ...... เช่นกัน
มิฉะนั้น ก็คงจะอายแมว ....

.... เพิ่งจะสำนึกตัวว่า .... การที่ข้าพเจ้าอ้วนมากๆ ป่วยบ่อยๆ
คนที่เป็นทุกข์ ไม่ใช่มีตัวเราเพียงคนเดียว ....
... แต่ ทั้งพ่อแม่ พี่น้อง ศิษย์ IE และเพื่อนร่วมงาน

หรือแม้แต่ แม่ค้าโรงอาหาร คนขายของ seven ...
ทุกๆ คน ล้วนรักและห่วงสุขภาพ ของข้าพเจ้าทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของเขาเลย ....

... ก็เลยเริ่ม เปลี่ยนแปลงชีวิตอย่างเงียบๆ ตั้งแต่เข้าพรรษปีที่แล้ว ......

..................................................

ภาพที่ 15 : วันที่ 23 กันยายน 2549 : คมช. fair

ความจริง .... มีหนึ่งเรื่องที่จะไม่เขียนใน blog นี้เด็ดขาด คือ การเมือง

แต่ขอเขียนในแง่ ... ที่ว่า

ข้าพเจ้า ได้ไปร่วมชมงาน เทศกาลรถถัง และอาวุธ สงคราม

ที่ลานพระรูปฯ เช่นเดียวกับพี่น้องประชาชนทั่วไป .....

บรรยากาศคืนนั้น .... น่าประทับใจ

ในแง่ความน่ารัก ... ของประเทศเรา ... ประเทศไทย

อาจจะเป็นที่เดียวในโลก กระมัง ? ....

ที่การรัฐประหาร ยึดอำนาจที่ตึงเครียด ...

กลายเป็นงานวันเด็ก ในเดือนกันยายน ....

อุ้มลูก จูงหลานมาปีนป่ายรถถัง

เดินกินขนมไปพลาง ดูลูกระเบิดไปพลาง ...
หนุ่มๆ มองสาวๆ .... สาวๆ มองทหาร หน้าตาบ้านๆ เท่ๆ ....

ทหาร .... มองเด็ก ... คอยระวังไม่ให้เล่นปืน ....

น่ารักจริงๆ คนไทย ......

..............................................

ภาพที่ 16 และ 17 : วันที่ 3 ตุลาคม 2529 : Z-back ร้องทุกข์

บอร์ดของ Z-back .... ใช่ว่าจะมีแต่เรื่อง ไร้สาระ ... เช่น

... นัดกินเหล้า ... นัดเที่ยว .... เขียนด่าประชาชน .....

บางที ก็เป็น ทุกข์ชาว IE ที่มาระบาย

เช่น เรื่อง น้ำท่วมหน้าภาค .... มีตัว เห้ ... วิ่งขวักไขว่

ส่วน ในวันที่ 5 ตุลาคม 2549 ....

Z-back ... ร้องเรียนเรื่อง ...

....ถูกหลอกลวง ในข้อสอบวิชา xxx ของอาจารย์ xxx

..... สมน้ำหน้า ... หุหุหุ ...

..................................................

ภาพที่ 18 และ 19 : วันที่ 24 ตุลาคม 2529 : ไปซ่อมหน้า ....

ปิดเทอมกลาง ..... ข้าพเจ้าถือโอกาส หลบไปซ่อมแซมหน้าตา

เพราะไม่ต้องเข้ามาที่ภาค ประมาณ หนึ่งสัปดาห์ ....

ก็ตัดสินใจ ไปตัด ส่วนเกินบนใบหน้า ... ฝ้า หูด กระ ติ่ง ...

ไปตะไบ มันออกไปให้หมด ...

ก็ตัดสินใจ ... เดินเข้าคลินิครักษาสิวและผิวพรรณ ในห้าง ....

ร้านนี้ เนืองแน่น ไปด้วยเหล่าวัยรุ่น ที่สิวกำลังเริ่มเบ่งบาน ...

"... สวัสดีค่ะ ... คุณอา มารับลูก หรือคะ ?"

คำทักทายของพนักงาน สาวสวย ทำให้ข้าพเจ้าแทบจะหมดกำลังใจ ....

.... แต่แล้ว .... ข้าพเจ้า ก็ตัดสินใจทำ .... 37 จุด ..

ใช้เลเซอร์ .... จี้บริเวณจุด ที่มีปัญหา .....

ไม่เจ็บ .... มีแต่เสียงดังเปรี๊ยะๆๆๆๆ ....

ได้กลิ่นเนื้อตัวเองไหม้ .... กลิ่นเหมือนหมูปิ้ง ....

... คุณหมอก็สวย .... หน้าขาว .. เด้ง... มือเบา ...

.... แบบนี้ .. ถูกใจ คุณอา ....

นี่คือ เหตุผลหลัก ... ที่คุณอา ..ตัดสินใจทำ ...


พอ 30 ตุลาคม .... แผลแห้ง สะเก็ดหลุด

คุณอา หน้าตาเหมือนคนเป็นอีสุกอีใส ......

ไม่เห็นจะเนียนใส เหมือนโฆษณา หน้าร้านเลยอ่ะ ...

ทุกๆ แผล กลายป็นหลุมๆ โบ๋ๆ .... ไปหมด

..... แบบว่า กังวลใจมาก .....

"... โถ ... คุณอาคะ .... คนอายุมาก หนังหน้าก็หนา

.... มันรักษาก็หายช้า ตามธรรมดาโลกค่ะ ..."

นี่คือ คำแนะนำ จาก พนักงานสาวสวย ..... อี vain เอ๊ย ...

ส่วนคุณหมอสาว หน้าเด้ง ... หลบหน้าหลบตาข้าพเจ้าไปทางหลังร้าน ....

(เรื่องนี้ ... ยังมีต่อ ....)

...............................................

ภาพที่ 20 : วันที่ 4 พฤศจิกายน 2549 : ไปงานแต่ง ที่ขอนแก่น

ข้าพเจ้า ยินดีไปร่วมงานมงคลสมรส ของลูกศิษย์ทุกคน .....

ถึงจะอยู่สุดหล้าฟ้าเขียว .....

หากเชิญมา .... ก็ไปแน่ๆ (หากไม่ติดธุระสำคัญอะไร)

สำหรับงานนี้ ... ถ่อไปถึงขอนแก่น ....

นายจี๊ป IE รุ่นหนึ่ง แต่งงาน ....

ข้าพเจ้าได้รับการฝากฝัง จากเหล่าเพื่อนๆ และน้องๆ ของจี๊ป

ให้ไปร่วมงาน และรายงานข่าว ... ให้ทราบ .....

เพราะทุกคนอยากรู้ว่า ภรรยาของจี๊ป จะเป็นยังไง ?

สวยขนาดไหน ... ?

จะ xxx ประการใด ..... ?

ขอแนะนำ สำหรับสมาชิกชาว iestory

ที่ไม่เคยรู้จักท่านจี๊ป สักเล็กน้อย
ท่านเจ้าบ่าว ของเรา เป็นคนสุภาพ เรียบร้อย ...

ธรรมะธรรมโม ... ชอบอ่านพระไตรปิฎก .....

แต่เชื่อไหมว่า ....

เป็นเจ้าพ่อหนังโป๊ ระดับแนวหน้าแห่งยุคนั้น ....

ณ วันสุดท้าย ก่อนจบการศึกษา ....

จี๊ปเดินเข้ามาหาข้าพเจ้า ในห้อง ......

มือถือ CD มา 1 แผ่น
แล้วท่านก็เอ่ยเอื้อนว่า ...

"ผมได้พิจารณาคัดเลือก CD มาได้ 1 แผ่น .....

ผมคิดว่า .... นี่เป็นแผ่นที่ดีที่สุด .... เท่าที่ผมดูมา....

เลยอยากมอบให้เป็นที่ระลึก ก่อนจากกัน .....

จะเอาไว้ดูเองคนเดียว.... ก็ได้ ครับ ...

..... หรือจะก๊อปแจกน้องๆ บ้าง ..... ผมก็คงจะดีใจมากครับ ...."

.... แล้วจี๊ป ก็จากไป ....

ข้าพเจ้าขนลุกซู่ ด้วยจิตใจอันปิติ ....

ต้องอย่างนี้สิ .... ศิษย์ในฝัน ...

กตัญญูรู้คุณ ... เข้าใจอาจารย์ ...

เผื่อแผ่น้องๆ .... มีน้ำใจยิ่งนัก ....
..... สงสัยจะหนังญี่ปุ่นอ่ะ .... เพราะแนวจี๊ป ชอบแบบ ขาวๆ อึ๋มๆ ....

... แล้ว ก็ข้าพเจ้าก็เปิดดู .....

โอ ... โอว์ ...

ดูแล้ว มันช่าง อิไต-อิไต ... ยิ่งนัก ....

(อิไต เป็น ภาษาญี่ปุ่น แปลว่า "โอวว์ ... เจ็บ")

.... ใครอยากได้ มาขอรับได้ที่ข้าพเจ้า .....

เพราะ .....

มันคือ พระไตรปิฎก ฉบับ CD ....

... ขออนุโมทนา ในกุศลเจตนาครั้งนี้ ด้วยเทอญ .....

และด้วยผลบุญ ที่ท่านจี๊ป ได้กระทำต่อ อาจารย์และน้อง IE ในครั้งนี้ ....

... ทำให้จี๊ป ได้ภรรยาที่สวย

สมดังที่เคยปรารถนาไว้แล้ว..... ทุกประการ ......

....................................

ภาพที่ 21 : วันที่ 6 พฤศจิกายน 2549 : สาวงามอันดับหนึ่ง ....

จากการจัดอันดับ ขององค์กร Z-back

"ยี้" ... สาว Z8 ปัจจุบันอยู่ปี 4 อยู่ในอันดับต้น ....

เพียงรอยยิ้ม และ ความขาวของเธอ

เปลี่ยนแปลงชีวิต ชายคนหนึ่งอย่างมากมาย ...
บุคคลที่ปล่อยชีวิต อยู่ในปลักโคลน แห่งความหลงใหล สาวยี้

คือ "นายเพียว" ชาว Z-back แห่ง IE รุ่น Z7

..... เจ้าของวลีเห่ยๆ ....

"ท้องฟ้า .. ที่ว่ากว้าง

ยังเขียนคำว่า รักยี้ ไม่พอ ...."

...... ปัจจุบัน นายเพียว เปลี่ยนแปลงชีวิตครั้งใหญ่ ....

เป็นนักศึกษาปริญญาโท ณ

มหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งย่านเกษตรศาสตร์ (ขอสงวนนาม)

เรียน ป.โท ด้าน วิศวกรรมอากาศยาน ....

ได้ข่าวว่า ... เสนอหัวข้อวิทยานิพนธ์ เรื่อง

"การออกแบบและพัฒนาเครื่องอากาศยาน เพื่อ

เขียนคำว่า รักยี้ บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่"

แปลเป็นภาษาประกิต ได้ว่า ....

Design and Development of

Flying Machine for Writing

" .. Love Yee .. "

over the World Wide Sky

..... ขอขอบคุณ น้องยี้ สำหรับแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่นี้ ....

.........................................

ภาพที่ 22 - 23 - 24 - 25 - 26 : วันที่ 13 พฤศจิกายน 2549 : IE นิทรรศ

ปีที่แล้ว มีงานนิทรรศแบบเล็กๆ

ที่ภาคเรา มีโครงงานช้างๆ หนึ่งโครงงาน เรียกสวยหรูว่า การสร้าง

"Intelligent Logistics System"

เป็นการแบบจำลองบ้านเมือง ที่ต้องใช้ระบบ logistics ในยุคอัจฉริยะ
ตอนแรกๆ concept ก็ดี มีการมอบหมายให้ ชาว Z8 ร่วมกันสร้าง

ผลงานก็ออกมาเรียบร้อย สวยงาม ตามวัตถุประสงค์ ....

แต่เหล่าอัจฉริยะ แห่ง Z7 บอกว่า ไม่สะใจ .... ขอต่อเติม .....

ข้าพเจ้าก็ OK ... ผลก็เป็นดังภาพ

ดูมีสีสัน ... ดูคล้ายๆ ว่า จะดูดี ....

ในหนึ่งเมือง มีทั้ง โรงงาน warehouse

สนามบิน ถนน รถหุ่นยนต์อ่านเส้น

บ้านเรือน สวนสาธารณะ และ สวนสัตว์ .....

เพื่อให้ผู้ชมงาน ตกตะลึงกับภาพ IE ที่ช่วยกันสร้างขึ้น ...

จึงทุ่มทุนกับ สวนสัตว์ มากเป็นพิเศษ ....

ใช้เทคนิคแบบที่ ฮอลลีวูด ยังอาย

ปลาวาฬ แหวกว่ายในบ่อ .... ใช้ เจลใส่ผม หมดไปหลายกระปุก ....

ถ้าดูดีๆ .... จะพบว่า

..... อีสัตว์เมืองนี้ มันลามกทุกตัว

ทำกิจกรรมแบบต้องห้าม ทั่วบ้านทั่วเมือง ....
เด็กๆ ชอบ ... ผู้ใหญ่แอบยิ้ม ....

โส โส โส โส โส โส โส และ โส ......

ผู้ออกแบบและพัฒนาแบบจำลองนี้ นำทีมโดย

นายบอย (เคยเลว) และทีมงาน .....

มี ดร.สรรพสิทธิ์ เป็นที่ปรึกษา...

และได้สร้างพระเอกประจำเมืองนี้ ...

ชื่อ "ลุงเค" ตัวสีส้มๆ มีตะเกียบเป็นอาวุธ ...

โส .. โส .. โส จริงๆ

.... ในตอนจบ .....

ลุงเค ถูกหักตะเกียบทิ้งๆ โดยทีมงานสาวๆ

นี่แหละ ... ผลงานของนายบอย (เคยเลว) ... อัจฉริยะด้านโส แห่ง IE รุ่น Z7

ทุกครั้งที่มีโอกาส ลุงเค ก็จะใช้กาวช้าง มาต่อตะเกียบ

แล้วเที่ยวซ่าใน Intelligent Logistics System ต่อไป

....เช่น แอบไปเล่นกับปลาวาฬ

.........................................

ภาพที่ 27 และ 28 : วันที่ 7 มกราคม 2550 : โทษของสุรา ....

พอขึ้นปีใหม่ .... ข้าพเจ้าเตรียมย้ายไปห้องทำงานใหม่ ....

ได้ทำการจัดข้าวของ .... และพบของสำคัญ ....

RED ประมาณ หนึ่งในสี่ ขวด ... ซุกซ่อนไว้ในซอกตู้ ....

เป็นสมบัติอสูร .... ตกทอดมาตั้งแต่ยุคใด สุดจะจดจำได้ ....
ดังนั้น ... โครงการชั่ว จึงถูกกำหนดขึ้น ...

มีการวางแผนใหญ่โต ... ไปเที่ยวพัทยา เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ....

ผลที่เกิด .... ดังภาพ .... ดังภาพนี้ จริงๆ คือ ....

ตาพร่ามัว ... มองไม่เห็นหน้าคนรอบข้าง ...

อาเจียน .... เสียดายอาหารทะเลที่กินเข้าไปมากๆ ....

... คาดว่า คงจะเป็นสุราปลอม ...

หรือ สุราที่ผสมมั่วๆ สมัยงานรับน้องยุคโบราณ

....แล้วหลงลืมไว้ในห้องข้าพเจ้า

โชคดี ที่ตาไม่บอด ......

ผลการดื่ม แสดงดังภาพนี้ ...

เป็นสัจธรรมที่ดี ..... แสดงถึง "โทษของสุรา (ปลอม) " ....

บทเรียนที่ได้รับ ....

1. อย่ากินสุรา ที่เก็บได้ในห้องข้าพเจ้าโดยเด็ดขาด เพราะเป็นสิ่งผิดปกติอย่างยิ่ง ....

2. หากจำเป็นต้องกินสุรา ควรกินให้หมด .... หากไม่หมด ควรเททิ้งทันที

ไม่ควรเหลือเก็บไว้ให้เป็นที่สงสัยแก่คนรุ่นหลัง

3. หากจะกินสุรา .... ไม่จำเป็นต้องถ่อไปถึงพัทยาก็ได้

เพราะเวลาไปทีไร ก็ไม่เคยเห็นทะเล ไม่เคยเหยียบทราย .....

อย่างมาก ...ได้ไปแค่ seven พัทยา เพื่อซื้อน้ำแข็ง เท่านั้น....

ถือว่า .... ผิดหลักการ IE ยิ่งนัก

................................................

ภาพที่ 29 และ 30 : วันที่ 15 มกราคม 2550 : สลัดไข่

ตั้งแต่เข้าพรรษา ปี 2549 ...

ข้าพเจ้าเริ่มเปลี่ยนแปลงชีวิต .....

กินอาหารเที่ยงไม่มาก ..... กินผักมากๆ .....

ส่วนตอนเย็น กินสลัดหรือ ผลไม้เท่านั้น ....

.... ข้าพเจ้า จึงเป็นแฟนพันธุ์แท้ น้ำสลัดยี่ห้อต่างๆ มากมาย ....

ขอแนะนำ น้ำสลัดของ ร้านฟูจิ ขวดละประมาณ 99 บาท ...

ขวดกระทัดรัด ขนาดเหมาะมือ .....

สำหรับคนชอบ น้ำสลัดแบบใสๆ ของญี่ปุ่นคงจะชอบ ....

ข้าพเจ้ามีติดไว้ประจำห้องเสมอ สำหรับผักทุกชนิด ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต .....

.... แต่ ... วันหนึ่ง พบว่า ....

มีการนำเอาขวดน้ำสลัด ..... มาเล่นกันดั่ง sex toy ดังภาพ ....

อจึ๋ยสส์ ..... กินไม่ลง .... นึกถึงสลัดไข่ ....

นี่คือ สัจธรรมเก่าเก่า ที่เคยกล่าวไว้

ในตอน "ความสุขเล็กๆ ..." กล่าวไว้ ว่า .....

"การได้เกิดมาเป็น ....

ข้าวของเครื่องใช้ใน IE ... คือเรื่องน่าโชคร้าย น่าบัดสี ยิ่งนัก"

..............................................

ภาพที่ 31 : วันที่ 20 มกราคม 2550 : ไปสวดมนต์ ไหว้พระ

อีกสองสามวัน ...

ข้าพเจ้าจะพาเด็กปีสุดท้าย ชาว Z7 และ Zn5

ไปปัจฉิมนิเทศ .... ที่เขาใหญ่ ....

จึงเป็นเหตุให้ข้าพเจ้า ...ต้องไปไหว้พระ ....

คราวนี้ ไปที่วัดสุทัศน์ฯ .... เสาชิงช้า

เพราะเชื่อว่า ด้วยบารมีของตนเอง ...

คงจะไม่เพียงพอ ที่ช่วยคุ้มครองเหล่าสมาชิกให้ปลอดภัย

.. ทุกครั้งๆ ที่จัดงานใหญ่แบบนี้ ....

ก่อนเดินทาง ก็ต้องแอบไปทำแบบนี้ ....

ไปทำบุญ สวดมนต์ ไหว้พระ ...ทุกที

อย่างน้อย ตัวข้าพเจ้าเอง ก็จะมั่นใจ และสบายใจ .....

.... นี่คือ ความเชื่อส่วนตัว .....

ทำแล้วสุขใจ เป็นสิริมงคลสำหรับเด็กๆ ทุกคน ก็เลยทำ....

..........................................

ภาพที่ 32 และ 33 : วันที่ 23 มกราคม 2550 : ปัจฉิมนิเทศ 2007

ปีนี้ ข้าพเจ้าพาชาว Z7 และ Zn5 ไปปัจฉิมนิเทศที่เขาใหญ่

.... สนุกกันมาก เพราะเป็นการทำกิจกรรมร่วมกัน และ

ได้เจอหน้าเพื่อนๆ พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นครั้งสุดท้าย ....

ก่อนจะแยกย้ายจากกันไป .... ตามครรลองชีวิต .....

และโชคดียิ่งนัก ....

.... มีท่านอาจารย์หนึ่ง และ ท่านอาจารย์อ๊อด .....

เป็นผู้ร่วมดูแลไปด้วย .... อบอุ่นใจจริงๆ ....

จากประสบการณ์ งานรับน้องของท่านอาจารย์อ๊อด ....

ตลอดหนึ่งปีเต็มๆ ท่านได้คิดค้นและวิจัย ...

"ระบบถุงนิรภัยป้องกันการอ้วกเลอะเทอะแบบพกพา"

เหมาะกับการใช้บนรถบัส ที่คนขับรถขี้หงุดหงิด ....

ดังภาพ .... ท่านได้สาธิตการใช้ระบบนี้ ให้ชม ...

อุปกรณ์ คือ ถุงก๊อปแก๊ป ทั่วไป ...

การใช้งานก็ง่ายๆ แม้แต่คนเมา ไร้สติ ก็ทำได้ ....

...แค่เอา หูถุงซ้าย-เกี่ยวหูซ้าย / หูถุงขวา-เกี่ยวหูขวา ... จบ

ส่วนนายหนุ่ม Zn5 .... คนขวาสุด ...

ได้นำเสนอ นวัตกรรมใหม่ เรื่อง

"เทคนิคการม้วนผ้าขนหนู" มาเผยแพร่ในงาน ....

ข้าพเจ้า และเหล่าสมาชิก IE ได้ทดลองใช้กันอย่างแพร่หลาย ....

ผู้คนทั้งตลาดปราจีนบุรี .... แตกตื่นกันหมด เวลาพวกเราลงไปซื้อของ ....
ประโยชน์
ก็มีมากมาย เช่น ...

1. ป้องกันไม่ให้คนอื่น แอบเอาผ้าขนหนูของเรา ไปใช้

2. ป้องกันความหนาวที่เขาใหญ่

3. ป้องกันเสียงรบกวนจากคนเมา

4. หากเกิดอุบัติเหตุหกล้ม เพราะลื่น หรือ เมา

ก็จะช่วยป้องกันศีรษะฟาดพื้นได้ดี .....

นับถือๆๆๆๆ สุดยอดๆๆๆๆ

ผู้ใดสนใจ ข้าพเจ้า จะเผยแพร่วิธีม้วนผ้าแบบนี้ ใน iestory แห่งนี้ ....

............................................

ภาพที่ 34 : วันที่ 28 มกราคม 2550 : ไปนวดหน้า ....

ขอเล่าเรื่อง "หน้าของข้าพเจ้า" ต่อ ....

หลังจากไปแซะหน้ามา .....

ข้าพเจ้าก็วนเวียนเข้าร้านนี้ อีกหลายรอบ ....

เพราะต้องซื้อครีมบำรุงผิว ... สารพัดแบบ

ตามที่ถูกคนขายมาหลอกล่อ ... อ้อล้อ ... ให้ใจอ่อน

....... ตอนนี้ ข้าพเจ้าก็รู้สึกเฉยๆ เวลาเดินฝ่าฝูงวัยรุ่นเข้าไปในร้าน ......

ข้าพเจ้าพบว่า.... เหล่าเด็กๆ วัยรุ่น มักตกตะลึงเสมอ ....

เพราะ เวลาข้าพเจ้าปรากฎกายในร้าน
เหล่าพนักงานต้อนรับ ... สาวเชียร์ยา .... จะกรูกันมาทักทายข้าพเจ้า ....

"สวัสดีค่า... คุณอาขา ... คุณน้าขา ... คุณลุงขา ...."

พวกหล่อน ทักทายกันเซ็งแซ่ .....

และที่เด็ดไปกว่านี้ ก็คือ ..... พวกหล่อน จะเอ่ยเอื้อนประโยคเด็ดว่า .....

"... คุณอาขา .... วันนี้ ..นวดไหมคะ .....

สักชั่วโมงก่อน ... ถ้ายังไม่เสร็จ ... ต่อทีละครึ่งชั่วโมง .. ก็ได้ค่ะ ..."

ข้าพเจ้ายิ้มตัวพอง ท่ามกลางสายตาตกตะลึง ของวัยรุ่นร้านสิว ...

ความรู้สึกของข้าพเจ้า ... คล้ายๆ จะได้เป็น อาเสี่ย ไปเที่ยว อาบอบนวด ....

... ความจริง ... มันก็แค่ร้านรักษาสิว ..... แล้วก็แค่นวดหน้า ....

เรื่องจริงๆ ก็คือ ... ข้าพเจ้าโดนหลอกล่อให้ซื้อครีมและยาบำรุงหน้ามากมาย

ทุกครั้งที่ซื้อ จะได้คูปองสะสมไว้นวดหน้าราคาพิเศษ ... ....

คนที่เชียร์ให้นวดหน้า .... หน้าตาดูดี ใช้ได้ ......

คนนวด ก็ดูดี ... ใช้ได้

แต่พอเข้าไปหลังร้าน.... เข้าไปนวดจริงๆ ....

กลายเป็นให้ ป้าแก่ๆ มือก็ด้านๆ มานวดให้....

เวลานวดหน้า นึกว่าใส่ครีมขัดหน้า (สครัป) ด้วย

.... ที่แท้ .... ใช้มือเปล่าๆ สากๆ อ่ะ .....

.... ไม่เป็นไร ...

ชีวิตอาจารย์ ... ทำได้แค่นี้ ... ก็สุขแล้วววว์

.............................................

ภาพที่ 35 : วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2550 : แมวมีหนวด ....

ไปเที่ยวแถบ ระยอง จันทบุรี

... แวะกินก๊วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง .... พบของแปลก ...

คือ "แมวมีหนวด" .... ดังรูป ...

ตลกมาก ... ชอบมาก ....

............................................

ภาพที่ 36 : วันที่ 2 มีนาคม 2550 : ฝังเข็ม

มีคนสงสัยว่า .... เหตุใดทุกวันศุกร์ ข้าพเจ้าไม่เคยอยู่ที่ภาคเลย ...

ความจริงก็คือ ข้าพเจ้าต้องไปฝังเข็ม เพื่อรักษาภูมิแพ้ .....

เพราะเบื่อที่จะกินยา และรู้สึกว่า

การกินยาที่กดภูมิคุ้มกันมากไป ไม่น่าจะดีต่อสุขภาพ

เลยไปหาแพทย์ทางเลือก ...... ไปฝังเข็มทุกวันศุกร์ .....

กลางหัว 2 เข็ม กลางหน้าอก 1 เข็ม และน่องซ้าย-ขวา อีกข้างละหนึ่ง ...

ทำแบบนี้ มาหลายเดือนแล้ว .... สุขภาพก็ดีขึ้นนะ ...

ไม่ค่อยแพ้อากาศบ่อย อย่างที่เคยเป็น

..... ต้องขอโทษชายลึกลับ .....

ที่เอาหน้าไปไว้ตรง "ซ่งทีน" ของข้าพเจ้าด้วย .. ซวยจิงๆ....
... ขอโทษอ่ะ ....

...................................................

ภาพที่ 37 : วันที่ 31 มีนาคม 2550 : แต่งงาน นาย กี

นายกี เป็นชาว Zn1 ในระดับดารา....

ที่สร้างความวิตกจริต ให้ข้าพเจ้าอยู่หลายปี ...

.... เพราะกังวลว่า มันจะเรียนไม่จบ ...

ในรุ่นนี้ มีสามหน่อ .... ที่มีชะตาชีวิตล่อแหลม ...ได้แก่ ..

นายแก่ AF.... เป็นศิลปินนักร้อง .....

นายเปิ้ล จิ้ม ..... เป็นนักธุรกิจระดับขาใหญ่ แห่งตลาดไท ....

และ นาย กี มะเส็ง ... ท่านนี้ นี่เอง ..

ทั้งเคี่ยวเข็ญ ... ทั้งอบรม ... ทั้งปลอบ ... ทั้งขู่ .... ใช้สารพัดวิธี ....

จนในที่สุด พวกมัน ...ก็ผ่านพ้น วันเวลาช่วงนั้น มาได้ ...

ดังนั้น ... ทุกครั้งที่ได้ไปงานแต่งงาน ของศิษย์ ....

โดยเฉพาะ ศิษย์ ที่เป็นระดับดาราแสบๆ เยี่ยงนี้ ....

ข้าพเจ้า จะรู้สึก ตื้อๆ อึ้งๆ ตื้นตันๆ ในอารมณ์แบบนี้ เสมอ ...

ได้เห็นภาพการเรียนจบ การทำงาน

และท้ายสุด ... การมีครอบครัว ...

ก็ดีใจที่ตั้งใจและอดทนเดินมาจนถึงวันนี้ ได้สำเร็จ .....

............................................................

ภาพที่ 38 : วันที่ 13 เมษายน 2550 : วันสงกรานต์

ข้าพเจ้า ไปซื้อก๊วยเตี๋ยวแถวบ้าน .....
เจ๊คนขาย ทักว่า .....

"เฮียๆ ..... ลื้อผอมลงหรือ ... "

....... เสียงของเจ๊ ดุจดังน้ำทิพย์ชะโลมใจ

ให้คนอ้วนเยี่ยงข้าพเจ้า .... มีความหวังในชีวิต ....

" ... เอ่อ.... เจ๊รู้ได้ยังไง ?"

ข้าพเจ้ากลั้นใจถาม ....

"ตอนนี้ .... คางลื้อมี 2 ชั้นแล้ว .... คอก็เป็นปล้องๆ .... แบบนี้ ผอมลงๆ แน่ๆ "

โอ .... แน่แท้แล้ว ... เพราะสมัยก่อน ข้าพเจ้าไม่เคยมีคาง ....

จากพุง ... ผ่านลำตัว ช่วงอก..... ผ่านคอ และคาง ....

ล้วนประสานเป็นแผ่นดินเดียวกัน ทั่วสรรพางค์กาย ....

ไม่มีเว้า ไม่มีโค้ง ไม่มีคอด .... สมานฉันท์ทั่วทั้งองค์กรจริงๆ .....

เลยให้เจ๊ ถ่ายรูปไว้ เป็นที่ระลึก ... สักหน่อย .....

..........................................

ภาพที่ 39 : วันที่ 19 พฤษภาคม 2550 : พลังแห่งความเหงา ....

วันนี้ .... เป็นวันที่ สำคัญมากๆ .... ในชีวิตข้าพเจ้า ....

เพราะเหตุใด ... จะเล่าให้ฟัง ...

.......

ดังที่เคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่า

เนื่องจาก ปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าว่างมากๆ .....

เพราะเป็นปิดเทอมแรก ที่ข้าพเจ้าได้อยู่บ้าน

ได้พักผ่อน จริงๆ จังๆ .... นับตั้งแต่เปิดภาค IE มาเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ....

เดิม ... ในหลายๆ ปีก่อน

ถึงแม้จะปิดเทอม ข้าพเจ้าก็ต้องไปทำงานทุกวัน และทั้งวัน ....

เพราะยังสวมตำแหน่ง รองคณบดี คณะวิศวกรรมศาสตร์ ....

จึงมีเรื่องราว ประชุม นัดหมาย รับแขก ... ฯลฯ มากมายให้ทำทุกวัน ...

แต่ปีนี้ .... หมดพันธะ แล้ว

.... เป็นอาจารย์ IE ธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ได้ปิดเทอม อยู่บ้าน จัดบ้าน จัด file รูปเก่าๆ ...

และ ดูแลสุขภาพ ...

มันก็ดี ...

....

.

แต่ ....

ขอบอกตรงๆ .....

บอกแบบไม่อายเลย ว่า ....

... เหงา .... ว่ะ

มิใช่เหงา ... เพราะโหยหาตำแหน่งเก่าๆ ที่เป็นมายาชีวิต .....

แต่โหยหา ..... วันเวลาเก่าๆ ที่งดงาม

อยากจะได้มันคืนมา ....

เอามาเป็นกำลังใจ เพื่อใช้ในการสร้างวันเวลาใหม่ ๆ

... ที่ดีงาม ที่สดชื่น สนุกสนาน

เพื่อชาว IE รุ่นต่อๆ ไป ..

...

.

.... ดังนั้น ....

..... หลังจากคิดอยู่นาน ....

.... ก็ตัดสินใจทำ ...

.

....

... ประมาณเที่ยงๆ ของวันที่ 19 พฤษภาคม 2550 ....

ข้าพเจ้า โทรหาสาวเป้ Z7 ... บอกว่า

"เฮ้ย .... ข้าพเจ้า จะทำ blog IE .... สร้างยังไงวะ ..."

.... สาวเป้ ก็บอกๆๆ .... แล้วก็ติดต่อให้

สาวชู Z7 ... โทรมาอบรม สั่งสอน ข้าพเจ้าต่อ .....

..... ณ ตอนบ่ายๆ วันนั้น ... ดังรูป ...

ข้าพเจ้า ก็นอนกลิ้งไป กลิ้งมาที่พื้นบ้าน

ปลุกปล้ำ ทำความรู้จักกับ blog หลายๆ แห่ง ...

และไปตั้งชื่อ iestory ไว้มากมาย ในหลาย blog ....

แต่พบว่า ... blogspot แห่งนี้ แม้ว่าลูกเล่นจะน้อย ....

แต่มีความเสถียร และ รวดเร็วในการ upload ที่ดี

จากนั้น ....

ทุกอย่างก็ง่าย ....

แค่เพียง

หลับตา นิดนึง .....

หันหน้าเข้าหาจอ ...

แล้วก็ ...

พิมพ์ไป... ยิ้มไป ...

พิมพ์ไป.. หัวเราะไป ....

หรือ บางที พิมพ์ไป ...

น้ำตา ก็ไหลออกมาได้เอง ...

น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ....

แค่นึกถึงสิ่งดีๆ .... แค่อยากให้คนอ่าน ได้รู้สึกดีๆ ....

แค่นี้ ก็มีพลังที่พอเพียงแล้ว ...

ในการสร้างสรรค์ iestory blog ที่รัก ...แห่งนี้

...............................................................

นี่แหละ ... อานุภาพของ พลังแห่งความเหงา .........

.........