ตอนที่ 28 : ความสุขเล็กๆ ...

มีคำกล่าวว่า

“.. ชีวิตนี้ ถ้าได้เกิดเป็นสมาชิกครอบครัว IE …. นับได้ว่า ...โชคดียิ่งนัก”

คำกล่าวนี้ .... อาจจะมีส่วนจริงบ้าง เพราะ ดูเหมือนว่าพวกเรา ก็มีความสุขกันดี .... ทั้งๆ ที่ความจริง ชีวิตจริงๆ ของชาว IE ก็มิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป มีทั้งสุขและทุกข์ระคนคละเคล้าไปตลอดสามสี่ปี มีเรื่องต้องอดต้องทนต่างๆ นานา เรียนก็หนัก กิจกรรมก็เยอะ เพื่อนก็ติงต๊อง อาจารย์ก็บ้าเลือด .... ห้องน้ำก็เหม็น .... สารพัดทุกข์มากมายจนกว่าจะจบการศึกษา ....

อย่างไรก็ตาม ... ยังมีประโยคหนึ่ง ที่เป็นสัจธรรม ที่เที่ยงแท้แน่นอน คือ

“ .... ชีวิตนี้ ถ้าได้เกิดเป็นสัตว์เลี้ยง หรือข้าวของเครื่องใช้ของครอบครัว IE … นับได้ว่า .... ซวยยิ่งนัก”

เพราะเหตุใดฤา ? ....

คำตอบนี้ พวกเราย่อมรู้อยู่แก่ใจ ... เพราะทุกสิ่งทุกอย่าง ที่พวกเรา จับต้อง ใช้สอย ต้องมีคุณสมบัติพิเศษที่โดดเด่น คือ สามารถทนมือทนทีนของพวกเราเป็นพิเศษ มิฉะนั้น จะมีอายุการใช้งานที่สั้นนัก ภายใน 24 ชั่วโมง ก็จะถูกทำลายทันที ....

และเมื่อข้าพเจ้าเริ่มนึกทบทวนในประเด็นนี้ สิ่งแรกที่ข้าพเจ้าอยากกล่าวถึง เป็นสัตว์เลี้ยงIE ... ตัวแรก ... ตัวเดียว ... และตัวสุดท้ายของภาคเรา ...มันคือ แมวผู้โชคร้าย ... "นัง Rapid"

ข้าพเจ้าพบ "นัง rapid" ถูกแม่มันทิ้งไว้

ที่เหนือฝ้าเพดานตรงหัวข้าพเจ้าพอดี

ตั้งแต่ยังไม่อดนม .... หิวโซ และสกปรก

ในประมาณปี 2543

เด็กๆ ชาว IE ทุกคนเห่อมันมาก ...

จนมันกลายสภาพจาก แมวจรจัด

กลายเป็นแมวคุณหนู ... หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

มันเป็นแมวที่มีสิทธิพิเศษ

สามารถเข้าไปนอนเล่นได้ทุกที่ ... แม้กระทั่งในห้องคอมพ์

รวมทั้งบนจอคอมพ์ที่แสนอบอุ่น

ภาพ wall paper ของคอมพ์ภาค ... ก็ยังเป็นรูปมัน ....

ทุกคนแสดงความรักกับมัน ...ด้วยวิธีแปลกๆ เช่น

อุ้มเดินไปมา ... ให้เกาะหลังพาเดินเที่ยว ...

ทำท่าจะเขมือบ .... รัวลิ้น...ปลุกเซ็กส์

สอน excel ... หัดให้กินเหล้า ...

.... ขลิบหนวด .... เขกหัว ... จับอาบน้ำ

ตอนจบ ... มันก็เลยเอ๋อๆ .. ฮาฮา .. งงๆ ...

ไม่สามารถจำแนกแยกแยะ

โลกความจริง .. กับโลกหลอนๆ ได้

ถ้ามันซนมากๆ หรือเริ่มขี้เยี่ยวเกลื่อนกลาด
เราก็เอามันไปขังไว้ในตู้กระจก ....ในห้องข้าพเจ้า

และยิ่งไปกว่านั้น ...

เวลาออกไปกินข้าว ... ไปเที่ยวต่างจังหวัด

หรือแม้แต่ไปรับน้อง ... ก็ยังอุตส่าห์หอบหิ้วมันไปด้วยทุกครั้ง ...

จนท้ายที่สุด ...

มันก็กลายเป็น ชาว IE ที่สมบูรณ์แบบ

คือ ... งงๆ เอ๋อๆ ... ฉลาดบางเวลาและบางเรื่อง ...

ทำทุกอย่างเป็นหมด ... แต่ไม่เข้าใจอะไรเลย ...

เนื้อตัวสกปรกแต่ดูดี ... สร้างภาพเก่ง ...

สนใจใฝ่รู้ และสอดรู้สอดเห็นในเรื่องที่ไม่ควรสงสัย ...

ท้ายที่สุด ... มันก็ขี้เยี่ยวเลอะเทอะมาก

อีกทั้ง .... ในตอนนั้น ที่คณะฯเรา มีนโยบายวางยาเบื่อหมาแมว
ซึ่งนัง rapid เป็นแมวเอ๋อๆ ....

คงไม่พลาด...ที่จะไปทดลองชิมยาเบื่อ..แน่ๆ ....

ข้าพเจ้าจึงอพยพมันไปไว้ที่บ้านข้าพเจ้า

มันอยู่กับข้าพเจ้าได้อีก 2 ปี ..

แปลงสภาพเป็นแมว ไฮโซ....

กินดี อยู่ดี สะอาดสะอ้าน...

ดู UBC .... อ่าน national geographic ฉบับภาษาอังกฤษ

แต่ก็ยังมีชีวิตแบบเดิมๆ เพี้ยนๆ .. เหมือนสมัยอยู่ที่ IE

ชอบซุกตัวตามตู้ ... ขี้เยี่ยวเลอะเทอะ ...

และแยกแยะอันตรายไม่เป็น .... เช่น

ชอบนอนเอาหัวซุกล้อรถยนต์ ... ลองกินของแปลกๆ ... เช่น กระดุมเสื้อ

แล้ว .... ท้ายสุด

ก็จบชีวิตแบบง่ายๆ ...

พยานผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่า ....

อยู่ดีๆ มันก็วิ่งเข้าไปมุดดูที่ปากงูเหลือม

ด้วยนิสัยสอดรู้สอดเห็น ... เยี่ยงชาว IE ที่ดี

แล้วก็เลยถูก ... กระดื๊บๆๆๆ เข้าไป ....

งูเองก็คงจะแปลกใจ ในความใฝ่รู้ของมัน ....

เรื่องนี้จบแบบเศร้าๆ ... แต่เป็นเรื่องจริง

ข้าพเจ้าทำใจกว่าสามสี่ปี จึงจะสามารถ

เลี้ยงแมวตัวใหม่ได้

.... โชคดีนะ ... นัง rapid
ขอบคุณ ... ที่มีส่วนสร้างความสุขเล็กๆ... ให้พวกเรา

ขอเปลี่ยนจากเรื่องเศร้าๆ มาเป็นเรื่องของเล่นอื่นๆ ของพวกเราดีกว่า ...

แรกเริ่ม ท่านอาจารย์อุดม .... หรือ ป๋า’ดม ...
ได้สร้างสรรค์ โครงงานลือลั่น ....
เราเรียกว่า "หุ่นยนต์เล่นหมากรุก" ...เพื่อพัฒนาเซลล์สมองชาว IE ให้ฟูขึ้น
โครงงานนี้ โด่งดังมาก .... เพราะอีหุ่นเครื่องนี้สามารถเล่นหมากรุกไทย แข่งกับคนจริงๆ ได้

พอจบงาน ... พวกเราก็ได้ หมากรุกหนึ่งชุด เป็นของเล่นสุดโปรด
ส่วนหุ่นยนต์ ไม่มีใครสนใจจะเล่นกับมัน ....
เพราะมันฉลาดเกินเหตุ …. แถมยังต้องเสียบต่อกับคอมพ์และไฟฟ้า
เสียเวลา ... เปลืองไฟ ... เปลืองคอมพ์ ...
ในตอนจบก็เลยถูกถอดเป็นเศษเหล็ก ...
นำมา recycle เป็นชิ้นส่วน project ให้พวกเราต่อไปอีกหลายรอบ

ในยามรุ่งเรือง แทบทุกโต๊ะ จะเล่นหมากรุกอย่างเอาเป็นเอาตาย ...
ถึงขั้นจัด IE Open สำหรับ หมากรุก Games

ถือได้ว่า ... เป็นของเล่นแบบ low cost มากๆ

ต่อมา .... ตามกฎธรรมดาโลก ...

ความฮิตของหมากรุก ....ก็เริ่มร้างราไป ตามกาลเวลา
ไพร่พลทั้งสองฝ่าย ทั้งขาวและดำ .... ก็ล้มหายตายจาก
หูหัวหักแหว่ง .... ไปตามเรื่องตามราว..

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว....

ขณะที่ข้าพเจ้าเดินชมนกชมไม้ ... คอยสอดส่องจับผิดเด็กๆ และหาข่าว มาเขียนใน IESTORY ก็พบภาพสมาชิก IE สองท่านกำลังเล่นเกมส์ชนิดหนึ่ง ... อย่างเคร่งเครียด และเมื่อข้าพเจ้าไปดูใกล้ๆ ก็พบอุปกรณ์ดังภาพ

โอ... สัพเส..สัตตา .... สัตว์โลกที่น่าสงสาร
ม้าศึก แห่งเกมส์หมากรุก .... ไฉนมีสภาพเยี่ยงนี้ ....
หน้าตาซึมเศร้า .... หูหักด้วนไปหมด .....
และที่สำคัญ ไพร่พลทั้งสีขาว สีดำ ล้มหายตายจากไปหมด
เหลือแค่ ม้าหน้าเศร้าสีดำ สองตัว .... สองตัวแค่นี้จิงๆ ....
ที่ยังก้มหน้ารับใช้ ให้ความบันเทิงทางสมองแก่ชาว IE อย่างซื่อสัตย์

อาจจะถือได้ว่า ....นี่เป็นเกมส์ที่ท้าทายความสามารถผู้เล่น ว่า ...
จะสามารถจินตนาการ กติกา และกลยุทธการศึก ได้อย่างไร
หากมีแค่ ม้าดำ เพียงสองตัว ... แต่พวกเราทำได้ ...
ตามวิสัย IE .... The Change Master ….
.... ผู้นำการเปลี่ยนแปลง ... อันเป็นนิรันดร์

และเมื่อข้าพเจ้า เดินจากม้าศึกหน้าเศร้าทั้งสองมา ... เดินขึ้นตึก IE สิ่งแรกที่น่าจะคุ้นตาทุกคน คือ .... โต๊ะปิงปอง IE

โต๊ะปิงปองนี้ .... จัดเป็นอัจฉริยภาพของพวกเรา ...

เพราะวันหนึ่ง .... ข้าพเจ้าจำได้ดี ว่า ...

ข้าพเจ้าได้รับเงินสดมา 1 ซอง 2,700 บาท
เป็นค่าตัว ในการปฏิบัติราชการลับ 3 วัน ...

ซึ่งปัจจุบัน ... น่าจะเปิดเผยได้แล้ว ...

.... คือ ไปออกข้อสอบ entrance .....

ประเด็นคือ ..... เพื่อเป็นการไถ่บาป ..

ในการออกข้อสอบยากๆ ทำลายเซลล์สมองเยาวชน....

ข้าพเจ้าจึงมีความประสงค์...ที่จะใช้เงินจำนวนนี้

... ซื้อของให้แก่เยาวชน IE

โดยของชิ้นนี้...ควรต้องมีประโยชน์สูงสุด

โดยเน้นว่า ควรจะเป็นสิ่งที่ใช้งานได้ทุกวัน...

สนุก... สร้างสามัคคี...ยั่งยืนได้อีกหลายปี...

ไม่ต้องบำรุงรักษา...ทุกคน ทุกชั้นปี สามารถใช้ได้เท่าเทียมกัน...

และที่สำคัญ ... ห้ามเป็นสิ่งที่มีชีวิต ...

ดังนั้น จึงตั้งโจทย์นี้ ให้ช่วยกันคิด ....หาคำตอบที่เข้าท่าที่สุด...
จำได้ว่า ... ได้รับคำตอบมากมาย ... เช่น

ซื้อเม้าส์ใหม่แบบดีๆ สัก 20 ตัว ...

จับฉลากทั้งภาค ไปกินหมูกระทะ 34 คน ...

ซื้อกระจกเงาดีๆ และ แกนกระดาษทิชชู่ในส้วม ...

ซื้อเครื่องทำน้ำแข็ง ... สมัคร UBC ....

เอาไปแทงบอล.... นำผลประโยชน์ไปลงทุนในตลาดหลักทรัพย์...

ซื้อ black 3 ขวด ... แล้วจับฉลากกันทั้งภาค

และ ในตอนจบ ....

การซื้อ โต๊ะปิงปอง ... คือ คำตอบสุดท้าย

และกาลเวลา ได้พิสูจน์แล้วว่า ...

เป็นการตัดสินใจที่ดีเยี่ยม ... ถูกต้องที่สุด

และ ก็คุ้มค่า คุ้มราคา ....

และที่สำคัญ คือ ...สามารถสร้างความสุขเล็กๆ ที่ยั่งยืนได้จริงๆ

ในสมัยแรกๆ ... พวกเราก็ทำโต๊ะปิงปอง เล่นกันเอง ....

แบบง่ายๆ ไม่ทำลายทรัพยากรชาติ ....

คือ เอาโต๊ะขาวสารพัดประโยชน์ 4 ตัว มาต่อกัน

โต๊ะใหญ่ดี ... กระเด้งไม่แรง ....

เวลาตี สนุกมาก ...เพราะต้องออกแรงมาก

...เวลาวิ่งรับลูก ก็ไกล เพราะโต๊ะยาวมาก ....เหนื่อยเหมือนตีแบด เลย...

ส่วน net ปิงปอง ก็สร้างสรรค์ ที่สุด ... ทำจากเทปกาว ...

มีให้เลือกหลายสี .... ขึ้นอยู่ว่า วันนี้ แอบจิกเทปสีอะไร มาจากห้องธุรการ

ที่สำคัญ .... คือ เป็นโต๊ะอัจฉริยะ ... สามารถเก็บลูกได้ง่าย

เพราะ ลูกที่ติด net ก็จะติดจริงๆ ที่เทปกาว ... ไม่ต้องคอยไปวิ่งเก็บตามพื้น

แต่ระบบนี้ work เพียงข้างเดียวเท่านั้น เพราะเทปมันเหนียวอยู่ข้างเดียว ...

ดังนั้น ... พอได้โต๊ะปิงปองจริงๆมาเล่น

ก็เหมือนสวรรค์มีตา ...ฟ้ามีใจ ...

ชีวิตพวกเรา ...มีความสุขมากๆ ตีมันทั้งวัน ....

ในภาพ ... วันสอบ project ก็ยังตี ... แก้เครียดได้จริงๆ

แถมยังตั้งโต๊ะ ไว้ในห้องแอร์ ....

ไฮโซจริงๆ .... ภาค IE ของเรา

แม้ว่าในตอนหลัง ... จะย้ายโต๊ะปิงปองมาข้างล่าง

ตรงทางเข้าภาค ... ก็ยิ่งสนุกกว่าเดิม ...

ใครผ่านไป..ผ่านมา ... ก็แวะตีสักลูกสองลูก...

อาจารย์ ท่านที่หลงใหล...

และใช้บริการโต๊ะปิงปอง มากที่สุด

คือ ท่าน อ.พี่ต้อม ... ตีได้ตลอดเวลา ....

เวลาลงมาดู เด็กทำ project ก็สามารถตีไป ...ดุเด็กไป ...

สามารถตีปิงปองไป คุมเด็กทำงานใน workshop ได้ ... เยี่ยมจิงๆ

เย็นๆ ค่ำๆ ...

จะเห็น พี่ต้อม โชว์ลีลาพริ้ว.... ตบปิงปองฉาดๆ

ผสมกับเสียงเครื่องจักรใน workshop
ทั้งสุขใจ ... ทั้งอบอุ่นใจยิ่งนัก

บางคืน ที่ข้าพเจ้ามาค้างที่ภาค ... นอนที่ห้องใต้กะได

ประมาณ ตีสอง ตีสาม ... ดึกดื่นมากแล้ว ....

ก็ยังได้ยิน ... เสียงดีปิงปอง ...

"โอ....นี่คือ เสียงผีสาง หรือ ปิศาจเด็ก ....ประจำตึก IE

ที่แอบมาตีปิงปองเล่น กระมัง ?" ...

ในที่สุด ข้าพเจ้าก็แข็งใจ แอบเปิดประตูดู ... ก็พบภาพนี้ ...

นายเจมส์ Z7 ... กึ่งเปลือย ...

ตีปิงปองอย่างน่าหวาดเสียว ... กลัวผ้าจะหลุด

.... นี่คือที่มาของตำนาน ....

เจมส์ - sex toy - โต๊ะปิงปอง - ปิศาจเด็ก - ...

ตำนานเรื่องนี้ ... ถามชาว Z รุ่นที่ 7 ดู ...

เจ้าโต๊ะปิงปองนี้ ...

ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับพวกเราตลอดมา ทั้งวันทั้งคืน ....

ในวันที่ตึกเรา ทำการซ่อมหลังคา ... และ เกิดฝนตกหนักกลางดึก

... น้ำฝนถล่มภาคเราแบบสุดๆ ยับเยินทั้ง workshop

โต๊ะปิงปองที่น่าสงสาร ก็มอมแมม เหมือนพวกเราทุกคน ...

ที่มาช่วยกันวิดน้ำออกจากภาค ...

ในวันที่มีงานเลี้ยง งานรื่นเริง ....มันก็ร่วมรับรู้ทุกเหตุการณ์ดุจดังสมาชิกหนึ่งในครอบครัว IE ...

แม้ว่า วันนั้น ... เราจะใช้มันวาง ขนมหรือผลไม้ ...

หรือ แค่ .. ใช้วางหม้อข้าว หม้อแกง

หรือ ...บางที ก็แปลงสภาพ เป็นโต๊ะกินข้าว ...

มันก็อดทน ... เป็นเสมือนครอบครัวเดียวกับพวกเราเสมอ ...ตราบจนทุกวันนี้

.. ส่วนไม้ปิงปองเดนตาย ....ชุดแรก 4 ไม้

.... ก็ยังคงตกทอด ใช้สร้างความสุขเล็กๆ ให้พวกเรา ... รุ่นแล้วรุ่นเล่า ...
แม้ว่า ตอนนี้ ... จะเหลือแค่ 3 ไม้ ....

เพราะต้องยอมสละ ... เอาอีกไม้ ไปช่วยหนุน net ปิงปอง
..... แทนขอบโต๊ะที่ผุบิ่น ตามกาลเวลา

แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่า ... พวกเรา ก็ยังอดทน ใช้ไม้ปิงปองทั้งสามไม้นี้ได้ ....

ปัจจุบัน ... แม้ว่า ยางสึกออกทีละชั้นๆ จนทะลุลงถึงชั้นไม้
ส่วนตัวไม้...ก็บางลงๆ .. เป็นวงขาวๆ ตามจุดที่ลูกกระทบ ...
แต่พวกเรา ก็มีความสุขได้ ... เหมือนเดิม ...


ลูกแมวหลงทาง - ไม้ปิงปองเห่ยๆ - ม้าพิการ
สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ... เหล่านี้
อาจจะไม่มีคุณค่า หรือไม่มีมูลค่าใดใดเลย ... ในสายตาคนอื่น ...
แต่สามารถสร้างความสุขเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ ....ให้พวกเราได้ .... มากมายเหลือคณานับ

................
.

.

.
เรื่องที่เล่ามานี้ ...
บอกอะไรพวกเราได้บ้าง ?
....ลองคิดดูดีๆ ...

ถ้ารู้ คำตอบแล้ว .... ก็จะพบความจริงที่ยิ่งใหญ่ว่า ....

.... ความสุขเล็กๆ นั้น หาได้ไม่ยาก และอยู่ไม่ไกลเกินมือเอื้อมจริงๆ ... จริงๆ ..

ขอให้ทุกคน มีความสุขเล็กๆ ... ในสุดสัปดาห์นี้ ... และตลอดไป ..