ตอนที่ 27 : ชีวิตที่พอเพียง ...

สมาชิกทุกท่าน คงจะอ่านเรื่อง iestory และคงจะดูรูปพวกเรากันเองมามากมายจนตาแฉะแล้ว .... ในตอนนี้ จึงขอเปลี่ยนบรรยากาศมาดูภาพแนวนี้บ้าง เพื่อทบทวนความทรงจำดีๆ ที่มีต่อสถาบันของเรา ....
บางภาพถ่ายมานานแล้ว บางภาพก็เพิ่งถ่าย แต่ทั้งหมดทุกภาพ ก็ถ่ายโดยข้าพเจ้าเองทั้งสิ้น ...... ฝีมืออาจจะไม่เข้าขั้น แต่ก็พยายามดันทุรังถ่ายๆๆๆๆ เพราะใจรัก ส่วนใหญ่เน้นความรู้สึกและบรรยากาศเป็นหลัก ... ดูกันเอาเองก็แล้วกัน ....

ชุดที่ 1 : พระจอม และ สถาบัน

ฟ้ามหัศจรรย์ ในฤดูร้อน

ฟ้ามหัศจรรย์ ในฤดูฝน

ฟ้ามหัศจรรย์ ในฤดูหนาว

พระจอม ในอีกมุมมองหนึ่ง....

ตึกอะไร ? ...

สนามกีฬา ยามเย็น

รอรถไฟ .... ในเย็นวันเหงาๆ วันหนึ่ง ...

เสาโทร ... และกอบัว

ฝนกระหน่ำ ...หลังคาโรงอาหาร

รุ้งสองสาย .. หลังฝนตกหนัก ....

ตึก A แห่งความหลัง ถึงสีจะเก่าๆ โทรมๆ แต่ก็ขลังดี ....

ปัจจุบัน กลายเป็นสีม่วงหลือง .... ไปซะแล้วววว..

วันเปิดสนามบินสุวรรณภูมิ ...

มีตำรวจขึ้นไปยืน บนยอดตึกคอนโดอาจารย์ ...

เครื่องบินสายปฐมฤกษ์ ...ที่ลงสนามบินสุวรรณภูมิ

ท่านอดีตนายกฯ ทักษิณ และ ครม. อยู่บนเครื่องนี้ ...

ถ่ายจากยอดตึก 12 ชั้น

วันพายุเข้า คณะวิศวะฯ

ถ่ายจากคอนโดอาจารย์ ชั้น 8

สถาบันมุมสูง ... ยามเย็น

ค่ำแล้ว ....

ธุรกิจย่านซอยเกกี ... เริ่มดำเนินกิจการ ...

ฟ้ามหัศจรรย์ (อีกครั้ง) ... ณ คลองข้างสถาบันฯ

ฟ้างาม... งามมากๆ

จนข้าพเจ้าต้องจอดรถกลางสะพาน เพื่อ กดกล้อง 1 ที

แล้วเลื่อนรถไปจอดหน้าร้านประเสริฐ ....

แล้ววิ่งกลับไปขึ้นสะพาน ...

แล้วกดกล้องไม่ยั้ง ....

งามจับใจ ... จริงๆ ....

ยามราตรีในปัจจุบัน ... แสงไฟงดงามยิ่งนัก ...
ถ่ายจากตึก 12 ชั้น ไปยังคอนโดอาจารย์ และสนามบินสุวรรณภูมิ ...

ซอยเกกียามราตรี สว่างไสว ..

มีทางด่วนและสนามบินสุวรรณภูมิเป็น background

มุมมองเดิม ... แต่ซูมเข้ามาใกล้ๆ

สนามกีฬา ยามราตรี ...

ดูตอนมืดๆ ไฟสวยๆ แล้ว

ดูเหมือนว่า .... สถาบันเราทันสมัยมากๆ ....

แต่ความจริงแล้ว ..... อจึ๋ยยยยส์ ...

ชุดที่ 2 : ข้าวของ เครื่องใช้ ชาว IE

อุปกรณ์สำหรับเด็กชายปีหนึ่งทุกคน ... ที่เข้าเชียร์

และปีแก่ๆ ที่ชอบปลอมเป็นเด็กๆ

เข็มขัด ..

เสื้อ shop ... ตัวนี้น่าจะสะอาดที่สุด

ปราศจากกลิ่น และแผนที่คราบขี้เกลือ

อุปกรณ์ของสาวๆ ....

อาวุธประจำตัว ประจำเสื้อ shop

สำหรับ คนรักการเชียร์ ....

รถอัจฉริยะต้นแบบ ของพี่ต้อม ....

.... แสงดี ... สีสวย ... ก็เลยถ่ายเอาไว้ ...

ใครทำ project อาจจะคุ้นเคย ....

โดยเฉพาะกลุ่ม project hardware

น่าจะคุ้นเคยของพวกนี้ ...

การบ้าน วิชา drawing

ลายมือคุ้นๆ ไหม ?

วิชา product design ... ท่านอาจารย์คงเดช .....

ชาว Z รุ่นที่ 1 ถึง 7 และ

ชาว Zn รุ่นที่ 1 ถึง 5 ...คงจำได้ดี

แต่ปีนี้ ...

ตั้งแต่ Z รุ่นที่ 8 และ Zn รุ่นที่ 6 ....

ได้เรียนวิชานี้ จากอาจารย์ท่านใหม่ ...

ของใครเอ่ย ???

จำกลิ่นได้ไหม ??? ... หุหุหุหุ ...

กำลังเน่า อยู่หน้าห้องข้าพเจ้า ....

อืมมมส์ ... ภาพนี้ .... คงไม่ต้องบรรยาย ....

ชุดที่ 3 : บ้านเรา ....IE

ข้าพเจ้าจำได้ว่า ... รู้สึกเห่อป้ายใหม่มาก ....

......ไม่ยอมฉีกพลาสติกที่ห่อป้ายภาคอยู่นาน ....

....คงจะเป็นอารมณ์เดียวกับคนที่ซื้อรถใหม่ ....

แล้วไม่ยอมแกะพลาสติกหุ้มเบาะ ....
สำหรับ ...แมวตัวขาว ... ที่มุมล่างขวา

เป็นอันธพาลขาใหญ่ประจำคณะ ฯ ชื่อ "ไอ้เป๋"

.... ตอนหลังโดนยาเบื่อที่ตึก B ตาย ... น่าสงสารมากๆ

จำได้ดีว่า ....ตอนติดป้ายภาคใหม่ๆ ....
พอตอนเย็นๆ ข้าพเจ้าชอบนั่งมอง

แสงสะท้อนจากแดดสุดท้าย .... บนป้ายเรา

มันรู้สึกตื้อๆ ในอารมณ์...จนอยากร้องไห้
มันทั้งสุขใจ ทั้งทุกข์ใจ ....
สำหรับภาควิชาอื่นๆ ....

มันก็คงเป็นแค่ป้ายเฉิ่มๆ...ที่ติดตามชายคาตึก ...

แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ....

มันมีความหมาย และยิ่งใหญ่มากๆ ...

ยิ่งตอนค่ำๆ .....

ข้าพเจ้ามักจะเดินออกไปกินข้าวแถวๆ คอนโด ...

พอขากลับ ก็เดินกลับมาที่ภาค ...

จะเห็นแสงไฟสว่างไสว ....ท่ามกลางความมืดมิด ...
ได้ยินเสียงเครื่องจักร .... เสียงเพลงเพื่อชีวิต ...ดังกึกก้อง

ได้ยินเสียงตีปิงปอง ... และเสียงหัวเราะ ของเด็กๆ .....

มันเหมือน .... ภาพแห่งความฝัน ....

ฝันที่อยากจะมีภาคเล็กๆ อยู่ตึกเล็กๆ ...

ที่เด็กทุกคน ได้ใช้ทั้งเรียน ทั้งเล่น ทั้งเป็นบ้านอีกหลังของพวกเขา

บ้านที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ... และความสุข

และในที่สุด ...มันก็เป็นฝันที่เป็นจริงของข้าพเจ้า ....

ยิ่งหากวันใด ... ที่ข้าพเจ้ามานอนค้างที่ภาค ...
ตอนเช้าตรู่ .... ได้ออกมาเดินเล่น

บรรยากาศยามเช้าๆ จะสดใสมากๆ

แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านต้นไม้หน้าภาค ... ที่โตวันโตคืน

แผ่กิ่งก้านสาขา เขียวขจี .... ให้ความร่มรื่นตลอดทั้งวัน

มันคือ ... ความสดชื่น และสุขใจ จริงๆ ...

ยามเช้า ... หน้าภาคเรา ....

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ .. ที่อบอุ่น ..

งดงาม และ สงบ เหนือคำบรรยาย

ตอนเช้าๆ บางวัน ...
ข้าพเจ้า ก็แอบมานั่งชมวิว ตรงทางเดินนี้ ...

มองคนเดินไปเดินมา

แอบดูป้านก-ซุ้มโค้ก... จัดร้าน ปิ้งหมู ด่าลูก ด่ายาม ...

ณ ทางเดินแคบๆ แห่งนี้

.... คือ ทางเดินที่พวกเราทุกคนคุ้นเคย

เดินแล้วเดินเล่า .... เพื่อเข้าห้องเรียน

.... วันแล้ววันเล่า ... ปีแล้วปีเล่า ...

เดินจนกระเบื้องยางห้าหกแผ่น ... หลุดเป็นประจำ

... และไม่เคยจะติดกาวอยู่เลยสักที ...

และ.. สุดท้าย ...

คือ หน้าบันได ... ภาคเรา ...

บันไดอันยิ่งใหญ่ ...

เพราะนับตั้งแต่วันแรกๆ ....ของพวกเราทุกๆคน

.... ตราบจนวินาทีสุดท้าย .. ที่ต้องจากกัน ...

ทุกสิ่งทุกอย่าง ...ก็เริ่มต้น และจบลงที่นี่เสมอ ....

จะทุกข์ .....จะเศร้า ....

จะปรับทุกข์ ... จะแซวหญิง
จะนัดเที่ยว ... นัดดูหนังสือ ...

เกิดขึ้นที่นี่เสมอ ....

และ

เชื่อไหมว่า....

ไม่ว่า ข้าพเจ้า จะทุกข์ จะเศร้า จะท้อใจเพียงใด ....
หากได้นั่ง ณ บันไดนี้ ...

นั่งมองดูความเป็นไป รอบๆกาย ....

ได้แหงนหน้ามองดูป้าย และมองดูหลังคาที่แตกรั่ว ......

ดูรอยร้าวตามขอบตึก .... ดูชีวิตที่ดำเนินไปของชาว IE ....

....

..

.
....ความรู้สึกดีๆ ความทรงจำดีๆ ... และกำลังใจดีๆ ...

ก็กลับมาหาข้าพเจ้าทุกครั้ง ...
และข้าพเจ้า ...ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ในชีวิตนี้...

...........