บทที่ 1 : ตำนานตึกภาค IE ....

เรื่องราวในตำนานเก่าแก่ ที่ข้าพเจ้ามักจะเล่าให้เด็กๆ ชาว IE ทุกรุ่น ที่หลงมาเรียนวิชาของข้าพเจ้า กล่าวไว้ว่า ....

“ …… โลกของเรา ผ่านคลื่นอารยะธรรม มาแล้ว 3 ยุค ... เกษตร ... อุตสาหกรรม ... และ IT … .”

แม้ว่าตำนานเรื่องนี้ จะดูพิลึกพิลั่นฉันใด แต่ตำนานเรื่องวิวัฒนาการของตึกภาคเรา ก็ย่อมมีเรื่องราวพิสดารมากมายฉันนั้น ....

.... เคยสังเกต กันบ้างไหมว่า
ตลอดช่วงการเป็นนักศึกษาของพวกเรา
ภาพที่เห็นชินตา คือ .....
ภาพการก่อสร้าง ต่อเติม เปลี่ยนแปลงตึกภาคตลอดเวลา
ไม่เคยมีวันใดเลย .....ที่บ้านเมืองเราจะสงบสุข
เงียบจากเสียงก่อสร้าง ....ปราศจากฝุ่นละออง
..... เคยมีวันใดบ้าง
ที่น้ำไหลแรงดุจน้ำตก
.....ไฟฟ้าไม่กระชากดับๆ ติดๆ ....
เคยมีวันใดบ้างไหม ......
ที่คอมพิวเตอร์ในห้องคอมพ์ สามารถใช้งานได้ทุกครบเครื่อง
... มีบ้างไหม ... ที่ internet แรงสุดสปีด ......
เคยมีวันไหนบ้าง ที่ห้องเรียนมีแอร์เย็นสบายสม่ำเสมอ
และท้ายที่สุด ... จะมีวันไหนบ้างหนอ ...
ที่โถปัสสาวะชาย ....จะใช้งานได้ครบถ้วนทุกโถ
โดยไม่มีการอุดตัน .....ซะที ...
คำตอบก็คือ ...พวกเราไม่เคยมีวันแบบนี้เลย.....

อย่างไรก็ตาม เหล่าเด็กๆ ชาว IE ทุกรุ่น นับตั้งแต่พวกเดนตายรุ่นแรกๆ ตราบจนถึงรุ่นล่าสุด ต่างหลงเชื่อในทฤษฎีคลื่นอารยะธรรม 3 ลูกของมนุษยชาติของข้าพเจ้าว่า ....

ทุกสิ่งในโลกล้วนแต่ชิวชิว ....
อย่าไปคิดอะไรให้มากมาย ....
การเกิด ความเสื่อม การซ่อมแซม
การโปร การฝิ่น การเมา ....
การล่มสลาย การอุดตัน
คือ ....สิ่งที่เรียกว่า
ผลกระทบจากพัฒนาการ ...แห่งคลื่นอารยะธรรมโลกทั้งสิ้น
..... ฟังดูฉลาดดีแท้ๆ ......
ดังนั้น ...
ก็ทนๆ ไปเถอะ เพราะ .....

....เพราะ ตึกภาค IE ที่พวกเราอยู่กันในปัจจุบันนี้ ก่อสร้างและใช้งานมานานแสนนานมากแล้ว

ตั้งแต่สมัยที่ข้าพเจ้ายังเป็นเด็กน้อย เรียนอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง ในราวปี 2525 ที่ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ สจล. ทุกเช้าวันพุธ ข้าพเจ้าต้องจำใจต้องเดินแด๊ะๆ ตัดทุ่งนา เพื่อมาเรียนวิชา Drawing ที่สอนโดยท่านอาจารย์พรศักดิ์ ที่ตึกนี้

ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า .... ระหว่างเดินทาง ต้องเตรียมหาไม้ลำยาวๆ ไว้ป้องกันตัวเสมอ เพราะจะมีฝูงควายเจ้าถิ่น เดินเตร็ดเตร่หากินอยู่ตามรายทาง หากเดินไม่ระวังอาจจะถูกควายไล่ขวิดได้

ในสมัยนั้น ตึกภาคเรา เป็นตึกหลังเล็กๆ สีขาวสวยงาม ปลูกอยู่พงต้นกก กลางน้ำ เหมือนบ้านตึกหลังน้อยบนเกาะเล็กๆ ที่สวยงามบริสุทธิ์ และในกาลต่อมา ตามหลักวิวัฒนาการของคลื่นอารยะธรรม ได้เกิดมีการบุกรุก ตัดไม้ ถางหญ้า ไล่ล่าควาย และถมที่ปลูกตึกต่างๆ เพิ่มขึ้นๆ มากมาย ทำให้ตึกภาคเรา กลายเป็น อีตึกมอมๆ สีมอๆ สกปรกๆ ฝาผนังปูนเริ่มป่นยุ่ย มีรอยร้าวเกิดขึ้นรอบตัว แถมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับภูตผีปีศาจแบบแปลกๆ ที่ชอบสิงสู่ตามโคนเสา โพรงเสา มากมายหลายตำนาน ช่วยเพิ่มสยดสยองของตึกเก่าๆ หลังนี้ยิ่งนัก

ต่อมา เมื่อภาคเครื่องกลสร้างตึกใหม่ ตึกหลังนี้จึงถูกปล่อยทิ้งร้างไว้โดยปริยาย ตราบนานเท่านาน จนวันหนึ่ง มีคนกลุ่มเล็กๆ ที่มุ่งมั่น อดทน แน่วแน่ แต่ชอบสร้างภาพบ้าง ไร้สาระบ้าง และมักจะเกียจคร้านบ้างบางเวลา ได้ตัดสินใจ อพยพมาตั้งถิ่นฐาน ณ ตึกผีสิงหลังนี้กัน โดยในยุคแรกเริ่ม คนกลุ่มนี้ ประกอบด้วย เหล่าอาจารย์หนังเหนียว และกลุ่มเด็กๆ IE เดนนรก รุ่นแรกๆ ที่ทั้งหลงผิดและสิ้นคิด ที่เลือกมาเรียนที่ภาคนี้

(สค. 2541 : ตึกภาค IE สมัยไม่มีหลังคา)

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสภาพตึกนี้ จะแย่แค่ไหน พวกเราสุขใจที่ได้ทนทุกข์ร่วมกัน ช่วยกันเก็บกวาด ซ่อมแซม ทาสี ปูพื้น เดินไฟ ดูดส้วม เซ่นไหว้ผีตามโคนเสาต่างๆ แอบลักไฟฟ้าและ internet จากเพื่อนบ้าน แม้ว่าสภาพของตึกในตอนนั้น ดูเก่าๆ โทรมๆ โล้นๆ เลี่ยนๆ เพราะไม่มีหลังคา และยิ่งเวลาฝนตกลงมา สายน้ำจะซอกซอนลงมาทุกซอก ทุกมุม ทุกร่อง ตามรอยแตกร้าวแทบจะทุกตารางนิ้ว เหมือนระบบชลประทานน้ำหยด แต่พวกเราก็ได้คิดค้นวิธีแก้ปัญหาน้ำรั่วทั่วทั้งองค์กร (total preventive water leak) ด้วยวิธีง่ายๆ โดยการสร้างหลังคาขนาดยักษ์ ครอบคลุมดาดฟ้าตึกเราเสียเลย และมันก็ได้ผลดีจริงๆ ด้วยตราบจนบัดนี้

(ธค. 43 : พี่ต้อมและเด็กๆ รุ่นหนึ่ง ทำป้ายภาค)

ต่อมา ไอเดียพวกเราก็เริ่มบรรเจิดขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากการสร้างสรรค์งานศิลปะอันยิ่งใหญ่ที่ออกแบบของท่านอาจารย์พี่ต้อม กล่าวคือ ได้ช่วยกันทำป้ายชื่อภาควิชา โดยลงทุนเลื่อยแผ่นพลาสติกและพ่นสีกันเอง แล้วช่วยกันติดตัวอักษรด้วยเทปกาวสองหน้า ไว้เหนือประตูหน้าทางเข้าภาค ผลงานชิ้นนี้ เรียกได้ว่า ดูเรียบร้อยดีพอใช้ สามารถต้อนรับแขกเหรื่อได้ไม่อายใคร

อย่างไรก็ตาม ปัญหาหนักที่ชวนปวดหัวที่สุดของป้ายนรกชิ้นนี้ ก็คือ ถ้าวันใดฝนตกหนักไปบ้าง อากาศชื้นไปบ้าง หรือแม้วันใดที่มีแสงแดดแรงไปบ้าง ตัวหนังสืออันสง่างาม จะผลัดกันตกๆ หล่นๆ ลงพื้นแบบไร้เยื่อไย จึงถึงกับต้องจัดเวรยาม คอยตามเก็บตัวอักษร มาติดกาวใหม่แทบทุกวัน และครั้งที่ร้ายแรงที่สุด คือ วันที่มีตัวอักษรหลุดไปตกลงมาถึง 7 ตัว ทำให้ประชาชนที่ผ่านไปมา อ่านชื่อภาคเราได้ว่า “ภาควิชาวิศวกรรมกร” เลยเป็นแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ ให้เราตัดสินใจลงทุนทำป้ายแบบดีๆ แบบชาวบ้านภาคอื่นๆ บ้าง ดังที่เห็นได้ในปัจจุบันนี้

(พย. 2544 : นายอาร์ท Zn รุ่นหนึ่ง มาช่วยสอน workshop ที่หน้าภาคฯ)

นอกจากนี้ ปัญหาที่สำคัญที่สุดของตึกนี้ คือ เรื่องความแออัด เพราะพื้นที่ workshop และห้องเรียนมีขนาดเล็กมาก ยิ่งวันใด หากมีการสอน workshop ที่ต้องมีการเชื่อมหรือตัดโลหะ พวกเด็กๆ ก็จำเป็นต้องออกมาลอยหน้าลอยตา ทำงานกันตามเชิงบันไดขึ้นตึก ถ้าแดดร้อนมาก ก็ต้องกางร่มเป๊บซี่ขนาดใหญ่ไว้หน้าภาค ทำให้บรรยากาศดูเหมือนยกเอาตลาดนัดมาไว้หน้าภาค เพราะ ข้อห้ามหนึ่งที่ร้ายแรงที่สุดของภาคเรา คือ ห้ามกระทำการใดๆ ภายในตึก ที่จะก่อให้เกิดควันลอยคละคลุ้งในพื้นที่ เพราะตึกภาคมีขนาดคับแคบ และไม่มีช่องทางระบายอากาศ จึงอาจจะเกิดภาวะการขาดออกซิเจนตายกันทั่วทั้งองค์กรก็เป็นได้ หรือเกิดภาวะตื่นตระหนกจนอาจเหยียบกันตายก็เป็นได้

(เมย. 2545 : สร้างชั้นลอย)

ดังนั้น ด้วยสถานการณ์เยี่ยงนี้ เราจึงตัดสินใจเสี่ยงออกแบบชั้นลอยที่ท้าทายค่าแรงโน้มถ่วงโลก เพื่อให้ได้ใช้พื้นที่ฝั่งซ้ายของชั้นสอง สร้างเป็นห้องสำนักงานภาค ห้องทำงานพี่ต้อม และห้องเล้าเป็ด สำหรับเด็กๆ มานั่งมั่วสุมลอกการบ้านกัน

(ตค. 2547 : สร้างโรงหล่อและโรงเชื่อม)

จากนั้น เราทำการเพิ่มพื้นที่อาคาร ด้วยวิธีรุกรานภาคเครื่องกลทีละเล็กละน้อย โดยใช้นโยบายป่าล้อมเมือง ด้วยการสร้างเพิงสลัมที่ค่อยๆ งอกรุกล้ำออกมาล้อมตึกทางด้านหลัง และเมื่อเจ้าของตึกเผลอ … เพียงแค่พริบตาเดียว .....เพิงเล็กๆ ก็กลายเป็นโรงหล่อและโรงเชื่อม ที่สวยหรูดูดีมีราคา ทั้งๆ ที่ความจริงนั้น งานนี้สามารถสำเร็จลงได้ ด้วยหยาดเหงื่อและแรงงานของชาว IE ห้อง Zn รุ่นที่ห้า โดยการออกแบบและอำนวยการของท่านวิศวกรใหญ่ ที่พลิกผันความชำนาญจากช่างออกแบบป้ายพลาสติก ไปเป็นวิศวกรโยธา …. ใช่แล้ว ….ท่านอาจารย์พี่ต้อมเจ้าเก่าอีกนั่นแหละ ......

(กค. 2549 : เคลียร์พื้นที่ฝั่งซ้าย)

และล่าสุดเมื่อปีที่แล้ว ด้วยความอนุเคราะห์จากภาคเครื่องกลที่แสนดี ภาคเราก็สามารถขยายพื้นที่ออกไปจนเต็มพื้นที่ของตึก IE ทั้งหมดทั้งสองด้าน ทำให้ Workshop สามารถขยายได้เต็มปีกด้านขวา และสามารถสร้างห้องเรียนและห้องโถงใหญ่ได้เต็มพื้นที่ในปีกซ้ายของตึก

(สค. 2549 : สร้างชั้นสอง)

และยิ่งไปกว่านั้น เราได้ต่อเติมอาคารสูงขึ้นอีกหนึ่งชั้น ที่ปีกซ้ายของตึก เพื่อทำเป็นห้องพักอาจารย์ใหม่ทั้งหมด ทำให้ปัจจุบัน เรามีพื้นที่ใช้สอยเต็มที่ สามารถรองรับการจัดกิจกรรมไร้สาระแบบต่างๆ ของชาว IE ได้อย่างเต็มรูปแบบเกินกว่าจะจินตนาการได้

(พย. 2549 : IE New look)

และเพื่อจะแสดงให้เด็กๆ เข้าใจถึง "ทฤษฎีการสร้างภาพและป้ายสี" ที่ข้าพเจ้าพยายามพร่ำสอนเด็กๆ เสมอว่าเป็นศาสตร์แขนงสำคัญยิ่ง ของวิศวกรรมอุตสาหการ เพราะเป็นสิ่งที่สามารถทำให้ "ผลิตภัณฑ์" ที่ดูแย่ๆ กลายเป็นสิ่งที่ดูดีขึ้นมาได้อย่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ ดังนั้น จึงได้มีการตัดสินใจลงทุน ทาสีตึกภาคเราใหม่หมด เพื่อสร้าง image ของภาควิชาเรา ให้ดูดีและมี class โดยเลือกเอาสีส้มอ่อนๆ แบบผู้ดีๆ มาเป็นสีประจำตึกภาค เพราะนอกจากจะช่วยบ่งบอกถึงความเป็นสจล. ได้ดีแล้ว ก็ยังสามารถดูดอมฝุ่น ละอองดินลูกรัง และซ่อนรอยร้าวของตึกได้ดียิ่งนัก

ในปัจจุบัน มีเสียงร่ำลือว่า หากใครก็ตามที่นั่งเครื่องบินขึ้นลง ณ สนามบินสุวรรณภูมิ หากมองผ่านหน้าต่างด้วยความเร็วประมาณ 1,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มายังบูรพทิศ จะย่อมตื่นตาตื่นใจกับอาคารขนาดเล็กๆ ดูทันสมัย สีส้มอ่อนๆ แกมเบจ เรืองรองสดใส มีรสนิยมแบบ hi-so ๆ ดูโดดเด่นที่สุดในสถาบันฯ …. แม่นแล้ว …. ตึกภาคเรานั่นเอง ….