ตอนที่ 144 : จ่าอ๊อด ....

IE Story ตอนนี้ ...

ขอเล่าถึงเรื่องราว ของชีวิตชายคนหนึ่ง ....

ที่พลัดหลงมาทำงานที่

ภาควิชาเล็กๆ อันแสนอบอุ่น .... ณ ดินแดนไกลโพ้น

ปลายขอบฟ้าฝั่งตะวันออก ของมหานครกรุงเทพ ...

.... ถูกต้องแล้วคร้าบบบบ ...

ข้าพเจ้า อยากจะรำพึง ถึงท่าน "จ่าอ๊อด" .... สักเล็กน้อย

อันว่า "จ่าอ๊อด" นั้น ....

เดิมที เป็นใครก็ไม่รู้
อยู่มาวันหนึ่ง ท่านก็หอบผ้าหอบผ่อน .... มาอยู่ที่ภาคเรา ....
ท่านแนะนำตัวง่ายๆว่า ....

"ผมต้องกลับมาทำงาน ใช้ทุนที่นี่ ครับ ..."
ก็ โอเค .... มาก็มา ...
ชื่อจริง ของท่าน คือ ดร.อนิรุท ...

ชื่อเล่น ชื่อว่า อ๊อด

ดังนั้น .... เด็กๆ ชาว IE จึงเรียกท่านว่า .... พี่อ๊อด

ตามประเพณีนิยม ของภาคเรา ...

ส่วนข้าพเจ้านั้น ....
เรียกท่านว่า .... "จ่าอ๊อด" .... ตามประเพณีนิยมส่วนตัวของข้าพเจ้า
ที่ชอบตั้งชื่อฉายาลี้ลับ ให้คนโน้นคนนี้ ....
แม้แต่เหล่าท่านอาจารย์ IE ทั้งหลาย .... ก็ไม่วาย จะถูกข้าพเจ้าตั้งชื่อ ...
เช่น ..... พี่พอลล์ / เชาเชา / เฮีย / ป๋าดม / ...

หรือ ท่านอาจารย์ที่ไฟแรงที่สุดในภาคเรา ...

ข้าพเจ้า ก็แอบเรียกท่านว่า ... "คิตตี้"

.... แต่ละฉายา คือ ใครกันบ้างนั้น ..... ลองเดาดูเล่นๆ ก็แล้วกัน

จ่าอ๊อด ... มาทำงานวันแรก ที่ภาคเรา ..... ก็ประมาณต้นปี 2549

ข้าพเจ้า จำได้ดีว่า ....

เราเปิดตัว "จ่าอ๊อด" ครั้งแรก ในงาน "ปีใหม่ IE"

ท่าทางของท่าน ก็ดูเขินๆ อายๆ ....

เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า ณ ลาน IE

ก็ดูไม่เหมือนบรรยากาศ ภาควิชา .... หรือ สถาบันการศึกษาใดใดเลย

... ภาพลูกโป่งสารพัดสี ห้อยเป็นพวง ตรงป้ายชื่อภาค ....

เสียงเพลง ดังแสบแก้วหู ....

อาหารวางใส่ถาดเรียงรายเป็นแถวๆ กองพูนถาด

ไส้กรอกสีสดใส .... มาม่าผัดกองโต

ราวกับ อาหารแจกฟรี ในงานเทกระจาด ....

ฝูงเด็กคับคั่ง เนืองแน่น คุยกันแซ่ดๆๆๆๆๆๆ

ยิ่งเมื่อ ท่านอ๊อด กล่าวอวยพรปีใหม่ และให้โอวาท ....

ก็ดูเหมือนว่า จะไม่มีใครสนใจฟังเลย ....

ข้าพเจ้า นึกหวั่นใจลึกๆ ว่า .... นักเรียนนอกท่านนี้

จะอดทนกับ วัฒนธรรมและตัวตน แห่งครอบครัวเรา

ได้นานสักเท่าใด หนอ?

ดังนั้น .... เพื่อให้จ่าอ๊อด

คุ้นเคย กับเหล่าเด็กๆ และวัฒนธรรมของพวกเรา

ข้าพเจ้า ก็มักจะชวน จ่าอ๊อด ไปร่วมกิจกรรมของภาคเราเสมอ ...

เช่น การพาเด็ก 2Zn และ3Z ไป ทัศนศึกษา

ดังภาพ ... การไปทัศนศึกษา และแวะเที่ยวน้ำตก 7 สาวน้อย

จ่าอ๊อด ท่านก็ยังเขินๆ อายๆ .... ไม่ค่อยพูดค่อยจา ....

แบบว่า ... "เก๊กหล่อ" นั่นแหละ ...

ชอบทำตัว รักธรรมชาติ ... ชื่นชมสายลม แสงแดด ...

เกลียดพลาสติก และ ผงชูรส ... ห่วงไยโลกร้อน

แบบว่า ... เป็นอาจารย์ในอุดมคติ จริงๆ ...

อย่างไรก็ตาม ในภาคการศึกษาแรก ...
จ่าอ๊อด ก็ดูเหมือนว่า จะเข้ากับพวกเราได้ดี ....
มีกิจกรรมอะไร ท่านก็มีส่วนร่วม ....
ทำให้พวกเรา มีเรื่อง นินทาท่าน มากขึ้นๆๆๆๆ ......


มิถุนายน 2549 .... เปิดเทอมใหม่ ...
จ่าอ๊อด .... เปิดตัว อย่างแรง ในงานรับน้อง IE ...
ณ ปีนั้น เราจัดที่ระยองเช่นเคย ....
ปีสาม ... คือ ชาว Z8 เป็นเจ้าภาพ ....
ปีสอง .... คือ ชาว Z9 ... เป็นน้อง ...
ส่วนปีสี่ .... คือ ชาว Z7 ... เป็นตัว หายนะ ...
หายนะ เพราะ ก่อให้เกิดการ "แตก" ... 3 ประการ
คือ ... "อ้วกแตก" และ "หัวแตก" ....
และ ... อืมมมม์ .... "ขี้แตก"

...... สำหรับ จ่าอ๊อด นั้น .... ข้าพเจ้ามอบหมายให้ดูแล รถบัส ....

ข้าพเจ้าสั่งเสียว่า ....
... "อืมมม์ ... ช่วยดูรถคัน A หน่อยดิ ...
คันนี้ เด็กๆ บางคน กินเหล้ากัน ...
ก็ดูๆ มันหน่อย ..... บางที มันก็กินเหล้ามากไปหน่อย " ....
ท่านจ่าอ๊อด ก็รับปากรับคำเป็นอย่างดี ....
.... แล้วรถบัส ... ก็ออกเดินทาง สู่ระยอง ...
จ่าอ๊อด ก็ทำหน้าที่อย่างเข้มแข็ง ไปประมาณ 30 กิโลเมตร ....
จากนั้น ... โลกทั้งใบ ก็แกว่งไกว ....
.... สำหรับ ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ ในงานรับน้อง IE ...
คงจะจินตนาการไม่ได้เลยว่า ....
เรื่องราว บนรถบัส A-Alcohol ในงานรับน้อง ....
มันน่ากลัว เพียงใด?

ณ ตอนเช้าตรู่ วันใหม่ของงานรับน้อง
ข้าพเจ้า นอนมอง ทะเลอันเงียบสงบ .... อย่างสดชื่นใจ
ภาพชายร่างผอมบาง เดินโซเซ สู่ชายหาด ....
สายตาเหม่อไปไกล ถึงสุดขอบฟ้า .....
ข้าพเจ้ามองภาพนั้น อย่างสงสารจับใจ ...

ข้าพเจ้า มิอาจคาดเดาว่า จ่าอ๊อด .... คาดหวังอะไร กับชีวิต
เขาอาจจะ มีฝันที่สวยงาม ....
อาจจะนึกภาพ การทำงาน สอนหนังสือไว้สวยหรู ....
แต่ข้าพเจ้า กลับพาเขา เข้าสู่ .....
วิถีแห่ง IE อันซับซ้อน .... และ เลอะเทอะ

ด้วยประการทั้งปวง ....
หลังจากงานรับน้อง ..... ทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง
จ่าอ๊อด ... ก็ดำรงตน
เป็นสมาชิกหนึ่ง ในครอบครัวเรา .... อย่างผาสุก ...
ร่วมทุกข์ ... ร่วมสุข .... ร่วมฮา กับพวกเราทุกคน ...

อาจเรียกได้ว่า ....
จ่าอ๊อด เป็นขวัญใจ ของน้องๆ ทั้งหลาย ...
อุปมา ... ดั่ง "วัตถุอันเป็นที่รัก" ของพวกเราชาว IE
.... แบบว่า สามารถ "อุ้ม" จ่าอ๊อด ไปได้ทุกสถานที่ ... ทุกเวลา

ข้าพเจ้า มิอาจจะหยั่งรู้ว่า
จ่าอ๊อด คิดอย่างไร หรือ รู้สึกอย่างไร .... กับสิ่งที่ข้าพเจ้ากระทำ ...

แต่ข้าพเจ้า มั่นใจว่า....
จ่าอ๊อดนั้น
ย่อมจะรับรู้ และเข้าใจ "ความรู้สึกดีๆ" .... ที่เกิดขึ้น
ณ เวลาที่อยู่ท่ามกลางเด็กๆ ที่เรารัก ... เราปรารถนาดี ...
มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่น และ รู้สึกดี จริงๆ ...

ปีการศึกษาใหม่ ... 2550
จ่าอ๊อด ... ก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกับ วิถีแห่ง IE ...
ทั้งสอนหนังสือ ทั้งดูแล ทั้งอบรม ....
ทั้งเป็นเพื่อน .... ให้กับน้องๆ ชาว IE ทุกคน

งานรับน้อง IE ... ณ เดือน มิถุนายน 2550 ...
จ่าอ๊อด ก็นิ่ง และเนียน มากขึ้น ....
แม้ว่า จะมีการวางแผนซ้อนแผน มากมาย
แต่จ่าอ๊อด ก็รักษาตัวรอดได้ดี ...
สามารถมีสติ ดูแล เหล่า IE ทั้งหลาย ได้สมปรารถนา ...

ดังนั้น ...ในรอบปีที่ผ่านมา
ข้าพเจ้า ก็มีชีวิตที่สบายมากขึ้น .....
เพราะมี จ่าอ๊อดมาช่วยดูแล เอาใจใส่เด็กๆ อีกแรง ....
ช่วยพาเด็กไปทัศนศึกษา ... ช่วยดูแล ชุมนุม IE
และ ช่วยทำทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ข้าพเจ้าต้องการ

อีกทั้ง ช่วยทำหน้าที่อาจารย์ที่ปรึกษา ... ดูแลเด็กๆ ชั้นปีสุดท้าย

บางวัน ... ตอนเย็นๆ ณ วันที่แสนหดหู่ หรือน่าเบื่อ ...
จ่าอ๊อด ก็ชอบลงมานั่งเล่น ที่ห้องทำงานข้าพเจ้า ...
วันใด มีอารมณ์สุนทรีย์มากๆ ...
อาจมีการตั้งวงร้องเพลง ... ตีกลองเคาะจังหวะ กันในห้องข้าพเจ้า

งานที่ข้าพเจ้าซึ้งใจมากที่สุด ...
ก็คงจะเป็นงาน ... 10 ปี IE ...
ที่จ่าอ๊อด มาช่วยดูแล เรื่องการจัดสวน ปลูกต้นไม้ของเด็กๆ ...
และเมื่องานไม่เสร็จตามกำหนด ....
ท่านก็ลุยปูพื้นร่วมกับเด็กๆ จนดึกดื่นค่ำคืน ....
อีกทั้ง พองานเลี้ยงตอนกลางคืนเลิกรา ...
ท่าน ก็ยังช่วยเก็บกวาดขยะหน้าภาค อย่างแข็งขัน ....

เรียกได้ว่า .... ถึงแม้ว่า ...

จ่าอ๊อด จะเป็นสมาชิกใหม่ของ IE ณ ปีที่ 9 ...

ที่เพิ่งจะมาร่วม ในช่วงเวลา 10 ปี IE ได้ไม่นาน

แต่ข้าพเจ้า ก็ถือว่า จ่าอ๊อดนั้น ... เป็นส่วนหนึ่งของภาคเรา อย่างสมบูรณ์ ...

ดังนั้น ไม่ว่าจะดึกดื่น ... ค่ำคืน มากเพียงใด

ท่าน ก็อยู่ร่วมกับพวกเราเสมอ ...

เช่น ในภาพ คือ การแข่งบอลล์ ระหว่างภาควิชา ...

จ่าอ๊อด ก็จะตามไปเชียร์และให้กำลังใจ ชาว IE เสมอ ...

หรือ แม้ว่า จะอยู่ที่ ป่าโกงกาง ปากอ่าว กลางทะเล ...

หากเป็นกิจกรรมของ IE ....

เราก็พบ จ่าอ๊อด ได้เสมอ ....

ข้าพเจ้า คิดว่า ....

ข้าพเจ้า เป็นคนที่โชคดีมากๆ ....

ที่มีเพื่อนร่วมงานที่ดี เช่นนี้ ....

เพราะ นอกจากจะมี "อาจารย์หนึ่ง" แล้ว .... ก็ยังมี "จ่าอ๊อด" นี่แหละ ...

ที่เคียงข้างข้าพเจ้า .... ช่วยเติมเต็มสิ่งที่ดีๆ ให้เด็กๆ ภาคเรา ....

หากมีใครสักคน .... มาถามข้าพเจ้าว่า ....

การที่จะเป็น "อาจารย์" ... หรือ "ครู" ที่ดี นั้น ...

ควรทำตัวอย่างไร ?

..... ข้าพเจ้า คงจะตอบไม่ได้ .... แต่ข้าพเจ้าเชื่อว่า ....

การเป็นอาจารย์ ... หรือ เป็นครู นั้น ...

มิใช่ เป็นแค่ ... ใครสักคน แต่งตัวดีๆ หน่อย ...

ที่ยืนจับไมค์ สอนหนังสือ ...

แต่ไม่เคยรับรู้ หรือ ไม่เคยสื่อสารอะไรกับเด็กๆ เลย ...

ไม่ใช่แน่ๆ ...

แต่ข้าพเจ้า เชื่อว่า ...
การเป็นอาจารย์ ... หรือ เป็นครู นั้น ...
คือ การได้เป็น ... ใครสักคน ...

คนแบบ .... คนธรรมดาๆ สักคนหนึ่ง

ที่มีความสุข... ที่ได้สอน ได้ถ่ายทอด ... ได้สื่อสาร

และ มีความสุข ที่ได้มีส่วนร่วม กับเด็กๆ ทุกคน

ข้าพเจ้า ไม่เคยคิดว่า ว่า ....

อาชีพนี้ .... เป็นเรือจ้าง ลำเล็กๆ ...

ที่พา เหล่าเด็กๆ เข้าสู่ฝั่ง ...

เพราะบางที ...

เราอาจจะเป็นแค่ ห่วงยาง อันเล็กๆ ...

ที่ช่วยพาเด็กๆ เข้าสู่ฝั่ง

ได้อย่างเป็นสุขและสนุกสนาน ได้เช่นกัน ....

สาเหตุที่เขียน ถึง จ่าอ๊อด มากมาย ... ในตอนนี้

คงเป็นเพราะ คิดถึงท่าน ....

เพราะ คงจะไม่เจอท่าน อีกหลายเดือน ...

เนื่องจาก ...

ในตอนเช้า .... วันอาทิตย์ที่ 30 มีนาคม นี้ ...

ท่านจ่าอ๊อด ... จะลาอุปสมบท ...

ณ วัดป่าสาละวัน จังหวัดนครราชสีมา ...

ดังนั้น ....

ข้าพเจ้าจึงถือ โอกาส เขียนอะไรในใจ ถึงท่านสักเล็กน้อย

เพื่อ เป็นการขอขมา และ ชื่นชม

ในสิ่งที่ท่านได้กระทำ เพื่อภาคเรา ตลอดมา ...

ดังนั้น ...

จึงขอเชิญชาว ชาว IE ทั้งหลาย ....

ร่วม อนุโมทนา ในบุญกุศล ครั้งนี้ ...

ผู้ใด เคยล่วงเกินท่าน ... ทั้งทาง กาย-วาจา-ใจ ....

เช่น หากท่านใด ได้เคย ...

ชวนเสพสุรา / เสพสุรา / มอมสุรา

ยืมเงิน / ไถเงิน / เบี้ยวเงิน

นินทา / แอบนินทา / ว่าร้าย / แอบว่าร้าย

นึกด่าในใจ / นึกรำคาญ / นึกเซ็ง / ....

ก็โปรดขอสมาลาโทษ ....

พร้อมตั้งจิตอันเป็นกุศล ....

ร่วมอนุโมทนา ในบุญกุศลครั้งนี้ ด้วยเทอญ ...

สาธุ ....

.....................................................................