ตามที่ข้าพเจ้า ได้กล่าวไว้ ในตอนที่แล้วว่า ...
...............................................................................................
… แต่ด้วยคุณธรรมอันสูงล้ำ ของข้าพเจ้า ...
และเพื่อ ชดเชย กับ ...“ข่าวร้าย” ...
ที่ข้าพเจ้ากำลังจะแจ้งให้ท่านสมาชิก ie story รับทราบ
ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ...ดังนั้น ...
..............................................................................................
...............................................................................................
… แต่ด้วยคุณธรรมอันสูงล้ำ ของข้าพเจ้า ...
และเพื่อ ชดเชย กับ ...“ข่าวร้าย” ...
ที่ข้าพเจ้ากำลังจะแจ้งให้ท่านสมาชิก ie story รับทราบ
ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ...ดังนั้น ...
..............................................................................................
ความจริง มันก็ไม่ใช่ “ข่าวร้าย” อะไรมากมาย ....
เพียงแต่จะขออนุญาตแจ้ง ....
เหล่าสมาชิก ie story ทั้งหลาย ว่า ....
ข้าพเจ้า จะขอลาหยุด ไปชาร์จแบตฯ ชีวิต
สักหนึ่งช่วงเวลาเล็กๆ .... ประมาณ 7 วันเต็มๆ ....
ซึ่ง ณ วินาที ที่ท่านทั้งหลาย กำลังอ่านอยู่นี้ ....
ข้าพเจ้าคงจะอยู่ไกลแสนไกลมากๆ แล้ว ....
และคราวนี้ .... ไกลในแง่เทคโนโลยีด้วย
เพราะข้าพเจ้าจะไป
ณ สถานที่ที่ ไม่สามารถใช้ internet ได้ ....
..... ซึ่งก็หมายความว่า .....
..... ซึ่งก็หมายความว่า .....
ie story blog จะหยุดทำการ ... ไปโดยปริยาย
ในช่วงเวลาอีก 7 วัน เป็นอย่างน้อย
นี่คือ เหตุผล.... ที่ในช่วง 3 วันที่ผ่านมา
นี่คือ เหตุผล.... ที่ในช่วง 3 วันที่ผ่านมา
ข้าพเจ้าได้ลุยเขียน ie story ... 3 ตอนติดๆ กัน
คือ “ปั้นดาว-ให้เป็นดิน” .... ภาค 1-2-3 .....
ก็เพื่อให้ จบเรื่องราว....
คือ “ปั้นดาว-ให้เป็นดิน” .... ภาค 1-2-3 .....
ก็เพื่อให้ จบเรื่องราว....
ของ 24 ชั่วโมงแรก ....
แห่งการเริ่มทำงาน ของข้าพเจ้า ที่ภาค IE ของพวกเรา ....
แห่งการเริ่มทำงาน ของข้าพเจ้า ที่ภาค IE ของพวกเรา ....
หวังว่า ชาว IE ทุกคน
คงจะได้รู้...
ได้สัมผัส .... ถึงเรื่องราว ของภาคเรา .... ณ ช่วงเวลานั้น บ้าง....
ข้าพเจ้าอยากให้มองว่า ....
คุณค่าของเรื่องในอดีต .....
ไม่ได้มีไว้ แค่คุยกันเล่นๆ .....
หรือมีไว้ ... เพื่อแสดงถึง ความทุกข์ความยาก ของคนสมัยนั้น ..... เพียงอย่างเดียว ...
แต่น่าจะเป็นบทเรียนที่ดี .... สำหรับคน ในรุ่นปัจจุบัน ด้วย ...
ดังเช่นที่หลายๆ คน เคยกล่าวไว้อย่างจับใจว่า ....
กว่าภาค IE ของเรา ..... จะก้าวมาถึงวันนี้ .....
... การเริ่มก่อร่างสร้างภาค ... ณ วันนั้นๆ ..
อาจจะยากลำบาก หรือ อาจจะทุกข์ทนมากมาย .....
.... แต่นั่น.... ก็เป็น เรื่องที่ผ่านมาแล้ว .... เป็นเรื่องของคนรุ่นก่อนๆ ....
.... แต่นั่น.... ก็เป็น เรื่องที่ผ่านมาแล้ว .... เป็นเรื่องของคนรุ่นก่อนๆ ....
แต่งานที่ยากลำบาก กว่า งานใน 10 ปี ที่ผ่านมา ...
ยังมีอีก... มากมายหลายเท่า ...
นั่น ก็คือ ....
จะทำอย่างไร ... จึงจะทำให้ ...
สิ่งที่พวกเรา..... รุ่นแล้วรุ่นเล่า ....
ร่วมแรงร่วมใจสร้างขึ้นมา ....
"... ความสุข – ความทรงจำ – ความอบอุ่นแบบ IE …"
จะสามารถดำรงอยู่ .....
และพัฒนาต่อไปๆ โดยไม่แปรเปลี่ยน “ความป็น IE แบบเราๆ ” ....
โจทย์นี้ น่าคิด .... และ จำเป็นต้องช่วยกันคิด .....
เพราะ ลำพังตัวของข้าพเจ้าเอง ....
ก็มีสติปัญญา ....
กำลังกาย .... กำลังใจเพียงเท่านี้ ...
และ มันก็อ่อนแรง ลงทุกทีๆ .... ตามธรรมดาของสังขาร ....
และ ย่อมมีสักวัน ... ที่ข้าพเจ้าต้องจาก IE ไป ...
อย่างถาวร .........
กำลังกาย .... กำลังใจเพียงเท่านี้ ...
และ มันก็อ่อนแรง ลงทุกทีๆ .... ตามธรรมดาของสังขาร ....
และ ย่อมมีสักวัน ... ที่ข้าพเจ้าต้องจาก IE ไป ...
อย่างถาวร .........
ตาม
ธรรมดา
โลก
.......
....
..
.
.......
....
..
.
และ ... หากเหล่าพี่น้อง IE …
รู้สึกคิดถึงข้าพเจ้า ...
... คิดถึง ภาค IE …
หรือ ....
คิดถึง ie story … blog เฉิ่มๆ แห่งนี้ ...
ก็เขียนอะไร ... มาทิ้งไว้บ้างก็ได้ .....
เพราะ ข้าพเจ้า อยากรู้ว่า ....
รู้สึกคิดถึงข้าพเจ้า ...
... คิดถึง ภาค IE …
หรือ ....
คิดถึง ie story … blog เฉิ่มๆ แห่งนี้ ...
ก็เขียนอะไร ... มาทิ้งไว้บ้างก็ได้ .....
เพราะ ข้าพเจ้า อยากรู้ว่า ....
“ ท่านสมาชิก ie story ทั้งหลาย ....ได้เรียนรู้อะไรบ้าง ..... ? ”
จากการเสียเวลาอันมีค่า ณ ชีวิตปัจจุบันอันวุ่นวาย .... ของพวกท่าน ...
มาอ่าน blog เฉิ่มๆ แห่งนี้ ....
… ลองเขียนอะไร .... มาให้ข้าพเจ้าอ่านบ้าง ....
แล้ว ข้าพเจ้าจะรีบกลับมาอ่าน ในอีก 7 วัน ....
ดูแลสุขภาพให้ดีๆ ... กันทุกคนก็แล้วกัน ....
...................................................
คงจะไม่ได้เจอกัน อีกหลายวัน .....
คิดถึงกันบ้าง .... นะ นะ นะ นะ นะ ....
