วันพฤหัสบดี, พฤษภาคม ๘

ตอนที่ 159 : คิดถึง ... (2)

... ขอเขียน IE Story ต่อจากตอนที่แล้ว ...
..................
...
.
ณ วันอันเงียบเหงา ไร้ผู้คน ณ ยามปิดเทอม ...
ข้าพเจ้าเข้ามาที่ภาค IE ....
.... หลังจากที่ข้าพเจ้า ยืนฟูมฟาย หน้าบอร์ดสีขาว อันว่างเปล่า ได้สักพัก ....

ข้าพเจ้า ก็เดินต่อไปยัง ห้องทำงานของข้าพเจ้า ...
วันนี้ ... ข้าพเจ้า ตั้งใจ จะเข้าไปทำความสะอาดห้อง
จัดหนังสือ เคลียร์ขยะ ...
เก็บซากของ project ทั้งหลาย ...
.... ข้าพเจ้า เคยพูดเสมอๆ ว่า ...
ช่วงเวลานี้ มันทรมาน ใจมาก ...
เพราะจะพบซากเน่าๆ ของชาว IE ผู้เพิ่งจะลาจากไป ...
ทั้งคิดถึง ทั้งอยากจะด่า ทั้งอยากจะเม้าท์ .... สารพัดความรู้สึก ...
แต่ลึกๆ ก็รู้สึกดีใจว่า ...
อีกไม่นาน ก็จะเปิดเทอมแล้ว ...
จะได้เจอประชาชนชาว IE ทั้งหน้าเก่าๆ หน้าใหม่ๆ ...
คงมีเรื่องสนุกๆ ให้ทำกันอีกมากมาย ....
ห้องทำงานปัจจุบันของข้าพเจ้า ...
อยู่ชั้นล่าง ณ ส่วนต่อเติมใหม่ของภาค IE
ตามภาวะปกตินั้น ... แทบจะไม่มีวินาทีใดเลย
ที่ห้องนี้ เงียบสงบ ไร้ผู้คน ไร้เสียงอึกทึก ไร้การกินๆๆๆๆๆ ....
แต่วันนี้ ... ทุกอย่างเงียบสนิท ...
ไม่มีเสียง ไม่มีขยะ ไม่มีหนู ไม่มีแมว ...
ห้องดูสะอาดเอี่ยม .... ราวกับห้องทำงานของ อาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ ....

หากดูเผินๆ ... ห้องนี้ ก็ดูภูมิฐาน ... มีตำรับตำรามากมาย ....

ใครเข้ามา ก็รู้สึกว่า... กำลังเดินเข้าสู่ดงวิชาการ ...
แต่หากดูดีๆ แล้ว ...
ห้องนี้ ก็มีอะไรแปลกๆ ซ่อนเร้นอยู่มาก ...
เช่น ... อุปกรณ์จับปลา ขนาดยักษ์ ... อยู่ด้านซ้ายมือ ชั้นบนสุด
เป็นของฝากจากแดนไกล ... เมืองชัยภูมิ โน่น ...
... และหากมองลึกๆ ก็จะพบข้าวของ ชิ้นเล็กๆ น้อยๆ จุกๆจิกๆ ...
กระจัดกระจาย แฝงไว้ตามชั้น ตามช่อง ตามซอก มากมาย ...
ของเหล่านี้ ... ส่วนใหญ่ ก็จะเป็น ของเล่น ของขวัญ ของฝาก
หรือ ของที่ระลึก ที่ชาว IE ทั้งหลาย มอบให้ข้าพเจ้า ...
บางชิ้น ก็มีอายุเก่าแก่ ย้อนไปได้ ตั้งแต่ 10 ปีที่แล้ว โน่นแน่ะ ....
ของเหล่านี้ ... เมื่อตอนที่ข้าพเจ้าได้รับ ...
ก็มักจะวางๆ เอาไว้เฉยๆ ...
... ณ เวลาปกติ ... เวลาที่ข้าพเจ้าเห็น ก็เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก ...
แต่วันนี้ ... ท่ามกลางความเงียบสงัดยามบ่าย ...
ขณะที่ข้าพเจ้า ค่อยๆ เอาผ้าชุบน้ำ เช็ดฝุ่นตามชั้นหนังสือ ไปเรื่อยๆ ...
แล้วค่อยๆ หยิบของเหล่านี้ ทีละชิ้น มาพิจารณาดู ...
ทุกชิ้นมีเรื่องราว ...ทุกชิ้นมีความทรงจำ ... ที่มิอาจจะลืมได้ ...

(บน-ซ้าย) ... ฟอสซิลไดโนเสาร์ คือ ของเล่นชิ้นแรกๆ ของชาว Z1 ....

ที่นั่งแคะๆ ขุดๆ กันทั้งวัน ... เป็นความสุขแบบเฉิ่มๆ ของคนสมัยนั้น ...
(บน-ขวา) ... งูปลอม ... ทำจากไม้ .... ของเล่นยอดฮิตตราบจนทุกวันนี้
(ล่าง) ... แมว collection ....

นี่คือ collection ตุ๊กตาของแถม ....

จากร้านแมคโดนัล / ปตท. / ขนม ... ฯลฯ

อายุ ของ ของเล่นเหล่านี้ ..... ย้อนได้ถึงชาว Z1 / Zn 1 ...

.... ของที่ระลึก จากแดนไกล ...

ดอกกระเจียว-ชัยภูมิ / กรอบรูป-หัวหิน

รถจักรยาน-เวียตนาม / พระ-ญี่ปุ่น ...

การ์ด ส่งข่าวเล่าเรื่อง จากแดนไกล ... / การ์ดวันเกิด

ตุ๊กตาหมี ขนนุ่มสีชมพู / ซีดีธรรมะ ...

ของที่ระลึก ของชาว Z7 ... โดยเฉพาะ ...

รูปติดบัตร หน้าตาเห่ยๆ .... / รถเดินตามเส้น ... ผลงาน pre-project พี่ต้อม

ชามใบน้อย .. / และ เทียนแห่งความสุข ....


ผลงานภาพวาด จาก จิตรกรชาว IE ...

ภาพซ้าย .... ภาพ "กิจกรรม IE" ... วาดโดย ท่านเอ๋ Z8 ...

ภาพขวา ... ภาพข้าพเจ้ากำลังถ่ายรูป ... วาดตรง "พุง" เหมือนที่สุด ...

วาดโดย อาจารย์โอม .... Z5

... ท๊อฟฟี่เม็ดน้อย .... เก็บมาเป็นปีแล้ว ...
จนบัดนี้ .... ข้าพเจ้าก็ยังไม่รู้ว่า ใครแอบมาวางไว้บนโต๊ะ ...
... แต่ก็ซึ้งใจมาก ... และ ยังเก็บไว้ตลอด ....

ของยอดฮิต .... ที่ข้าพเจ้าได้รับจากชาว IE มากที่สุด

... ก็คือ เต่า ...

ในภาพ คือ collection เต่า ... เฉพาะที่เก็บไว้ที่ห้องทำงานเท่านั้น ...

.... ที่บ้าน .... ยังมีอีกหนึ่งฝูงใหญ่ ...

จากภาพ ....
เต่าไขลาน / เต่าไฟฉาย

เต่านาฬิกาพก / เต่าว่ายน้ำได้ ...

นี่ก็ ... เต่า

เต่าแม่เหล็ก กระดกหัวได้ / เต่าหนัง ...

เต่าผัดพริก ... / เต่ากำมะหยี่ ติดผนัง ....

.... เต่าเป่าลม ... ที่รั่วแล้ว เพราะ อายุเกือบๆ 10 ปีแล้ว / เต่าแม่เหล็กหัวกระดก ตัวล่าสุด

เต่าขนฟู บนใบบัว ... / เต่าปืนฉีดน้ำ ... ชอบมากๆ ...

เต่าไม้คาดเงิน ไว้คั่นหนังสือ ... / เต่าหินสีฟ้า

เต่า เรซิน สีชมพู .... / เต่านรก ... ตัวใหญ่เท่าของจริง .... น่าเกลียดมากๆ ...

เต่ากระเบื้องขี่หลังกัน ... / ตลับเต่าสีดำ ทำจากไม้ ...
เต่ากะลามะพร้าว จากภูกระดึง / เต่าไม้ ... จากตรัง ...

collection นี้ ... ไฮโซนิดนึง ...

เต่าคริสตอล .... จากอเมริกา .... / เต่าแก้ว จาก JJ

เต่าเปลือกหอย จากพังงา .... / เต่านิล ... จากกาญจนบุรี

... หากถามข้าพเจ้าว่า .... ชอบตัวไหนมากที่สุด ...

ก็คงจะตอบไม่ได้ เพราะคุณค่าของสิ่งเหล่านี้ ... มันเกินบรรยาย ....

อย่างไรก็ตาม

ความจริง ... ของเหล่านี้... ก็เป็นเพียงวัตถุ ...

ไม่ว่าจะเป็นข้าวของอะไร .... หรือ เต่าอะไร ....

.... เต่าหิน เต่าไม้ เต่าแก้ว เต่าพลาสติก ....เต่าใหญ่ ... เต่าเล็ก ...

.... มันก็ไม่สำคัญ เท่ากับ "ความรู้สึก" ดีๆ ที่เรามีให้กันหรอก ...

และข้าพเจ้าก็เชื่อว่า... ตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมา...

ข้าพเจ้า ได้รับความรู้สึกนี้ มาโดยตลอด ....

ได้รับมากมาย หลายหลาก ยิ่งกว่าเต่าฝูงนี้ เสียอีก ....

และ ท้ายสุด ... เมื่อข้าพเจ้า เก็บกวาดห้องไปถึงซอกตู้ ...

ข้าพเจ้าก็พบจดหมายเก่าๆ ... ใส่ซอง ปิดแสตมป์

เขียนส่งถึงข้าพเจ้า มานานแสนนานแล้ว ....
ลายมือโย้ๆ .... สำนวนแบบ บ้านๆ ซื่อๆ ...

ฝีมือ การวาดภาพเต่า ... ก็สูสี เด็กชั้นประถม ....

แต่ข้อความซื่อๆ ที่สั่งเสียมาตอนท้ายของจดหมาย ....

ข้าพเจ้าอ่านแล้วก็อึ้ง ....

"... ดูแลน้องๆ ดีๆ ด้วยนะครับ ..."

...............

....

.

ข้าพเจ้า พับจดหมาย สอดไว้ข้างๆ หิ้งพระ ....
กราดตา ดูบรรดา ของเล่น ... ของฝาก .... ของที่ระลึก ...

กราดตา ดู กองทัพเต่า ... ที่แฝงตัวตามชั้นหนังสือ ...

... ถึงวันนี้จะเงียบสงัด ...

และ ไม่มีใครอยู่รอบกายข้าพเจ้าเลย ...

แต่ข้าพเจ้า กลับรู้สึกอบอุ่นใจ อย่างน่าประหลาด ......

.... แล้วข้าพเจ้า ... ก็ทำงานต่อไป ...

ด้วยความสุขใจ ....

..........................................