เปิดเทอมใหม่นี้ .... ข้าพเจ้ามีเรื่องจำเป็น ต้องเปลี่ยนวิถีชีวิตมากมาย
เช่น ณ ตอนนี้ กลายเป็นคนตื่นเช้า ....
แบบว่า ประมาณ ตีห้านิดๆ ก็ต้องลุกขึ้นแล้ว
ออกจากบ้านไม่เกิน 6.00 น. ....
ขับรถ ขึ้นทางด่วนจากนนทบุรี ...
รถว่าง อากาศดี ..... ไม่เกิน 7.00 น. ก็ถึง สจล.แล้ว ...
สำหรับคนที่นอนดึก ประมาณ ตีสอง ตีสาม อย่างข้าพเจ้า
ในตอนแรกๆ ก็ลำบาก เพราะยังไม่ค่อยจะเคยชิน
เลยต้องเปลี่ยนวิถีการนอนใหม่ เข้านอนเร็วขึ้น ....
และในตอนแรกๆ ต้องใช้นาฬิกาปลุกช่วย ....
ในตอนแรกๆ ก็ลำบาก เพราะยังไม่ค่อยจะเคยชิน
เลยต้องเปลี่ยนวิถีการนอนใหม่ เข้านอนเร็วขึ้น ....
และในตอนแรกๆ ต้องใช้นาฬิกาปลุกช่วย ....
แต่ตอนนี้ สบายมาก ไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุกแล้ว
....................
สาเหตุ ที่ต้องมาเช้า เพราะ
หนึ่ง - มีสอนตอนเช้า
สอง - เบื่อรถติด และ
สาม - ประหยัดน้ำมัน ....
สิ่งที่น่าแปลกใจ ก็คือ ....
พวกเราชาว IE แก่ๆ ทั้งหลาย .... ที่ทำงานงานแล้ว
ก็ต้อง ตื่นเช้ากันมากๆ เช่นกัน
สังเกตุได้ว่า
ตั้งแต่เช้าตรู่ ก็มีประชาชน ชาว IE ผู้ใช้แรงงาน
จะเริ่มเข้ามาเยี่ยม blog เรา...
ตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ เป็นต้นไป แทบทุกวัน
ในขณะที่ ณ ตอนตีสี่นิดๆ ...
ชมรมชาว IE นอนดึกและขี้เหงา
เพิ่งจะออกจาก blog เพื่อจะเข้านอน ...
......................
สำหรับหนึ่งวันของข้าพเจ้านั้น.... ยาวนานมากๆ จริงๆ
7.00 น. ถึงภาค IE
เรียกได้ว่า เป็นช่วงเวลาที่ได้ทำงานจริงๆ จังๆ
ได้อ่านหนังสือ / เตรียมสอน / ทำเรื่องส่วนตัวต่างๆ
เพราะจาก 9.00 น. เป็นต้นไป .... เวลาส่วนตัว ก็หมดลง ...
ทั้งสอนหนังสือ / ทั้งรับโทรศัพท์ / ทั้งพบปะประชาชน
ทั้ง นินทากาเล เหล่าสมาชิกทั้งน้อยใหญ่ ....
พริบตาเดียว ก็เที่ยง ....
หากโชคดี มีเวลา
ก็อาจจะได้ไปกินอะไรดีๆ ...ก็หมายถึง ส้มตำ ข้างแฟลต .....
แต่ หากเป็นวันเร่งด่วน ....
มาม่า สัก 1 ห่อ ก็พอเพียงต่อการประทังชีพแล้ว ...
จากนั้น ....
บ่าย ก็เหมือนเดิม .... คือ .... ก็แบบเดิมหละ ...
จะรู้ตัวอีกที ก็เริ่มหิวนิดๆ .... ห้า-หกโมงเย็นแล้ว ...
ส่วนใหญ่.... แม้จะเย็นมากๆ แต่ประชาชนชาว IE
ก็ยังคงมาพบปะสมาคมกันเต็มห้องทำงานข้าพเจ้า ...
พูดคุย เล่นเกมส์ นินทากาเล เฉกเช่นทุกๆ วินาทีที่ผ่านมา ...
ส่วนข้าพเจ้า ก็พยายามทำงานไปบ้าง หัวเราะไปบ้าง ...
จนฟ้ามืด ....
วันไหนหรูๆ ... จะมีการออกไปซื้อ ข้าวหนียว หมูปิ้งมากินกัน ...
..... เกือบๆ 20.00 น. กลับบ้าน
ด้วยเหตุผลเดิมๆ คือ
หนึ่ง - รถไม่ติด ...
สอง - ประหยัดน้ำมัน ...
สาม - หากดึกมากกว่านี้ ก็จะง่วงแล้ว ...
ก่อนเข้าบ้าน แวะโลตัสบ้าง / TOPS บ้าง ...
สำรวจตลาด และ ซื้อโน่นซื้อนี่ ...
เช่น ... เมื่อคืน ก็แวะโลตัส เพราะตั้งใจจะหาขนมไปฝากเด็กๆ ...
เพราะวันนี้ จะมีกลุ่มหนึ่ง จะไปเที่ยวภูกระดึง ....
เรียกว่า ใจกล้า โดดเรียน ท้าลมหนาว ....
ข้าพเจ้า ก็ใจสั่นระริกๆ ด้วยความอยากไป....
เพราะ พลาด IE-ภูกระดึง trip ทุกปี
ปีนี้ ก็พลาดเช่นกัน ....
หลังจากเดินเลือกขนมอยู่นาน ..... ก็ตัดสินใจได้ว่า
จะแบกขนมไปทำไมให้รุงรัง หาอุปกรณ์แก้หนาวดีกว่า ...
แบบถุงมือ หมวก ผ้าพันคอ .... น่าจะมีประโยชน์กว่า ...
และหลังจาก เลือกอยู่นาน ...
ก็มาจบลงที่ "ว๊อดก้า" หนึ่งขวด ...
.... น่าจะดี น่าจะอุ่น น่าจะประหยัดพื้นที่
และ น่าจะถูกใจหมู่คณะ ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ...
จากนั้น ...
21.00 น. กว่าๆ ... ถึงบ้าน เล่นกับแมว 3 นาที รีบอาบน้ำ ...
เช็ค e-mail อีกรอบ .... ก็เข้านอน
นอนอ่านหนังสือสักแว้ปหนึ่ง .... แล้วก็หลับไป
จบไปอีกหนึ่งวัน... อันแสนยาวนาน ....
.....
..
..
.
วันนี้ .... 15 พย.
ข้าพเจ้า ตื่นตามปกติ ..
อาบน้ำ .. สวดมนต์
วันนี้เลือก บทสวดพิชิตมาร
กำจัดเสนียดจังไร ปัดเป่าอุบัติเหตุ ....
เพราะ วันนี้ มีวิชา workshop ....
5.55 น. ออกจากบ้าน ......
อากาศดี ... ลมหนาวระรวยระริน ...
..........
ณ กลางทางด่วน ตอนประมาณ 6.30 น. ....
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือของข้าพเจ้า ดังระรัว ...
อะไรวะ ? .... กูตื่นแล้ววุ๊ย... ดังทำไมวะ? ..... ข้าพเจ้ารำพึง
เหลือบตามองหน้าจอมือถือ .....
อ้าว .... มันดังปลุกเตือน ...
บอกว่า ... วันนี้ เป็น....
"วันเกิด" คนสำคัญคนหนึ่งในชีวิตข้าพเจ้า ...
... คือ ... วันเกิดของแฟนข้าพเจ้า ....
ความจริง คือ แฟนเก่าแก่ ....
อาจจะเรียกว่า แฟนคนแรก ก็ได้อ่ะ ...
เพราะเหตุการณ์มัน ตั้งแต่สมัยอยู่ชั้นมัธยม ...
.... อาจจะเรียกได้ว่า ....
เป็นทั้งความรัก เป็นทั้งแรงบันดาลใจ
เป็นทั้งกำลังใจ ...
และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ในชีวิตข้าพเจ้า ....
หากนับดู ...
ก็ ตั้งแต่ปี 2523 ...
ก็ 27 ปี แล้ว ... !!!!
หากได้แต่งงานกันจริง ....
ป่านนี้ ลูกคงเข้ามหาลัยแล้วววว์ ....
.....
..
.
ข้าพเจ้า ขับรถไป ยิ้มไป หัวเราะไป ....
นึกในใจว่า ...
พอขับรถถึง IE .....
จะต้องโทรไปหา เพื่ออวยพรสักหน่อย ...
ขับรถไป .... ก็นึกถึงวันเก่าๆ
นึกถึงรอยยิ้ม นึกถึงความฝัน นึกถึงความสุข ...
เพราะ ถึงจะผ่านมานานแสนนาน ....
ความรู้สึกดีๆ ก็ไม่เคยเลือนหายไปจากหัวใจเลย ....
ถึงแม้วันหนึ่งๆ ....
ข้าพเจ้าจะมีเรื่องราวต่างๆ มากมาย
จนเต็มล้น พื้นที่สมองและหัวใจ ....
แต่พื้นที่เล็กๆ ...
ที่เล็กมากๆ จนแทบจะเลือนหายไปในชีวิตประจำวัน
ก็ยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ...
เก็บไว้ในใจข้าพเจ้า ..... ตลอดกาล
...................................
....................
.......
...
..
ที่เขียนมา ไม่ได้ตั้งใจจะฟูมฟายอะไร ...
เพียงอยากจะบอก พวกเราทุกคนว่า ...
ถึงแม้วันหนึ่งๆ ....
ชีวิตเรา จะวุ่นวาย ยุ่งยาก
ซับซ้อนสักเพียงใด ....
ก็จงอย่าลืม เก็บที่ว่างเล็กๆ ในหัวใจสักนิดนึง ....
เอาไว้เก็บสิ่งดีๆ .... ความรู้สึกดีๆ ....
และคนดีๆ สักคน
ไว้ในใจเรา
สักนิดนึง ...
เพราะ เพียงแค่ได้นึกถึง
ได้ระลึกถึง ..... เพียงสัก "แว้ป" หนึ่ง ในชีวิต
... มันก็สุขใจ ยิ่งนักแล้ว ....
......................................................................................................
คำเตือน ...
การโทรศัพท์ ไปอวยพรวันเกิด "แฟนเก่า" .... ที่ "แต่งงาน"แล้ว
ควรใช้ระบบ "บัตรเติมเงิน" ... จะปลอดภัยกว่า
เพื่อความสงบสุข ของครอบครัวเขา ...
.................................................................................
