ตอนที่ 48 : อันเนื่องมาจาก "สายน้ำที่ไหลกลับ"

แม้ว่าเรื่อง “สายน้ำที่ไหลกลับ”
จะจบลงอย่างบริบูรณ์ไปแล้ว
แต่กระแสของสายน้ำนี้ กลับแรงมาก
เนื่องจากทุกครั้งที่จบตอน.... ก็จะได้รับการติดต่อ
จากบรรดาเหล่าพี่น้องชาว IE มากมาย ทุกรูปแบบ

เช่น ได้รับ email มากมาย ...
เล่าสาระทุกข์สุขดิบจากแดนไกล ....
ได้รับโทรศัพท์ จากน้องๆ IE …
ที่ไม่ได้เจอกันและคุยกัน มานานนับปี
รวมทั้ง ได้รับโทรศัพท์ ….
จากสมาชิก IE รุ่นใหม่ล่าสุด ...
หรือ บางครั้ง ... ก็ได้คุยกับใครสักคน.....
ที่โทรมาฟูมฟาย ... ร้องไห้จากมุมหนึ่งของโลก
.... รวมทั้ง ....
การมาบุกเยี่ยมถึงบ้านข้าพเจ้า แบบแปลกๆ เช่น
ณ วันหยุดราชการวันหนึ่ง ...

ชาว IE ท่านหนึ่ง
ก็แวะมาหาข้าพเจ้าตอนสายๆ ราว 10.00 น.
และคุยกันจนลืมวันลืมเวลา จนฟ้ามืด 19.00 น.
..... คุยกัน 9 ชั่วโมงเต็มๆ !!!

ส่วนอีกราย .... แวะมาเยี่ยมถึงที่บ้านข้าพเจ้า
ณ คืนฟ้าฉ่ำ ..... พร้อม Black ครึ่งขวดและอุปกรณ์
ซึ่งก็มีการสนทนากันจนดึกดื่น .....
จนต้องมันไล่กลับบ้าน (เนื่องจากเมียมันดุ...)

ส่วนรายที่แปลกที่สุด .....
มาพร้อมกับสายฝน ตอน 22.00 น.
พร้อมกับหอยนางรมสด 1 กิโลกรัม ……
กับน้ำจิ้มรสแซ่บและยอดกระถิน
มาบังคับให้ข้าพเจ้ากิน ..... พร้อมกับเสนอข้อแลกเปลี่ยน ...
แค่แลกกับคำตอบที่อยากรู้ว่า ....
ประโยคแรก....
ที่ท่านอาจารย์พรศักดิ์พูดกับข้าพเจ้า (ในเรื่องตอนที่ 46)
.... คืออะไร ?
ทนรออ่าน ... ตอนต่อไป ไม่ไหวจริงๆ .....
นับว่าเป็นข้อเสนอ ที่เย้ายวนใจยิ่ง ....


มีอีกเรื่องหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าอยากเล่า ....
เกี่ยวกับเบื้องหลังของเรื่อง .... “สายน้ำที่ไหลกลับ”
ก็คือ...
ในการเขียนเรื่องนี้
ข้าพเจ้าได้แรงบันดาลใจ จาก e-mail สั้นๆ เพียง 3 บรรทัด
จากชาว IE ท่านหนึ่ง ที่อยู่ ณ ดินแดนไกลโพ้น
เขาเล่าให้ฟังว่า กำลังทำงานหนักมากๆ
มากๆ แบบชนชั้นกรรมาชีพ
และยังหาคำตอบในชีวิตไม่ได้ว่า
.... ทุกวันนี้ .... มาทำงานแบบนี้ไปทำไม ?
…. เขากำลัง ทำอะไรอยู่ ?
.... และ ณ ตอนจบ ชีวิตเขาจะเป็นอะไร ...???
นอกจากนี้ ....
สถานที่ที่เขาอยู่นั้น ก็ไกลความเจริญมาก ....
โอกาสจะใช้ internet ยังมีน้อย ...
นานๆ ครั้ง จึงจะเข้าเมืองมาร้าน net เพื่อส่ง e-mail
และ บรรจง “อ่าน” IE Story อย่างช้าๆ .....
ค่อยๆ อ่านทุกตัวอักษร ค่อยๆ ดูรูปทีละรูป ....
ค่อยๆ ซึมซับความสุข ความทรงจำ .....
และเรื่องราวของพี่น้องชาว IE ทุกๆ คน ...

ข้าพเจ้าน้ำตาซึมกับ e-mail สั้นๆ ฉบับนี้มาก ....
และหลังจากนั้น ....
ก็พยายาม “บรรจง” เขียน IE Story อย่างระมัดระวังมากขึ้น
ทั้งเนื้อหา ทั้งการเลือกรูปภาพ ......
รวมทั้งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่น ตัวสะกด .....
เพราะเพิ่งจะสำนึกว่า ....
อย่างน้อย ก็มีอยู่ 1 คนแน่ๆ ที่ตั้งใจจะอ่าน
ค่อยๆ เสพ ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ ดูทุกๆ รายละเอียด
พิจารณาทุกๆ คำ และ อิ่มเอมกับทุกๆ พิกเซลของทุกๆ รูป ....


และท้ายสุด .....
ข้าพเจ้า ก็ตั้งใจ “บรรจง” เขียน เรื่อง “สายน้ำที่ไหลกลับ” อย่างตั้งใจ
เพื่อถ่ายทอด "กำลังใจ" จากเรื่องนี้ ไปสู่เขา ....
รวมทั้งสู่ ... พี่น้องชาว IE ที่รักทุกคนด้วยเช่นกัน
ซึ่งยังไม่รู้ว่า ณ วินาทีนี้ ....
เขาจะมีโอกาสได้อ่าน “สายน้ำฯ” ตอนที่หนึ่งแล้วหรือยัง ?

และไม่น่าเชื่อว่า ...

เพียงแค่ เรื่องเล่าผ่าน e-mail ที่เรียบๆ สั้นๆ แต่กินใจ

จากใจของชาว IE คนหนึ่ง ณ แดนไกล

ยังสามารถ "จุดประกาย" ในใจของข้าพเจ้าได้

ทำให้ข้าพเจ้า สามารถหวนรำลึกถึง สายน้ำของชีวิตตนเอง....

และถ่ายทอดออกมาได้อย่างยืดยาว ...

ด้วยประการทั้งปวง .....
มีความจริงหนึ่งประการ ... ที่ข้าพเจ้ายังไม่เคยบอกใครเลย
คือ .....
เดิมที ..... ข้าพเจ้าได้วางแผนว่า
ตั้งใจจะเขียน IE Story ไม่เกิน 50 ตอน
ภายในเวลาประมาณ 100 วัน เท่านั้น
โดย ตั้งใจจะ "ปิด" IE Story Blog นี้ ...หลังวันที่ 24 สิงหาคม
อันเป็นวันสถาปนา คณะวิศวกรรมศาสตร์ของพวกเรา .....
คือ ตั้งใจจะอำลา blog แบบเชยๆ ว่า
ปีนี้ ครบ 47 ปีแห่งคณะวิศวะฯ

ซึ่งพวกเราก็มีส่วนร่วมด้วยใน 10 ปีหลัง ....
ทั้งสร้างชื่อเสียง สร้างตำนาน ....

สร้างชาวลาดกระบังที่มีคุณภาพสุดๆ ตลอดมา ...
ก็ ... พบกัน งาน 10 ปี IE ก็แล้วกันนะ ...
... สวัสดี จ้า ....
อะไรเชยๆ ทำนองนั้น ....
แล้วจากนั้น .... ก็คงแค่ทิ้งมันเฉยๆ ไว้ในโลก cyber ตลอดกาล
หากใครเหงาๆ ก็แวะมาอ่านทบทวนกันเล่นๆ ....
รอเวลาให้ google มาลบมันทิ้ง .... ก็เท่านั้น

แต่ ณ วินาทีนี้ .......

คือ บทที่ 48 ของวันที่ 98
หากจะปิด Blog ตามแผน ..... ก็คงจะ “ใจหมาน์” สุดๆ ....
ดังนั้น ....
สิ่งที่ข้าพเจ้า อยากได้จากสมาชิกทุกคน คือ ….
อยากได้ “แรงบันดาลใจดีๆ” จากพวกเราทุกคน ว่า
เกือบๆ 100 วันที่ผ่าน ..... พวกท่านเรียนรู้อะไรบ้าง ... ?
.... ขอแค่ เหตุผลดีๆ ว่า .....

“ทำไม .... เราจึงควรมี IE Story Blog นี้ต่อไป ?”

เพียงแค่ คำตอบที่ดีๆ ง่ายๆ สั้นๆ ....
แต่โดนใจของข้าพเจ้า .... สามารถ “คลิก” ตรงกลางใจข้าพเจ้า
ก็สามารถสร้างแรงบันดาลใจ.....
อันมหาศาลให้แก่ข้าพเจ้าได้อย่างแน่นอน .....
ไม่ยาก .. ..... ง่ายๆ ....
เพียงเขียนอะไร
ที่รู้สึกมาจากใจจริงๆ เท่านั้น .....
...... รอคำตอบอยู่นะ ...
นะ.. นะ ..นะ ... นะ. ..

.... นี่ไม่ใช่ ข้อแลกเปลี่ยนว่า ...
หากตอบดีๆ เขียนชมมากๆ ยกยอๆ มากมาย

.... แล้วข้าพเจ้า จะทำ Blog ต่อ
เพราะ ณ บัดนี้ ....
ก็ขอยืนยันว่า .....

ยัง "ไม่ปิด" Blog ที่รักของเหล่าสมาชิกแห่งนี้ อย่างแน่นอน ....
เพราะไม่มีอะไรมาหยุด IE Story Blog ได้แล้ว
(ยกเว้นกระทรวง ICT ตาเขียวๆ เท่านั้น)
ก็ ... ก็ ...
ก็... แค่อยากได้ ..... แรงบันดาลใจดีๆ ... เท่านั้นเอง
.... ส่งคำตอบ ที่ “ความคิดเห็น” ด้านล่าง
เลือกปุ่ม “ไม่ระบุชื่อ” ... สำหรับผู้ที่ไม่ต้องการลงชื่อ
หรือ ส่ง e-mail โดยตรง ที่
iestory@hotmail.com
แล้วพบกัน ... ในไม่ช้า แน่นอน ...

......................................