ตอนที่ 37 : .... (ไม่มีชื่อตอน)

วรรณกรรมจาก นักเขียนนิรนาม แห่ง Zback

........................................

"กลอนโสๆ .."

เมื่อแต่ก่อน ตอนฉันเล็ก ยังเด็กนัก
ถูกฟูมฟัก เลี้ยงดู มีครูสอน
แสนเชื่อฟัง สั่งนั่งนั่ง สั่งนอนนอน
ข้าวน้ำป้อน นอนช่วยพัด ปัดฝุ่นไคล

โตขึ้นหน่อย ฉันเริ่มซน สนทุกอย่าง
เป็นลิงค่าง บ้างล้มกลิ้ง บ้างวิ่งไถ
ก็เป็นครู ที่ไล่ถาม ตามจับไว้
สั่งสอนใส่ ความรู้ คู่ความดี

โตอีกนิด เริ่มคิดอ่าน บวกเลขได้
ครูยังคอย เอาใจใส่ มิได้หนี
หิวจับป้อน สอนจับคิด ผิดจับตี

ทุกขวบปี มีแต่ให้ ด้วยใจจริง

ขึ้น ม.ต้น เป็นคนใหม่ เข้าวัยรุ่น
ใจคุกรุ่น หักห้าวหาญ ปานผีสิง
เห็นสาวม่อ เห็นฟลอร์เต้น เป็นระวิง
ครูต้องติง วิ่งวุ่นวาย ไปหลายปี

คอยตีตบ ยามพบ ทำสิ่งผิด
คอยช่วยปิด ปกป้อง ยามต้องหนี
คอยติดตาม ถามไถ่ ว่าสุขดี
คอยพัดวี ปลอบประโลม ยามตรมใจ


ขึ้นม.ปลาย เมื่อฉันกลาย เป็นรุ่นพี่
เริ่มพอมี สาวชวนฝัน พาหวั่นไหว
แถมต้องแบก ภาระหนัก พาดตักไว้
สอบต้องได้ เอ็นต้องติด ลิขิตมา

ครูอีกแล้ว ที่ไม่แคล้ว คอยเป็นห่วง
คอยติงท้วง ฝึกหนังสือ ปรือหนังหา
ฉันขี้เกียจ ครูก็ลาก กระชากมา
ติวจนล้า สอนจนเมื่อย เหนื่อยเต็มที

ฉันเอ็นติด สุดลิงโลด โดดเป็นเก้ง
คิดไปเอง ว่าฉันเก่ง ฉันสดสี
ลืมไปเลย ฉันเก่งได้ เพราะครูดี
คือครูที่ มีแต่ให้ ทั้งใจกาย

ฉันสลอน หย่อนก้นนั่ง เรียนวิศวะ
เริ่มแอบจะ แอบงง แอบสงสัย
เริ่มแอบคิด แอบถาม อยู่ในใจ
ว่าทำไม เหล่าครูบา คณาจารย์

ความรู้สูง ความรู้ดี ความรู้เด่น
ไม่ไปเป็น หมอวิดวะ หรือ ว่าศาล
เป็น สส. นักธุรกิจ คิดการงาน
ดีกว่านั่ง เป็นอาจารย์ บานตะไท

วันวันหนึ่ง มีแต่ยืน สอนลูกศิษย์
เงินเดือนนิด ชีวิตคด ไม่สดใส
ดุไม่ได้ ตีก็ฟ้อง ต้องเป็นภัย
สุดเหนื่อยใจ จะเป็นไป ทำไมกัน

เวลาเรียน เวียนบรรจบ ครบปี4
เป็นฉันที่ ยืนมั่นคง ตรงฝั่งฝัน
พอหันหลัง มองออกไป เอ๊ะใครกัน
ยืนหยัดหยั่น บนเรือจ้าง พลางโบกมือ

คือ ครู ที่ พลีหัวใจ ใฝ่บ่มศิษย์
คือ ครู ที่ พลีชีวิต สอนหนังสือ
คือ ครู ที่ พลีร่างกาย ช่วยฝึกปรือ
คือ ครู ที่ พาจูงมือ ฉันก้าวมา

ไม่มีครู ไม่มีฉัน ถึงวันนี้
ตอบคำที่ ฉันเคยคิด เคยถามหา
ที่เหตุใด พวกเขาเลือก เป็นครูบา
เพียงเพื่อพา ทุกคนรอด ตลอดไป

ด้วยเหตุนี้ อยากให้ครู รู้คำหนึ่ง
จากหัวใจ ศิษย์คนนึง ที่พึงให้
ครูประถม ครูมัธยม ครูมหาลัย
จะครูไหน ครูรู้ไว้ ว่า “รักครู”

จึงอยากบอก หากครูเหนื่อย ครูท้อแท้
ครูอยากแพ้ ครูรันทด ครูอดสู
หากครูกลัว ครูหวั่นไหว ใครถามครู..
ว่าครูอยู่ “แค่นี้” ดีหรือไง?

อยากให้ครู ตอบไปว่า "มากกว่าดี"
"มึงเคยมี ศิษย์มารัก กราบไหว้ไหม ?"
"มึงเคยถูก ศิษย์ล้อมตัว มาเอาใจ ?"
"มึงเคยได้ ไปรับน้อง ทุกๆ ปี ?"

" มึงเคยก๊ง เหล้ากับเด็ก ถึงตีห้า ?"
"มึงเคยนั่ง เสียน้ำตา ด้วยสุขี ?"
"มึงเคยโอบ กอดลูกศิษย์ ด้วยไมตรี
มึงเคยมี ช่วงเวลาดีๆ ในห้องใต้บันได ?"

ถึงวันนี้ ฉันทำงาน เป็น consult
ถึงนั่งเฝ้า นั่งสอน รับปรึกษา
ถึงได้รู้ ถึงหัวอก ของครูบา
ว่าถึงเหนื่อย ถึงจะล้า แต่สุขใจ

อยากให้ครู คิดดู เหมือนอย่างฉัน
ว่าเงินกอง หรือทองนั้น สำคัญไฉน ?
แค่ได้เห็น รอยยิ้มเด็ก แสนสุขใจ
แต่ยิ้มนั้น จะมีได้อย่างไร ถ้าขาดครู.....

..........................................................

ด้วยรักและเคารพอย่างสูง

Z back

ยี่สิบเก้า เดือนเจ็ด ปีกุน