ตอนที่ 158 : คิดถึง ...

วันนี้ ... ฟ้าใส ... แดดแรง ... อากาศร้อนระอุ ....

.... ข้าพเจ้าเพิ่งจะเข้าไปที่ภาค IE เรา เป็นครั้งแรก ...

นับตั้งแต่ วันหยุดอันเนิ่นนาน .... ตั้งแต่ก่อนวันสงกรานต์ โน่นแน่ะ ...

วันนี้ .... สภาพหน้าภาค IE เรา ก็เหมือนๆ เดิม ....

แต่หากดูสภาพต้นไม้ใบหญ้าแล้ว จะรู้สึกว่า ...

วันนี้ ทุกอย่าง มันดูเหงาๆ หงอยๆ พิกลๆ ....

... เมื่อข้าพเจ้ามองไปรอบกาย

ลานจอดรถ หน้าภาค ก็ว่างเปล่า ....

ดูแล้ว ... แตกต่างจากวันธรรมดาๆ ณ ยามเปิดเทอม

ที่ลานหน้าภาคเรา .... แออัดยัดเยียด ไปด้วยรถรา และ หมาแมว ....

อย่างไรก็ตาม ....

แต่เหลืออีกเพียงไม่กี่สัปดาห์ ... ก็จะเปิดเทอมใหม่ แล้ว ....

ทุกอย่าง ในวิถีแห่ง IE .... ก็คงจะกลับสู่สภาพเดิม ....

ปีนี้ ... คะแนน admisssion สอบเข้า IE ก็ประกาศแล้ว ....
ผล ก็เหมือนๆ เดิม ไม่น่าแปลกใจอะไร ... กล่าวคือ

ภาค IE เรา ... เป็นที่สาม ของคณะวิศวฯ สจล. ...

แบบว่า .... 1.เคมี / 2.คอมพิวเตอร์ และ 3. IE ของเรา
และหากดูภาพรวมของเฉพาะ IE ทั้งประเทศ ...

ภาค IE เรา... ก็เป็น อันดับสามของประเทศ เช่นกัน
คือ 1. จุฬา / 2.เกษตร / 3. IE ของเรา ...

.

... สาเหตุ ที่ข้าพเจ้า เล่าให้ฟังใน ครั้งนี้

ก็ไม่ได้มุ่งหวังให้ พวกเรามัวแต่ .... ดีใจ ภูมิใจ หรือ หลงระเริงกับสิ่งนี้

หรือ คิดว่า ตนเองเก่งกว่า / ดีกว่า ผู้อื่น ...
แต่ ข้าพเจ้า... ก็แค่ อยากจะสะกิดใจพวกเราทุกคน ว่า ....

.

"เราจะช่วยกันรักษา หรือ ทำสิ่งนี้ ให้ดียิ่งขึ้นๆ ต่อไปได้อย่างไร ?"

เรื่องนี้ ... คือ ความรับผิดชอบร่วมกัน ของพวกเราชาว IE ทุกคน

ทั้งศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน ... ครูบาอาจารย์ เจ้าหน้าที่ .... ทุกๆ คน ตลอดไป

.... และ.... เมื่อ ข้าพเจ้าเดินเข้าไปในภาค ...

ความรู้สึกแรก ในวันนี้ ... ก็คือ ...

ใจมันก็วูบ ในทันที ....
เพราะ ภาคทั้งภาคเงียบสนิท ... ไม่มีเสียงเอะอะเฮฮา ...

ไม่มีเสียงกีฬาสุด love ของพวกเรา ... ปิงปอง ....

ไม่มีผู้คน หมาแมว ... ปิศาจเด็ก ...

ทุกอย่างเงียบสนิท .....

และ เมื่อข้าพเจ้า มองไปที่... บอร์ด สารพัดข่าว หน้าส้วม ....

จากภาวะปกติ ... ที่เคย แออัดยัดเยียดไปด้วย ลายมือ โย้ๆเย้ๆ ...

เขียน ข้อความเฮๆ ฮาๆ .... บ้าๆ บอๆ

ณ วันนี้ ....

ทุกช่องว่างเปล่า .... ขาวซีด จนน่าตกใจ ....

ทุกๆ ช่อง ดูขาวสะอาด ... ไม่ว่าจะเป็นช่องของ Z / Zs

หรือ ช่องของ Zh ... ที่พยายามชิงพื้นที่เดิม ของ Zback ..

และ ...

แม้ว่าหลักสูตร Zn จะจบลงแล้ว ...

แต่ช่องของชาว Zn ทั้ง 3 ชั้นปี... ก็ยังอยู่ ....
ยังอยู่กันครบ... บนบอร์ดนี้ ...

ยังอยู่ในใจของข้าพเจ้า และชาว IE ทุกคนตลอดไป ....

เมื่อข้าพเจ้า เดินไปดูใกล้ๆ ...

ร่องรอย ลายมือจางๆ ยังเหลืออยู่บ้าง ... อ่านได้ ว่า ...

... " คิดถึงเพื่อน ... คิดถึงภาค " ...

... "กิน_กันมั๊ย ..."

... อ่านแล้ว ข้าพเจ้า ก็อดยิ้มไม่ได้ ...

แต่บรรยากาศ อันเงียบสงัด... ณ ช่วงเวลานั้น

ก็ทำให้ น้ำตาเล็กๆ ของชายร่างใหญ่อย่างข้าพเจ้า ... ไหลซึมออกมาได้ เช่นกัน ...

และยิ่ง มองต่ำลงมาอีก 1 ช่อง .... ของชาว 3n ...

ลายมือจางๆ เขียนว่า ....

"ฉันยังอยู่" ... และ ... "คิดถึงภาคจัง" ....

ณ วันธรรมดาๆ ....อ่านแล้ว ก็คงจะ เฉยๆ ...

แต่ ณ วันอันเงียบเหงา ... ไม่มีใครรอบกาย ....

อ่านแล้ว ... มันได้อารมณ์ จับใจจริงๆ ...

.

ข้าพเจ้า คงจะไม่ต้องบรรยาย ความรู้สึก อะไรมากมาย

แต่ก็เพียง อยากจะบอกว่า ....

ข้าพเจ้า รู้สึกดีใจ ที่ได้เห็น พวกเราทุกๆ คนคิดถึงกัน ....

และ ดีใจ ... ที่ทุกคน คิดถึงภาค ....

ข้าพเจ้าคิดว่า ....

.

.... สิ่งนี้ .... ยิ่งใหญ่ และ มีคุณค่า ยิ่งกว่า ....

การได้เป็นภาควิชา ... ที่มี คะแนนสอบ admission สูงๆ ....

เพราะ ...

"... คะแนนสูงๆ จะมีประโยชน์อะไรเล่า ? ...

ถ้าคนในภาค... ไม่รักกัน /ไม่คิดถึงกัน .... และ ไม่คิดถึงภาคของตน ...."

.

วันนี้ .... ข้าพเจ้ารู้สึกคิดถึง พวกเราทุกคนจริงๆ ....

.........................................................