ตอนที่ 156 : สว่าง ณ กลางใจ ....

ดังที่ข้าพเจ้า ได้ฟูมฟาย มาหลายครั้งหลายหน
ว่า ... อยากจะไปเยี่ยมเยียน ... กราบไหว้ ท่าน "พระจ่าอ๊อด" ...

หรือ ท่านอาจารย์ ดร. อนิรุท ... หรือ ท่าน พี่อ๊อด ของเหล่าสาวก IE ...

ณ วันนี้ ก็ได้ฤกษ์งามยามดี ...

ข้าพเจ้า ก็ออกเดินทาง มุ่งสู่โคราช ... หรือ นครราชสีมา นั่นเอง ...

ตามกำหนดการ ... จุดหมายแรกที่ต้องแวะ ...

ก็คือ กรุงศรีอยุธยา ... แวะบ้าน คุณพ่อลูกอ่อน ...

... ใช่แล้ว ... ท่าน อ.เชาว์ฯ ... หรือ พี่หนึ่ง นั่นแหละ ...

วันนี้ ... ท่านจะช่วยขับรถ ให้ข้าพเจ้า ...

ภาพที่เห็น ก็คือ คุณพ่อมือใหม่ ... กำลังอุ้มลูกชายวัย 2 เดือน ...

น้อง นาย .... สมาชิก IE ล่าสุด ...

ตากลม .. ผมดำดก ...
ลองทายซิว่า ...ชื่อ "นาย" .... มาจากคำว่า อะไร ...

ก. นาย .... เจ้านาย

ข. นาย ... nine ... แปลว่า เก้า

ค. นาย ... ไนล์ .... หมายถึง แม่น้ำไนล์ ...

จากนั้น ... เราก็มุ่งสู่ นครราชสีมา .... วัดป่าสาละวัน

วัดนี้ ร่มรื่น สงบเงียบ ทั้งๆ ที่อยู่กลางเมืองโคราช ...

.... ข้าพเจ้า และ ท่าน อ.หนึ่ง ... เดินท่อมๆ รอบวัด ...

ไม่เจอใครเลย ... พบแต่ ไก่ 1 ตัว ยืนงงๆ ...

ก็พูดจาส่งภาษากันไม่รู้เรื่องว่า "พระจ่าอ๊อด อยู่หนาย...?"

.... ด้วยประการทั้งปวง ...

ในที่สุด ข้าพเจ้า ก็สามารถค้นหาคำตอบ ได้ว่า

พระจ่าอ๊อด ...ได้ ย้ายไปอยู่ที่ "วัด วะภูแก้ว" แถวๆ น้ำตก เขตอำเภอสีคิ้ว ...แล้ว

ดังนั้น

... ข้าพจึง ก็แวะเติมพลังข้าวเหนียว

ตามธรรมเนียม ของการมาเยือนถิ่นอิสาน...
ร้านที่แวะกิน ... เป็นร้านไก่ย่าง อยู่ข้างๆ วัด......
.... ท่านจ่าอ๊อด เคยบอกมานานแล้ว ว่า ....

ข้างๆ วัด มีร้านไก่ย่างอร่อย ...
พอไปเข้าจริงๆ พบว่า .... ข้างๆ วัด มีร้านไก่ย่าง เรียงรายตลอดแนว ...
แบบว่า ... ชื่อร้าน ก็คล้ายๆ กันหมด คือ .....

ไก่ย่างวัดป่าฯ / ไก่ย่างโค้งวัดป่า / ไก่ย่างข้างวัดป่า / ไก่ย่าง ...ฯลฯ

ชอบจิงๆ ... ชื่อร้านแบบนี้ ....
ด้วยประการทั้งปวง .... ข้าพเจ้าก็หลับหูหลับตา เข้าไปร้านหนึ่ง

อาหารใช้ได้ .... ไก่อร่อย ส้มตำได้ใจ หมูแดดเดียว มันไม่มาก ....

ถูกใจๆๆๆๆ .....

กินเพลิน จนเกือบลืมไปว่า... วันนี้ ตั้งใจจะมาหา พระจ่าอ๊อด ...

ดังนั้น .... ข้าพเจ้า ก็มุ่งตามล่า หาพระจ่าอ๊อด ต่อไป ณ อำเภอสีคิ้ว ...

ณ อำเภอสีคิ้ว ...

ข้าพเจ้าดั้นด้น ขึ้นเขาลงห้วย ไปจนถึงวัด วะภูแก้ว ...

ก็พบความเงียบสงบ ... ท่ามกลางขุนเขาอันเขียวชะอุ่ม ....

หลังจากเดินด๊อกๆๆๆ ... ตามหา ท่านพระจ่าอ๊อด รอบๆ วัด ...
.... ข้าพเจ้า ก็สืบทราบมา ได้ว่า ....

ท่านพระจ่าอ๊อด ... ย้ายไปอยู่อีกวัด เมื่อสองวันก่อน ...

.... ปัจจุบัน อยู่ ณ วัดป่า ผาปืนแตก .... ทางทิศโน้น ....

.... ข้าพเจ้า ก็บุกบั่นไปต่อ ...

ขับๆ หยุดๆ .... ถามทาง ประชาชน ไปตลอด ...

... นึกในใจว่า ... เราคงจะกิเลสหนา บาปหนัก กระมัง?

การเดินทาง ไปหาพระ .... จึง สมบุกสมบัน ประมาณ นี้ ...

ด้วยประการทั้งปวง ... ในที่สุด

ก็บรรลุถึง ... วัดป่าผาปืนแตก ....

มีคำอธิบายเล็กๆ เพิ่มเติมว่า ... 1 กิโลเมตร ... 1400 ก้าว ...

... พอเลี้ยวรถเข้าไป ...

ข้าพเจ้า จึงเข้าใจในความหมายของป้าย ...

ที่เตือนว่า .... หากเปลี่ยนใจ ไม่อยากขับรถเข้าไป ...

ก็จงเดินไปสัก 1400 ก้าว ... ก็จะถึงวัด ...

.... เพราะสภาพถนน ก็ ... อะจึ๋ยยยยส์ ...

เป็นหลุม เป็นบ่อ .... เละๆ แฉะๆ ...

... แต่ข้าพเจ้า ก็ตัดสินใจ เอารถตะลุย ...

เพราะ ดูๆ แล้ว สภาพถนน ... ก็ไม่หนักหนาเท่าใดนัก ....

.... วันนี้ ... ฟ้าสีเข้มใส เมฆขาวสดสวย น่าอัศจรรย์ ...

ข้าพเจ้า ชมความงาม ของต้นไม้ ดอกไม้ ข้างทางอย่างสุขใจ ....

ป่าเขียว ทุ่งหญ้าเขียว ... ต้นไม้เขียว
ในที่สุด ... ซึ่งคาดว่า ... น่าจะเกิน 1400 ก้าว แน่ ๆ ...

ข้าพเจ้า ก็บรรลุ ถึงเชิงเขา .... มองขึ้นไป

จะเห็นผาหิน โผล่ออกมา ท่ามกลางแมกไม้ ...

นี่กระมัง ? ... ผาปืนแตก .....

ณ โค้งสุดท้าย สุดถนน ริมเชิงเขา ...

ศาลาหลังเล็กๆ หลังคาสีขาว โผล่ออกมา

หน้า ศาลา มีรถจอด 1 คัน ...

นี่คือ สภาพรถ ... ที่ใช้เป็นพาหนะ เดินทาง เข้า-ออก จากวัด ...

ศาลาหลังนี้ ... สะอาดสะอ้าน

พื้นไม้เรียบ ลื่น ... ไร้ฝุ่นละอองเกาะ

สะอาดหมดจด ....

ทุกอย่างรอบกายข้าพเจ้า

สะอาด .. สว่าง และ สงบ ...

หลังจากข้าพเจ้าตั้งสติ สักพักหนึ่ง ... และมองออกไปไกลๆ ....

ข้าพเจ้า ก็เห็นพระภิกษุร่างผอมเกร็ง เอาผ้าคลุมหัว

กำลังกวาดใบไม้ ที่ลานวัด อย่างเงียบๆ ...

ข้าพเจ้า เกือบจะตะโกนเรียก ด้วยความปิติใจว่า ...

"เจอแล้ว ๆๆๆ .... เจอพระจ่าอ๊อด ซะที ..."
แต่

พอเหลือบเห็นป้ายตัวเบ้อเริ่ม บนโต๊ะหินว่า "เงียบ" ...

ข้าพเจ้า ก็หุบปาก ได้ทัน ....

... หลังจากหุบปาก และตั้งสติ อีกพักหนึ่ง ...

ข้าพเจ้า ก็พบว่า ณ อีกมุมหนึ่งของวัด ...

พระภิกษุอีกรูปหนึ่ง ... กำลังง่วนกับงานโยธา ...

กำลัง ผสมปูน ผสมทราย ยุ่งไปหมด ...

ใช่แล้ว .... นี่คือ ท่าน "พระจ่าอ๊อด" ตัวจริง ....

ไชโยๆๆๆๆ ..... พบแล้วววๆๆๆๆ.....

ท่านอ๊อด ... ดูสงบ สดใส .... มีสง่าราศี ...

เราคุยกันไม่มากนัก .... เพราะ ท่านสำรวม ...

อีกทั้ง ยังมีภาระกิจ งานประจำวัน ที่ต้องทำ ....

... โดยสรุป ... ท่านก็สบายดี ....

ได้ใช้เวลา ในช่วงปิดเทอมนี้ อย่างมีคุณค่า ....

ข้าพเจ้า กราบเรียนถามท่านว่า ...

อยาก จะฝากอะไร ถึงชาว IE ทั้งหลาย บ้างไหม ?...
ท่านยิ้ม ... แล้ว ชี้ไปที่ป้ายบนโต๊ะ ... มีตัวหนังสือ ตัวโตๆ เขียนว่า

... "เงียบ" ....

และอีกป้าย ... เขียนว่า ...

.... "คือ ความสงบ" ....
อ่านรวมกันได้ ว่า ....

...." เงียบ คือ ความสงบ" ....

หากพิจารณาดูดีๆ ... ข้อความนี้ ...

เป็นคติธรรม ที่เหมาะกับข้าพเจ้ามากที่สุด
เพราะ บางครั้ง ข้าพจ้า ก็ชอบบ่น ชอบโวยวาย
ชอบฟูมฟาย ในทุกข์ ของตนเอง ...

ซึ่ง ณ ตอนจบ ....

ข้าพเจ้า ก็ไม่ได้อะไรเลย ... นอกจากความไม่สงบ ...

ไม่สงบทั้งกาย และ ใจ ....

ข้าพเจ้า คงไม่ต้องอธิบายมาก

เกี่ยวกับความรู้สึก ... ที่เกิดขึ้นในใจข้าพเจ้า .... ในวันนี้

เพราะ เพียงแค่ รอยยิ้มเล็กๆ ของพระจ่าอ๊อด ... ..

ก็บรรยาย ทุกสิ่งทุกอย่างได้มากมาย ....

ดังนั้น

จึงขอฝาก ... รอยยิ้มที่สดใส และ คติธรรม สั้น ๆ...

จากท่าน พระจ่าอ๊อด ... ที่ว่า

"เงียบ คือ ความสงบ"

มอบให้ธรรมบรรณาการ แก่เหล่าสมาชิก IE Story ทุกท่าน

ขอให้ข้อคิดนี้ จงได้ ...

สว่าง ณ กลางใจ ...ของพวกเราทุกคน ....

ตลอดไป .....

.........................................................