ตอนที่ 154 : ความลับ... สุดขอบฟ้า (3) .. จบเหอะ

หลังจากเขียนพร่ำเพ้อ ... มาได้สองตอน

สร้างกระแสให้เหล่าสมาชิก IE Story ทั้งหลาย

ได้มีเรื่องบันเทิงๆ ณ ยามอ่อนล้าในชีวิต ....

ข้าพเจ้าก็คิดว่า ... เรื่องราว ของ "ความลับฯ... " อะไรเนี่ย

น่าจะ จบลงในตอนนี้ ซะที ....

มิฉะนั้น .... ข้าพเจ้า ก็คงจะต้อง

รำพึงอย่างกึกก้องในหัวใจ .....

แบบนี้ เรื่อยๆไป ...

ขอทบทวนความเดิม ในตอนที่แล้ว ...

.........................

และ เมื่อข้าพเจ้าปรับระยะโฟกัส ...
ปรับแสงอีกครั้ง
ข้าพเจ้า ก็สัมผัสถึง ....
ผิวขาวเนียน ใส กระจ่างแจ่มจ้า
กำลังเปล่งประกายสะท้อน
แสงสุดท้ายของตะวัน ณ ยามเย็น แห่งท้องทะเลสุดขอบฟ้า
ข้าพเจ้า ตาฝ้าฟางไปชั่วขณะ ......
แล้ว ....
รำพึงอย่างกึกก้อง กับตนเอง ว่า

"........ .......... ...................."

รำพึงอย่างกึกก้อง กับตนเอง ว่า

ว่าอะไร ดีหนอ ?
ก. "อืมมมม์ ........ กรู จะรำพึงไปทำไมวะ ... ? "
ข. "เฮ้ยยยย์ ... อย่าบังพระอาทิตย์ตก ...."

ค. "แดง ... แดงจิงๆ .... หัวแดง อิ๊บอ๋าย"
ง. " เฮ้ออออ .... หิวข้าว"

ด้วยประการทั้งปวง

แล้ว เธอก็หายไป ณ ท่ามกลางแสงสุดท้าย แห่งวันนั้น ...

แล้ว ... ฟ้าก็มืดลง ...

ทะเลสาดสะท้อน แสงสุดท้ายของตะวัน ...

มืดลงๆๆๆ ... และ มืดลง

ชีวิตของข้าพเจ้า ก็จบลงอีก หนึ่งวัน ....

เช้าวันใหม่ ...

ทะเลสงบเงียบ ... เมฆฝน ก่อตัวอย่างเงียบๆ ...

ทะเลหน้าที่พักข้าพเจ้า ดูสงบอย่างน่าประหลาด

เรือมากมายหลายลำ จอดอย่างสงบเงียบ .... และเป็นระเบียบ

ณ ท่ามกลาง ความสงบเงียบ
เจ้านกทะเล ... ตัวน้อย
เกาะอยู่ท้ายเรือ .... เฝ้ารอคอยเหยื่อ ...

และเมื่อถึงเวลานั้น ... มันก็โผบินจากไป ....

ฟ้าสว่างขึ้น ...
ชีวิตรอบชายหาดเริ่มคึกคัก ...
ชาวฝรั่ง สวมกางเกงตัวเดียว ออกวิ่งเท้าเปล่า ...
ชาวเล เริ่มเข้าประจำการ ณ เรือตนเอง ...
ส่วน ชาวไทย นักท่องเที่ยวทั้งหลาย ยังหลับไหล ....

ทุกอย่าง ก็เริ่มดำเนินไป ...

หนุ่มชาวเล ... ถอดเสื้อผ้ากองไว้ อย่างไม่แยแส
เดินเทิ่งๆ ... ลุยน้ำอย่างองอาจไปขึ้นเรือ ....
เพื่อเตรียมความพร้อม ในการให้บริการเรือนำเที่ยว
การเดินของเขา มีท่วงท่าสง่างามยิ่งนัก ....
ดูราวกับ ... นายแบบชุดว่ายน้ำ ระดับอินเตอร์

นับตั้งแต่เช้าตรู่ ....
ชาวเล คนเรือทั้งหลาย ต้องเริ่มทำงานมากมาย
เริ่มจาก ... วิดน้ำท้องเรือ
เติมน้ำมัน ... ปรับแต่งเครื่องยนต์
เตรียมน้ำดื่ม เตรียมอุปกรณ์การเที่ยว ....


จุดที่ข้าพเจ้าพัก ... เป็นหมู่บ้านชาวเล
ณ ริมหาด จะมีป้ายเตือน แบบแปลกๆ ว่า ....
"เขตพื้นที่เสี่ยงภัย คลื่นยักษ์" ... !!!!
ข้าพเจ้าเห็นป้ายแล้ว ก็คงจะงงๆ ว่า ...
"จะมาบอก พวกกรู ทำมาย ? ....
แล้ว พวกกรู จะทำยังงาย ???
... คลื่นยักษ์ คือ อารายยย ? "
แบบว่า อ่านแล้ว ก็ยังไม่รู้อะไรเลย
ทั้ง what-where-when-why ...
และ who-how เลย
นี่คงจะเป็นแค่ การปักป้าย แจ้งเพื่อทราบ
แค่เท่านั้น กระมังหนอ ? ....


ชาวเล กลุ่มนี้ ....
อพยพมาอยู่ที่เกาะแถบนี้ นานมากแล้ว ...
ณ ยามฤดูท่องเที่ยว ... ก็ทำงานรับจ้างขับเรือ
พาคนไปเที่ยวตามหมู่เกาะต่างๆ
หากเข้าหน้ามรสุม ก็ทำประมง ....
บ้างก็เลี้ยงลูกปลากระพงขาว ตามกระชังปลา


สมัยที่ประเทศเรา มีปัญหา ข้อพิพาทเรื่องเขตแดน ...
ชาวเล กลุ่มนี้ .... ก็ประกาศความเป็นไทย
ด้วยการพูดไทย เขียนไทย ...
และประสงค์จะเป็นคนไทย
ทำให้หมู่เกาะแถบนี้...
กลายเป็นของประเทศไทยโดยสมบูรณ์ ...


ปัจจุบัน ชาวเล แห่งเกาะหลีเป๊ะ ...
ได้รับนามสกุลพระราชทาน จากสมเด็จย่า... ว่า "หาญทะเล"
เพื่อแสดงถึง ความจงรักภักดี ต่อผืนแผ่นดินไทย ....

ดังนั้น ...

แม้จะอยู่ไกลแสนไกล จนสุดขอบชายแดนทะเล ...

ก็ถือว่า พวกเขา ... เป็นคนไทย 100 %

โดยสมบูรณ์ทั้งกาย และ ใจ ...

ภาพธงเล็กๆ เก่าๆ บนเสากระโดงเรือลำเก่าๆ ....

ธงสามผืน ... ธงชาติ-ธงในหลวง-ธงราชินี ...

คงจะอธิบายถึง ความเป็นไทย ได้ดี ...

พอสายๆ ... ข้าพเจ้าก็เริ่มออกเดินทาง

วันนี้ คือ เป็นรายการเที่ยวเกาะต่างๆ

ดำผิวน้ำ ดูปะการังและสัตว์ทะเลทั้งหลาย

ณ บนเรือ ...

ข้าพเจ้า ก็พบสาวสวยชาวเล ...

ผิวเนียน ... อวบเล็กน้อย ... ยิ้มละไม

หลังจากสนทนามากมาย .... ก็พบว่า

โถๆๆๆๆ .... ไม่ใช่ชาวน้ำ ชาวเล ที่ไหน ...

เธอทำงานอยู่ บริษัทรถยนต์ญี่ปุ่น

ยี่ห้อที่ใหญ่สุด ในประเทศเรา ... นี่เอง

ดังนั้น ... จึงไม่ยาก ที่จะสืบสาวถึงชาว IE ทั้งหลาย

ที่กำลังทำงาน / ฝึกงาน อยู่ ณ องค์กรแห่งนี้ ...
ใครเป็นใคร ใครจีบใคร ใครแอบรักใคร ... รู้หมด ...

หลังจากเรา คุยกันมากมาย ...

สาวๆ อีกกลุ่มบนเรือข้าพเจ้า ก็มาร่วมแจมด้วย ...

คุยกันไป คุยกันมา ....

ก็พบว่า ... สาวกลุ่มนี้ ...

ทำงานในอุตสาหกรรมรถยนต์เช่นกัน

แต่เป็นอีกยี่ห้อ ... อยู่แถบแหลมฉบัง ...

งานนี้ ... เลยเม้าท์แตกแหลกราน ...

ประเด็นหลัก ของการสนทนาฆ่าเวลา ... ก็ คือ

เรื่องราวของพวกเรา ชาว IE ในโรงงานทั้งสองแห่งเนี้ยหละ ...

นับเป็นเรื่อง โชคชะตาฟ้าลิขิต

และคราวเคราะห์ของเหยื่อชาว IE จิงๆ ....
ที่ฟ้าดิน.... ดลบันดาลให้พวกเธอ มาพบเจอข้าพเจ้า ....

เกาะแรกที่ข้าพเจ้าแวะ ..... เกาะราวี ...

เกาะนี้ เป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์สุดๆ ...

ร่มรื่น .... เต็มไปด้วยต้นไม้หนาแน่น เขียวชะอุ่ม

ดังนั้น หากขึ้นไปเที่ยวบนเกาะ ก็ได้ 2 อารมณ์

คือ ทั้งทะเล และ ป่าเขา ....

หากหันหน้าออกทะเล ก็เป็นชายหาดที่งดงาม

พอหันหลังกลับเข้าเกาะ ... ก็คือ เขาสูง ป่าใหญ่

ต้นไม้ขนาดใหญ่ๆ ขึ้นเรียงราย มืดครึ้ม ....

และหากดูดีๆ ก็จะพบสัตว์ป่า ได้โดยง่าย ...

เช่น บนยอดไม้ ... จะมีสัตว์ตัวน้อยๆ เกาะอยู่ ...

ผู้รู้บอกว่า ... นี่คือ ... "บ่าง" ....
นิสัย ... หากินตอนกลางคืน ....

ท่าทางเงียบๆ หงิมๆ ไม่มีพิษมีภัย ...

แต่ทำไม เขาจึงมีสำนวนว่า "บ่างช่างยุ" ...

ข้าพเจ้า ก็มิอาจทราบได้

เสน่ห์ของเกาะราวี คือ มีต้นไม้มากมาย

ดังนั้น ตามริมชายหาด ก็ยังเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่

ดังนั้น ... จึงมีคนเอาชิงช้ามาแขวนไว้ มากมาย ...

เอาไว้ให้นั่งเล่น ... นอนเล่น ...

จึงเป็น มุมที่ถ่ายรูปได้สวยสุดๆ ....

จากเกาะราวี ... เราก็แวะไปดำน้ำ ชมวิว ตามจุดต่างๆ มากมาย ....

และจุดสุดท้าย ที่ข้าพเจ้าแวะไป ... คือ เกาะหินงาม ....

ชื่อเลียงของเกาะหินงาม คือ เต็มไปด้วยหินสีดำ ... ตลอดแนวชายหาด

เกาะนี้ ... เป็นต้นตำนาน หินอาถรรพ์ ...

แบบว่า ... มีคำสาปว่า ...

หากใครหยิบหิน กลับบ้านไป ... จะพบหายนะ ...
.... ข้าพเจ้า อดถามคนเรือ ไม่ได้ว่า จริงหรือไม่ ?...

เขาก็ตอบ อย่างน่าฟัง ว่า ...

"ก็ไม่รู้ดิ พี่ ...

เพราะตามธรรมดา ชีวิตเรา วันนึงๆ ...

ก็เจอเรื่อง ดีๆ ร้ายๆ เสมอๆ ....

ดังนั้น หากหยิบเอาหินไปด้วย ....

เวลาเจอเรื่องอะไร ที่ไม่ดีๆ ... ก็คงจะไม่เป็นสุขใจ ....

ทั้งๆ ที่อาจจะไม่เกี่ยวกับหินเลยก็ได้ ...

ด้วยประการทั้งปวง ...

ก็ อย่าหยิบหินไปเลยพี่ ...

เก็บไว้ให้ลูกหลานดูบ้างเหอะ ...."
.... เขายังเล่าต่อไปว่า

ทุกวันนี้ ... ก็ยังมีพัสดุ ส่งมาแบบ EMS ...

ข้างในเป็นหินดำ จาก เกาะหินงาม ....

ฝากให้ เอาไปคืนบนเกาะนี้ ....

ดังนั้น เพื่อไม่ให้นักท่องเที่ยวว่างงาน มากเกินไป

จึงมีการคิดสร้างสรรค์ กิจกรรมใหม่ .... ณ เกาะหินงาม

คือ ... การเรียงหินซ้อนเป็นชั้นๆ ...

แบบว่า ... ใช้ในการอธิษฐานเกี่ยวกับความรัก ...

รักจะสมหวังไหม ? ... รักจะมั่นคงไหม ? อะไรทำนองนั้น

วิธีการคือ ต้องเรียงให้เป็นเลขคี่ .... อย่างต่ำต้องใช้หิน 9 ก้อน

ยิ่งได้มาก ยิ่งดี ... 9 - 11 - 13 - 15 .... ฯลฯ

หากได้ตามนี้ .... ก็ถือว่า ความรักจะสมหวังแน่นอน

งานนี้ ... นักท่องเที่ยวหนุ่มๆ สาวๆ ก็เครียดกันสุดๆ ....

หากใครยังไม่มีแฟน หรือ กำลังเล็งๆ ใครอยู่

ก็ต้องเสี่ยงบารมี ... ลองก่อหินขึ้นสักกอง

หากทำได้ถึง 9 ชั้น ... ก็เรียกว่า .... งานนี้มีลุ้น

หากได้ 11 - 13 - 15 .... ก็ถือว่า สำเร็จแน่ๆ ...

อย่างไรก็ตาม ....

หากใครกำลัง เริ่มจีบกันใหม่ๆ ...

ก็ต้องโชว์หญิง เรียงหินให้ได้สูงๆ ...

แต่หากอยู่ในช่วงหวานฉ่ำ ...

ก็ต้องช่วยกันค่อยๆ วางซ้อน คนละที

ใครเป็นคนที่ทำกองหินล้ม ถือว่า ... จัญไรต่อชีวิตคู่ ....

อย่างไรก็ตาม ....

หลังจากข้าพเจ้าทดลองวาง

ก็พบว่า .... ทำได้ยากมากๆ เพราะหินที่นี่ ทั้งกลมมน ทั้งลื่น ....

" อืมมม? ... ฤาว่า...

ตัวเราจะต้องเป็นโสดหยั่งเงี้ย ... ตลอดไปกระมัง ?"

จากภาพ ...

เรียงซ้อนได้ได้แค่ 7 ก้อน ...

ชีวิตรัก คงจะลำบาก !!!

รายนี้ 9 ก้อน ... ถือว่า แค่ basicๆ ...

รายนี้ ระดับเทพ .... เรียงหินได้ 15 ก้อน ...

สุดยอดๆๆๆๆๆ

แต่ข้าพเจ้า สันนิษฐาน ว่า ... ผู้เรียงหิน อาจจะ ..

1. มาเที่ยวที่นี่บ่อย ... เลยชำนาญการเรียงหิน

2. ถูกแฟนบังคับ ให้อดทนมานั่งเรียงหิน ให้ได้ ... มิฉะนั้น จะบอกเลิก ...

3. ใช้เทคโนโลยีช่วย ... เช่น กาวช้าง / หมากฝรั่ง /

หรือ เทคโนโลยีทางวิศวกรรมโยธา ...

พอแดดร่ม ลมตก ... เราก็กลับเข้าที่พัก ณ เกาะหลีเป๊ะ ...

ฟ้า สวย น้ำใส .... ทรายสะอาด ...

ชีวิตริมหาด ... สดใส ...

ทุกๆ กิจกรรม ดำเนินไปอย่างสดชื่น ...

นักท่องเที่ยว ได้พักผ่อน เล่นน้ำ อาบแดด ...

ชาวเล ... เสร็จงานบริการนักท่องเที่ยว ...

กลับบ้าน ... พบหน้าครอบครัว อันแสนสุข ....

ทุกอย่างดำเนินไป ... อย่างสอดคล้องและเกื้อกูลกัน ...

ฟ้าเริ่มมืดลง ... ลมเริ่มแรงขึ้น .....

ข้าพเจ้า นั่งอยู่ริมทะเลคนเดียว ...

คิดถึงบ้าน คิดถึงที่ทำงาน

คิดถึงผู้คนรอบกาย ... ที่ได้ประสบพบมาตลอด 2-3 วัน

นึกไป ...ยิ้มไป ... ถ่ายรูปไป ....

นึกถึง... กองหินสีดำของตนเอง ... ที่วางเรียงได้แค่ 7 ชั้น
.... ฉับพลัน ...

ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่ง โผล่ขึ้นจากผิวน้ำ ...

.... และกำลังเคลื่อนเข้ามา ใกล้ข้าพเจ้า ทีละน้อยๆ ....

ข้าพเจ้า หยิบกล้องถ่ายรูป ขึ้นเล็งอย่างลังเล ...

... ฟ้ามืดลงอีก ... มืดพอๆ กับสายตาของข้าพเจ้า

ร่างเล็กๆ ที่บอบบาง ...

สวมเสื้อยืดตัวเล็ก สีขาวบาง ... ชุ่มน้ำ

กำลังเคลื่อนที่ช้าๆ มาหาข้าพเจ้า ...

เธอดูแปลกไป .... มากมาย มากมาย ...

จากภาพเด็กสาวใสๆ แต่งหน้าจัดๆ

ผิวขาวผ่อง ริมท่าเรือ ปากบารา เมื่อวันก่อน ...

หรือ ภาพ เด็กสาวผมแดง ทอประกายทอง

เริงร่าท้าทายแสงแดดยามเย็น เมื่อวันวาน ...

ณ วินาที นี้ ... เธอดูแปลกไป

เธอเข้ามาใกล้...

ใกล้ ... ใกล้ .. ใกล้ ...

ใกล้จน ... ข้าพเจ้าเห็นทุกๆ ประกายหยดน้ำ บนร่างเธอ ...

หน้าเธอยังขาวใส ... และไร้เครื่องสำอางใดๆ ...ทั้งสิ้น ...

ร่างเล็กๆ ที่ผอมเพรียว ได้รูป

ผิวเนียนใส บอบบาง ...

และ สวมเสื้อตัวน้อย

ขาว บาง และ เปียกชุ่ม ...

แล้ว ... เธอมายืน อยู่ตรงหน้าข้าพเจ้า ...

ก้มหน้าลงเล็กน้อย ...

แล้วก็เงยหน้าขึ้น สบตาข้าพเจ้าอย่างอายๆ ....

แล้ว ..

แล้ว ...

แล้ว .....

แล้วเธอ ก็เอ่ยเอื้อนประโยคแรก กับข้าพเจ้า เบาๆ ว่า ...

" .... ....... ........... "

.

.

.

.

...................... จบบริบูรณ์ .......................