ตอนที่ 138 : ความสุข ... แค่เอื้อม (2)

ขอเล่า เรื่องการ(แอบ) ท่องเที่ยว ของข้าพเจ้าต่อ ...

ตอนนี้ เป็นตอนที่สอง และก็จบเลย ... เพราะไปแค่ 2-3 วัน

เช้าตรู่ ... ท้องฟ้าสดใส

ทะเลกลายเป็น ทะเลสีเงิน... ส่งประกายแวววับ...

ทุกอย่าง สงบเงียบ .... เงียบจนเบิกบานใจ

หาดที่ข้าพเข้าพักนี้ ... ชื่อว่า หาดนมสาว ....

มองรอบกาย ยังไม่พบสาวสักคน .....

มีแต่ เจ้าหมาเจ้าถิ่น วิ่งออกมาต้อนรับ

หน้าตาสดใส ลิ้นสีชมพูสด ....

จุดแรก ที่ข้าพเจ้า ตั้งใจจะไปเที่ยววันนี้ คือ ถ้ำพระยานคร ....
เนื่องจากการไปถ้ำนี้ ต้องลงเรือ ปีนเขา เข้าถ้ำมากมาย

จึงขอแนะนำให้กินอะไรให้อิ่มท้องก่อน ....

และ อย่าลืม เตรียมน้ำดื่มติดตัวไปด้วยสักขวด ก็ดี

หากไม่รู้จะกินอะไร ก็เลือกอาหารตามสั่งแถวริมหาด นั่นแหละ ...

ที่นี่ .... แทบทุกร้าน จะขายหอยสารพัดแบบ ....

หากเดินมุดไปกลางร้าน ...

ก็เหมือนเรา หลุดไปอยู่กลางอาณาจักรหอย ....

หอยเหล่านี้ นำเข้ามาจากพม่า ....

เขาบอกว่า ...

เมืองไทย ไม่มีเปลือกหอยสวยๆ หลงเหลือ อีกแล้ว ...

หาดที่เรา ลงเรือไปถ้ำพระยานคร .... ชื่อว่าหาดเจ้าพระยาบางปู ...

หากไปช่วงน้ำลง จะเป็นลานทรายขนาดมหึมา ....

มันกว้างใหญ่ จน อดคิดเล่นๆ ไม่ได้ว่า ...

เวลา สึนามิ จะมา ... มันคงจะอารมณ์นี้ กระมัง?

หากจะลงเรือ ก็ต้องเดินลุยน้ำไปไกล ....
ถึงไกลแค่ไหน ก็ชิว... หากมีเพื่อนร่วมลุยน้ำ แบบเนี้ย ....

วันนั้น ลมแรง คลื่นจัด ...
สงสารลุงคนขับเรือมาก ....
เพราะต้องออกแรงเข็นเรือ โต้คลื่นขนาดยักษ์ ...

ด้วยประการทั้งปวง ...
เรือแล่นไม่นานนัก ก็ถึงชายหาด ...
และก็พบ ทางเดินขึ้นเขา สู่ถ้ำพระยานคร ... อีก 430 เมตร

เราต้องเดินขึ้นเขาตลอด เพื่อไปสู่ถ้ำ ....
ทางลาดชัน เดินแล้ว... ตึงน่อง ตึงหลัง .....
แม้ว่า ป่าจะร่มรื่น ... แต่ก็เหนื่อยพอสมควร

สำหรับ คนที่น้ำหนักไม่น้อย อย่างข้าพเจ้า ...
ต้องใช้ปากช่วยหายใจ ..... เฮ้ออออ ...

เขาบอกว่า ตลอดทางที่เราเดินขึ้นเขา
จะเป็นแหล่งที่อยู่ของ "ค่างแว่น" ....
แต่การมาครั้งนี้ ไม่เจอสักตัว .....
อย่างไรก็ตาม เมื่อ 3-4 ปีที่แล้ว ... ข้าพเจ้ามาเที่ยวที่นี่
และ ก็ได้พบฝูง ค่างแว่น ตามคำโฆษณา ....
เลยรีบถ่ายรูปเก็บไว้ได้ทัน .....

ค่างแว่น ในเมืองไทย มี 2 ชนิด ที่ฮิตติดปากประชาชน ...
หนึ่ง... ค่างแว่นท๊อปเจริญ ...
สอง... ค่างแว่น บิ๊วตี้ฟูล ....
(หากตลกนี้ .... เฉิ่มไปสักนิด ก็ขออภัยด้วย)

หลังจากเดินบุกป่า ฝ่าดงมาสักพักใหญ่
ก็บรรลุถึง ถ้ำพระยานคร ...
ถ้ำนี้ เป็นถ้ำเก่าแก่ ที่สมัยก่อน
ใช้เป็นที่หลบลมพายุของชาวเรือ ...
ในถ้ำเป็นห้องโถงใหญ่ ....
มีปล่องขนาดยักษ์ตรงกลาง ...

ตรงกลางถ้ำ ... มีสวนป่าขนาดย่อมๆ งอกงามอยู่ตรงช่องนั้น .....

รัชกาลที่ 5 เคยเสด็จมาที่นี่
และมีการสร้างพลับพลาที่ประทับไว้ ....

จากถ้ำพระยานคร ...
ข้าพเจ้า มีแผนไปล่องเรือ ลัดเลาะตามลำคลอง ...
ดูป่าชายเลน ดูนก ดูปลาตีน ....

คลองที่เราไป ... เรียกว่า คลองเขาแดง
มีเรือลำย่อมๆ บริการนำชมบรรยากาศในคลอง ....

สาเหตุที่เรียกว่า เขาแดง
เพราะหน้าผา ของยอดเขา เป็นหินใหญ่สีแดงจัด ....

เรือจะแล่นช้าๆ พาเราลัดเลาะเลียบฝั่งคลอง

ในตอนแรกๆ จะเป็นป่าโกงกางที่สมบูรณ์มาก ...

แต่พอแล่นลึกเข้าไปเรื่อยๆ ...

ป่าโกงกาง กลายเป็นนากุ้งหมดเลย ....

ดังนั้น จึงมีการปลูกป่าเพิ่มขึ้นบ้าง

แต่เท่าที่ดู... คงจะอีกนานมาก กว่าจะได้ป่าผืนเดิมกลับมา ....

อย่างไรก็ตาม ... วันนั้นท้องฟ้าสดใสสุดๆ

ฝูงนกยังคงบินไปมา เป็นระยะๆ ...

ตามริมตลิ่ง จะพบเห็นนกหน้าตาแปลกๆ ตลอดทาง ...

นกที่พบมากที่สุด ก็คือ ... เจ้าตัวขาวๆ ตีนเขียวๆ ปากดำๆ นี่แหละ

พบได้ทั่วไป ตลอดทาง ...

ส่วน ดาราอีกตัว ... ก็คือ เหล่าปลาตีน

ปลาตีนที่นี่ สุขภาพจิตดี ... ตัวโตกว่าแมวอีก ....

ตัวใหญ่กว่าปลาตีนป่าชายเลน ที่คลองโคน มากมายนัก

นอกจากนี้ ... พวกปู ก็มีพอสมควร

เห็นแล้ว ... เกิดอารมณ์ อยากกินปู ขึ้นมาจับใจ .....

จากนั้น .... ก็เดินทางกลับ

เชื่อไหมว่า? ....

ข้าพเจ้าเคยมาล่อง คลองเขาแดง นี้ 5 ครั้งแล้ว ....

ทุกครั้งที่มา ....

ป่าชายเลน ก็หดเล็กลงๆๆๆๆ จนแทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว

ไม่รู้ว่า .... หากกลับมาอีกครั้ง

จะมีอะไรเหลือให้ดูอีกบ้างไหม?

เย็นแล้ว ...

ข้าพเจ้าออกมาเดินเล่น พบประชาชน ริมหาดนมสาว ....
น้ำทะเลที่นี่ ยังสะอาด ... ดูดี

คุณภาพชีวิตและ สิ่งแวดล้อมยังดีอยู่มาก ...

สังเกตุได้จาก ฝูงนกตัวเล็กๆ มากมาย ที่บินโฉบผิวน้ำ ...

ทุกอย่างรอบตัวข้าพเจ้า ดูสดใสร่าเริง ...

หมาสองตัว กลิ่นตุๆ คล้ายปลาเค็ม วิ่งเล่นหยอกล้อกัน ....

เสียงเฮฮา ของกลุ่มเด็กชายวัยรุ่น พายเรือ 3 ลำ ...

พุ่งชนใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ...

มองไปไกลๆ เห็นหญิงสาว หุ่นบางๆ เดินเหงาๆ อยู่คนเดียว ....
ทำให้ ข้าพเจ้ารู้สึกว้าเหว่ใจยิ่งนัก .....

เด็กน้อย สวมเสื้อยี่ห้อ รถชื่อดัง ....

นั่งแช่ แอ่งน้ำตื้นๆ เล่นกับของเล่นรอบกาย อย่างมีความสุข

ไม่น่าเชื่อว่า ....

เพียงแค่ เศษพลาสติคสีเขียว 1 ชิ้น ... กับ ขวดเปล่า 1 ใบ
และ กระป๋องเบียร์ช้างบุบบี้ 1 กระป๋อง ...
จะสร้างจินตนาการ และ ความสุข ได้มากมายเพียงนี้ ....
ภาพนี้ ....

ทำให้ข้าพเจ้า นึกถึง ความสุขในวัยเด็ก ....

... ความสุข ที่ไม่มีวัน หวนกลับคืน มาได้อีก

เด็กเอ๋ย ... เจ้าคงไม่รู้หรอกว่า

ทางเดินชีวิตนั้น ... ยังอีกยาวไกล

ทั้งยาวไกล ...

ทั้งไม่แน่นอน ....

คืนนี้ ...

ข้าพเจ้าได้กินปูนึ่ง .... สมปรารถนา

คุณป้า เจ้าของบ้านพัก

อุตส่าห์ ออกไปหา ปูและกุ้ง มาทำให้ข้าพเจ้ากิน

... ปูสดๆ จากเรือประมงริมหาด ....

เนื้อแน่น หวานสนิท ....

และ ราคาไม่แพง .....

กุ้งขาว ตัวย่อมๆ ประมาณนิ้วก้อย

จับมาสดๆ จากทะเล ... ไม่ใช่กุ้งเลี้ยง

... เอามาอบเกลือ เนื้อหวาน กินกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ...

สุขใด จะเทียบได้ .....

ในที่สุด ก็ถึงวันกลับ

ข้าพเจ้า อำลา ... ป้าตุ๊ ...

เจ้าของ "บ้านพักป้าตุ๊" แห่งหาดนมสาว .......

คุณป้าตุ๊ กล่าวชักชวน .....

... "วันหลัง มาเที่ยวใหม่ นะ นะ นะ ...."

ข้าพเจ้าสบตาเธอ อย่างคนรู้ใจ ...

... "แน่นอน .... แต่ ... อยู่มา 2 วัน ... ยังไม่เห็น นมสาว เลย ...."

คุณป้า ทำหน้าตาซุกซน ... พูดว่า ...

... "อาร้าย ... นมเบ้อเริ่มเทิ่ม...

ทำมาย มองไม่เห็น .... มา ... จะชี้ให้ดู" ....

แล้วข้าพเจ้า ก็มองตามคุณป้าไป ....

...โอววว์ จอร์ช .....

นี่แหละ ... หาดนมสาว ของแท้ ...

อลังการงานสร้าง ... ยิ่งใหญ่จริงๆ

..... ลืมตาตื่นอีกครั้ง ....

รถก็ถึงกรุงเทพแล้ว ....

ใช่แล้ว ... ความรู้สึกเดิมๆ ....

ภาพเดิมๆ กลิ่นเดิมๆ เสียงเดิมๆ ทุกข์เดิมๆ ....

ถึงกรุงเทพจะน่าเบื่อ ... ชีวิตประจำวัน จะน่าหน่าย ...
ความสุขแค่เอื้อม .... ใน 2-3 วันที่ผ่านมา

ก็เติมเต็ม ชีวิตข้าพเจ้าได้ อีกนานแสนนาน ...
.............................................................