ตอนที่ 136 : ความสุข ... แค่เอื้อม

สองสามวันที่ผ่านมาเนี้ย ...

ข้าพเจ้ามีรายการ แอบ (หนี) ไปเที่ยว (อีกแล้ววว)

ครั้งนี้ ... ไม่มีเหตุผลอะไรมาก แค่อยากจะไป ... ก็ไป

ก็แค่นี้เอง ....

งานนี้ .... ข้าพเจ้ามุ่งหน้าสู่ทิศใต้ ...

ตั้งใจจะไปชายทะเล ... แบบใกล้ๆ

แบบว่า ..ห่างจากกรุงเทพ สัก 2-3 ชั่วโมง ...

ไปนั่งๆ นอนๆ กินๆ ถ่ายรูปๆ ตามประสาข้าพเจ้า

ช่วงนี้ อากาศ กำลังดี ...

วันหนึ่ง มีตั้งสามฤดู ... คุ้มจิงๆ ....

จุดแรกที่ข้าพเจ้าแวะ .... ห่างจากกรุงเทพเกือบๆ 3 ชั่วโมง

ก็คือ หัวหิน .... ถิ่นแห่งหอย

สมัยเด็กๆ จำได้ว่า ....

ของฝากจากหัวหิน ก็คือ ของเล่นหลอกเด็ก ที่ทำจากเปลือกหอย

ไม่น่าเชื่อว่า กาลเวลาจะผ่านไปนานแสนนาน ....

จากยุค ใช้เปลือกหอย ทำของเล่น กลายเป็นยุค พลาสติค ....

แต่ ณ วันนี้

พวก ตุ๊กตุ่น ตุ๊กตา ที่ทำจากเปลือกหอย ยังมีขายอยู่ ....

เชื่อไหมว่า .... ราคาเริ่มต้นที่ ตัวละ 1 บาท ....

ใครก็ได้ ช่วยตอบหน่อยว่า

ที่กรุงเทพ .... เราใช้เงิน 1 บาท ซื้ออะไรได้บ้าง ?

ทะเลหัวหิน ยังคงมีเสน่ห์ .... น้ำดูสะอาด

ทราย ตามชายหาด ก็ยังคงละเอียด ....
แม้ว่า สีของน้ำและทราย ในวันนี้ ... จะหมองลงไปมาก ....

แต่ ณ วันนี้ ...

หัวหินกลายสภาพเป็น เมืองฝรั่ง ไปแล้ว ....

มองไปทางไหน เจอแต่ฝรั่งแก่ๆ เดินเหี่ยวๆ แกว่งๆ ขวักไขว่ ....

จัดเป็นเมืองหลวงโลก ของฝรั่งแก่ๆ ....

จากหาดทรายเล็กๆ ที่สวยงาม กับ ภูเขาลูกเล็กๆ ที่เรียกว่า เขาตะเกียบ

ณ วันนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปมากมาย ....
ที่ดิน ขึ้นราคา ตลอดเวลา ....

เม็ดทรายทุกเม็ด แพงดั่งเม็ดทองคำ ....

จุดแรก ...
ที่ข้าพเจ้าแวะไปเยี่ยมเยียน เพื่อทบทวนความหลัง
ก็คือ เขาตะเกียบ .... ภูเขาลูกน้อยๆ ต้นหาดหัวหิน ...

และแน่นอนว่า .... สิ่งที่ ยังคงอยู่คู่ ภูเขาลูกนี้

ก็คือ ชาวลิง ทั้งหลาย .... นั่นเอง

ความจริงแล้ว .... ข้าพเจ้าพบว่า

แทบจะทุกแหล่งท่องเที่ยวแบบไทยๆ ที่มีลิง

จะมีลักษณะบางอย่างที่ คล้ายๆ กัน

แบบว่า .... เขาลูกเล็กๆ วัดเล็กๆ มอมๆ แผงลอยโสๆ ....

หมา แมว เดินเกลื่อนกลาด ....

ก็มักจะมีลิง เป็นฝูง ห้อยโหนกันยั้วเยี้ย ไปหมด ...

แทบทุกที่ ... จะมีลิงตัวแสบๆ มากมาย

แบบว่า ... ลิงขี้ขโมย ที่ชอบแอบหยิบทุกอย่างไปเล่น

รวมทั้ง ลิงชอบแอบลักขโมยขนมต่างๆ ...

ที่วัดเขาตะเกียบ ...

ตรงโคนต้นโพธิ์ เชิงทางขึ้นเขา

จะเป็นแหล่งที่ชุมนุม แม่บ้านลิง ....

ลิงสาว ลิงแก่ทุกตัว มีลูกอ่อน นอนดูดนมแทบทุกตัว .....

ยึดจุดนี้ ถือว่า เป็นทำเลทอง เหมาะเป็นแหล่งให้นมลูก

และ นั่งปรับทุกข์ นินทาผัวๆ ลิงทั้งหลาย ...

และ เมื่อข้าพเจ้า เริ่มเดินขึ้นเขา ...

ก็พบ ลิงวัยรุ่น ... ประมาณว่า ลิงแว้น-ลิงสะก๊อยส์ ...

กำลังทำกิจกรรม แบบวัยรุ่นๆ กันกลางบันได ...
.... อะจึ๋ยสสสส์ ....

หลังจาก ข้าพเจ้า ชมกิจกรรมนี้ อยู่ 1 เพลิน ....

จับเวลา cycle time ... ได้ประมาณ 8 วินาที

ทุกอย่าง ก็จบสิ้น

สองลิง แยกย้าย ขึ้นต้นไม้ ... ตัวใครตัวมัน

ส่วนข้าพเจ้า ก็มุ่งสู่ทางธรรม .... เดินขึ้นสู่ยอดเขา

บนยอดเขา มีองค์พระเจดีย์ใหญ่ ...

มีพระพุทธรูปงามๆ ให้กราบไหว้ ...
ทั้งอากาศ และ บรรยากาศ ดูสะอาดบริสุทธิ์ ... ยิ่งนัก

และเมื่อ มองย้อนลงไป ...

ภาพที่เห็นสุดสายตา ก็คือ อ่าวหัวหิน อันสงบสุข

แต่สิ่ง ที่ขัดหูขัดตา ข้าพเจ้ามากๆ

ก็ คือ ภาพเหล่าตึกสูงๆ ของโรงแรมและคอนโด ...

ปักเป็นแท่งสูงๆ บนหาดทรายเป็นระยะ ไกลสุดสายตา

หลังจาก สูดอากาศ และ บรรยากาศ จนเต็มหัวใจ ...

ข้าพเจ้า ก็เดินลงเขา ....

ลิงวัยรุ่น คู่เก่า .... รีบกระโจนจากต้นไม้ ....

จับคู่ กันกลางขั้นบันได อีกครั้ง ...

เพื่อประกอบกิจกรรมเข้าจังหวะ กันอีกรอบ

.... นี่มัน เป็นการแสดง เพื่อ เอาใจนักท่องเที่ยว กระมัง?

ข้าพเจ้า ชอบลีลา นังลิงสาว มากที่สุด ....

ทำหน้าแอ๊บๆ แบ๊วๆ ... มีการค่อยๆ เหลียวหลัง

มาสบตาแฟนหนุ่ม อย่าง "คนรู้ใจ"

.... ไม่ใช่ๆ ... อย่าง "ลิงรู้ใจ"

....... ขอเรียกท่าทางนี้ว่า ....

"ลิง-เหลียว-หลัง" ก็แล้วกัน

ด้วยประการทั้งปวง ...

อย่าหาว่า... ข้าพเจ้า ทะลึ่ง ลามก อะไรมากมายเลย ....
ชิวชิว ฮาฮา .... นะ นะ นะ

จากนั้น .... ข้าพเจ้า ก็ออกจากวัด ...

เดินทางลง ใต้ต่อไป ....

จุดมุ่งหมายของวันนี้ ... อยู่แถวๆ อำเภอ ปราณบุรี

อยู่ห่างจากหัวหิน เกือบๆ ชั่วโมง ....

จุดที่ ข้าพเจ้ามุ่งหน้า ... คือ ทิวเขา สามร้อยยอด .....

ถูกต้องแล้ว ....

ข้าพเจ้า กำลัง มุ่งหน้าสู่ ....

จุดชมนกอันกว้างใหญ่ แห่งหนึ่งในประเทศไทย

ณ ริมทะเลสาบ เชิงเขาสามร้อยยอด อันอุดมสมบูรณ์ .....

ทะเลสาบนี้ ... เป็นบึงบัว อันกว้างใหญ่ไพศาล

ณ ที่นี่ ...
เขาสร้างสะพานไม้ ทอดยาวลงไปในทะเลสาบ ....
คนรักนก ชอบดูนก คงจะถูกใจ ยิ่งนัก ...
คนรักการถ่ายรูป .... ก็คงจะสุขใจเช่นกัน .....

สะพานไม้ จะทอดยาว สู่ศาลาหลังน้อยๆ เป็นระยะๆ ...

เราสามารถเดิน ลัดเลาะ จากสะพาน

.... ไปสู่ ศาลาทั้งหลาย ได้เรื่อยๆ

ไปได้ไกล จนสุดลูกหูลูกตา
ลมพัดเย็นสบาย .... อากาศดีเยี่ยม ...

จัดได้ว่า ....

เป็นหนึ่ง ในสถานที่ท่องเที่ยว

ที่ประทับกลางใจข้าพเจ้า .... ยิ่งนัก

แม้ว่า ช่วงนี้ จะมีนกไม่มากนัก

เพราะไม่ใช่ฤดูที่ มีนกอพยพ หนีอากาศหนาว มาเมืองไทย

แต่ หากมองดีๆ ตลอดรายทาง ....

ก็จะเห็นเพื่อนร่วมโลก ตัวน้อยๆ

แอบซุ่ม ทำโน่นทำนี่ มากมาย ...

ข้าพเจ้า ไม่ใช่นักดูนก ...

แม้ไม่รู้จักนก อะไรเลย ...

แต่ก็ยังรู้สึก สุขใจ

เมื่อได้เห็นพวกมัน .... มีความสุขในโลกของมัน ....

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ....

ฟ้าเปลี่ยนสี .... ลมเปลี่ยนทิศทาง

เสียงเหล่านก ร้องระงม ท้องทุ่งอันกว้างใหญ่ ....

ฟ้าเย็นนี้... งามจับใจ

ศาลาหลังน้อย ... ดูไกลลิบลับ สุดสายตา

ท้องน้ำสงบนิ่ง .... ขุนเขาเย็นยะเยือก ...

ข้าพเจ้า สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ....

ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ที่คั่งค้างในหัวใจ ... จนหมดสิ้น

ข้าพเจ้า หมดความสงสัยแล้วว่า ... ความสุข คือ อะไร ...

เพราะ เพียงแค่ .....

เฝ้าทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น ณ เบื้องหน้าข้าพเจ้า ....

ความรู้สึกถึง .... ความสงบ ว่างเปล่า และอิสระ ....

ก็คือ ความสุข แค่เอื้อม ....

ที่ข้าพเจ้าไม่มีวันลืมเลือน แน่นอน ...

..............................................................