ตอนที่ 115 : ยามเมื่อไม้ผลัดใบ ....

ณ วันนี้
ข้าพเจ้า กลับมาจากงาน ปัจฉิมนิเทศ IE ประจำปีนี้ ที่ เขาใหญ่

เป็นที่เรียบร้อยแล้ว .... ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี

แม้ว่ามีเรื่องตื่นเต้นบ้าง ตามธรรมเนียมของงานแบบนี้ ...
ลองนึกภาพก็แล้วกัน ว่า .....

การพาเด็ก IE เกือบ 100 คน เข้าป่า ....

แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น ได้บ้าง ? ......

จันทร์ที่ 21 มกรา .... หมอกลงจัดมาก

ข้าพเจ้ามาถึงที่คณะฯ ตั้งแต่เช้าตรู่ .... เพื่อเตรียมออกเดินทางสู่เขาใหญ่

ดูเป็นภาพที่แปลกตา เมื่อเห็นสายหมอกจางๆ

ลอยเอื่อยๆ ท่ามกลางสายลมหนาว ...

ทำให้ มหาลัยบ้านนอก ... ดูเหมือน มหาลัยเมืองนอก จิงๆ ...

ข้าพเจ้าหวังว่า .....
ศิษย์เก่า IE ทั้งหลาย คงจะไม่ลืมงานปัจฉิม ....
งานนี้จัดมาเกือบทุกรุ่น ... มีเพียง 3 รุ่นที่ไม่ได้จัดให้ ...
คือ Z1 / Z6 / และ Zn 4 ....
ด้วยเหตุผลด้านขอบเขต และข้อจำกัดบางประการ ....
แต่ข้าพเจ้า ก็หวังว่า ท่านทั้งหลายในรุ่นเหล่านี้
คงจะไม่ต้อง น้อยอกน้อยใจอะไรกันนะ ...
ข้าพเจ้า ในฐานะของผู้จัดงานนี้ มาหลายปี
มีวัตถุประสงค์ง่ายๆ ของงานนี้ ว่า .... จัดขึ้น ก็เพราะ อยากจะจัด ....
อยากจะทำอะไรดีๆ บรรยากาศดีๆ ความรู้สึกดีๆ
ให้กับน้องๆ ได้สัมผัสร่วมกัน ก่อนจะจบการศึกษาจาก IE ไป
ก็เท่านั้นเอง .....สาเหตุที่เลือกจัดงาน ที่เขาใหญ่ มาเกือบทุกปี
คงเป็นเพราะไม่ไกลจากกรุงเทพนัก ....
อีกทั้งยังเป็นป่าที่สมบูรณ์ มีธรรมชาติที่งดงามมีป่า

มีน้ำตก มีสัตว์ป่า .....
แม้ว่าช่วงนี้ น้ำจะน้อยลงมาก

แต่ป่ายังสดเขียว และอากาศยังคงหนาวเย็นอยู่

การเดินทางครั้งนี้ ....โชคดีที่ได้รถที่รู้ใจ
คนขับก็ใจดี อารมณ์ดี จึงทำให้ข้าพเจ้า
ผ่อนคลายความเครียดไปได้มากๆ

ตามปกติ เราจะไปพักที่บ้านพักของอุทยาน ....
โดยเลือกบ้านหลังใหญ่ จุห้องละ 36 คน ...
เพียงแค่ 3 ห้อง ก็พอกับจำนวนของพวกเราแล้ว ....


บ้านพักนี้ นอกจากจะสะอาด และกว้างขวางแล้ว
ยังมีระเบียงอันกว้างใหญ่ ไว้ชมวิว และจัดกิจกรรมได้ดี
ไม่ว่าจะเป็นการรวมกลุ่มทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน
เช่น การนั่งล้อมวงคุยกันไป จิบเครื่องดื่มไป
ส่วนห้องนอนนั้น สุดยอด เพราะเป็นเตียง 2 ชั้น
อุปกรณ์การนอนครบถ้วน สามารถนั่งล้อมวง
จัดกิจกรรมดีๆ ทางคณิตศาสตร์
ได้อย่างอบอุ่น และครื้นเครงยิ่งนัก

อีกสิ่งหนึ่ง ที่ถูกใจข้าพเจ้ามากๆ
ก็คือ ทีมงานแม่บ้าน และแม่ครัว ทั้งหลาย ที่เขาใหญ่
เพราะนอกจากจะ ทำอาหารได้อร่อยแล้ว
ยังใจดี และมีน้ำใจมากๆ

ดังนั้น การจัดงานปัจฉิมที่เขาใหญ่ จึงลงตัวที่สุด

เพราะข้าพเจ้ารู้สึกคุ้นเคย ทุกซอกมุม เพราะมาเที่ยวที่นี่บ่อยมาก
และจากบ้านที่พวกเราพัก หากเดินลงไปข้างๆ บ้าน
ก็จะเป็นลำธารและน้ำตกเล็กๆ ไหลผ่านซอกเขา
ร่มรื่น น่านั่งเล่น นั่งคุย นั่งดื่ม ยิ่งนัก ....

ชาว IE ที่ร่วมงานในปีนี้
คือ นักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ทั้งห้อง Z-Zs-Zn
ในภาพนี้ คือ ชาว Zn
ซึ่งก็คือ ชาว Zn6 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้าย ของหลักสูตรต่อเนื่อง ....

ส่วนชาวปีสี่ ก็ประกอบด้วย ชาว Zs ... Z special ...

และนี่ คือรูปหมู่ ... ชาวปีสี่ Z เฉยๆ ....
ซึ่งไม่ว่าจะเป็น Zs หรือ Z ...
ก็นับว่าเป็นชาว Z รุ่นที่ 8 เหมือนกัน .....

อย่างไรก็ตาม หากจะพิจารณา
แยกตามลักษณะนิสัย สันดาน และแนวนโยบาย ....
ชาวห้อง Z อาจจัดเป็นกลุ่มๆ ได้มากมายหลายเผ่าพันธุ์ ...
เช่น ในภาพนี้ คือ ภาพหมู่ของกลุ่ม
ที่สถาปนาตนเองว่า "The เจ๊" ....
อาจเรียกว่า คือ กลุ่มสาวแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุด ในภาคเรา ....
ทุกๆ ข้อมูลทั้งหลายทั้งปวง ในแนว "ก๊อสซิป" ทั้งหลาย ...
ไม่เคยหลุดรอดสายตา The เจ๊ ไปได้เลย ....
กลุ่มนี้ มีกฎระเบียบที่เข้มงวด .... มีการแบ่งชนชั้นที่ชัดเจน ....
เริ่มจากระดับคุณหญิง คุณนาย .....
และไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงระดับไพร่ และทาส ...
ซึ่งหากดูหน้าตา ผิวพรรณ การแต่งกาย
และข้อมูลเก่าๆ ที่ข้าพเจ้าเคยเล่าให้ฟัง
ก็น่าจะจำกันได้ว่า ใคร คือ นาย .... ใคร คือ ไพร่ ...

อีกก๊วนหนึ่ง ที่เชิดหน้าชูตาภาคเรา ...
เราเรียกว่า เป็นดรีมทีมแก๊งค์ "เด็กสโมฯ" ...
ถือว่า เป็นมือกิจกรรมระดับมืออาชีพ ... ทำเรื่องที่มี สาระๆ ได้ดีเยี่ยม
เป็นมือระดับทีมชาติ ในทุกๆ ด้าน ของภาค IE เรา ....

ส่วนทีมนี้ .... มีชื่อเรียกสั้นว่า ... "แก๊งค์ลูกหมี" ...
เพราะหน้าตาท่าทาง เป็นเด็กอนามัย ดูสะอาด ดูสุภาพ
ขาว-อวบ-ตูดโต .... จัดได้ว่า เป็นเด็กดีในระดับแนวหน้า
เพราะมีความประพฤติดีเยี่ยม .... สะอาดสะอ้าน ไม่โส ...
ชอบมาโรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน .....

ส่วนกลุ่มนี้ .... อาจจะเรียกได้ว่า
ลักษณะน่าจะตรงข้ามกับแก๊งค์อื่นๆ ที่ข้าพเจ้าเล่ามาให้ฟังทั้งหมด
กล่าวคือ ..... เป็นกลุ่มคนที่โสๆ และ ไร้สาระมากที่สุด ....
ชอบจับกลุ่ม สิงสถิตย์อยู่ ณ ห้องทำงานของข้าพเจ้า
ไม่ทุกข์ ไม่ร้อน .... แต่มีพรสวรรค์ที่ดีเยี่ยม
เพราะ สามารถหาเรื่อง หาเหตุผล
และหาโอกาส ในการกินเหล้าได้เกือบทุกวัน

สำหรับงานปัจฉิม ในปีนี้ กิจกรรมก็เหมือนๆ เดิม
หากมีโอกาส ข้าพเจ้าจะเล่าให้ละเอียดว่า เราทำอะไรกันบ้าง

แต่กิจกรรมหลักๆ ก็คือ .....

พยายามทำให้ชาว IE ทุกหมู่เหล่า ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน
ได้ทบทวนความทรงจำร่วมกัน

ได้เปิดใจซึ่งกันและกัน

ไม่ว่าจะเป็นห้องไหน แก๊งค์ไหน ...

ตอนนี้ ก็คือ พี่น้อง IE เหมือนกัน .... เป็นครอบครัวเดียวกัน

ด้วยประการทั้งปวง

นี่คือภาพรวมทั้งหมด ของชาว IE รุ่นล่าสุด

ที่พร้อมจะเดินออกไปสู่โลกกว้าง ในไม่อีกกี่วันนี้แล้ว

และ ผลจากการจัดงาน และกิจกรรมเปิดใจ ....

ก็มีเรื่องฮาฮา มากมาย
นีคือ คู่แฝดประจำรุ่น

น้องจิ๋ว Z8 - พี่เอ๊กส์ Zn6

(ไอ่)น้องก้อง Z8 - (ไอ่)พี่บีน Zn6

คุณสมพล Zn6 ... คนหลายใจ

แอบปลื้ม บิว Z8 แต่ก็ตัดใจจาก เนเน่ Z8 ไม่ได้เช่นกัน

และนี่คือ คู่ที่แอบปลื้มมกันนิดๆ (โดยการปลุกปั้น และใส่ร้ายโดยเพื่อนๆ)
พอลล่า Z8 - กิว Zn6 และ

ดาม Zs8 - เบลล์ Zn6 ...

และนี่ ... คือ แฟนคลับของ แพนเค้ก Z8

พี่เอก กับ พี่นุ ชาว Zn6

ส่วน สาวยี้ Z8 ... ก็มีสมาชิกชมรม คนรักยี้ มากมายเช่นกัน

ใครเป็นใคร ดูเอาเองก็แล้วกัน ...

ดูลีลาน้องยี้ แล้ว หนาวววววว์ อ่ะ

สายมากแล้ว ... หลังจากถ่ายรูปหมู่กันเสร็จ ...

ข้าพเจ้าเดินลัดเลาะ ริมลำธาร ....

ตามตรวจสอบ กวาดต้อนเด็กๆ กลับขึ้นรถ

เตรียมกลับบ้าน ...

ป่ากำลังสวย เพราะเหล่าใบไม้กำลังเริ่มเปลี่ยนสี ....

อากาศหนาวจับใจ .... น้ำในลำธารสงบนิ่ง

ป่าทั้งป่า เซ็งแซ่ด้วยเสียงนกนานาชนิด ร้องขับขาน ...

คละเคล้ากับเสียงหัวเราะของชาว IE

เสียงพูด เสียงคุย เสียงอำ
ดังแว่วมาแต่ไกล ...

ขณะที่ ข้าพเจ้านั่งพักเหนื่อยคนเดียว ...

ชื่มชมความอลังการของป่าเขาใหญ่คนเดียวเงียบๆ
มีก็สุขใจ อย่างบอกไม่ถูก ....

เมื่อได้เห็นภาพ เหล่าเด็กๆ กำลังเดินขึ้นรถ ....

กลับบ้าน ... กลับสู่โลกกว้าง

กลับสู่โลกแห่งความจริงของชีวิต

และจะเข้าสู่ ระบบของโลกที่แท้จริง .... ในไม่ช้า

ถนนสายชีวิต ของพวกเขา ของพวกเราทุกคน รวมทั้งข้าพเจ้า

คงจะอีกยาวไกล ... และมิอาจหยั่งรู้ได้ว่า จะเป็นเช่นไร

แต่คงจะไม่น่ากลัว และโดดเดี่ยว จนเกินไปนัก...

หากรู้ว่า เรายังมีเพื่อนร่วมทาง .....

เพื่อนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราตลอดไป ...

ทุกครั้ง ที่ปิดงานปัจฉิมนิเทศ ...

มันก็น่า ใจหายทุกครั้ง.....

เพราะรู้ว่า ถึงเวลาที่เราจะต้องจากกันอีกแล้ว ....

ในงานปีนี้ ....

อาจารย์ท่านหนึ่ง กล่าวในค่ำคืนของงานปัจฉิมว่า ....

การนั่งมอง ช่วงเวลาที่เหล่าศิษย์เรียนจบ และจากไป

ก็เหมือน การนั่งมองใบไม้ที่กำลังหลุดร่วง ล่องลอยจากไป

ทั้งสวยงาม ทั้งน่าดีใจ อีกทั้ง มันก็ทรมานใจยิ่งนัก ....

แต่มันก็เป็นธรรมชาติ ของทุกสิ่งทุกอย่าง

ที่ต้องดำเนินไป

เมื่อถึงเวลาที่ถูกที่ควร เหล่าใบไม้ในป่าใหญ่

อันหลากหลายเผ่าพันธุ์ ก็จะผลัดใบ ...

จากกันไป .... สู่โลกกว้าง

ข้าพเดินกลับขึ้นรถอย่างช้าๆ .... เหลือบมองต้นไม้ต้นสุดท้าย ...

แม้ว่า ใบจะร่วงไปหมด ....

แต่ก็มีใบไม้น้อยๆ สีแดงสด เริ่มผลิออกมาใหม่ ...

ข้าพเจ้า ยิ้มเล็กๆ กับตัวเอง ... และสัญญากับตัวเองว่า

จะกลับไปดูแล และ ทนุถนอม ใบอ่อนๆ เหล่านี้ต่อไป ....

และรอเวลาว่า สักวัน เมื่อถึงวันนั้นอีกครั้ง ...

ก็คงต้อง จากกันไปอีก ....

คงจะเป็น เช่นนี้ตลอดไป ....

และ ตลอดไป

....................................................................