ตอนที่ 98 : วัน 10 ปี IE .... ค่ำคืน อันยิ่งใหญ่

ในที่สุด .... ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว สำหรับงานคืนนี้ ....

1 ธันวาคม 2550 .... 10 ปี IE

สถานที่ ..... พร้อม

อาหาร .... พร้อม ....

ทุกอย่าง .... พร้อม ....

บรรยากาศ ณ ลานหน้าตึก IE ... ดูคึกคัก ร่าเริง สดใส ยิ่งนัก ....

พี่ๆ ปีแก่ ทั้งหลาย เริ่มทยอยมาถึง ...

ภาพบน เหล่าพี่ๆ Z2-Z3-Z4
ภาพล่าง คือ ชาว Z7

เหล่าทีมงาน ตั้งโต๊ะ ...
จากตอนเช้า เป็นแม่ค้าผลไม้ .... บ่ายๆ เป็นคนสวน ...

เย็นๆ กลายเป็น รีเซ็ปชั่น .... และ พริตตี้ ประจำงาน 10 ปี IE ...

ทำงานคุ้มจริงๆ อ่ะ ....

พี่ๆ เริ่มลงทะเบียนเข้างาน ....

ทีม มาร์เก็ตติ้ง .... เริ่มลุย แบบไม่ยั้งมือ ...

ต้องขอขอบพระคุณ พี่ๆ ทุกๆ ท่าน ที่ช่วยอุดหนุน .....

จากนั้น .... ก็เป็นการลงทะเบียน ของศิษย์ปัจจุบันทั้งหลาย

ทุกคนที่เข้างาน จะมีป้ายชื่อแปะอกไว้ ...

รู้ไหมว่า ? ..... เหตุใดข้าพเจ้า จึงต้องแปะไว้ 2 ชื่อ ....

ทำไม ... ทำไม ... ทำไม ???

ในที่สุด .... ก็ถึงเวลานั้น ... ที่รอคอยกันมานาน ....

..... งาน - เริ่ม - แล้ว ....

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ..... มันคือ ภาพที่ยิ่งใหญ่ ...

เพราะกว่า จะทำให้เกิดภาพนี้ได้ .... มันเหนื่อยยิ่งนัก ....

.... และ มันไม่ใช่ความฝัน อีกต่อไปแล้ว ....

มันคือ ... ความจริง ที่เป็นความทรงจำอันยิ่งใหญ่จริงๆ ..

งานเริ่มต้น ด้วยการกล่าวเปิด โดยท่านอาจารย์พรศักดิ์ ... ของพวกเราทุกคน ...

งานคืนนี้ มีศิษย์เก่ามาประมาณ 17 โต๊ะ .... 170 คน.... ครบทุกรุ่น

ทั้ง Z1-Z2-Z3-Z4-Z5-Z6-Z7

และ Zn1-Zn2-Zn3-Zn4-Zn5

หากดูรูปแบบนี้ คงจะงงๆ ว่า ใครเป็นใคร ....

ลองดูแบบนี้ดีกว่า ... ดูทีละรุ่น ...

มีรูปเก่า ไว้ดูเทียบหน้าตาด้วย ....
.... ลองหาดูว่า .... แต่ละคน เปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ดูแล้ว ฮาฮา ดี ...

นี่คือ ....

ชาว Z1 .... ต้นตำนาน IE

โด่งดัง ในช่วง 2540-2543

และ นี่คือ ....
ชาว Z2 .... โด่งดัง ในช่วง 2541-2544

จากนั้น นี่คือ .... ชาว Z3 .... โด่งดัง ในช่วง 2542-2545

และนี่คือ ....

ชาว Zn1 .... ต้นตำนาน IE ต่อเนื่องรุ่นแรก ... โด่งดัง ในช่วง 2543-2545

ชาว Z4 ... 2543-2546

ชาว Zn2 ... โด่งดัง ในช่วง 2544-2546

ชาว Z5 ... 2544-2547

ชาว Zn3 ... 2545-2547

ชาว Z6 ... 2545-2548

ชาว Zn4 ... 2546-2548

ชาว Z7 ... 2546-2549

ชาว Zn5 ... 2547-2549

และนี่ .... คือเหล่าศิษย์ปัจจุบัน

จากภาพ คือ ชาว 3Zn .... ซึ่งก็คือ ...

.... ชาว Zn6 .... IE ต่อเนื่องรุ่นสุดท้าย ... 2548-2550

ชาวปีสี่ ... Z8 ... 2547-2550

ชาวปีสี่ - Z8

ชาวปีสี่ - Z8

ชาวปีสี่ - Z8

ชาวปีสี่ - Z8

และนี่ .... คือชาวปีสาม - Z9 .... 2548-2551

ชาวปีสาม - Z9

ชาวปีสาม - Z9

ชาวปีสาม - Z9

ชาวปีสาม - Z9

.... น้องๆ ปีสอง -Z10 ... 2549-2552

ชาวปีสอง -Z10

ชาวปีสอง -Z10

ชาวปีสอง -Z10

รักแอน ???? ...

และท้ายสุด .... น้องคนล่าสุดของพวกเรา ...

ชาวปีหนึ่ง-Z11 .... 2550-2553

ชาวปีหนึ่ง-Z11

ชาวปีหนึ่ง-Z11

ชาวปีหนึ่ง-Z11 ....

ส่วนภาพหญิงผิวคล้ำ สูงวัย มุมซ้ายล่าง ...

เป็นสาวปีแก่ Z8 .... มั่วนิ่ม มาปลอมปนเป็นเด็ก ....

หากยังไม่ลืม .... she คือ สาวอ้อม ... อดีตไพร่ IE ...

ปัจจุบัน ... จัดเป็นสาวระดับไฮโซสุดๆ.. ในย่านหัวตะเข้ ....

..... ต่อจากนี้ .... คือ การถ่ายภาพหมู่รวมญาติ ... ตามลำดับสาย ....

ใครเป็นใคร .... ดูกันนะ ...

บรรยากาศดีมาก ... เหมือนได้เจอญาติเก่าๆ แก่ๆ ...

คงจะเป็น ความทรงจำ ... ที่ลืมไม่ลงกันจริงๆ ... สายนี้ ... ท่าทางจะแรงอ่ะ ...

สายนี้ .... นัดรวมพลถ่ายรูปในสวน IE .... ทันสมัยสุดๆ ...

ใครเป็นญาติใคร ... จำไว้ให้ดีเน้อ ..

อีกกี่ปี ... กว่าจะได้เจอกันแบบนี้อีกหนอ ? ...

และท้ายสุด ....ก็ถึงเวลา ปิดงาน

ด้วยสไลด์โชว์ .... โดยข้าพเจ้า ....

งานนี้ ... เป็นงานที่ยากที่สุด ในชีวิต .....

เพราะโจทย์คือ ....

มีเวลา ประมาณ 6 นาที สำหรับหนึ่งสไลด์โชว์ ....

ที่ต้องสื่อสารให้ชาว IE ทั้ง 17 รุ่น - ช่วงเวลา 10 ปี ....

ได้สัมผัสในเรื่องราวเดียวกัน ..... สัมผัสอย่างลึกสุดหัวใจ .....

ยากมาก ... ยากที่สุด .... ยากจริงๆ ...

แต่ไม่ยากเกินไป .... หากตั้งใจทำด้วยใจ ....

.... หวังว่าทุกคน คงจะชอบ สไลด์ชุดนี้ .... ทั้ง 3 ตอน ...

....... พอจบสไลด์ .... ก็จบงาน ....

จบ ในวาระ ที่สมควรจะจบ .....

........

....

..

.

เพียงพริบตา ที่งานเลิก .... ข้าพเจ้าเดินหลบเข้าไปพักในห้อง ...

พอเดินออกมา ... ข้าพเจ้า ก็พบภาพนี้ ....

มันทั้งวังเวง .... มันทั้งเงียบสงบ ...

.... เพิ่งจะเข้าใจคำว่า "งานเลี้ยง.. ย่อมมีวันเลิกรา .... "

เพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกนี้จริงๆ ....

ทั้งวังเวง ... ทั้งเงียบ ...
ทั้งน่าใจหาย ...

นาฬิกาเก่าแก่ ....

ของขวัญจากชาว Z1 ที่ร่วมกันมอบให้ภาค ในปี 2544

ยังเดินอย่างซื่อสัตย์ .... ชี้บอกเวลา 22.09 น. ...

น่าบังเอิญ ที่เป็นเวลาที่ใกล้กับตอนที่พระ มาเช้านี้ ....

.... ถือว่า เป็น 12 ชั่วโมงที่รวดเร็ว อย่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก .....

เสียงโว้กเว้ก ... ของทีมงานเก็บกวาด เคลียร์พื้นที่ ....

ปลุกให้ข้าพเจ้าตื่นจากภวังค์ ...

ทีมงานนี้ ... เป็น "ดรีมทีม" ... ในดวงใจของข้าพเจ้า ....
.... ทำงานเคียงข้างกัน .... ตราบจนนาทีสุดท้าย ...

ถือเป็นเกียรติ และ โชคดี สำหรับข้าพเจ้ายิ่งนัก ...

ที่มี "เพื่อนร่วมงาน" .... ที่ยิ่งใหญ่เยี่ยงนี้ ...

รวมทั้ง ...

"ดรีมทีม" ... ชุดอื่นๆ ....

คนสวน-คนครัว-คนกวาด-คนถู

คนขายของ-คนซื้อของ-คนเวที

คนแสง-สี-เสียง

คนให้กำลังใจ

คน IE ... ทุกๆ คน
ที่ทำได้ทุกอย่าง ...

ที่ทำงานด้วยใจ

ขอบใจ จริงๆ .. จากใจ

.... พอเหนื่อยกันได้ อีกเพียงพริบตา .... ทุกอย่างก็เรียบร้อย ....

เงียบ ... สะอาด ... สงบ ....

เหลือเพียง ตำนานดีๆ .... ให้จดจำกันไป ...

22.32 น. .... ข้าพเจ้าขับรถกลับบ้าน ....

ออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่เงียบเหงา ....

workshop ภาคเครื่องกล ดูสงบเงียบ ....

พื้นน้ำ ข้างประตูใหญ่ .... ดูสงบนิ่ง ....

และเศร้าสร้อย ...

ยิ่งนัก

ณ ท่ามกลางความมืด ... อันยาวนาน

ถนนทั้งสาย ดูมืดมิด ... และ เปล่าเปลี่ยว

..... ทั้งง่วง .... ทั้งเหนื่อย ... ทั้งเพลีย ....

แต่ข้าพเจ้า ก็คงยังต้องทนขับรถต่อไป ....

ขับไปอีกไกลแสนไกล ....

"... จะต้องขับไปไกลแค่ไหนหนอ ?

จึงจะถึง จุดหมาย... ที่ตั้งใจไว้... "

...................................

ขอจบเรื่องราว ... ตำนาน

" วัน 10 ปี IE "

แต่เพียงแค่นี้