ตอนที่ 70 : ความในใจและความเป็นไป ... ของงาน "10 ปี IE"

จากเรื่องที่คั่งค้าง และอยากรู้กันมานาน .... เรื่องงาน 10 ปี IE ....
ขอเขียน เป็นประเด็นๆ ดังนี้ .....

ประเด็นที่ 1 : เริ่มเรื่อง ...
เมื่อหนึ่งปีกว่าๆ .... คือ วันที่ 31 สิงหาคม 2549
ข้าพเจ้าหมดวาระการเป็นรองคณบดีฝ่ายวิชาการและวิจัย
ซึ่งเป็นภาระหน้าที่เพิ่มเติม... ที่ต้องไปทำงานให้คณะฯ ของเรา
เป็นเวลานาน 2 วาระเต็มๆ คือ เกือบๆ 8 ปี ....
อาจเรียกได้ว่า เป็น8 ปีที่ต้องแบ่งร่างกายและจิตใจ เป็น 2 ส่วน
ส่วนหนึ่งทำงานให้คณะฯ นั่งดูแลงานที่ทะเบียน ....
งานวิชาการ งานหลักสูตร รวมทั้งงานวิจัยของคณะฯ
ชีวิตเริ่มตั้งแต่ 8.30 น. ประชุมๆๆๆๆ รับแขกๆๆๆๆ
แก้ปัญหาๆๆๆๆๆ กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็เย็นๆ ค่ำๆ แล้ว
ทุกครั้งที่มีโอกาส .....
ข้าพเจ้าก็จะต้องวิ่งปุเลงๆ แอบแว่ป กลับมาที่ภาค
พยายามกินข้าวเที่ยง กับทีมงานเหล่าอาจารย์ IE
ทุกเย็น พยายามกลับมานั่งคุย นั่งเล่นกับเด็กๆ บ้าง ซึ่งก็ทำได้ในระดับหนึ่ง

ความรู้สึกแรก ....

ที่ข้าพเจ้าหมดดวาระ ... หมดตำแหน่ง .... หมดความรับผิดชอบในฐานะ รองคณบดี
คือ ดีใจและโล่งใจ..... ที่เราผ่านเวลาช่วงนั้นมาได้
และดีใจที่ได้กลับมาทำงานให้ภาคอย่างเต็มตัว
ได้หมกมุ่น ได้นัวเนียกับเด็กๆ เฉกเช่นเมื่อช่วงต้นๆ ของการเปิดภาควิชา
สิ่งแรกที่อยากทำมากๆ ณ ตอนช่วงปีที่แล้ว ...
ก็คือ .... การจัดงาน 10 ปี ภาควิชา เพราะหากนับจริงๆ แล้ว ....
ความจริงตอนนี้ ณ ปี 2550 ... มันคือ ปีที่ 11 แล้ว
แต่ ณ ช่วงเวลานั้น .... ยังไม่ได้จัด ด้วยเหตุผลเกี่ยวกับสถานที่ ...
กล่าวคือ ที่ภาคมีงานซ่อมแซมต่อเติมครั้งใหญ่
ทั้งทาสี ทั้งสร้างชั้นลอย ทั้งขยาย workshop
ดังนั้น ......

จึงเกิดความคิดว่า หากทุกอย่างที่ตึก เสร็จเรียบร้อย....
ในปีนี้ ... 2550 ก็น่าจะได้จัดงานฉลองสักครั้ง ที่นี่ ... ที่บ้านพวกเรา
คิดว่า .... เหล่าศิษย์เก่า ที่มาร่วมงาน ก็น่าจะรู้สึกดีๆ รู้สึกตื้นตันใจ
ที่ได้เห็นว่า บ้านเก่า ที่พวกเขา ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ในสมัยโน้น ....
อาจจะเรียกได้ว่า ....

อยู่กัน อย่างเบียดเสียด อัตคัด กันดาร
สกปรก แคบ โสโส ทรุดโทรม
น่าสังเวช อับชื้น ฝนรั่ว ส้วมเน่า ......

มันเปลี่ยนไปมากน้อยเพียงใด

.... คำว่า เล้าเป็ด ... มันหมายถึง เล้าเป็ดจริงๆ .....
ข้าพเจ้า ยังจำคำปลอบใจเฉิ่มๆ
ที่กล่าวปลอบใจกับเหล่าศิษย์เก่าๆ สมัยนั้น ....

ที่ต้องอดทน อยู่กันอย่างลำบากยากแค้นว่า
".... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าพเจ้าก็ขอสัญญาว่า
พวกเรา IE ในรุ่นถัดไปๆ .... จะได้สิ่งที่ดีขึ้นๆ แน่นอน
.... วันนี้มัน อาจแย่ แต่พรุ่งนี้ มันต้องดีขึ้นแน่นอน ..."
ซึ่ง ณ ปัจจุบันนี้ ...

ข้าพเจ้าก็รู้สึกดีใจมากๆ ...
ที่ทุกอย่างด้านกายภาพ ของตึกภาคเรา ..... กำลังดำเนินได้ด้วยดี ....
อาจจะไม่ดีที่สุด .... แต่ก็ดีกว่าวันวาน ที่ผ่านมา มากๆๆๆ

ประเด็นที่ 2 : แนวคิดของงาน 10 ปี IE แบบดั้งเดิม / ที่มาของ IE Story Blog ….
เดิมที .... แนวคิดเดิมๆ .....
เรื่อง 10 ปี ภาค IE …ข้าพจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
ข้าพเจ้าคิดว่า.... ถ้าซ่อมตึก IE เสร็จ ....
พอเปิดเทอมใหม่ หลังจากเดือนมิถุนายน 2550
ก็จะหาช่วงเวลาดีๆ .... เช่น วันเกิดคณะฯ ในเดือนสิงหาคม ....
ทำบุญเลี้ยงพระ เลี้ยงคน แบบบ้านๆ
แบบว่า ให้เด็กๆ จัดตึก ล้างตึก ปลูกดอกไม้ ....
ศิษย์เก่า ... ใครใคร่มา ก็แวะมา ..... คุยๆ ฮาฮา
ตั้งหม้อข้าว หม้อแกง เรียงเอาไว้เป็นแถวๆ .....

นี่คือ ... ที่มา ของการเริ่มเปิด blog IE Story ....
ที่สร้างขึ้นเพื่อ .... เติมเต็มความทรงจำเก่าๆ .... ของชาว IE ทุกคน
แบบว่า หากว่า อยู่ดีๆ วันหนึ่ง ....

หากข้าพเจ้า... โทรไปชวน พวกเรา เหล่าศิษย์เก่าว่า .....
... “เฮ้ย .... มากินข้าวกันหน่อยที่ภาค ครบรอบ 10 ปีแล้ว .... คิดถึง ... ไม่เจอกันนานแล้ว ....”
คำพูดนี้ อาจจะไม่เร้าใจเท่าที่ควร ....
ข้าพเจ้าก็เลย ลองปลุกกระแส ด้วยการสร้าง blog นี้ขึ้นมา ...
อีกทั้ง ข้าพเจ้ามีเวลาว่างมากขึ้น .....
จึงสามารถกระทำ ในสิ่งที่ข้าพเจ้า โหยหามาหลายปี ...
ข้าพเจ้าโหยหา การทำงานที่เดียว/มีหน้าที่เดียว...

คือ เป็น “ครูสอนหนังสือ ที่ภาค IE”
ดังนั้น ในปัจจุบัน ข้าพเจ้าจึงทำงานเป็นครู ในอุดมคติมากๆ ... กล่าวคือ
สอนๆ อู้ๆ ป่วยๆ .... วิ่งๆ เล่นๆ อารมณ์ดีๆ ก็ซื้อขนมแจกเด็ก ....
ว่างๆ แอบออกไปถ่ายรูป .... ถ่ายหมา คน ขยะ เด็ก ... ตามเรื่องตามราว ...
และที่สำคัญที่สุด คือ ได้มีเวลา....

... มีเวลา นั่งทบทวนและสังเคราะห์ความคิด ถ่ายทอดออกมาโดยการเขียนหนังสือ ....
... อีกทั้ง ผสมกับอารมณ์แบบ เหงาๆ ซึ้งๆ ตามประสาชายสูงวัย ....
ก็เลยเปิด blog ขึ้น … ในเดือนพฤษภาคม 2550

เพราะคิดว่า .....

นอกจาก จะช่วยให้เหล่าพี่ๆ ศิษย์เก่า ได้หลีกเร้นชีวิตเดิมๆ จากงานประจำวัน ....
ได้มาย้อนอดีต ... ทบทวน ความหลังใน IE แล้ว
พวกแก่ๆ เหล่านี้ ... ก็ยังมีส่วนร่วม..... กับ วิถีชีวิตชาว IE ณ ช่วงเวลาปัจจุบันด้วย ....
เช่น ได้รู้ว่า ....

- ตอนนี้ รับน้องแล้วนะ .... เมากันปลิ้นเลย ...

- วันนี้ มี meeting นะ … / วันนี้ พี่ต้อม กลับมาเยี่ยมบ้าน .... นะ

- หรือ .... ตอนนี้ พี่เต่า กำลังหนีงานไปเที่ยวพม่า .... แล้ว ป่วยหนัก เพราะเที่ยวหนัก ....
และที่สำคัญ .....
เด็ก IE ในปัจจุบัน ก็ได้รู้เรื่องราวเก่าๆ ที่ผ่านมา .....
ได้รับรู้ว่า เรื่องราวที่แท้จริง .....
ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา .....
เชื่อไหม ... มีตำนานที่เด็กรุ่นใหม่ เล่าสู่กันฟังว่า ......
“ภาค IE นี้ .... สนิทกันดีมาก อาจารย์ทุกคน เรียกตัวเองว่า “พี่” ....
เพราะอาจารย์ทุกคน เป็นศิษย์เก่า IE ทุกคน
เช่น พี่เต่า ... ต้นตำนาน IE … เขาเป็นพี่ IE รุ่นแรก ....
พอจบรุ่นแรก ก็มาเป็นอาจารย์ เขาเลยเรียกทุกคนว่า น้อง .... อบอุ่นจิงๆ ฯลฯ”
.... โอว์ .. มาย ... ก๊อดส์ ……

ข้าพเจ้าชอบ ตำนานแบบนี้ จริงๆ ...
ดังนั้น

ดังที่เคยเขียนเล่าแล้ว .... ว่า
เดิมที .... ตั้งใจจะเขียน blog เล่นๆ ...
เพราะไม่รู้จะมีใครมาอ่านบ้าง ....
วางแผนว่า .....

พอใกล้ๆ วันสถาปนาคณะ .... ประมาณ 24 สิงหาคม ....
ก็จะแจ้งว่า ... เราจะทำบุญเลี้ยงพระ .... ฉลอง 10 ปี
เชิญศิษย์เก่ามาร่วมด้วย ... หากว่าง และอยากมาเที่ยวที่ภาค ก็มากันหน่อย ...
..... ส่วน blog ก็อาจจะปิดไป ....

แต่ทว่า ..... มันไม่เป็นตามแผน ...

ประเด็นที่ 3 : กระแสแห่ง IE Story Blog
สิ่งที่เกินคาด คือ กระแสแห่ง blog เล็กๆ นี้ .....
ในช่วงแรกๆ ยังมีคนเข้าไม่มาก .... แต่ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต.. ของพวกเราทุกคน รวมทั้ง ของข้าพเจ้าด้วย....
ในเดือนแรกๆ มีแต่ศิษย์เก่าที่จบแล้ว เข้ามาอ่านบ้าง ....

แต่ไม่มีศิษย์รุ่นปัจจุบันอ่านเลย... ทั้งๆ ที่เปิด net เล่นทุกวัน ...

เด็กๆ บอกว่า.... ขี้เกียจอ่าน ... รูปน้อย ไม่โป๊ ...มีแต่เรื่องคนแก่ ... อะไรก็ไม่รู้ ...
ต่อมา ๆๆๆๆ ...

.... มาวันหนึ่ง .... ข้าพเจ้าก็เพิ่งพบว่า .....
มีเด็กๆ รุ่นปัจจุบัน เข้ามาอ่านกันเยอะมากขึ้นๆ ...

เด็กๆ บอกว่า ..... ตลกดี ... อึ้ง ... ทึ่ง ... กับเรื่องราวสมัยก่อน ....

มันเหมือน ตำนาน .... แต่มันเป็นเรื่องจริง ......
และท้ายที่สุด ....

ไปๆ มาๆ เด็กๆ กลับชอบดูรูปคนแก่ ... ส่วนพวกคนแก่ๆ ชอบดูรูปเด็กๆ

ครอบครัว IE ของพวกเรา กำลังเริ่ม รวมตัวกันในอีกระดับแล้ว .....
เนื้อหาสาระ ใน blog ก็เริ่ม หลากหลาย ...
บางวัน ก็บ้าๆ ไร้สาระสุดขีด ...... บางวัน อ่านแล้ว น้ำตาแตก .....

จากนั้น .....
..... โจทย์เรื่อง “งาน 10 ปี IE” จึงถูกตั้งขึ้นใหม่ ......
ตามประเด็น ... ที่หยิบยกมาคุยกันมากมาย

ทั้งใน blog /นอก blog / ทาง email / ทางโทรศัพท์ / รวมทั้ง การสื่อสารจากแดนไกล ...
..... ณ ตอนนั้น

ทุกคนที่ ได้ติดต่อพูดคุยกับข้าพเจ้า .... จะได้คำตอบเดียว จากข้าพเจ้าว่า .....
“ก็อยากจัด .... แต่ ...?"

แต่มี 2 คำถาม ที่ข้าพเจ้าอยากจะรู้ ก็คือ ...
-หนึ่ง : ทำอย่างไร ?.....

จึงจะดึงเพื่อนๆ ในรุ่น ให้มากันเยอะๆ

โดยเฉพาะเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน .....

เพราะหากจัดแล้ว มีแต่เพื่อนในกลุ่มที่ยังติดต่อกันอยู่ มาร่วมงาน ....

มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ...

ไปนัดตามร้านเหล้าก็ได้อ่ะ ...

และ
-สอง : ทำอย่างไร ?....

จึงจะทำให้น้องๆ ปัจจุบัน สามารถมาร่วมงานได้

เพราะหากจัดดีๆ หรูๆ แพงๆ เด็กๆ คงไม่สามารถไป

และหากไป ก็คงไม่สนุก ....
แต่หากเด็ก รุ่นปัจจุบันไม่มา ....

ทุกอย่างก็จบ … และ หายนะทันที

เพราะ link IE ที่พวกเราสะสมมา 10 ปี ...จะขาดสนิท ....
เพราะตลอด10 ปีที่ผ่านมา ......

บัดนี้... ได้เกิดสมาชิก IE 2 กลุ่มใหญ่ๆ ... ที่ไม่รู้จักกันเลย ขึ้นมาแล้ว .....

Z1-Z2-Z3 แทบจะไม่รู้จัก Z9-Z10-Z11 ....

หรือ Zn1-Zn2 แทบจะไม่รู้จัก Zn6 เลย

มีเพียงสายแข็งๆ "สายเดียว" เท่านั้น ที่ยืนยงคงกระพัน ....

คือ สายรหัสท่าน "วุฒิ" แห่ง Z1

(ซึ่งวันนี้ จัดรายการ พาน้องๆ ไปล่องแก่ง ..... เยี่ยมจริงๆ ....)

ดังนั้น เด็กปัจจุบันทุกคน ทุกรุ่น .... คือ link ที่สำคัญที่สุดในอนาคต .....
อนาคต อันยาวไกล ..... ของภาคเรา ....

เพราะ แม้แต่ตัวข้าพเจ้าเอง ..... ก็คงไม่ได้อยู่ค้ำฟ้า ....

ไม่สามารถ .... นั่งเขียน blog ร่วมเฉลิมฉลอง IE ...

ปีที่ 10-15-20-25-30-...100 ปี IE อันยิ่งใหญ่ได้หรอก .....

ดังนั้น .....

ประเด็นที่ 4 : คำตอบของโจทย์ งาน “10 ปี IE” ในเบื้องต้น
ข้อสรุปแรก ที่เป็นไปได้ .... และน่าจะดี คือ
น่าจะจัดงานนี้ แบบเป็นเรื่องเป็นราว .... สักครั้ง ...

เพราะ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ... บรรยากาศสุดท้าย ที่จะทำแบบนี้ได้ ....

เพราะในปัจจุบัน ... ศิษย์รุ่นที่แก่ที่สุด ....

ส่วนใหญ่ ยังโสด ยังไม่มีภาระ ... ยังนึกสนุก กับวานในอดีตได้ ...

แต่อนาคต ..... .

งานในอีก .... 5 ปี 10 ปี 20 ปี ข้างหน้า ....

มันคงไม่มีบรรยากาศแบบนี้แล้ว .... งานชุมนุมคนโสด ... วัยรุ่น ....

พอถึงวันนั้น ..... ทุกๆ คน ก็ยิ่งแก่ขึ้นๆ ....

คงจะมีคนแก่กลุ่มหนึ่ง ที่ใจรักภาค ... มาร่วมงาน ....

นั่งจ๋องๆ ฟังเมียตวาด .... มีลูกเต้า ร้องไห้งอแง กลางงาน .....

ส่วนข้าพเจ้า .... คงร่วงโรย ....

กินได้แต่ ข้าวต้ม / น้ำข้าว ...

..... นุ่งผ้าอ้อมผู้ใหญ่ นั่งรถเข็น ความจำเลอะเลือน ...

หมดพลัง .... หมดไฟ .... เป็นก้อนเนื้อเผละๆ มาร่วมงาน .... แบบใจรัก

ดังนั้น จึงคิดว่า ....

น่าจะรักษา ตามความตั้งใจเดิม คือ จัดงานหน้าภาคเรา .....

ด้วยเหตุผลดีๆ .... ดังนี้
หนึ่ง – ได้ระลึกบรรยากาศเก่าๆ

ศิษย์เก่า จะได้เข้ามาดูด้วยตาว่า บ้านเราเป็นยังไงแล้ว ...
สอง- ไม่มีค่าใช้จ่ายเรื่องสถานที่ ... ไม่ต้องจอง ... ไม่ต้องมัดจำ ....
สาม- เด็กๆ รุ่นปัจจุบัน สามารถมาร่วมงานได้ง่ายขึ้น ....
มีปัญหาเล็กๆ ที่ไม่น่าจะใหญ่มาก ของการจัดหน้าภาค คือ
หนึ่ง- การจัดหน้าภาค มีข้อจำกัดเรื่องการห้ามเครื่องดื่ม “แอลกอออล์” ทุกชนิด ....

นี่คือ ข้อตกลงที่ชัดเจน ตามระเบียบสถาบัน

งานนี้ ถ้ามีกินเหล้า ..... ผลที่เกิดขึ้นร้ายแรงยิ่ง ได้แก่ ...

ข้าพเจ้า รวมทั้งอาจารย์ที่ร่วมงานทุกคน ถูกพักราชการ

โดนตั้งกรรมการสอบสวน ผิดวินัยร้ายแรง ในฐานที่ปล่อยให้มีการดื่มสุราในสถานที่ราชการ ....

รวมทั้งน้องนักศึกษาที่เกี่ยวข้อง จะถูกพักการเรียนหมด ....

นี่คือ เรื่องจริง... ที่ค่อนข้าง ซีเรียส .....
สอง- ยุงเยอะ ... แต่หากมากันเยอะๆ ... ก็ต้องช่วยกันแบ่งปันยุงก็แล้วกัน ....
สาม- ฝน ฝน ฝน ฝน ........ ปีนี้ตกทุกเย็นมาหลายเดือนแล้ว .....

ประเด็นที่ 5 : ปัญหา ของงานนี้ ....
ปัญหาที่ชัดเจน ของงานนี้ คือ

.......
ปัญหาหนึ่ง : ใครเป็นเจ้าภาพ หรือ ผู้รับผิดชอบงานนี้ ?
ใครดีล่ะ ... ศิษย์เก่า / ศิษย์ปัจจุบัน / ภาควิชา ..... ?
คำตอบ คือ ....

ทั้งสามกลุ่มนี้ ลำบากหมด เพราะ ....

-ศิษย์เก่า กระจายหลายรุ่น วันนึงๆ ก็ยุ่งแต่เรื่องงาน ....

-ศิษย์ปัจจุบันต้องเรียน... ต้องเที่ยว และ ไม่มีทุน

-ภาควิชา ก็คือ ภาควิชา .... ไม่มีตัวตน ไม่รู้สึกรู้สาอะไร .....
หากจะตั้งกรรมการ / ตั้งตัวแทน นัดประชุม ฯลฯ คงได้จัดฉลอง 20 ปีภาค แน่ๆ
ดังนั้น .... เพื่อให้ทุกอย่างง่าย ..... จึงขอสรุปว่า ....

เจ้าภาพ ผู้รับผิดชอบ คือ “ข้าพเจ้า” ....
ดังนั้น งานนี้ หากเจ๊ง / ขาดทุน / หรือมีปัญหาใดๆ ....

ข้าพเจ้าก็ขอรับผิดชอบ แต่เพียงผู้เดียว .....
ซึ่งก็ไม่เป็นปัญหาอะไร.....

แต่หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นจริงๆ ..... ก็ช่างมัน

เพราะชีวิตของข้าพเจ้า .... คุ้นเคยกับ สถานการณ์เยี่ยงนี้ดี ...

......
ปัญหาสอง : ค่าใช้จ่าย .... เรื่องบาดใจ
ศิษย์เก่า IE มี 12 รุ่น (Z มี 7 รุ่น และ Zn มี 5 รุ่น) จำนวนประมาณ 400 คน
ศิษย์ปัจจุบัน มี 5 ชั้นปี …. 1Z/2Z/3Z/4Z และ 3Zn จำนวนประมาณ 340 คน
หากตั้งโจทย์ว่า อยากให้ทั้งพี่และน้อง มาร่วมงานมากที่สุด ....
ค่าใช้จ่ายของรุ่นพี่ศิษย์เก่า.... ควรจะสูงที่สุด เท่าที่จะยอมจ่ายได้ .....
ส่วนค่าใช้จ่ายของเด็กๆ .... ควรจะต่ำสุด เท่าที่จะสามารถยอมรับได้ ...
เด็กจ่ายน้อย แต่ต้องแลกกับหน้าที่ / แรงงาน / ฯลฯ ในงานนี้ .....
ดังนั้น .....

โจทย์ที่ท้าทายแนวคิด IE …คือ

How much ? … ที่ทุกๆ คน happy กับมัน .... ?

......
ปัญหาสาม : ผลประโยชน์ ..... เรื่องบาดใจ มากๆ ....
หากงานนี้ เจ๊ง หรือ ขาดทุน .... ก็คงจะดี ... จะได้ไม่มีปัญหาอะไร ....
เพราะข้าพเจ้ารับผิดชอบเต็มๆ อยู่แล้ว ....
แต่หาก งานนี้ มีกำไร / มีผลประโยชน์ .....

เราจะทำอย่างไรกับมันดี ..... ????
ฝากทุกคนคิด .... ก็แล้วกัน .....
เพราะ บางที คิดแทบตาย ....
ผลสรุป คือ.... มีผลกำไร 12 บาท ....
อะจึ๋ยส์ ..... ดี ดี ดี .... ไม่ต้องคิดมาก
........

ชอบรูปนี้มากๆ .... ดูแล้วอบอุ่นใจจริงๆ

หากอยากดู เต็มๆ ตา ก็ click ขยายใหญ่ได้

แต่ถ้า... หากขาดรูปใครไปบ้าง... ก็ต้องขออภัยอย่างแรง จริงๆ

ประเด็น 6 : สิ่งที่ข้าพเจ้ากำลังทำอยู่ ...... ณ วันนี้

............................
เรื่องที่หนึ่ง : กำหนด วัน/เวลา/สถานที่ ....
สรุปในเบื้องต้นว่า .....

เย็นวันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม 2550… ณ ลาน หน้าภาคเรา ....
เรื่อง วัน/เวลา
สาเหตุ ที่เป็นเสาร์ที่ 1 ธันวา เพราะ
เสาร์ที่ 8 ธันวา .... เป็นวันหยุดยาว 8-9-10 ธค. .....
เสาร์ที่ 15 ธันวา .... เริ่มมีงานเลี้ยงปีใหม่ ของบริษัททั้งหลาย
เสาร์ที่ 22 ธันวา ..... มีการเลือกตั้งในวันรุ่งขึ้น ....
เสาร์ที่ 29 ธันวา .... อย่าเลย .... ใกล้ปีใหม่แล้ว .... ทุกคนยุ่งหมด ...
ก่อน 1 ธันวา .... อย่าเลย .... เวลาไม่พอ .... ฝนยังตกแน่ๆ ......
เรื่องสถานที่ ..... จัดที่ลานหน้าตึกภาคเรา ....
หากไม่มีอะไรขัดข้อง .... เช่น
- ท่านผู้บริหารคณะฯ/สถาบัน ไม่อนุมัติให้ใช้สถานที่ .... ก็ค่อย คิดหาที่ใหม่
- หรือ หากฝนยังถล่มหนัก ยืดเยื้อถึง ธันวาคม .... ก็ค่อยคิด ....
- หรือ เกิด การปฏิวัติขิงแก่ .... ห้ามชุมนุมเกิน 3 คน .... อะไรแบบนั้น ..... ก็ค่อยคิด .....
..............
เรื่องที่สอง : การคำนวณอันซับซ้อน ....
ตอนนี้ ข้าพเจ้าคิดสูตรเบื้องต้นได้แล้ว ว่า
- สำหรับ อาหารแบบโต๊ะจีน ค่อนข้างดีหน่อย ... พร้อมเครื่องดื่ม ที่ไม่มีแอลกอฮอลล์เด็ดขาด
- สำหรับของที่ระลึก 1 อย่าง ที่มีคุณค่า / ใช้ประโยชน์ได้
- สำหรับการมาร่วมงานแบบซื่อสัตย์....

คือ ศิษย์เก่าทุกคนที่มาร่วมงาน จ่ายเงินหมด .....

และ ไม่มีการพ่วง “ผะ-อั๋ว” และ “มะ-เอีย” มาร่วมงานแบบฟรีๆ

เพราะถึงจะตั้งใจพามาโชว์เพื่อน ... หรือ ถูกบังคับให้พามาร่วมงาน ....

แม้จะนั่งเฉยๆ ไม่กินไม่เสพ ....ก็เปลืองเก้าอี้ ....

ในวงการ ... ผู้จัดงานเลี้ยงแบบนี้ ถือว่า เป็นบาปอันร้ายแรงยิ่งนัก .....

เพราะ ค่าใช้จ่ายย่อมเกิดขึ้นเสมอ .....
- สามารถ คำนวณได้ว่า ......
ค่าใช้จ่าย สำหรับศิษย์เก่า คือ .... คนละ 1,000 บาทถ้วน ....

หากมีการพ่วง ... “มะ-เอีย / ผะ-อั๋ว” ..... ก็ขอให้เป็นเรื่องของ "จิตสำนึก" .....

ที่น่าจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายด้วย ....

เพราะมีหลายๆ งาน... ที่หายนะ เพราะเรื่อง “มะ-เอีย / ผะ-อั๋ว” นี่แหละ

ต้องขอโทษที่เปิดประเด็นนี้ ....

แต่เป็นเรื่อง ที่ควรจะคุยกันแบบตรงๆ ตั้งแต่ตอนนี้
- ค่าใช้จ่ายนี้ สามารถช่วยให้เด็กๆ ศิษย์ปัจจุบัน สามารถมาร่วมงานได้อย่างสบายขึ้น .....
- นอกจากนี้ จากการคำนวณอันซับซ้อน ...... พบว่า
จุดคุ้มทุน ของงานนี้ คือ รายรับเท่ากับรายจ่ายแบบเฉียดฉิว .....

เป็นไปได้ ภายใต้เงื่อนไขว่า ...
“จำนวนศิษย์เก่าที่มาร่วมงาน ต้องมีอย่างน้อย 240 คน”
หรือ คิดง่ายๆ ว่า “รุ่นละ 20 คน” (2โต๊ะ) ..... !!!!! ประมาณนั้น ....

ประเด็นที่ 7 : บทสรุป .... สำหรับศิษย์เก่า
ดังนั้น ณ วินาทีนี้ ..... ขอให้ศิษย์เก่า ที่ประสงค์จะร่วมงาน
โปรดตัดสินใจ ในทันทีว่า ....

จะมาร่วมงาน หรือ ไม่มาร่วมงาน ....?
อย่ามัวรีรอ ... หาคำตอบว่า .....

เพื่อนคนนี้จะไปไม๊ ?.... เพื่อนคนนั้นจะมามั๊ย ? ....

หรือ ..... เมียเพื่อน จะมาไม๊ ? .....
โปรดติดต่อ .... ตัวแทนรุ่นของท่าน ณ เบื้องต้นนี้ .... ได้แก่
รุ่น Z1 – สาวเอ๋ สวย หุ่นดีตลอดกาล .... 089-666-8403
รุ่น Z2 – สาวสวยตลอดกาล และ มารยาทดี คุณนายตูน .... 086-318-5975
รุ่น Z3 - สาวสวยตลอดกาลกว่า .... คุณนายรี่ .... 081-420-1666
รุ่น Z4 – ท่านชัย (หมา ... ที่น่ารัก) .... 086-724-9540
รุ่น Z5 – ท่านศิลปิน ยง .... 081-690-6494
รุ่น Z6 – ท่าน กล้า .. 081-621-5456
รุ่น Z7 – สาวเป้ .... 089-158-6959
รุ่น Zn1 – คุณ Art … 081-316-7452
รุ่น Zn2– ท่านเล็ก ราเชน 084-154-4737
รุ่น Zn3 – สาวกิ๊ก .... 086-756-5084
รุ่น Zn4 – ท่านนิว ... 089-898-0113
รุ่น Zn5 – ท่านธนู (อดีต ... เจ๊นู) ... 081-482-2589

บุคคลเหล่านี้ และเครือข่าย... จะพยายาม ติดต่อเพื่อนๆ ในรุ่น ......
และ.... ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับงานนี้ เช่น

จำนวน / รายชื่อศิษย์เก่าที่มาร่วม ... จะสรุป ในวันที่ 31 ตุลาคม .... เท่านั้น

(ส่วนศิษย์ปัจจุบัน .... เชิญประชุมกัน ในวันเปิดเทอม พย. นี้ ....)

.......

.... และตามหลัก ความไม่แน่นอน ...
หากเกิดอะไรขึ้น ในทุกกรณี เช่น
สถานการณ์การเมือง / ภัยธรรมชาติ / จำนวนผู้ร่วมงาน ต่ำกว่าจุด optimize มากๆ ...
ก็ขอยกเลิกการจัด ... และจะพยายาม คืนเงินให้เต็มที่ .... เท่าที่ทำได้ ...

และ ... บางที
อาจจะมีแค่ .... เลี้ยงพระ กินข้าวแกง แบบบ้านๆ (ที่ข้าพเจ้าฝันไว้)
หรือ อาจจะไม่จัดเลย ก็เป็นได้ .....

เพราะ....

การที่พวกเรา ทั้งหลายได้รู้สึกคิดถึงกัน ....

ได้คิดถึงเพื่อน / คิดถึงภาค / คิดถึงอาจารย์ ....
แค่นี้ ....มันก็ยิ่งใหญ่มากๆ แล้ว สำหรับข้าพเจ้า ....

ข้าพเจ้าเชื่อว่า ....

งาน 10 ปี IE... เป็นเพียงโอกาสหนึ่ง ...

ที่พวกเราสมมุติ เป็นรูปแบบขึ้นมาเท่านั้น ....

.... คุณค่าจริงๆ ของโอกาสนี้ ...

เป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ กว่างานเลี้ยงใดๆ

....ยิ่งใหญ่กว่า ... มากมายหลายเท่ายิ่งนัก ...
................................................................................................................

และ ....

สุดท้าย .... ข้าพเจ้า ก็ขอฝาก clip หนังสั้น ....

จัดทำสำหรับชาว Z1 + Z2 + Z3 และ Zn1 โดยเฉพาะ .... (แต่รุ่นอื่นๆ ก็ดูได้ ....)

ข้าพเจ้าถ่ายไว้นานแล้ว ...

และเชื่อว่า ทุกๆ คนในรุ่นพวกท่าน ... คงจะไม่เคยได้ดูหนังชุดนี้เลย ....

และขอตั้งชื่อ clip เฉิ่มๆ นี้... ว่า

"บันทึกความสำเร็จ Z1 + Z2 + Z3 และ Zn1"

.... เพลงประกอบค่อนข้างเฉิ่ม แต่น่าจะเข้ากับบรรยากาศในวันนั้น ได้ดีที่สุด ....
และ ขอขอบคุณ ท่านดารารับเชิญพิเศษ .... ได้แก่ ...

ท่านอาจารย์พี่ต้อม / ท่านอาจารย์พี่อ๊อก / ท่านอาจารย์เจ๊ฝน ... เป็นอย่างยิ่ง ที่เป็นดารารับเชิญในหนังชุดนี้ ....

...........

ดูแล้ว.... รู้สึกอย่างไร ..... บอกกันมาด้วย ....

ส่วนชาว IE รุ่นอื่นๆ ..... ก็ไม่ต้องน้อยใจ

โปรดคอยพบ clip พิเศษของรุ่นพวกท่านๆ ทั้งหลาย

ที่จะนำมาให้ชมเรื่อยๆ ตลอดช่วงนี้ ..... ในไม่ช้านี้ ....

".... เป็นภาพของช่วงเวลา ..... ที่ข้าพเจ้ามีความสุข ... สุขมากที่สุดจริงๆ ...."

นี่คือ .... ความในใจ ของข้าพเจ้า เกี่ยวกับ clip เรื่องนี้ .....

..............................................................................