ตอนที่ 61 : บันทึก ... เด็กแถวหลัง

บันทึก .... เด็กแถวหลัง
หรือ

A Zback Story ....

วรรณกรรม โดย

นักเขียน นิรนาม .....

ความทรงจำ ของ อีกหนึ่ง ตำนาน IE

ณ ช่วงปี 2546 - 2550

ขอเริ่มต้น ณ บัดนี้ ......

..............................................................................

บทนำ

ยี่สิบแปด สิงหา สองห้าห้าศูนย์
บันทึก...คนในช็อป
7 มีนาคม 2550 , 5.45 น. :

....ไม่มีหยดน้ำค้าง ติดอยู่บนปลายใบไม้
ไม่มีสายลมพัด ให้สิ่งใดพลิ้วไหว
มันเป็นเช้ามืด ของวันหนึ่งในหน้าร้อน
จริงๆแล้ว มันก็เป็นแค่วันพุธ ธรรมดาๆ วันหนึ่ง
แต่ก้อ เป็นวันสำคัญในชีวิต ของใครบางคน...

หรือ อีกหลายๆคน..

ผมนั่งอยู่บนเบาะ กลางคันของรถตู้
เอาหน้าแนบกระจกรถ
หายใจยาวๆ จนทำให้กระจกเป็นฝ้า ขึ้นมาเล็กน้อย
ในสมอง คิดเรื่องราวต่างๆ นานา
บนตัก มีกระเป๋าใบโต
ข้างในใส่เสื้อผ้า สิ่งของทั้งหมด ที่เพิ่งกวาดมาจากหอ..
ใช่แล้ว..วันนี้เป็นวันสุดท้าย
ที่ผมจะอยู่ที่นี่ ที่ผมจะได้เห็นทุกอย่างที่นี่
ผมกำลังจะจากไป อย่างไม่มีวันกลับ
จากที่ๆ ผมใช้ชีวิตอยู่มาถึง 4 ปี ...
ถิ่นลาดกระบัง

กระเป๋าบนตัก หนักอึ้ง
แต่ไหนเลยจะหนักไปกว่าหัวใจ
รถตู้ลาดกระบัง-อนุเสาวรีย์ เริ่มเคลื่อนออก...
ราวกับจะจงใจแกล้งกัน...
แทนที่จะวิ่งออกเส้นมอเตอร์เวย์ ตามปกติ
กลับย้อนมาอีกทางหนึ่ง ผ่านในสถาบัน
เสียงล้อรถบดเอียดกับพื้นถนน
ประกอบกับภาพที่เห็นผ่านหน้าต่างรถ
เหมือนฟิล์มหนังที่ฉายย้อนกลับไปทีละฉากๆ

ผ่านทางรถไฟ..ที่ผมใช้ไป-กลับบ้านร่วมสองปี..
ต้นไม้ต้นนี้ที่เราจับเขย่าเล่นตอนรอรถสองแถว...
หอสมุดใหญ่ ที่มานั่งปั่นหนังสือกันไฟลุก ตอนใกล้สอบ...
ถนนตรงนี้ ที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์ อยู่หลังไอ้เพียว...


มุมโน้น เคยเดินกลับหอด้วยกัน 3 คน
บนถนนที่เงียบกริบไร้ผู้คน...
ผ่านคณะเกษตร ที่คืนหนึ่งต้องปั่นจักรยาน หนีแก๊งค์หมากันสุดชีวิต...

ใช่...ตรงร้านนี้ ผมเคยเมาอ้วกจนลงไปจูบพื้นถนน...
ผ่านหอ ที่ผมเคยขลุกอยู่กับเพื่อนรักอีกสองคน ....
ผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวที่เราเคยนั่งกินนั่งนินทาเพื่อนกัน...

วกกลับที่ ร้านขายหมูปิ้งข้าวเหนียว ที่อร่อยที่สุดในโลก..
เพราะกินตอนเมา...
ผ่านสวนสาธารณะ ที่มาวิ่งลดวามอ้วนได้ไม่กี่ครั้ง...
ข้ามสะพาน ที่คร่อมร้านยาดองรสเด็ดของเรา...

ผ่านปากทางเข้าสุวรรณภูมิ ที่เราเคยกลายเป็น เด็กแว๊น กันชั่วขณะ...

ผมมอง ร้านข้ามต้มกุ๊ยที่กินกันเกือบทุกวัน

ซึ่ง เป็นขอบๆของลาดกระบัง เป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนที่รถตู้จะแล่นทะยาน

พาตัวเองไปสู่ความมืดเบื้องหน้า...

ผมหลับตาลง หลังเช็ดน้ำตาออกไป
คุณป้าที่นั่งข้างๆคงคิดในใจว่า
“มึงเป็นห่าไร”

มันดูน่าอาย ที่ผู้ชายอายุ 20 ท่าทางหยาบๆ คนหนึ่ง
จะนั่งร้องไห้บนรถตู้

ผมกำลังจะกลับบ้าน

ทิ้งความทรงจำ ทุกๆอย่างไว้เบื้องหลัง ..

ความทรงจำ ที่ไม่สามารถหาที่ไหนได้ อีก...

ความทรงจำ ที่วิ่งตามรถตู้คันนี้ไปไม่ทัน

ลาก่อน...ลาดกระบัง...

ลาก่อน...ลาดกระบัง...

.............................................................................

มีอีก 1 เรื่อง

ที่อยากขอร้อง.... ท่านผู้อ่านชาว IE ทุกๆ หมู่เหล่า

ทั้งศิษย์เก่าๆ แก่ๆ ทั้งหลาย

รวมทั้ง ศิษย์ ปัจจุบัน ทั้งหลาย ....

คือ ....

อย่าลืม ...

โปรดช่วยกัน แสดงความคิดเห็น ...

โดยการ vote เลือก ...

"วันนี้ ... ที่รอคอย" ... เสียที ...

.

วันฉลอง ... 10 ปี ภาค IE ....

.

10 ปี แห่งความทรงจำ ... อันมิรู้ลืม .....

ตอนนี้ ...

มีเพียง 2 choice ให้เลือกเท่านั้น ....

กดคลิกเลือก วัน ที่ท่านถูกใจที่สุด ได้ ...

ณ มุม ขวาบน ของ blog นี้ ...

ส่วนค่าใช้จ่าย ....

.... ก็น้อยที่สุด .... เท่าที่จะบริหาร จัดการได้ ....

ขอเพียงแค่... ใจ ...

ใจ ... ใจ ... ใจ แบบ IE ๆ เท่านั้น ...

เวลา และ สถานที่ .... กำหนดไว้แล้วแน่นอน ...

พบกัน .... ตอนเย็นๆ แดดร่ม ลมตก ...

หน้าบ้านเราเอง .... ภาค IE ...

โปรด ช่วยกันตอบด้วย .... นะ นะ นะ นะ นะ นะ ...