ตอนที่ 50 : ขี่ช้าง-เข้าวัด (อย่างมืออาชีพ)

เช้ามากๆ

7.11 น. : อังคารที่ 28 สิงหาคม 2550

วันนี้ ข้าพเจ้ามีนัดหมายสำคัญ ต้องมาที่ภาคเราแต่เช้าตรู่
เหตุผลดีๆ ... ที่เป็นแรงจูงใจในการมาทำงานแต่เช้า
ก็คือ....

วันนี้ ข้าพเจ้าจะพาเด็กๆ IE ไปเที่ยวกัน ...
ความจริง งานแบบนี้ .... เรามักจะประดักประเดิด
เวลาที่ใช้เรียก ด้วยภาษาราชการเก๋ๆ ว่า “ทัศนศึกษา”
ทั้งๆ ที่โดยลึกๆ แล้ว มันคือ .... "อารมณ์ไปเที่ยว"
แม้ว่าบาง trip จะไม่มีรายการว่อกแวกนอกลู่นอกทางเลย มีแต่วิชาการล้วนๆ
หรือในทางตรงข้าม
บาง trip ก็จะเป็นการท่องเที่ยวล้วนๆ ไม่มีอะไรที่เป็นวิชาการเลย ...
แต่นี่ก็ คือ ทัศนศึกษาแบบเราๆ … IE ลาดกระบัง

สมัยก่อน เราเดินทาง โดยใช้รถ "อีแก่" .... คันนี้เป็นประจำ
คันเล็กๆ เก่าๆ ผุๆ เครื่องตายเป็นประจำ
ไปแวะโรงงานไหน ขากลับก็มักจะสตาร์ทเครื่องไม่ติด ...
ต้องรวมพลังชาว IE พี่น้องช่วยกันเข็นรถเนืองๆ
เป็นอารมณ์ที่สนุกสนาน ผสมอับอายเล็กๆ ยิ่งนัก
Trip สุดท้าย ที่ถึงขีดอดทน คือ ถังน้ำมันรั่ว ....
ข้างใต้ที่นั่ง ของท่านอาจารย์กรรณชัย ....
และ ท่านอาจารย์เชาวลิต ชุ่มโชกด้วยน้ำมัน
หากมีศิษย์ผู้หวังดี ช่วยดีดก้นบุหรี่ใส่สักเล็กน้อย ....

.... อะจึ๋ยสสส์

ทัศนศึกษาแบบ IE ลาดกระบัง …
ไม่ได้หมายถึงแค่ การเดินด๊อกๆ แด๊กๆ ดูโรงงาน
ตามธรรมเนียมเด็ก IE แบบเฉิ่มๆ ทั่วไป
แต่พวกเรา ก็มักจะเสาะแสวงหา
สถานที่ทัศนศึกษา แบบเสริมประสบการณ์ด้วย
มีทั้งแบบระทึกขวัญ เสียวสุดๆ
เช่น จากภาพ .... เราเรียกว่า
การศึกษาระบบซ่อมบำรุงสวนสนุก ที่ Dream World

นอกจากนี้ ยังมีทั้งแบบ อนุรักษ์ธรรมชาติ
ดูเนื้อ - นม - ไข่ แบบสดๆ ....
เช่น การศึกษาระบบผสมผสาน เกษตร-อุตสาหกรรม-ท่องเที่ยว เชิงประยุกต์
ณ ฟาร์มโชคชัย สระบุรี

การได้พาเด็กๆ ออกไปข้างนอกห้องเรียน เป็นสิ่งที่ดีมากๆ
และข้าพเจ้าก็สุขใจทุกครั้ง ....ที่ได้พาเด็กๆ ไปเที่ยว
ได้เห็นโลกกว้าง เห็นธรรมชาติ สิ่งสวยๆ งามๆ
ได้เห็นความเป็นไป ของสรรพสิ่งรอบกาย ...

นอกจากนี้ ยังทำให้เด็กๆ หูตาสว่าง
ได้รู้จักการใช้ชีวิต .... ได้รู้จักบาปบุญ คุณโทษของอบายมุข
ได้รู้จักทำบุญไหว้พระ สนทนาธรรม ขัดเกลาจิตใจ


และที่สำคัญ ...
อาจจะได้เจอ ศิษย์เก่าชาว IE
ที่มาช่วยดูแลน้องๆ .....
ซึ่งในช่วงเวลาหลายๆ ปีที่ผ่านมา ...
ข้าพเจ้าต้องขอขอบคุณ ..... เหล่าพี่ๆ IE ทุกๆ คน
ที่เสียสละเวลา มาช่วยดูแล ต้อนรับ เหล่าน้องๆ IE
มา ณ โอกาสนี้ด้วย .....
ขอบคุณจริงๆ ....

8.42 น. รถออก .... ล้อหมุน .....
ฟ้าครึ้ม ฝนตกพรำๆ ตลอดทาง .....

รายการวันนี้ ....
เรามีนัดหมายที่โรงงาน “เบียร์ช้าง” ตอนบ่ายโมงตรง
ซึ่งถือว่า เป็นเจ้าประจำของภาคเรามานานแสนนาน ...
ตั้งแต่ยังเป็นโรงงาน “คาร์ลเบิร์กส์”

ทุกครั้งที่ไปเยือน ก็มักจะมีตำนานโรงเบียร์เกิดขึ้นมากมาย
ทั้งชิงรัก หักสวาท ปลิ้น อ้วก ฉ่ำ เลอะเทอะ ....
มากมาย... มากมายเกินพรรณนา

แต่สำหรับวันนี้ .....
ในช่วงเช้า .... เราจะไปเที่ยว "อยุธยา" กันก่อน .....
ตามธรรมเนียมของข้าพเจ้า .... ผู้หลงใหลอยุธยาเป็นชีวิตจิตใจ

เชื่อไหมว่า .....

ทุกๆ คำตอบ ทุกๆ บทเรียน ที่ประเทศไทยต้องการ .... กองทับถมอยู่ที่เมืองนี้
เพียงแต่ ไม่มีใครอยากจะศึกษา และสนใจมากนัก ......

ก็คงเป็นธรรมดาโลก ....
ที่คนเรา มักจะไม่ชอบมองย้อนกลับมาดูความล้มเหลว
หรือ ระลึกถึงความพินาศของตนเอง ...

ทั้งๆ ที่สิ่งเหล่านี้ .... มีคุณค่ามากกว่าบทเรียนใดๆ ทั้งสิ้น ......

10.15 น. : ถึงจังหวัดอยุธยา
หยุดพัก ณ วิหารหลวงพ่อมงคลบพิตร
ที่ประดิษฐาน พระพุทธรูปหล่อขนาดใหญ่ .....
ที่เคยถูกทำลาย เสียหายยับเยิน ในปี พ.ศ. 2310

หากเทียบจากองค์ความรู้ และเทคโนโลยีในสมัยนั้น ....
นี่คือ สิ่งที่แสดงถึงพลังแห่ง ...
“สิ่งมหัศจรรย์แห่งความศรัทธา” .... ของคนกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2081

ซึ่งแตกต่างจาก คนไทย ในปี พ.ศ. 2550 ยิ่งนัก
ในยุคนี้ ..... พวกเรากลับมัวเมา และงมงาย
ในสิ่ง ที่สร้างผลประโยชน์ และความร่ำรวยแก่ตนเอง เท่านั้น
.... เท่านั้นจริงๆ ......

สิ้นไร้ทั้งพลังความคิด .... และ พลังศรัทธาในคุณความดี ....

อากาศกำลังเย็นสบาย

ฝนตกพรำๆ ......
หมาหน้าห้องสุขา นอนหลับสบาย ......

ใกล้ๆ กับคุณลุงนิรนาม แห่งกรุงเก่า .....

แต่เจ้าหมาบางตัว มีวิสัยทัศน์ดีกว่า
แอบหลบฝน ... มานอนฝนรถสองแถว .....
น่ารักจริงๆ ....

ฝูงเด็กๆ เดินขวักไขว่ .... ดูน่ารัก ไร้เดียงสา
หยอดเหรียญสลึง ลงบาตรใบโลหะ ใบน้อยๆ ......
"จิตเดิมแท้" เปล่งประกาย สดใส ระยิบระยับ

ดั่งเสียงของเหรียญเงิน ... กระทบกัน ดังกรุ๊งกริ๊ง ไม่ขาดสาย .....

จากนั้น ....

ต่างก็เข้าไปสักการะ หลวงพ่อมงคลบพิตร อันอลังการ ....
ขอพระพุทธคุณ ช่วยปกป้อง คุ้มครอง ....

ราวกับจะรู้ชะตากรรมว่า ... ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ....
คงจะต้องมีรายการ ....
ลาจาก “วัด” มงคลบพิตร ... ไป “วัด” ใจที่ โรงงานเบียร์ช้าง ....

เพราะ มีเวลาเหลือไม่มากนัก ....
จึงเพียงแค่แวะถ่ายรูป ที่พระราชวังโบราณ …
ปีนป่ายเศษซากประวัติศาสตร์ .....
ดูร่องรอยความทรงจำ .... อดีตแห่งอยุธยา

บ้างก็พยายามขยายวิสัยทัศน์ ....
โดยฝึกสนทนากับเด็กฝรั่ง ....

แต่ผลลัพธ์ .....
ก็ทำลายความมั่นใจ ในภาษาอังกฤษของชาว IE เป็นอย่างยิ่ง ....
เพราะ คุยกันไม่รู้เรื่องเลย ....
ไม่ว่าจะพูดจาอะไร ....
เด็กมันก็ทำหน้าตา แอ๊บแบ๊ว ตลอด .....

ในที่สุด ก็รู้ว่า .....
มันเป็นเพราะ ....

.... เด็กน้อยคนนี้ มันเป็นเด็กฝรั่งเศส
ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษเลย
.... เฮ้อ .... โล่งอกไปที ......

12.50 น. ถึงโรงงานเบียร์ช้าง ....

พวกเราบุกเข้าไปเต็มห้องโถงใหญ่ .....
“เจ๊เบียร์ช้าง” หน้าเด้ง ..... พิธีกรคนเก่งแห่งเบียร์ช้าง
กระหืดกระหอบออกมาต้อนรับ .....
ปากยังคงอมข้าวกลางวันไว้ตุ่ยๆ ....

..... เธอยังคง สวยเนี๊ยบเหมือนเดิม ....
ผิวขาวใส .... เปล่งปลั่งเหมือนเดิม ....

แม้ว่าอายุจะเพิ่มขึ้นจากเดิมมาก ....

ยังไม่ทันที่เธอ จะเอ่ยปากอะไร ....
ข้าพเจ้าก็ชิงลงมือ พูดก่อน ...

“สวัสดีครับ ..... ไม่ต้องเป็นห่วง ....
เดี๋ยวผมจัดการ พาเด็กไปนั่งที่ห้องประชุมใหญ่ให้เอง .....
จะให้พวกเขาเข้าห้องน้ำห้องท่า ให้เรียบร้อย
เชิญเจ๊... กินข้าวไปก่อนก็ได้ครับ
อีกสัก 15 นาที ค่อยเจอกันครับ

… ตามสบายนะครับ....”

เธอมองตาข้าพเจ้าอย่างขอบใจ..... สุดซึ้ง
ปากกำลังที่อมข้าวอยู่.... เริ่มเคี้ยวอย่างผ่อนคลาย ....
..... แล้วเราก็จากกัน ..... แยกย้ายกันทำหน้าที่ ....

13.00 น. :

ทุกอย่าง ของกระบวนการทัศนศึกษาเบียร์ช้าง ก็เริ่มต้น
ตามครรลอง และประเพณีปฏิบัติ ที่สืบทอดมานานนับทศวรรษ ....

“เจ๊” เริ่มบรรยาย ถาม/ตอบคำถาม เฮฮา ให้ความรู้ .....
แล้วก็พาฝูงเด็ก .... เดินชมโรงงาน

แม้ว่า อากาศช่วงบ่าย และบรรยากาศในโรงงาน จะร้อนอบอ้าว ...
แต่ในใจเด็กทุกๆ คน ร้อนรุ่มมากกว่า .....

เพราะข้าพเจ้า เริ่มอำเด็กบางคน ว่า .....

" ... ปีนี้เศรษฐกิจไม่ดี
.... เขาอาจจะงดรายการชิมเบียร์ …
.... เขาอาจจะจะให้ชิม คนละอึก ....
.... เขาอาจจะให้ชิม เฉพาะโซดาช้าง กับ น้ำดื่มช้าง .... เท่านั้น"

ด้วยประการทั้งปวง ....

ทุกกิจกรรมก็บรรลุตามที่คาดหวังไว้ ....

เมื่อ เจ๊เบียร์ช้าง พาทุกคน ท่องตำนานเบียร์ช้างจนจบรอบ
ก็กลับสู่ห้องรับรอง แอร์เย็นฉ่ำ ...เบียร์เย็นเฉียบ ....

จากนั้น .....
เด็กๆ ได้ศึกษา “ผลิตภัณฑ์” อย่างถ่องแท้ ....

แล้วทุกอย่างดำเนินตามครรลอง และข้อตกลง ที่คุยกันไว้
กินกันเงียบๆ เบาๆ ดื่มด่ำในรสชาติ ....

ห้ามจิกกลับบ้าน
ห้ามสูบบุหรี่ในห้อง .....
ห้ามอ้วกนอกโถ ..... ขอกันเพียงแค่นี้จริงๆ

แล้วข้าพเจ้า .... ก็แว่บออกมาจากห้อง ...
แวะยังเคาท์เตอร์เล็กๆ ขายของที่ระลึก ...

เจ๊เบียร์ช้าง …. เปลี่ยนสภาพเป็น “คนขายของที่ระลึก” แล้ว .....

ถือว่า เป็นทรัพยากรบุคคล ที่ทรงคุณค่ายิ่งของเบียร์ช้าง ...

เริ่มจากการเป็น “เจ้าหน้าที่นัดหมาย”

คอยดูแล จัดคิว การเข้าชมโรงงาน ...

จากนั้น ก็ต้องมาทำหน้าที่ “พนักงานต้อนรับ”

คอยรับ-ส่งแขก ที่หน้าประตู

.... จากนั้น ทำหน้าที่ “พิธีกร” หน้าเด้ง .....
คอยอธิบายและตอบคำถาม ทุกประการที่เกี่ยวข้องกับองค์กร

จากนั้น ก็แปลงสภาพเป็น “ไก๊ด์ทัวร์”
เดินเทิ่งๆ นำฝูงเด็กฝ่าโรงงาน ปีนป่ายบันได ....
ผ่านสารพัดหม้อต้ม.... กลิ่นฉ่ำๆ เอียนๆ ร้อนผ่าวๆ ....

จากนั้น .... เป็น "ผู้คุ้มกฎ" ....

มาคอยเฝ้าระวังการทดลองชิมเบียร์

หากสถานการณ์นิ่ง ไร้คลื่นใต้น้ำ .....
เด็กๆ ทุกคน ขี่ช้างอย่างสนุกสนานและปลอดภัย ...
เธอก็ยักย้ายมาเปิดร้านค้าย่อย .... จัดหน้าร้านอย่างฉับไว

จัดแก้ว จัดเหยือก พับเสื้อยืด กางร่ม....
เตรียมบิล เตรียมแบงค์ย่อย ... คอยอธิบายสินค้า ......

“เหนื่อยไหมครับ .... ไม่เบื่อบ้างหรือครับ ... เจ๊ ?
ทำงานแบบนี้ ทุกวัน มาหลายปีแล้ว ... ”

ข้าพเจ้าเปิดประเด็นสนทนา .....
หลังจากอุดหนุน หมวกช้าง รุ่นใหม่ ....
เพื่อเก็บเข้า collection ช้าง ที่ข้าพเจ้าสะสมไว้ ...

เธอสบตาข้าพเจ้าอย่างคนคุ้นเคย ....
ยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า

“.... แล้ว อาจารย์ล่ะ ....ไม่เหนื่อย หรือเบื่อบ้างหรือไง ? …
คุมฝูงเด็กไปอยุธยา ... ตากแดด ตากฝน
ซื้อโรตีสายไหม... ซื้อหนังปลาทอดกรอบ ...
แล้วก็ พาเด็กมาขี่ช้างที่นี่ .... ?”

เราสบสายตากันอีกครั้ง ....

แต่ไม่ทันที่ ข้าพเจ้าจะสนทนาต่อ ....
เสียงเด็กๆ เฮฮา ... ดังทะลุประตูกระจกออกมา ....

เราสองคนหันขวับ ... มองไปทางห้องนั้นทันที ...
รวดเร็ว ดุจดังราชสีห์ตะปบเหยื่อ ....

“เดี๋ยว... ผมดูแลเองครับ .....”

แล้วทะยานร่างอันท้วมๆ สู่ห้องรับรองในทันที ....

เธอมองตามข้าพเจ้า ....อย่างขอบใจ ......

บรรยากาศการขี่ช้าง เต็มไปด้วยความหรรษา
บัดนี้ “คันโยกเบียร์”
ถูกชาว IE บริหารจัดการอย่างสมบูรณ์แบบ

"ป้าแม่บ้านเบียร์ช้าง" สองคน .... ที่มีหน้าที่คุมคันโยกเบียร์ เริ่มปล่อยวาง

จากนั้น ...

กองทัพ IE เริ่มเคลื่อนเข้ายึด เคาท์เตอร์และตู้เย็น ...
พร้อมๆ กับพูดคุยกับป้าๆ ทั้งสอง อย่างสนิทสนมราวญาติผู้ใหญ่ ....

แจกจ่ายหนังปลาทอดกรอบ ....

ม้วนสายไหม ... แจกให้ป้าๆ กิน ...

ป้าบอกว่า ...

“น้ำชา กาแฟ โอวัลติน ....
..... ชงกินกันได้ตามสบายจ้ะ ....”

15.44 น.

งานเลี้ยงย่อมเลิกราฉันใด
งานกินเบียร์ฟรี .... ก็ย่อมเลิกราฉันนั้น ....

ข้าพเจ้ายืนอยู่หลังเคาท์เตอร์เบียร์ พร้อม "ป้าแม่บ้าน" ทั้งสอง
ทอดสายตา มองดูเด็กๆ IE ทั้งหลาย .... ด้วยความอิ่มเอิบใจ

..... ไม่ใช่ เพราะดีใจ
ที่เห็นเด็กเมา หรือ เห็นเด็กเฮฮามีความสุข

แต่ภาพที่เห็น คือ ....

ภาพเด็กๆ ช่วยกันเก็บแก้วพลาสติค ... เศษถุงขนม อย่างขมีขมัน
บางคน... ถือถุงดำยักษ์ เดินเก็บขยะรอบห้องอย่างรวดเร็ว
บางคน ช่วยกัน เอาผ้าชุบน้ำเช็ดโต๊ะทุกตัวทั่วทั้งห้อง ......
บางคน ช่วยกันล้างถ้วยกาแฟ โอวัลติน ที่ชงกันกินอย่างสำราญใจ ....

ป้าทั้งสอง ก็อึ้ง ....
แม้จะไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากป้าๆ ....

แต่สายตาและน้ำเสียงของป้า
บ่งบอกถึงความจริงใจ และความประทับใจ

“กลับบ้านดีๆ นะ ... วันหลังมาเที่ยวกันใหม่นะ” ....

นี่คือ คำพูดสุดท้าย แบบง่ายๆ แต่กินใจ ....
จากป้าแม่บ้านทั้งสอง ที่พูดกับข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าเชื่อว่า....
คงไม่มีสถานศึกษาไหน ... มีเด็กน่ารักๆ แบบนี้ ....

และท้ายสุด .... เราก็รวมตัวกันหน้าตึก ....
ถ่ายรูปหมู่ อำลาเบียร์ช้าง ....
และอำลา “เจ๊เบียร์ช้าง” ที่ขยันขันแข็ง

แล้วเด็กๆ ก็ทยอยขึ้นรถ จนหมด .....

ส่วนข้าพเจ้า หันหลังกลับ .....
รีบกลับเข้าห้องน้ำในตึก อีกครั้งอย่างรวดเร็ว .....

ภายในตึกสงบเงียบ .....
ห้องน้ำชาย ดูเงียบสงัด .... เมื่อข้าพเจ้าเปิดประตูพรวดเข้าไป
“เจ๊เบียร์ช้าง” ยืนเด่นเป็นสง่า .... สบตาข้าพเจ้าอย่างคนรู้ใจ
ไม่มีท่าทางเขินอายแต่ประการใดเลย
แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้า “ผู้ชาย” ใน “ห้องน้ำชาย”

เธอ ยิ้มให้ข้าพเจ้าอย่างมืออาชีพ .... พลางเอ่ยเอื้อนว่า

“.... ตรวจดู ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ อาจารย์ .....
ไม่มีกองอ้วก .... ไม่มีเด็กเมา หลงอยู่ในห้องน้ำ
คงขึ้นรถครบหมดแล้ว แน่นอนค่ะ ....
ส่วนห้องน้ำหญิง ..... ก็ clear หมดแล้วค่ะ ....
เชิญอาจารย์กลับขึ้นรถได้ค่ะ...
ขอบคุณมากๆ ค่ะ ....

ที่ยังอุตส่าห์เป็นห่วง เดินกลับมาดูอีกรอบ ...”

ข้าพเจ้าสบตาเธอ อย่างคนรู้ใจอีกครั้ง ....

นี่สิ ... มืออาชีพจริงๆ ....

…. แล้วเรา ก็ลาจากกัน ....

รถบัส แล่นฉิว..... มุ่งสู่บ้านเรา ... IE ลาดกระบัง

ทิ้งร่องรอยความทรงจำ...

แห่งอดีตที่....รุ่งเรือง ไว้ที่ “อยุธยา” ...
และ ทิ้งร่องรอยความทรงจำ....

แห่งอดีตที่....สดใส แบบเลอะเลือน ไว้ที่ “ช้าง”

...... เสียงร้องเพลง ดังกระหึ่ม

และเสียงหัวเราะ ดังสนั่น ... ลั่นรถ .....
ภาพที่ข้าพเจ้ามองเห็น ณ ที่นั่งแถวหลัง ท้ายสุดของรถ
...... ดูคุ้นเคยยิ่งนัก ....

แม้วันเวลา จะผ่านไป นานเพียงใด ....
แต่บรรยากาศท้ายรถ ไม่เคยเปลี่ยน ....

สายลมยามเย็น โชยปะทะหน้า ....

...... ใจของข้าพเจ้า... ล่องลอยตามสายลมนี้ไปไกล

.... นึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายของ “เจ๊เบียร์ช้าง”

แม้ว่า เราสองคน .....
อาจจะมีเส้นทางชีวิต และเส้นทางอาชีพ
... ที่แตกต่างกัน อย่างสิ้นเชิง

แต่ “งาน” ก็คือ “งาน” ....
อาจจะมีเหนื่อยบ้าง .... อาจจะมีเบื่อบ้าง ....

แต่ข้าพเจ้ามั่นใจ ว่า .....

อย่างน้อย ...
เราทั้งสอง มีความสุขกับ "มัน" ....

เพราะเราคือ “มืออาชีพ” ที่แท้จริง .....

..................................................

สำหรับ โครงการ IE Tour ครั้งหน้า

ประมาณเดือนพฤศจิกายน ...

เราวางแผน จะไปปลูก "ป่าชายเลน" กัน

หากพี่ๆ ศิษย์เก่า IE ...

อยากร่วมปลูกป่า ช่วยชาติ

แก้ภาวะโลกร้อน .... ทำสิ่งดีๆ แก่ส่วนรวม

ก็เชิญร่วม "แสดงความคิดเห็น" มาได้

เพราะหากมีผู้สนใจมากๆ อาจจะจัดในวันหยุด ....

เหล่าพี่น้อง IE จะได้ร่วม ทบทวนบรรยากาศแบบโสๆ กัน ....