ตอนที่ 40 : แด่ ....ต้นไม้ แห่ง IE

วันนี้ (จันทร์ที่ 6 สิงหาคม) เป็นวันสอบ Project (อีกแล้ว) ประจำเดือนสิงหาคม ซึ่งก็ถือเป็น ธรรมเนียมปฎิบัติ ของภาควิชาระดับแนวหน้า ของภูมิภาคลาดกระบัง (แขวงลำปลาทิว) แห่งนี้ ....

แต่วันนี้ โชคดีหน่อย ที่ในเดือนนี้ ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ทำให้การสอบ Project ในวันนี้ จบลงอย่างรวดเร็ว จากจำนวนกลุ่ม Project ประมาณ 30 กลุ่ม พวกเรา ... ทั้งอาจารย์และเหล่านักศึกษาปีสุดท้าย ต่างก็ช่วยกันลุยสอบกัน จนสามารถจบได้ ในตอนเกือบๆ สี่โมงเย็น ...

เย็นวันนี้ อากาศสดใสมาก ....

ข้าพเจ้ารู้สึกปลอดโปร่งใจมากๆ ... มากจนต้องออกมาเดินเล่นหน้าภาค

แสงแดดกำลังสวย สายลมกำลังพอดี ....

เพียงแค่ได้เดินไปเดินมา ...

แล้วหย่อนตัว นั่งลงบนม้าหิน ใต้ต้นไม้ใหญ่

ที่แผ่กิ่งก้านอันร่มรื่น ...หน้าภาคเรา

มันก็สุขใจ และอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด ....

เมื่อเหลือบมอง ข้างบันไดภาค....

มีต้นพริกขี้หนูเล็กๆ แอบงอกขึ้นมา...

กำลังออก เม็ดพริกสีแดงสดเต็มต้น ....

ใครหนอ ? มาแอบอ้วกทิ้งไว้ข้างตึก ... ตั้งแต่งานรับน้อง ...

ปล่อยให้ผลงานเจริญงอกงาม ...

ผลิดอกออกผลได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ...

สายลมอ่อนๆ ทำให้ข้าพเจ้าหวนนึกถึงสมัยแรกๆ ... เกือบๆ จะสิบปีแล้ว
บางวัน พวกเราเหล่าอาจารย์ .. ก็จะออกมานั่งกินข้าวเที่ยงกัน ที่หน้าตึก

... ก็ที่ใต้ต้นไม้ ต้นนี้แหละ ....

ไม่ใช่เพราะ เรารักธรรมชาติ ... สายลม .... แสงแดด ..หรอก ...

แต่ในตอนนั้น ... ตึกมันแคบมากๆ ... เด็กก็ล้นทะลักตึก

แค่จะหาห้องว่างๆ สักห้อง เอาไว้นั่งกินข้าวกันเงียบๆ ... ก็ยังทำได้ลำบาก ...

เลยมา นั่งกรำแดดกัน กินข้าวเที่ยงกัน....

กินข้าวกันไป ... ดูเด็กทำ workshop ไป ...

ได้รสชาติ ของชีวิตการเป็นอาจารย์ ที่ดียิ่งนัก .....

หากมีคำถามว่า ... "ใคร คือ ผู้รู้ความลับของชาว IE มากที่สุด ?"

คำตอบ คงไม่ใช่ "พี่เต่า" ....

แต่แน่นอน ....

คำตอบก็คือ "ต้นไม้" สองสามต้น ที่หน้าภาคเรา นี่แหละ ....

เพราะ นับตั้งแต่วันแรกๆ ที่เราเริ่มปลูกต้นไม้ต้นนี้ ....

พวกเราก็เริ่มอาศัยร่มเงา (อันน้อยนิดจริงๆ) ของมัน ...

ได้มานั่งพูด นั่งคุย นั่งนินทา สารพัดเรื่องราว .... ที่ใต้ต้นไม้นี้

จากภาพ ....

ชาว Z1 กับต้นไม้ต้นแรก... ที่ไร้ทั้งกิ่ง ไร้ทั้งใบ

ดีกว่า ต้นกระบองเพชร ... ตรงที่ไม่มีหนาม เท่านั้นเอง ...

ในสมัยนั้น ... พวกเราก็แค่ปลูกต้นไม้ โดยไม่คิดอะไรมาก ...

แค่คิดว่า ... มันก็คงจะดี ที่หน้าภาคเรา

จะมีอะไรที่เขียวๆ ร่มๆ บ้าง ....

ถึงแม้วันนี้ มันคงยังไม่โต ...

แต่อีกไม่นาน ... มันคงจะโตขึ้น ....

และมันคงจะร่มรื่น ... สำหรับคนรุ่นต่อๆ ไป ....

จากภาพ ...
ชาว Z2 กำลังช่วยกันประดับประดา...

รอบๆ โคนต้นไม้ต้นแรก ... ในวันแรกที่ช่วยกันปลูก

เรื่องที่น่าแปลก ... ก็คือ แม้ว่า ต้นไม้เหล่านี้ ...

จะขาดทั้งร่มเงา ขาดทั้งใบสีเขียวๆ

แต่พวกเรา (Z3) ก็ยังตีสีหน้าแช่มชื่น ...

พอบ่ายแก่ๆ เลิกเรียน ก็ออกมานั่งใต้ต้นไม้ ตากแดดกันหน้าสลอน

ความรู้สึกในตอนนั้น ... แค่นี้ .. มันก็สุขแล้ว ....

พอเย็นๆ หน่อย ชาว Zn1 ก็จะเริ่มทยอยกันมาเรียน..

มารวมพลกันก่อน ... ณ ใต้ต้นไม้แสนรักต้นนี้ ....

เรื่องมันมัน ฮาฮา บ้าบ้า บอบอ ... วนเวียนกันอยู่ใต้ต้นไม้นี้แหละ ...

ชาว Z4 และ Zn1 รวมทั้ง Z1

ก็ล้วนเคย เข้าวง รวมกลุ่มสนทนา ...

ฝากรัก ... กระชับมิตร ... ร่ำสุรากัน ณ ที่แห่งนี้ ...

ปีแล้ว ... ปีเล่า ...

ร่มเงา ก็เริ่มปรากฎขึ้น ....

จากภาพ ชาว Zn2 รวมตัวกัน ณ วันสุดท้ายแห่งการเรียน .....

ณ ใต้ต้นไม้ต้นนี้ ...

ทั้งสุข ทั้งทุกข์ .... มันก็เกิดขึ้น และ ดับลงได้ ... ตรงจุดนี้แหละ ..

เวลาเด็กหน้าใหม่ ปีหนึ่ง (โดยเฉพาะสาวๆ ปีหนึ่ง)

มางาน IE Meeting ... ครั้งแรก

ก็มักจะยึดตำแหน่งนี้ ... ใต้ต้นไม้ต้นนี้

.... ถือว่า เป็นเขตปลอดภัย .... จากรุ่นพี่หื่นๆ

จากภาพ .... สาว Z5 ... ในช่วงเวลาแรกๆ ณ IE ....

ภาพนี้หายากมากๆ... รวมพล คน Z1-Z2-Z3-Z4-Z5 .....

แล้ว.. ก็ถึงช่วงเวลา ของชาว Zn3 ....

คงจะไม่มีวันลืม ... 3 ปีเต็มๆ แห่งความทรงจำดีๆ ....

และ... ก็เป็น Z6 ....

หากเป็นร้านอาหาร หรือ สถานบันเทิง .....
โต๊ะเบอร์หนึ่ง... ใต้ต้นไม้ใหญ่ ต้นนี้ .... คือ โต๊ะยอดนิยม ....
จะ สุข ทุกข์ประการใด ... มาเคลียร์ กันได้ ...
จากภาพ ... ความสุขเล็กๆ .... ของ ชาว Zn4

นานๆ ครั้ง พวกเราจะสร้างภาพ คนรักธรรมชาติ ...
มาช่วยกันบำรุงรักษามันสักที ....
ชาว Z7 (และมีคนแก่ๆ Z5 ด้วย) มาร่วมกันสร้างภาพ ... "เรารักต้นไม้" ....
จะเห็นว่า .... วันเวลาผ่านไปๆ ....
ลำต้นของต้นไม้ นี้ ... โตเท่าๆ กับพุงของนายบอย Z7 แล้ว ...

นี่คือ ... วันเบาๆ ชาว Zn 5 ....

แล้วก็มาถึง รุ่นเด็กนรก ... ขอโทษ ... พิมพ์เร็วไปหน่อย .... เอาใหม่
แล้วก็มาถึง รุ่นเด็กน่ารัก ... ชาว Z8 .....
ทุกกิจกรรม ทั้งดีชั่ว ก็มั่วกันอยู่แถวนี้ ....

รวมทั้ง ชาว Zn รุ่นสุดท้าย .... Zn6 ก็พบได้แน่นอน ที่นี่ ....

ณ ตอนนี้ ... อาจเรียกได้ว่า....
พวกเราสามารถนั่งเล่นกัน หน้าตึกได้ทั้งวันแล้ว ....
เพราะต้นไม้ เติบใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขา ให้ร่มเงาสดชื่น ตลอดวัน ....
จากภาพ .... Z9 นั่นเอง ....
กลุ่มนี้ ... ตอนเย็นๆ ชอบมาสุมหัวกัน ...
อ่านหนังสือบ้าง ... กินขนมบ้าง ...
เน้น ... กิจกรรมแบบ IE ด้วย ...
กล่าวคือ ... เม้าท์เรื่องประชาชน IE ทั่วไป ...



และ สองรุ่นล่าสุด ของครอบครัวเรา .... ชาว Z10 ....

และ น้องคนล่าสุด ... Z11 ต่างก็อยู่ใต้ร่มเงา ต้นไม้ต้นนี้ ...


หากย้อนกลับไป ณ วันนั้น ....

วันที่พวกเรา ... อาจารย์ 3 ต. :
(ได้แก่ ... ท่านอาจารย์ตุ้ม-อาจารย์เต่า-อาจารย์ต้อม)
นั่งทอดถอนใจ ... ใต้แสงแดด ...

พวกเรา ก็คงไม่อยากจะเชื่อว่า ....



จากต้นไม้บอบบาง สองสามต้น ...
ลำต้นใหญ่ประมาณ หน้าแข้ง ....
ที่พวกเด็ก ช่วยกันปลูก ณ วันนั้น ...

จะสามารถเติบใหญ่ ... งอกงาม
ใบเขียวสดใส ....ร่มรื่น .... ร่มเย็น
เป็นที่พำนักพักใจ ของพวกเรา
.... ชาว IE ทุกรุ่น ทุกคน .....ตลอดมา


ใครจะเชื่อว่า ... ?
ลานจอดรถ อันร้อนระอุ ...
ที่เราเคยฝัน แบบลมๆ แล้งๆ ว่า
.... สักวัน ....
มันน่าจะร่มรื่น .... อบอุ่น และ มีชีวิตชีวา ....

แต่พอถึงวันนี้ ...

แต่ฝันของเรา .... ก็เป็นจริงได้ ....

... ได้ ด้วยมือ ของพวกเรา

.... ได้ ด้วยความหวัง และ ความฝัน ของพวกเรา ...
.... และ ได้ ...

ด้วยความอดทน ของพวกเราทุกคน .....

ใครเล่า ? .... เชื่อว่า ...

นี่คือ ... ภาพของ "บ้านเเรา ... IE" ณ วันนี้ ...

บ้านแห่งความรัก
บ้านแห่งความสุข
และ มิตรภาพ ที่ยั่งยืน ..... ตลอดไป

มีคนบอกว่า ....

"ครู" .. หรือ .."อาจารย์" นั้น ... ยิ่งใหญ่ ...

ดุจดัง ต้นไม้ใหญ่ ...

ให้ทั้งวิชา ...

ให้ทั้งความรู้ ...

ให้ทั้งแรงบันดาลใจ ... แก่ศิษย์

อีกทั้ง ... ยังมีบางคน บอกว่า ....

"ครู" .. หรือ .."อาจารย์" นั้น ... ประเสริฐนัก ...

ดุจดัง ต้นไม้ใหญ่ ...

ที่ให้ ทั้งร่มเงา ... ความอบอุ่น ...

ให้ทั้งความร่มเย็น และ กำลังใจแก่ศิษย์ ....

... ไม่จริงหรอก ... คำกล่าวนี้ ....

ข้าพเจ้า .... ไม่เชื่อ .. และไม่ได้คิด เช่นนี้ เลย ...

... ข้าพเจ้ากลับคิดในทางกลับกัน ....

ข้าพเจ้า เชื่อว่า ....

"ศิษย์" ... นั้นยิ่งใหญ่ และประเสริฐ นัก....

ดุจดัง "ต้นไม้" ใหญ่ ....

เพราะ ศิษย์ ...คือ ผู้ ที่ทำให้อาจารย์ ....

ได้อบอุ่นใจ ในยามโดดเดี่ยว ....

ได้สดชื่นใจ ในยามท้อแท้ ....

ได้เบิกบานใจ ในยามที่เห็นศิษย์เจริญก้าวหน้า ....

และเป็น แรงบันดาลใจ ให้อาจารย์ .....

ได้มีกำลังใจ... ในการทำงาน เพื่อศิษย์รุ่นต่อๆ ไป .... สืบไป

ขอให้ "ต้นไม้" ที่ยิ่งใหญ่ของข้าพเจ้า ทุกต้น ....
จงเจริญงอกงาม กล้าแข็ง ...... และเติบใหญ่ สืบไป เทอญ ....

....................................

อย่าลืม ... โปรดช่วยลงชื่อ/เบอร์โทรศัพท์/email/ฯลฯ เมื่อเข้าไปที่ blog ใหม่ของเรา MY IE MEMORY

http://iekmitl.blogspot.com

เพื่อให้การติดต่อ แจ้งข่าวเรื่อง งาน 10 ปี ภาค IE เป็นไปอย่างทั่วถึงและรวดเร็ว ...

ขอบคุณมากๆ ครับ ....