ตอนที่ 39 : บทเรียน... จากเพื่อนและท้องฟ้า

วันที่ 2 สิงหาคม 2550

วันฟ้าหม่น .... 10.30 นาฬิกา

อาจจะเรียกได้ว่า .... วันนี้ คงเป็นวันที่ความรู้สึกของข้าพเจ้า ตกต่ำมากๆ วันหนึ่ง ของชีวิตการทำงาน หลังจาก ที่ได้รู้ข่าวการจากไปของลูกศิษย์คนหนึ่ง ...

วันนี้ ...ทั้งท้องฟ้า ทั้งบรรยากาศ ล้วนเป็นใจ ... ทุกอย่างเงียบสงบ

แม้แต่ที่ภาค IE ของเรา ที่เคยเอะอะเจี๊ยวจ๊าวเหมือนตลาดสด .... วันนี้ กลับเงียบสงัด จนน่าแปลกใจ ....

..........

ข้าพเจ้า ... เดินทางสู่จุดสงบใจ ณ ชั้น 9 ของตึกสิบสองชั้น

ณ ช่องหน้าต่างบานที่เจ็ด .... จุดนี้ สวยที่สุด ....

ขอรับประกันความงาม .....

มองมุมล่างซ้าย เห็นบ้านน้อยหลังนิดของเรา

ยืนหยัดท้าทายความใหญ่โต ของสถาบัน ...

มองไกล ....สุดสายตา แลเห็นสนามบินลิบๆ ....

เครื่องบิน ขึ้นลงตลอดเวลา ดุจแมลงวัน

ฟ้าครึ้ม สายฝนโปรยปราย .... เศร้าจริงๆ ...

..........................

10.55 นาฬิกา

ข้าพเจ้าได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนเก่าแก่ .... เพื่อนลาดกระบัง ห้องห้า ...

ปีหนึ่งๆ เราเจอกันไม่เกิน สองหน ..... แต่ ณ ยามใดที่ข้าพเจ้าทุกข์ใจ ... มันก็มาปรากฎกายได้ทุกที โดยบังเอิญ ...
.... มันบอกว่า ... เดี๋ยวจะแวะมากินข้าวเที่ยงด้วย .... บังเอิญผ่านมาแถวนี้พอดี ....

.... รู้ใจจริงๆ เพื่อนเรา ...

.....

แล้วเราก็ออกไป (หนีงาน) ไปกินข้าว ที่ร้านพั๊นช์ ... เชิงสะพาน

............................


เพื่อนคนนี้ ข้าพเจ้ารักมาก... เพราะรู้จักกัน ตั้งแต่วันแรกที่มาเรียนที่ลาดกระบัง ..... 25 ปีที่แล้ว (ปี 2525)
ชีวิตมัน ก็เหมือนเด็กไทยธรรมดา .. เรียนโรงเรียนวัด ... หน้าม่อ ... จัดว่าเลวในระดับมาตรฐานเด็กลาดกระบังทั่วไป ...
ทำงานทุกอย่าง ปากกัดตีนถีบ .... ต่อสู้มากมาย .....

ปัจจุบัน นอกจากจะทำงานในบริษัทโทรคมนาคมใหญ่โตแล้ว
มันมีธุรกิจส่วนตัว ที่ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก ....
..... มันทำธุรกิจบันเทิงทางชลประทาน ...คือ .... อาบ-อบ-นวด .... มีหลายสาขา
จากอ่างเล็กๆ สู่อ่างใหญ่ๆ .... จาก low low สู่ระดับ inter รับเฉพาะญี่ปุ่น เท่านั้น ...
มีเงินทองเป็นกอบเป็นกำ ....

แล้ววันนึง ....
มันก็เอาเงินที่เก็บมาทั้งชีวิต ไปสร้างรีสอร์ตหรู ...
ทำโรงแรมเล็กๆ 2-3 ชั้น และสร้างบ้านไม้เล็กๆ เก๋ๆ ริมทะเลแนวบาหลี อีกหลายสิบหลัง ....
มูลค่าโครงการ ประมาณ หลายๆๆๆ พันเท่าของเงินเดือนข้าพเจ้า ...
..........................

แต่วันหนึ่ง โชคร้ายนิดนึง .... คลื่นซัดแรงไปหน่อย....

โรงแรมพังพินาศ ...

พนักงานและแขก ตายเกือบหมด .....

เพราะดันไปสร้างโรงแรมที่ "เขาหลัก" ....

และคลื่นชื่อ "สึนามิ" .... แวะมาเยี่ยมเยียน

แต่...

บทสรุปง่ายๆ จากมันก็คือ ....

"คิดซะว่า ... เงินทอง ก็ได้มาจากน้ำ ....

ถ้าจะฉิบหายเพราะน้ำ ... ก็ช่างมันเหอะ"

และ ...

" คิดซะว่า โชคดี ... ที่ตัวกู-เมียกูกับลูกอีกสอง.... แม่งไม่ตาย

..... อ้อ ... แม่ยาย แม่งก็ไม่ตาย ... "

แต่กว่าที่มันจะคิดแบบนี้ได้ ก็ต้องทำใจอยู่หลายปี ...

..................

วันนี้ เพื่อนมาหา ..... ก็ไม่มีธุระอะไร คุยกันเรื่องเก่าๆ ....ฮาฮา .... ตามเรื่องตามราว ...
และมันก็ได้ชวนข้าพเจ้า ไปเที่ยวเขาหลักอีกครั้ง
.... เพราะครั้งแรกที่ข้าพเจ้าไป .... ก็เป็นช่วงก่อน สึนามิเข้า ...
.... คราวนี้ โรงแรมก็ทำใหม่อีกครั้ง .... ณ ตำแหน่งเดิม

.... มันเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ .... แต่คราวนี้ ...
เริ่มต้นจากเงินลงทุนที่ติดลบมากมาย

เพราะผลจากหายนะครั้งเก่า.... ยังไม่คืนทุนเลยด้วยซ้ำ ....
และอาจจะได้ของแถม ......

เป็นผีสางวิญญาณเร่ร่อน ... ประจำเขาหลักอีกต่างหาก ...
มันบอกว่า .... ขอลุยอีกครั้ง เพราะ ....

....นี่คือความฝันของมัน .... มันก็ต้องทำให้ได้ ...


.........................


เราคุยกันมากมาย ... สนุกสนาน .....

แต่ "เพื่อน" ก็ยังสังเกตุเห็นว่า "เพื่อน" เศร้า ....

ข้าพเจ้า จึงเล่า "ทุกข์น้อยนิด" ที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้... ให้มันฟัง ....
เพื่อนหัวเราะชอบใจ บอกว่า ..

"อีห่า ...

เด็กตาย มึงก็ร้องไห้ ...

เด็กเรียนจบ มึงก็ร้องไห้ ...

เด็กเลว มึงก็ร้องไห้ ....

เด็กเมา มึงก็ร้องไห้ ....

..... น่ารักจริงๆ อาจารย์คนนี้ ... "

ข้าพเจ้าหัวเราะทั้งน้ำตา

เป็นการหัวเราะครั้งแรก ของวันนี้ ...

แล้วการสนทนา ก็จบลงด้วยการสรุปสั้นๆ ว่า ...

"ไอ้เต่า.... มึงน่ะโชคดีกว่ากูเยอะ ....

ถ้ามึงตาย .... เด็กแม่งคงร้องไห้ น้ำตาท่วมเสาโทร ....

แต่ถ้ากูตาย ...อีพวกหมอนวดร้านกู ... แม่งคงดีใจกันฉิบหายเลย ..."

แล้วเรา ก็จากกัน ....

.......................

14.25 นาฬิกา
ข้าพเจ้า ... เดินทางสู่จุดสงบใจ
ณ ชั้น 9 ของตึกสิบสองชั้น อีกครั้ง
ณ ช่องหน้าต่างบานที่เจ็ด .... จุดนี้ สวยที่สุด ....
ขอรับประกันความงาม ..... อีกครั้ง
มองมุมล่างซ้าย เห็นบ้านน้อยหลังนิดของเรา
ยืนหยัดท้าทายความใหญ่โต ของสถาบัน ...
มองไกล ....สุดสายตา แลเห็นสนามบินลิบๆ ....
เครื่องบิน ขึ้นลงตลอดเวลา ดุจแมลงวัน

... แต่ ...

ฟ้าใสขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ....

เมฆฝนที่ทำให้เราท้อใจ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

กลายเป็นปุยนุ่น ลอยฟ่อง.... สีขาวสะอาดตัดกับสีฟ้าใส .....

มองไปไกลลิบๆ สุดสายตา

เห็นทิวเขารางๆ ณ จังหวัดชลบุรี ....

อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ....

เมื่อคิดถึงเพื่อน .... คิดถึงหมอนวดของเพื่อน ....

และคิดถึงเขาหลัก ณ จังหวัดพังงา ....

ความฝันของเพื่อน ...

แม้ว่า มันจะเป็นฝันร้ายที่สุด ..... ในชีวิตของเพื่อน ....

แต่คุณค่า ของ ฝันร้าย

และ

พลัง แห่งความทุกข์ ...

เป็นสิ่งที่ทำให้... เราได้เรียนรู้ ... ได้อดทน

ทำให้เราได้เห็นคุณค่า ของทุกสรรพสิ่งดีๆ รอบกาย ....

ทำให้เราเชื่อมั่น ... ในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ ....

เพราะ .... นี่คือ ชีวิตจริง....

นี่คือ... ธรรมดาของโลก .... ที่แท้จริง ...

จะทุกข์ หรือ สุข .....

สุดแต่ว่า ... เราจะมองมันในแง่มุมไหน .....

เพราะ

มุมมองในโลกแห่งความจริง .... กว้างใหญ่กว่า ผืนฟ้า ....

และผันแปร ได้มากกว่า ปุยเมฆ .....

..........................

และท้ายสุด ....

ขณะที่ข้าพเจ้าเดินกลับเข้าสู่ ....

บ้านน้อยหลังนิด ... ณ ภาค IE ของเรา

... เสียงตีปิงปอง ...

เสียงหัวเราะ เสียงเอะอะ เฮฮา

เสียงเด็กๆ และผองเพื่อน ... ดังแว่วขึ้น

..... ขณะที่ ข้าพเจ้ากำลังก้าวขึ้นบันได หน้าภาค ...

........

ข้าพเจ้านึกถึง ... ก้าวแรก ของการเรียน ที่ลาดกระบัง

เมื่อ 25 ปี ที่ผ่านมา ....

นึกถึง เพื่อนคนแรก .... ก็ไอ้คนนี้แหละ ...

นึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง .....

... เติบโตมาด้วยกัน ...

... แก่ .. มาด้วยกัน ...

ผ่านร้อน.... ผ่านหนาว ...

ผ่านสุข... ผ่านทุกข์ ... มาด้วยกัน ....

แต่ เพื่อน .... ก็ยังเป็น เพื่อน... เสมอ ....

ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

นับตั้งแต่วันแรก ... ตราบจนถึง ... วันนี้ ...

ข้าพเจ้าบอกกับตัวเองว่า ....

"คนเรา .....

แค่ได้มี "เพื่อน" ดีๆ สักคน ...

ชีวิตนี้ .... ช่างโชคดียิ่งนัก ....."

...............................................

ขออุทิศ คุณความดีที่เกิดจาก iestory ในตอนนี้ ...

ให้แก่ศิษย์ IE ที่จากข้าพเจ้าไป อย่างไม่มีวันกลับมา

.... ขอให้มีความสุขเถิดนะ .... น้องของพี่ ...