ตอนที่ 8 : ทฤษฎีสมคบคิด – Conspiracy Theory

ในยามเยาว์วัย ข้าพเจ้าเป็นบุคคลที่ช่างคิดมาก จู้จี้มาก วิตกจริตมาก ชอบจินตนาการมากมาย ชอบตั้งทฤษฎีแปลกๆ จนบิดามารดารู้สึกหนักใจอยู่เนืองๆ เช่น ตอนเด็กๆ ข้าพเจ้ามีความเชื่ออย่างจริงจังว่า เณรตัวน้อยๆ คือ ลูกของพระกับแม่ชี แต่เมื่อโตขึ้น อาการดังกล่าว ก็มิได้ทุเลาลง แต่กลับเป็นมากขึ้น แถมยังคงเป็นคนที่สอดรู้สอดเห็นในทุกเรื่องที่มิใช่ธุระของตน ชอบสนทนาเรื่องผัวๆ เมียๆ และชอบจับจ้องความผิดของผู้อื่น ดังนั้น จึงมีคุณสมบัติเหมาะสมกับการเป็นอาจารย์ภาค IE ยิ่งนัก

ปัจจุบัน ข้าพเจ้ารู้สึกดีใจมาก ที่พวกฝรั่งได้บัญญัติศัพท์คำหนึ่ง มารองรับพฤติกรรมของคนที่ชอบคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ เพ้อๆ ฝันๆ แล้วมามั่วนิ่มเพื่อสร้างเป็นหลักการหรือทฤษฎีที่น่าเชื่อถือ โดยเขาจะเรียกทฤษฎีแบบนี้ว่า “ทฤษฎีสมคบคิด – Conspiracy Theory” ซึ่งพบได้มากมาย ตาม email ที่ถูก forward ต่อๆ กันไป เช่น ทฤษฎีเรื่องการกินไก่ KFC แล้วจะทำให้ผู้หญิงมีนมเล็ก/มีหนวด/หัวเถิก ส่วนผู้ชายจะนมโต/ขนน้อย/และใจอ่อนเวลาเจอไก่ อะไรทำนองนี้ หรือ อีกทฤษฎี ที่โด่งดังมากในวงเหล้า คือ ถ้ากินเหล้ามากๆ ก็ย่อมจะฉลาดขึ้นๆ เรื่อยๆ เพราะเซลสมองที่อ่อนแอ จะถูกแอลกอฮอลล์กำจัดทิ้ง ทำให้เกิดเซลสมองที่แข็งแกร่งและฉลาดมากขึ้นๆ งอกมาทดแทน โดยเปรียบเทียบเรื่องของเซลสมองนี้ กับการสูญพันธุ์ของควายป่าพันธุ์ไบซัน ในอเมริกา .......

ดังนั้น ยามใดที่ข้าพเจ้าพร่ำเพ้อเรื่องอะไรแปลกๆ ก็มักจะกล่าวอ้างให้พวกเด็กๆ ตาใสๆ ดำๆ แห่ง IE เชื่อว่า นี่แหละ คือ Conspiracy Theory อันเฉียบแหลมของข้าพเจ้า



ภาพสนับสนุน Conspiracy Theory เรื่อง "อันตรายจากไก่ KFC" จากภาพเหยื่อ (หญิง) เสพ KFC เกินขนาด มีอาการ เล็ก-เถิก-หนวด อย่างเด่นชัด (ขอขอบคุณ น้อง ย. และ น้อง บ. ชาว Z รุ่น 7 เสียสละภาพอวัยวะส่วนตัว เป็นวิทยาทานแก่ พี่น้องครอบครัว IE Cyber และขอความกรุณาอย่า post ภาพนี้ไปต่อ เพราะข้าพเจ้าได้ email ภาพนี้กระจายไปทั่วโลกแล้ว)

ภาพสนับสนุน Conspiracy Theory เรื่อง "อันตรายจากไก่ KFC" จากภาพเหยื่อ (ชายท้วม) เสพ KFC เกินขนาด มีอาการ นมโต-ขนบางและร่วงติดมือง่าย-มีอาการใจสั่นและมือสั่น เมื่อเผชิญหน้าไก่แก่ๆ (ขอขอบคุณ นายบ.(เลว) ชาว Z รุ่น 7 อุตส่าห์เสียสละภาพอวัยวะส่วนตัว เป็นวิทยาทานแก่ พี่น้องครอบครัว IE Cyber และขอความกรุณาช่วย post ภาพนี้ไปต่อ เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ไก่รุ่นหลังๆ แถบชลบุรี ศรีราชา ระยอง และ กัมพูชาตอนล่าง)


มีทฤษฎี Conspiracy Theory หนึ่ง ที่ข้าพเจ้าค้นพบ และภูมิใจจะนำเสนอในวันนี้ มีชื่อเรียกว่า “ทฤษฎีเลขคู่-เลขคี่ แห่ง IE” หรือเรียกง่ายๆ ว่า “ทฤษฎีหมา-แมว IE” มีเนื้อหาสาระของทฤษฎีนี้ คือ ข้าพเจ้าพบว่า พวกเราชาว IE มีลักษณะที่เหมือนกันอย่างหนึ่ง คือ จะแบ่งแยกนิสัยและพฤติกรรมตามตัวเลขของรุ่นได้แก่ พวกรุ่นเลขคี่ กับรุ่นเลขคู่ (ทั้งห้อง Z และ Zn ต่างตกอยู่ภายใต้ทฤษฎีนี้ เหมือนกันอย่างน่าอัศจรรย์) กล่าวคือ


กลุ่มรุ่นเลขคี่ อันประกอบด้วย รุ่น 1-3-5-7-9-11 มีรูปแบบของพฤติกรรมและนิสัยใกล้เคียงกันหมด กล่าวคือ ชอบเฮฮา ไร้สาระ ไม่ใคร่ใส่ใจการเรียน ไม่ค่อยตั้งใจเรียน นิสัยขี้เกียจแต่ฉลาด แต่มักฉลาดในเรื่องโง่ๆ เป็นส่วนใหญ่ คุณสมบัติเฉพาะ ได้แก่ความปากหมาและหน้าด้าน ซึ่งโดยเฉลี่ยจะมีทั่วทั้งองค์กร ทำให้สามารถมีชีวิตอยู่รอดเป็นวันๆ ได้ดี และที่สำคัญที่สุด คือสามารถ “ตีซี้” กับอาจารย์ได้เนียนกว่ารุ่นเลขคู่มากๆ

ชาว IE รุ่น Z หนึ่ง ต้นตำรับสายพันธุ์เลขคี่ .... ตามทฤษฎีสมคบคิด ถูกต้องตามตำรา ทุกประการ ได้แก่ 1. original ปากหมา-ตาผี เช่น ธเนตรและโก๋ 2. ช่างประจบ เช่น เจนชัย 3. แหล่งธรรมะและ CD เช่น จี๊ป 4. จอมวางแผนและขี้เหนียว เช่น จีร่า 5. ฉลาด-ขยัน แต่เมาง่าย เช่น เอ๋ ยาดอง 6. เสี่ยระดับพันล้าน เช่น สิทธิ์/วัฒน์/วุฒิ/วี 7. กินจุและถึก เช่น กลุ่มกีบน้อย

ชาว IE รุ่น Z สาม สืบทอดพรสวรรค์ได้อย่างดีเยี่ยม แต่สามารถพัฒนาลักษณะเด่นในแง่ปากร้ายได้ดีกว่าเดิม ตัวอย่างเช่น "นางสาวนก" และ "เจ๊" ที่มีปากปราบเซียน แม้แต่อาจารย์พลชัย (พี่ต้อม) ยังยอมล่าถอย .... นอกจากนี้ ยังเป็นต้นกำเนิดนิยามว่า "ระหว่างหน้าด้าน กับ การกล้าแสดงออก มีเส้นบางๆ คั่นไว้นิดเดียว" ....นั่นคือ ที่มาของ IE Show อันลือลั่น สืบทอดมาจนบัดนี้ เริ่มต้นจาก นายโอก-นายแป๊ะ-นายฐา ที่เป็นนางโชว์ขนดกของ IE ยุคแรกๆ




ชาว IE รุ่น Z ห้าและเจ็ด สืบทอดพันธุกรรมได้ดีเยี่ยมไม่ผิดเพี้ยนจากรุ่นต้นๆ ทำให้เกิดแรงบันดาลใจต่อการค้นพบ Conspiracy Theory เพราะข้าพเจ้าพบว่า ทำไมกรรมเวรของข้าพเจ้าไม่รู้จักจบจักสิ้นสักที ทำไมกลุ่มเด็กแปลกๆ ในรุ่นเลขคี่ จึงไม่ยอมสูญพันธุ์สักที ทำไม่ต้องวนเวียนมาพบกับข้าพเจ้าทุกปีเว้นปีเสมอ ทำไมพวกปิศาจสุรา จึงวนเวียนมาทุกสองปี เพียงแต่เปลี่ยนชื่อก๊วนไปเท่านั้น จากปิศาจสุรายุคต้นๆ กลายเป็น Zback ในปีล่าสุด หรือบรรดาสาวๆ IE เลขคี่ ที่เพ้อว่าตนเองสวย ถึงขั้นสถาปนากลุ่มกีบน้อยฯ พัฒนาสู่แก๊งสาวมั่นในรุ่นต่อๆ มา และท้ายสุด กลายเป็น แก๊งสาวสวยนางแบบ ในรุ่น 7 ....


สำหรับชาว IE ห้อง Zn ก็เช่นกัน จากรุ่นที่หนึ่ง-รุ่นบุกเบิก สมาชิกในรุ่น มีความสามารถรอบด้าน สามารถผสมผสานคุณลักษณะของตระกูลเลขคี่ เข้ากับวัฒนธรรม Zn ได้อย่างกลมกลืน ทั้งรุ่น มีคนตั้งใจเรียนประมาณ 2 คน ที่เหลือ เดินไปเดินมา ....แต่พวกมันก็สามารถเอาตัวรอด เรียนจบได้อย่างงดงาม และมีหน้าที่การงานที่ดี อย่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก จากนั้น ก็มีการถ่ายทอดทางจิตวิญญาณ สู่รุ่นสามและห้า ต่อไป

ดังนั้น โดยภาพรวม อาจสรุปแบบฟันธงได้ว่า เป็นรุ่นเลขคี่ คือรุ่นที่มีอุปนิสัยเหมือน “หมา” คือ ปากไม่ดี พูดพล่อย ชอบเที่ยวซอกซอน สำส่อน กินไม่เลือก ใจง่าย ลืมง่าย แร่ดไปทั่วสถาบัน และท้ายสุด หากมองในแง่การบริหารจัดการ จะพบว่า รุ่นเลขคี่ มีมีการบริหารจัดการภายในรุ่นดีเยี่ยม สามารถหาเงินได้เก่งพอๆ กับการผลาญเงิน ภาพรวมที่สรุปได้ชัดเจน คือ เป็น “มาร” .... ???

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดที่มากล่าวมานี้ แตกต่างกับบุคลิกของรุ่นเลขคู่โดยสิ้นเชิง เพราะเด็กเลขคู่จะที่ใส่ใจการเรียนมากกว่าเลขคี่หลายเท่า อย่างไรก็ตาม คนที่ขยันมากๆ ก็จะขยันจนหลุดโลกจนดูเว่อร์ แต่คนที่ขี้เกียจ ก็จะขี้เกียจจนน่าขนลุกเช่นกัน (ต่างกับพวกเลขคี่ คือ ภาพรวมคือ ขี้เกียจอย่างสม่ำเสมอทั่วทั้งองค์กร)

ส่วนในคุณสมบัติด้านความปากหมาและหน้าด้านนั้น จัดได้ว่ามีน้อยกว่ารุ่นเลขคี่มากนัก แต่สัจธรรมของรุ่นเลขคู่ คือ หากมีใครสักคนในรุ่นเลขคู่ มีใจรักด้านปากหมาและหน้าด้าน ท่านผู้นั้นก็จะเป็นบุคคลประเภทปากหมาหน้าด้านดีเด่นแบบสุดสุด หากไม่เชื่อ ลองนึกทบทวนดูบรรดาเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ท่านรู้จัก แล้วท่านจะพบความจริงข้อนี้เด่นชัด นอกจากนี้ นิสัยอันโดดเด่นของพวกรุ่นเลขคู่ คือ ชอบทำตัวแบบหนังไทยๆ มักจะชอบฟูมฟายว่าไม่มีใครรัก และมักชอบคิดว่าอาจารย์รักพวกตนน้อยกว่าพี่ๆ และน้องๆ รุ่นเลขคี่เสมอ แต่ข้าพเจ้าก็ขอยอมรับตรงๆ เลยว่า ความจริงก็เป็นเช่นนี้จริงๆ เพราะข้าพเจ้าสามารถกล่าวได้ว่า พวกรุ่นเลขคู่มีชั้นเชิงและศิลปะในการประจบประแจงห่างชั้นกว่าพวกเลขคี่มากนัก ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงมักปล่อยตัวปล่อยใจหลงคารมพวกเลขคี่เสมอๆ

ต้นตำรับเลขคู่ IE รุ่น Z2 : ดูเหมือนจะ ร่าเริงฉลาด เป็นเด็กดี ซนนิดๆ ... ถ้านึกไม่ออก ก็ดูบุคลิกของ อ.คุ้ย นั่นแหละ แบบนั้นเลย .... แต่ ... ?

Z รุ่น 4 เด็กดี ขยัน แต่เริ่มกลายพันธุ์เล็กๆ กลายเป็นพวกหลุดโลก เช่น ชัย(หมา) และนาย แมท ที่ปากหมาหลุดโลก หรือ เดอะแก๊งขี้เมา เช่น นายเตี้ย นายปัท และโดยเฉพาะ นายเหย่า ที่มาเขย่าวงการศึกษาไทย ด้วยการแสดงศักยภาพทางวิชาการของคนเมา ได้ดีเยี่ยม ... ซึ่งตรงข้ามกับ Z รุ่น 6 อย่างสิ้นเชิง เพราะรุ่นนี้ ทั้งขยัน ทั้งเก่ง ความประพฤติดีเยี่ยม เอาไว้รับแขกได้

ส่วนห้อง Zn เลขคู่ ก็มีสีสัน ไม่แพ้เลขคี่ ภายใต้ท่าทางเงียบๆ กลุ่มพิราบขาว หรือ ทีมตลกบริโภคแห่ง IE ขยายอิทธิพลอย่างเงียบๆ ในเขตลาดกระบัง เครือข่ายเชน คือ องค์กรลับ ที่ข้าพเจ้าเองก็ไม่อยากจะเอ่ยถึง หรือกล้าแตะต้อง .... สำหรับ Zn 4 ก็เคยพูดถึงมากมายบ่อยครั้ง วีรกรรมเยอะ เฮี้ยนมาก ขอสัญญาว่า จะเล่าแบบ version เต็มๆ สักครั้ง ถ้ามีโอกาส

Zn รุ่นสุดท้าย "Zn 6" ปัจจุบันอยู่ปีสุดท้าย 3Zn และเป็นรุ่นปิดตำนาน Zn

โดยรวม อาจสรุปแบบฟันธงได้ว่า เป็นรุ่นเลขคู่ จะมีอุปนิสัยเหมือน “แมว” คือ ชอบสงวนท่าที วางตัวและจับจ้องอยู่ห่างๆ แต่โหยหาและปรารถนาการลูบไล้คลอเคลีย ภาพรวมคือ เด็กดี ที่ทำตัวดื้อแบบเงียบๆ แต่เวลาทำเรื่องแสบๆ ก็เฮี้ยนใช้ได้ อุปมาดั่งเสือหรือแมวที่นอนนิ่งๆ แต่พร้อมจะกางเล็บตะปบเหยื่ออย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นภาพที่แตกต่างจากพวกหมาๆ เลขคี่ ที่วิ่งซอกซอนคุ้ยเขี่ยขยะตามซอกซอย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็เอะอะโวยวายเห่าหอนไปทั่ว และชอบวิ่งไปประจบเจ้านายไปวันๆ และท้ายสุด หากมองในแง่การบริหารจัดการ จะพบว่า รุ่นเลขคู่ ดูจะเหมือนมีการติดต่อสื่อสารหรือบริหารในรุ่นแบบหลวมๆ แต่ละกลุ่มจะทำตัวเป็นรัฐอิสระภายในห้อง และดูเหมือนจะไม่ค่อยสนิทกันนัก แต่ในทางปฏิบัติแล้ว จะพบว่า พวกเขามีเครือข่ายที่โยงใยกันอย่างแนบแน่นและสม่ำเสมอมากกว่าพวกเลขคี่ ที่อาจจะดูซี้ๆ สนิทๆ แต่ขาดความสม่ำเสมอในการรักษาเครือข่าย ดังนั้น ดังนั้น ภาพรวมของรุ่นเลขคู่ คือ เป็น “เทพ”

สาเหตุ ที่ข้าพเจ้าหยิบยกทฤษฎีสมคบคิด บทนี้ มาเป็นประเด็นในวันนี้ มีแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ กล่าวคือ ข้าพเจ้ามาทำงานตามปกติ บรรดาน้องๆ ปีแมว มาเข้าเฝ้าคับคั่ง บ้างก็มาคุยเรื่องประสบการฝึกงาน บ้างก็คุยเรื่องโปรเจ็ค ข้าพเจ้าก็เริ่มกร่อยๆ เพราะเมื่อใดที่เริ่มคุยวิชาการ ก้อนไมเกรนที่เกาะกินสมองซีกซ้ายของข้าพเจ้า จะเริ่มพองตัวขึ้นตุบๆๆๆๆ แต่ในทางตรงข้าม หากเปิดประเด็นสนทนา ในเรื่องราวแนวผัวๆ เมียๆ หรือนินทาชาว IE ต่อมใต้สมองของข้าพเจ้าจะหลั่งสาร “อะดีนนารีน” มาทำลายล้างก้อนไมเกรน ช่วยสร้างความปิติชุ่มฉ่ำใจแก่ข้าพเจ้ายิ่งนัก

ฝูงแมว IE รุ่น 8 ปัจจุบัน คือ น้องปี 4

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่บทสนทนาเริ่มกร่อยลงๆ เพราะไม่มีการเอ่ยถึงประเด็นผัวๆเมียๆ เลยสักนิด มีแต่เรื่องอีพวกลอจิสติกส์ทิงนองนอยอะไรเถือกนั้น ก้อนไมเกรนของข้าพเจ้าเริ่มพองโตขึ้นๆ ตามลำดับความซับซ้อนของระบบลอจิสติกส์อันยิ่งใหญ่ ..... แต่ในที่สุด ... เหมือนสวรรค์มีตา-ฟ้ามีใจ ... อีพวกน้องๆ ปีหมา (ดรีมทีมสุนัขฝึกหัด) ก็บุกจู่โจมเข้ามาในห้อง

พวกกองโจรสุนัขฝึกหัดฯ กราดสายตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณที่สืบทอดทางสายเลือดเลขคี่ ดวงตาพวกมันเป็นประกายเจิดจ้ายิ่งนัก เมื่อเห็นถุงเลย์สีเหลือง ชนิดแผ่นบางเรียบ ซุกซ่อนเม้มอยู่หลังเก้าอี้ของข้าพเจ้า .....

แล้วพวกหมา ก็วางแผนเข้าจู่โจมอย่างเป็นระบบ เอ่ยเอื้อนวาจา ว่า

“พี่ครับ ... สวัสดีวันเปิดเทอม .... วันนี้พี่ดูหน้าตาสดใสจัง ....แต่ทำไมห้องทำงานดูรกจังเลย... พวกผมช่วยจัดห้องไหมครับ ... ”

ประโยคนี้ ข้าพเจ้าแค่ได้ฟังเคลิ้มๆ แล้ว ฟังดูคล้ายๆ คำพูดแบบห่วงไยๆของ “นายเจนนี่ รุ่น Z1” ผสม คำพูดซื่อๆ ของ “นายจ๊อด Zn1” ผสม คำพูดแบบหวังดีๆ ของ “นายจอน รุ่น Z3” ผสม คำพูดใสๆ ของ “นายจิ๋ว รุ่น Z5” ผสม ...ฯลฯ คำพูดแบบจริงใจๆ ของ “นายเจมส์ รุ่น Z7-หมารุ่นล่าสุดที่เพิ่งจะนำออกสู่ตลาดแรงงาน”

ดรีมทีมสุนัขฝึกหัด รุ่น Z 9 ปัจจุบัน คือ น้องปีสาม

ข้าพเจ้าสังเกตว่า ในขณะที่พวกมันเอ่ยเอื้อนวจี สายตายังคงจับจ้องที่เลย์มันฝรั่งสุดหวงของข้าพเจ้าตลอด .....

และแม้ว่าข้าพเจ้าจะมีประสบการณ์สูงในเรื่องหมาๆแมวๆ แต่ก็มักจะพลาดตกหลุมพรางทำนองนี้เสมอๆ จะเห็นได้จาก พอเมื่อข้าพเจ้าสบตาใสๆ ซื่อๆ ของหมาฝูงนี้ ใจดวงน้อยๆ ของข้าพเจ้าก็ละลายทันที .... ข้าพเจ้าพูดเหมือนต้องมนต์สะกด ว่า

“อืมม์ .....ก็ไม่เป็นไร ...ขอบใจหลายๆ .... คนอย่างพวกแกทำงานชุ่ยๆ อย่ามาจัดห้องฉันเลย ข้าวของจะแตกเสียหาย มานั่งตากแอร์เย็นๆ คุยกันดีกว่า ....อืมม์ ....(แล้วข้าพเจ้าก็ตัดใจในที่สุด...) มากินเลย์กันเหอะ ....แล้วมาเล่าให้พี่ฟังหน่อยซิว่า ....ปีนี้เตรียมเหล้ากี่ลังในงานรับน้อง ...... อ้อ ... ห้องที่รกๆน่ะ .... ให้พวกพี่ๆ เขาช่วยกันกวาดถูดีกว่า ....เขาทำงานละเอียด เรียบร้อย ว่องไว ...”

แล้วข้าพเจ้าก็กราดสายตามายังทีมงานลูกแมวน้อย ที่นั่งสงวนท่าทีอยู่ห่างๆ สายตาของพวกแมวๆ กำลังจับจ้องดูฝูงหมาอย่างตกตะลึงในความหน้าด้านและขี้ประจบ

จากนั้น ข้าพเจ้าก็กล่าวกับพวกแมวๆ อย่างเนิบๆ และเลือดเย็น ว่า

“....โอเค... โปรเจคปีนี้ งานลุล่วงก้าวหน้าดีมาก เยี่ยม ... สุดยอด ...ก็...ไว้คุยต่อวันหลัง.... ตอนนี้ พวกท่านมาช่วยเคลียร์ห้องให้ข้าพเจ้าหน่อย ทำให้สะอาดๆ หน่อยนะ .... ปิดเทอมตั้งหลายเดือน ....ฝุ่นเยอะมาก”

แล้วข้าพเจ้า ก็ไปนั่งตากแอร์ ร่วมรับประทานเลย์กับฝูงหมาอย่างเพลิดเพลิน พลางดูฝูงแมวที่ช่วยกันกวาดถูห้องอย่างแข็งขัน .... ใครว่าโลกนี้ยุติธรรม ..... ไม่จริงๆๆๆๆๆ

(ลืมบอกไปว่า ... เลย์เหลือง มีจำนวนทั้งสิ้น 12 ถุง บรรจุในถุงรวม ข้าพเจ้าตั้งใจจะกักตุนเอา ไปไว้กินเป็นเสบียงและกับแกล้มส่วนตัวในงานรับน้อง .... แต่ก็ระเหิดหายกลายเป็นอากาศธาตุในฝูงหมา ภายในชั่วพริบตาเสียแล้ว)

ด้วยประการทั้งปวง ที่เขียนมาก็มิใช่สร้างความแตกแยกองค์กร หรือเพื่อยุแหย่ให้หมากับแมวแบ่งแยก หรือมารุมกัดกัน เพียงแต่อยากจะบอกว่า

หนึ่ง-ทฤษฎีนี้ เล่าให้ฟังไว้เล่นๆ ฮาๆ เพราะไม่มีองค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ใดๆ มารองรับ และ

สอง-ความจริงแล้ว ชาว IE ทุกท่าน มันก็หมาๆแมวๆ ทั้งนั้น บางวันมันก็อาจทำตัวเป็นหมา บางวันมันก็เป็นแมว คือ มีสภาพเป็นเทพกึ่งมาร สามารถพลิกพริ้วได้ทุกสถานการณ์ ไม่มีการแบ่งเป็นเลขคู่-เลขคี่ อย่างเด่นชัด มองไปมองมา ก็เห็นแมวปะปนในฝูงหมา หมามั่วสุมในฝูงแมว บางทีแมวก็จีบหมา บางทีหมาก็จีบแมว รวมทั้ง บางที ทั้งหมากับแมวช่วยกันรุมจับไก่ ... อะไรทำนองนั้น และ

สาม-ไม่ว่าพวกเราทั้งหลายจะมีบุคลิกเป็นสัตว์แบบไหน ไม่ว่าจะเป็น หมา แมว ลิง ไก่ หัวงู แรด ควาย สัตว์ตีนกีบ ชะนี แย้ หรือตัวเฮี่ย ข้าพเจ้า (รวมทั้งอาจารย์ทุกท่าน) ก็รักในตัวตนจริงๆ ของพวกท่านๆ ทั้งหลายเสมอ ข้าพเจ้าเชื่อว่า พวกเราทุกคน ต่างมีวีรกรรมและคุณความดีที่น่าจดจำแตกต่างกันออกไป ดังนั้น จึงเป็นสิ่งที่แน่นอนว่า เรื่องราวดีๆ นับร้อยนับพันเรื่องราว ของลูกศิษย์ทุกคนของข้าพเจ้า จะประทับและจดจำอยู่ในใจของข้าพเจ้าตลอดไป เพราะทุกเรื่องราว ของแต่ละคน คือ สิ่งที่มีค่าและมีความหมายต่อขีวิตข้าพเจ้ายิ่งนัก

และท้ายสุด หากมีสิ่งใด ที่ข้าพเจ้าเคยทำให้หมาแมวตัวน้อยๆ หรือสารพัดสัตว์ใดๆ ได้ทุกข์ใจ เสียใจ หรือน้อยใจ ก็ขอได้โปรดให้อภัยแก่สัตว์ผู้น้อย.. อย่างข้าพเจ้าด้วยเทอญ ....
...................................................................................

บอกกล่าว ....

สำหรับพวกเรา ที่คันไม้คันมือ

อยากจะขีดๆ เขียนๆ

อยากส่งความรู้สึก ถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้อง ๆ

อยากส่งรูปภาพ ส่งข่าวคราว เรื่องราว บทกลอน

และ อยากเล่า ...เรื่องราว ... ทั้งจากแดนใกล้ และแดนไกล

... ถึงครอบครัว IE ของพวกเรา

สามารถส่งตรงเข้า email :

iestory@hotmail.com

แล้วข้าพเจ้า จะนำมาลงให้ทุกๆ คนได้อ่านกัน ... ที่นี่

เน้นเรื่องราวดีๆ ฮาๆ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้างก็ได้

แต่ห้ามการเมือง ห้ามขายของ ... ขอแค่นี้หละ

ส่งมาได้เลย ... ไม่ต้องอาย

... แค่เขียนเล่า จากใจและความรู้สึก ...

ง่ายๆ แค่นี้เอง

...กำลังรออยู่นะ ....

พี่เต่า ...