ตอนที่ 7. เปิดเทอมวันแรก กับ ..."รอยยิ้มแรก"

วันพรุ่งนี้ (4 มิถุนายน 2550) คือ วันเปิดเทอมวันแรกของปีที่ 11 ของภาควิชาเราแล้ว แต่เนื่องจากปีนี้ ข้าพเจ้ามีเวลาว่างมาก ทำให้มีเวลาข้าพเจ้านอนคิดทบทวนพันธะกิจว่า พรุ่งนี้เราต้องทำเตรียมทำอะไรบ้างหนอในวันเปิดเทอมใหม่ หลังจากนอน “คิดงาน” ได้สักชั่วโมง ก็ต้องแปลกใจมาก ที่พบว่า เราคงไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะคาดการได้ว่าอีพวกเด็กปีเก่าๆ คงจะไม่มาเรียนกัน ส่วนบรรดาเด็กปีหนึ่ง คงมากันแต่เช้าเดินไปเดินมา กระดี๊กระด๊าอยากเข้าเรียนตัวเนื้อสั่นตามธรรมเนียมไก่อ่อน

นานมาแล้ว เคยมีไก่อ่อนท่านหนึ่ง (ปัจจุบัน กลายสภาพเป็นไก่แก่ห้าดาวแล้ว) เคยสารภาพกับข้าพเจ้าว่า เขาเคยนึกวาดภาพวันเปิดเทอมในมหาลัยลาดกระบังวันแรกว่า คงจะคึกคัก ฟู่ฟ่า มีพี่ๆ เดินขวักไขว่ โรงอาหารมีของขายเต็มทุกแผง เสียงนศ.หญิง แต่งกายในชุดรัดๆ สั้นๆ เอ็กส์ๆ นั่งคุยเสียงกิ๊วก๊าว ส่วนอาจารย์เดินขวักไขว่ ใส่แว่นตาถือโน๊ตบุ๊ค ทำหน้าตาเคร่งเครียด ซึ่งก็นับได้ว่า เขามีจินตนาการที่บรรเจิดมากๆ เพราะเป็นฝันที่คงจะใกล้ความจริง หากเป็นมหาลัยที่เจริญแล้ว แต่โชคร้ายที่มันเป็นลาดกระบัง ทุกอย่างเลยตรงข้ามไปหมด

ตลอดชั่วชีวิตการทำงานของข้าพเจ้า ไม่เคยเห็นภาพรุ่นพี่เก่าๆ แก่ๆ มาเรียนหนังสือในวันแรกอย่างคับคั่งเลย มีเพียงรุ่นพี่เพียงสองประเภทเท่านั้นที่ปรากฏกายในวันแรกของการเรียน ได้แก่ หนึ่ง-ประเภทหนูน้อยเด็กดี ที่คาดคะเนว่า บางทีอาจารย์บางท่านอาจจะเริ่มสอน-สอบ-เช็คชื่อ-สังงาน ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดในแผ่นดินลาดกระบังแห่งนี้ ส่วนอีกประเภท คือ สอง-ประเภทหนูน้อยขี้เมา เที่ยวเตร่กินเหล้าตั้งแต่เมื่อคืน อาจติดฝน หรือหมดเงิน หรือไปอาศัยหอใครนอนไม่ได้ จึงต้องเร่ร่อนนอนตามมุมตึกบ้าง ซอกโรงอาหารบ้าง พอสายๆ ตื่นมาแวะเข้าส้วมที่ภาค ก็จะได้รับการเพ่งเล็งและจัดอันดับ เป็นเด็กใส่ใจเรียนดีเด่นประจำปีในปีนั้นทันที

ด้วยประการทั้งปวง ดังที่เคยเล่ามาแล้วในตอนแรกๆ ก็แค่อยากจะบอกว่า เวลาเปิดเทอมใหม่ๆ ทีไร ข้าพเจ้าก็เบิกบานไม่แพ้เด็กน้อยปีหนึ่งเหล่านั้น แม้ว่าจะรู้ดีว่า จะต้องเจออะไรอีกข้างหน้า แต่ก็ยังระทึกใจเสมอ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกแบบนี้ได้ทุกปี คือ สิ่งที่เรียกแบบเชยๆ ว่า “รักแรกพบ” แต่หากพูดเป็นภาษาวรรณกรรม ก็เรียกเก๋ๆ ได้ว่า เป็นเพราะ รอยยิ้มแรก ของการพบกันในวันแรกๆ ที่ปลุกเร้าวิญญาณข้าพเจ้ามาก

เชื่อไหมว่า เมื่อเวลาผ่านไปๆ จนทำให้เด็กน้อยรอยยิ้มบริสุทธิ์เหล่านี้ กลายสภาพเป็น ตัวแสบๆ ก่อกวนอารมณ์ ป่วนเส้นประสาทคู่ซ้าย และชอบก่อปัญหาสารพันทำให้ข้าพเจ้าหงุดหงิดใจ แต่เมื่อพยายามระลึกถึงรอยยิ้มแรกๆ ของพวกมัน .... ใจข้าพเจ้าก็ละลายทันที อารมณ์โทสะจริตเหือดหายไป มีแต่เมตตาธรรมเข้ามาแทนที่ แต่พอเผลอตัวเผลอใจสักพัก โทสะมันอาจจะกลับจี๊ดๆๆๆๆ ในหัวอีก ก็ต้องคอยระลึกถึงรอยยิ้มนั้นๆ อยู่เนืองๆ

ดังนั้น พรุ่งนี้ .. ข้าพเจ้าคงได้พบรอยยิ้มใหม่ๆ ไว้ใช้เป็นอาวุธช่วยทำลายโทสะในอีกสามสี่ปีข้างหน้า แต่ตอนนี้ ขอทบทวนรอยยิ้มเก่าๆ ของศิษย์เก่าแต่ละรุ่นสักหน่อย ก็คงจะเข้ากับบรรยากาศวันนี้ได้ดี ....


เจน และ นุ่น Z รุ่น 1 :
นายเจนชัย เป็นเด็กหน้าแก่ และหน้าตาดูเหมือนจะไม่เคยผ่านสภาพไร้เดียงสามาก่อนเลย ผิวหน้าผิวมือผิวเท้า สม่ำเสมอ เท่าเทียมกันหมด ทั้งในแง่ความหยาบกร้าน และสีผิวที่ดำสนิท กล่าวคือ ทั่วสรรพางค์กาย ไม่มีความน่ารักอะไรเลย ยกเว้น จิตใจที่ดีงาม และอีกหนึ่งข้อดี เพียงอย่างเดียว คือ ประจบเก่งมาก .... มากถึงมากที่สุด ... ปัจจุบัน แม้ว่าจะทำงานอยู่ในบริษัทรถยนต์ระดับโลก และได้ข่าวว่า นิสัยยังขี้ประจบเหมือนเดิม
สำหรับนุ่น : ข้าพเจ้าชอบรูปนี้มาก เพราะดูเธอไร้เดียงสาพอๆ กับตึกที่อยู่ข้างหลังเธอ ... นั่นคือ ตึกภาคเคมี ในปัจจุบัน ยิ้มแรกๆ ในปีแรกๆ ของเธอ ดูใสซื่อ และเรียบร้อย แต่ต่อมาเมื่อเธอเข้าสู่วิถีของ staff เชียร์ ชีวิตเธอก็แกร่งขึ้นอีกมาก เพราะการอบรมน้องๆ ให้รักการเชียร์อาจจะเหนื่อยมาก แต่การต้องตกอยู่ในท่ามกลางเพื่อนๆ ปากหมา ที่ชอบเสียดสีเรื่องเชียร์ กลับเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก ปัจจุบันเธอก็ไปตามฝัน ณ แดนไกล แต่ก็ยังแวะเข้ามาทักทายใน web นี้บ่อยๆ .... คิดถึงนะ ...

คุ้ย Z และ สาวโลตัส Z รุ่น 2 :

ท่านคุ้ย ปัจจุบันมาเป็นอาจารย์ที่ภาคเรา ในสมัยปีแรกๆ จะไว้ผมยาวดูทันสมัย สงวนรอยยิ้ม แต่พอปีหลังๆ ก็เริ่มมีแฟนและปฏิบัติธรรม เลยตัดผมแบบเกรียนติดหนังหัว ดูเป็นเด็กสกินเฮดก็ได้ ดูเป็นเด็กวัดก็ได้ เวลาคุ้ยยิ้ม โลกจะสดใสมากเพราะฟันสวย สะอาด
และเนื่องจาก มีหลายคนเรียกร้อง อยากเห็นหน้าสาวโลตัสชัดๆ เพราะรูปคราวที่แล้วเล็กไปหน่อย ... เชิญดูความสดใสเต็มตาได้เลย

ติ่ง และ โอก Z รุ่น 3 :

ตอนปีหนึ่ง ทั้งคู่ ดูเด็กๆ ใสๆ มาก พอเวลาผ่านไป ติ่งก็ยังคงความใสเหมือนเดิม แต่โอก กลายเป็น ไอ้แก่ .... ทำไมๆๆๆ ????

อาร์ท และ ตั้ม Zn รุ่น1 :
เรื่องของนายอาร์ท มีมากมายเล่าได้ไม่รู้จบ และความประทับใจแรก ก็ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็น “ทรงผม” คือว่า... โดยส่วนตัวนะ... ข้าพเจ้าคิดว่า ทำผมเป็นสีแบบนี้ มันเสี่ยวว่ะ ...ปัจจุบัน อาร์ทแก่และหย่อนย้วยทุกส่วน เรียนป.โทจะจบแล้ว
ส่วนนายตั้ม หรือ โนส-อุดม นั้น คือ คนที่ใครๆ เห็นก็อารมณ์ดีไปหมด ปัจจุบันไม่ได้ข่าวนายตั้มเลย เคยได้ยินข่าวมานานแล้วว่า ตั้มตัดสินใจหยุดทำงาน ... เพื่ออยู่บ้านคอยดูแลยายที่แก่มากแล้ว ... อะไรทำนองนี้
... รู้สึกว่า... ดีใจนะ... ที่ยังมีศิษย์ ที่ไม่คิดจะมุ่งเอาแต่เงินเดือนสูงๆ บริษัทดีๆ เป็นเป้าหมายชีวิตสูงสุดของชีวิต ....เพราะบางครั้ง .... การได้ทำอะไรดีๆ ให้กับผู้มีพระคุณสูงสุด ก็เป็นสิ่งที่ดีและประเสริฐมากๆ ถ้าเราสามารถทำได้ ก็ทำให้เต็มที่เถิด ....

แมท Z รุ่น 4 :
นายแมทวัยเด็ก หน้าใสๆ ซื่อๆ ชอบเก๊กหล่อ ถือว่าเป็นคนหนึ่ง ที่เป็นสมาชิกชมรมปากหมาถาวร คือ พอเกิดมา ฟ้าก็ถ่ายทอดพรสวรรค์นี้ให้มาเลย ถือว่าเป็นเด็กไม่กี่คน ที่ข้าพเจ้าอบรมและดุด่า ตั้งแต่วินาทีแรก ตราบจนถึงวันสุดท้ายที่จากกัน ปัจจุบัน โตเป็นผู้ใหญ่มาก ไปทำมาหากินแถวๆ โคราช กลายเป็นคนอีสานไปแล้ว

นน และ หมี Zn รุ่น 2 :
ตอนนี้ “นน” มาเป็นอาจารย์ที่ภาคแล้ว น้องๆ หลายคนเรียกร้องอยากดูหน้าพี่นนตอนวัยใสๆ ... รูปนี้น่าจะสื่อตัวตนของท่านได้ดีที่สุด เพราะชอบทำหน้าทะเล้น และยิ้มง่ายๆ เพื่อนๆ ในรุ่นจึงเรียกเขาว่า “ชิม” ... มาจากคำว่า “ชิมแพนซี”... แปลว่า ลิงที่ฉลาดใกล้เคียงคน
ส่วน “นายหมี” ก็เป็นอีกคนที่น้องๆ อยากเห็นรูป เพราะน้องชายคู่แฝดของหมีมาเรียนอยู่ Zn รุ่น 5 ชื่อ “นายมด” นายหมีหล่อแบบใสๆ แต่นายมดหล่อแบบเร้าใจ .... พี่น้องคู่แฝดคู่นี้ มีอะไรพิลึกๆ มาก เช่น คนนึง “มีเมีย-แต่ไม่มีลูก” ส่วนอีกคน “มีลูก-แต่ไม่มีเมีย” .... สรุปแล้ว คำตอบของโจทย์นี้ จะต้องใช้ผู้หญิงกี่คน และแก้ปัญหาด้วย linear programming ได้ไหม ?

แก้วกับกอล์ฟ และ ยง (yongyank) Z รุ่น 5
สองสาวหน้าใสๆ ดูจะไม่เข้ากับนายยงเลย .... ทนๆ กันหน่อยก็แล้วกัน
นานมาแล้ว ข้าพเจ้าไปราชการ ณ จังหวัดภาคใต้ ได้พบอาจารย์ผู้ใหญ่อาวุโสท่านหนึ่ง ท่าทางผู้ดี มีความรู้ น่านับถือ ท่านได้ปรารภกับข้าพเจ้าว่า ลูกของท่านสอบเข้า IE ลาดกระบังได้ และฝากฝังให้ข้าพเจ้าช่วยดูแล ท่านบอกว่า ลูกของท่านเปราะบาง sensitive รักดนตรี เล่น piano เก่ง ชอบเพลงทุกแนว ตั้งแต่ป๊อบ ร็อค แจส คลาสสิก ชอบวิทยาศาสตร์ รักดาราศาสตร์ เก็บตัว ขี้อาย มีความเป็นศิลปินสูง ... สิ่งที่น่าตกใจ คือ ข้าพเจ้าพบว่า หนูน้อยท่านนี้ คือ “ไอ้ยง ”.. ของพวกเรา ... oh my goddd…. โธ่ .... ไอ้ลิงเอ๊ยย....
แต่ต่อมา หลังจากคบค้าท่านศิลปินผู้นี้ มาเนิ่นนานตราบจนทุกวันนี้ ข้าพเจ้าก็พบว่า ตัวตนที่แท้จริงของมัน ก็เป็นเหมือนที่พ่อมันบอกไว้จริงๆ ..... ฝากสวัสดีคุณพ่อของท่านด้วยนะครับ .....

ต้น และ เติ้ง Zn รุ่น 3 :
นายต้น สมัยยังเด็กๆ ดูไร้เดียงสาดีมาก ปัจจุบัน ได้สมรสกับสาว IE รุ่นเดียวกัน และได้รับการยกย่องว่า ... (ขอโทษที่ต้องใช้ภาษาชาวบ้าน )....ว่าเป็น “คู่ผัวเมียชาว IE คู่แรกตามกฎหมาย” ส่วนคู่อื่นๆ นั้น ข้าพเจ้ามิอาจก้าวล่วงกล่าวถึง .....จบข่าว
อีกหนุ่ม ...นายเติ้ง สมัยปีหนึ่งหน้าตาดูซื่อๆ ใสๆ แต่พอแก่ตัวลงก็พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง เหมือนเมายาตลอดเวลา ... ปัจจุบัน เรียนป.โท IE ที่พระนครเหนือร่วมรุ่นเดียวกับ พี่อาร์ท Zn1 และนายโอ๊ะ Z รุ่น 4
ศิษย์เก่าทั้งสามท่านนี้ สร้างตำนานที่ร่ำลือจากพระนครเหนือมาถึงลาดกระบังมากมาย เช่น สามทหารเสือ... เข้าสอบช้า เข้าสอบผิดห้อง และได้ F ร่วมกัน อะไรทำนองนี้หละ ....

TOP (และชัยหมา Z รุ่น 4 ที่ปลอมปนมาในภาพ) และ หญิง Z รุ่น 6 :
นาย TOP สมัยแรกๆ ดูแตกต่างจากปีต่อๆ มา อย่างสิ้นเชิง จากเด็กหน้าใสๆ กลายเป็นหนุ่ม in trend จัดได้ว่าเป็นบุคคลที่มีความสามารถรอบด้านสูง มั่นใจสูง ชีวิตไปได้โลด ได้ข่าวว่า go inter แล้ว ... มีแฟนต่างชาติ ...อะไรทำนองนี้ ตอนนี้อยู่ที่ประเทศไหน ... ส่งข่าวมาบ้าง
ชัย (หมา) Z รุ่น 4 : เชื่อไหมว่า ... คนที่ดังมากที่สุดบน web นี้ คือ “ชัย (หมา)” ที่ข้าพเจ้าเอ่ยถึงบ่อยๆ เพราะ บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าได้รับโทรศัพท์จากน้องๆ สมาชิกหน้าใหม่ๆ ที่กำลังศึกษาตำนาน IE ทุกคนอยากเห็นหน้าชัดๆ ของเขา และมักจะมีคำถามเดิมๆ เหมือนกันว่า “ทำไมเรียกพี่เขาว่า “ชัยหมา” คะ ?” คำตอบที่น่าตกใจ ก็คือ ข้าพเจ้าก็จำไม่ได้ ..... คล้ายๆ ว่า พอรู้จักกันตอนปีหนึ่ง มันก็เป็นหมาไปแล้ว ..... นิสัยดี น่ารัก พูดมาก และมุกแป้ก.... เช่น ในภาพนี้ นายชัยหมาแต่งตัวเป็นเด็กปีหนึ่ง ทำตลกเดินมั่วๆ ปนกับเด็กๆ ทำตัวน่ารักแนะนำตัว แล้วหลอกคุยกับสาวๆ ปีหนึ่ง .... และมันก็ทำแบบนี้ทุกปี .... ซ้ำซาก และมุกแป้กทุกปี
สรุปว่า ... รู้รึยังว่า ทำไมสังคม IE จึงขนานนามมันว่า “ชัยหมา”
หญิง Z รุ่น 6 : เคยเล่าถึงน้องหญิงมาบ้างแล้ว ก็ดูรูปใสๆ ในวันแรกๆ ก็แล้วกัน ... และหลังจากถ่ายรูปนี้อีกไม่กี่วินาที ชัยหมาก็เข้าไปประกบ และลงมือโชว์มุกฝืดกับหญิง และทำการจีบอย่างต่อเนื่องยาวนานเกือบ 4 ปี ทั้งๆ ที่ฝ่ายหญิง เฉยๆ ตั้งแต่วินาทีที่สาม ที่ได้รู้จักกัน ...

และตอนจบ ... ทุกคนก็น่าจะรู้ดีถึงจุดจบของหมา ...

ย่น และ แว่น Zn รุ่น 4 :
ดังที่เคยบอกแล้วว่า Zn 4 คือ รุ่นในดวงใจ เพราะทุกๆ คน มีเรื่องราวเหมือนหนังเกาหลี .... เริ่มจาก
นายย่น ... คือ บุคคลที่ครองสถิติ รักภาค IE มากที่สุด เพราะเรียนอยู่ที่ภาคเรามาปีที่ 7 แล้ว กล่าวคือ เคยเรียน แล้วก็ retire แต่ก็ยังใจรักภาค สอบกลับเข้ามาสู้ชีวิตอีก .... ที่เขียนเล่า ไม่ใช่การประจาน แต่ขอยกย่องความพยายามของย่น ... ในฐานะอาจารย์คนหนึ่ง ก็ไม่เคยเจอเด็กที่ใจสู้และทรหดเท่าย่น ที่มีชีวิตอยู่บนคมหอกคมดาบตลอด 7 ปี ... แต่ก็ยังยิ้มสู้ได้ และ ณ ตอนนี้ ก็ยังคงต้องลุยต่อ .... สู้ๆๆๆ ...นะไอ้ย่น .... และแน่นอน ข้าพเจ้าคงจะต้องเขียนถึง “ตำนานคนสู้ชีวิตแห่ง IE” สักหนึ่งตอน ... คอยติดตามอ่านก็แล้วกัน
ส่วนหนุ่มสวย นายศิริชัย-แว่น-เนเน่ .... ปีนี้ แกจะใช้ชื่อว่าอะไร ...ก็ช่างแก ก็ถือว่าเป็นสีสันของภาคเรา ปีแรกๆ แว่นก็ดูสาวใส ต่อมาก็ผมยาวๆๆๆ จนกลายเป็นป้าแก่ๆ แต่ล่าสุดเมื่อสัปดาห์ก่อน เจอหล่อนไว้ผมสั้นๆ นุ่งกางเกงทหารพราน ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับหล่อน .... ไปรบที่ปัตตานี หรือ ได้แฟนทหารพราน หรือเป็นแก้เคล็ดการสอบวิชา อ.อ๊อด ..... ช่วยบอกหน่อย...

หยกและบีม Z รุ่น 7 :
หากถามว่าในรุ่นนี้ ใครหน้าตาเปลี่ยนแปลงมากที่สุด คงตอบได้ว่ามากกว่าครึ่งห้อง มีการกลายพันธุ์สูงสุดในประวัติศาสตร์ จากสโลแกนว่า สวยเลือกได้ และ หล่อเลือกได้ ทำให้เกิดกำลังใจในการเปลี่ยนแปลง look

วันหลัง ข้าพเจ้าจะจัดนิทรรศการเฉพาะรุ่นนี้โดยเฉพาะให้ชมกันจะจะ เลยว่า มีการเปลี่ยนแปลงหน้าตากันขนาดไหน สำหรับในรูปนี้ แค่อยากจะชี้ชัดๆ ว่า หยก (คนซ้ายหัวเถิกมาก) มีหัวเถิกมากตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ส่วน บีม (คนขวามีหนวด) ก็เริ่มมีหนวดตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วเช่นกัน

คม และ เจษ Zn รุ่น 5 :
หน้าตาของนายคม ตอนปีหนึ่งกับปีสุดท้าย หน้าตาไม่ค่อยแตกต่างกันมากนัก จะแตกต่างกัน ก็คงแค่เพียงความรู้สึก เพราะ 3 ปีเต็มๆ ที่เฮียเขาหลงรักสาวห้อง Z ก็ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนแปลงมากมาย ก็แค่นี้หละ ... ที่อยากพูดถึง
ส่วนเฮียเจษ เป็นนักปราชญ์ท่านหนึ่งของรุ่น เป็นคนที่พูดจาดี มีความคิดอ่านสูง ข้าพเจ้าประทับใจเจษตั้งแต่วันแรก .... จนวันสุดท้าย คือ เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ก็ยังเห็นภาพเจษ .... อดทน ก้มหน้าก้มตาทำโปรเจคอยู่กับเต้ย ... และก็จบได้ในที่สุด .... ส่วนวิชาอื่นๆ ที่อาจจะยังเหลือ ก็สู้ต่อไปนะ ... อย่าเพิ่งท้อนะน้อง .... ดูรอยยิ้มวันแรกๆ สิ ... มันเป็นกำลังใจที่ดีมากๆ เลย

ขอแถมแขกรับเชิญพิเศษ อีกสองสามท่าน …..

ท่านอาจารย์ ดร.สกนธ์ หรือ พี่ฮิม
ตอนแรกที่ข้าพเจ้าเจอพี่ฮิม ในปี 2541 ก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าเป็นอาจารย์ เพราะหน้าตาแกเด็กมาก และเชื่อไหมว่าเคยนึกในใจว่าท่าทางแบบนี้ จะสอนเด็กได้หรือ ? โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กภาคเรามันสุดยอดความเฮี้ยน ... ก็ผลก็คือ ... นายแน่มาก เวลาสอน ดุจดังเทพอวตารลงมาโปรดสรรพสัตว์ เรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่าย และที่สำคัญ สำคัญ สำคัญ ที่สุด ที่สุด ที่สุด ที่ข้าพเจ้าไม่เคยมี ไม่เคยทำ และทำไม่ได้ คือ “ยิ้มง่ายและใจเย็นและให้อภัย” ไม่เคยเห็นอาจารย์สกนธ์แกจะโกรธใคร หรือหงุดหงิดใครเลย ยิ้มตลอดเวลา มีความสุขตลอดเวลา เป็นตัวอย่างที่ดี ที่ช่วยสอนคนใจร้อนอย่างข้าพเจ้าได้ดีมากๆ

ท่านอาจารย์เชาวลิต หรือ พี่หนึ่ง หรืออีกชื่อที่เด็กๆ บางคนลบหลู่เรียกว่า “เชา-เชา” :
ข้าพเจ้าโชคดีอย่างเหลือล้น ที่ได้อ.หนึ่งมาร่วมงาน ทั้งที่ไม่เคยรู้จักชอบพอกันมาก่อนเลย เพียงได้พูดคุยกับเขาได้ไม่กี่ประโยค ก็สัมผัสอะไรบางอย่างได้ และข้าพเจ้าก็ไม่ผิดหวังแม้แต่น้อย ข้าพเจ้าเคยพูดเสมอๆ ว่า
“รู้สึกเกรงใจพ่อแม่ของเขามาก เพราะเอาลูกชายเขามาลำบาก เอามานอนเฝ้าภาค ต้องกินเหมือนแมว นอนเหมือนกับหมา สอนเหมือนควาย”
อย่างไรก็ตาม ปัจจุบัน อ.หนึ่งก็ตัดช่องน้อยแต่งงานไปซะแล้ว แต่ยังคงรักษาคุณภาพการทำงานเหมือนเดิม มานอนที่ภาคสัปดาห์ละห้าวัน ได้อยู่กับภรรยาเพียง 2 ราตรี ข้าพเจ้าก็ทำอะไรไม่ได้นอกจาก เปลี่ยนคำพูดเดิมๆ เสียใหม่ว่า
“รู้สึกเกรงใจพ่อแม่และเมียของเขามาก เพราะเอาลูกชายและผัวเขามาลำบาก เอามานอนเฝ้าภาค ต้องกินเหมือนแมว นอนเหมือนกับหมา สอนเหมือนควาย”
ก็ดีใจที่อ.หนึ่งได้มีเมียสักที เพราะคุณภาพชีวิตของท่านโดยรวมก็ดูดีขึ้น ชีวิตมีสีสันขึ้น เช่น มีผ้าเช็ดตัวสีสดๆ นุ่มๆ รูปหัวใจสีแดงใช้แทนผืนเก่าที่ตามปกติจะโสโสโสมากๆ ส่วนหน้าตา ผมเผ้าก็ดูเข้าที่เข้าทาง ไม่เหมือนสมัยก่อน ชอบหวีผมแสกกลาง (ดังภาพ) ปัจจุบัน เปลี่ยนทรงผมแล้ว คาดว่า ภรรยาเป็นผู้หวีให้ตั้งแต่คืนวันอาทิตย์ และต้องรักษาไว้ให้ดีตลอดสัปดาห์ และกลับไปให้เมียตรวจอีกทีตอนสุดสัปดาห์ ....

ท่านอาจารย์พรศักดิ์ :
รูปนี้ถ่ายปี 2541 บนดาดฟ้าตึกเรา

ข้าพเจ้าคิดว่า รูปนี้อาจจะเป็นรูปแรกๆ ที่อาจารย์เพิ่งจะยิ้มออก นับตั้งแต่เราเริ่มเมื่อเปิดภาคมาได้ ปีกว่าๆ

ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า ในวันนั้น ... เราจัดประกวดสิ่งประดิษฐ์ของนศ.ปี 2 ซึ่งก็คือ เด็ก IE รุ่นแรกนั่นเอง โจทย์ก็คือ ให้ออกแบบและสร้างเครื่องยิงลูกเทนนิส โดยยิงลงจากหลังคาตึก IE ลงมาเป้าหมายแถวๆ รอบซุ้มโค้ก ซึ่งก็เป็นโจทย์ที่ถูกกับอัธยาศัยและสันดานของชาวคณะ Z1 ยิ่งนัก เพราะต่างมีใจรักในเรื่องการทำลายล้าง อีกทั้งชอบบ่อนทำลายซุ้มโค้ก
ตอนที่อาจารย์เดินดูแต่ละกลุ่มเตรียม present ผลงานบนยอดตึก ... ท่านก็เดินยิ้มไม่หยุด ... ดูท่าทางจะภูมิใจกับผลงานพิลึกพิลั่นของเด็กๆ ทุกกลุ่มมาก .... ข้าพเจ้าไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่า.... อาจารย์ท่านรู้สึกอย่างไร ...จำได้แต่เพียงว่า อาจารย์มีความสุขมาก ที่เห็นลิงทโมนกลุ่มนี้ เริ่มมีความคิดสร้างสรรค์ และเริ่มมีความสุขในการทำกิจกรรมของภาคเรา ....

และวันนั้น คือ จุดเริ่มต้น และแรงบันดาลใจ ของทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ....

เรื่องราวของ “รอยยิ้ม” แรกๆ

ที่มีความหมายกับชีวิตการทำงานของข้าพเจ้ามากๆ มีแต่เพียงแค่นี้

.... สวัสดีจ้า

พี่เต่า 2541 และ 2549

สิบปีผ่านไป ... รอยยิ้ม (และกำลังใจ) ยังเหมียนเดิม...

อย่าลืมความเป็นจริง ... แต่อย่าทิ้งความฝัน ....

..............................................................

ครอบครัว IE กระจายทั่วโลก ...

ข้อมูล ณ วันที่ 4 มิย.

อีกเรื่อง ที่ข้าพเจ้าอยากกล่าว คือ ... ขอทักทาย ชาว IE ทั่วทุกภูมิภาคทั่วโลก ที่ปรากฎกายมากมาย ดังแสดงเป็นจุดสีต่างๆ บนแผนที่นี้ ทั้งทั่วไทย ทั่วกรุงเทพฯ แถบอีสาน ที่ญี่ปุ่น โตเกียว แถวยุโรป ... สเปน และแน่นอนในอังกฤษ ลอนดอน และสกอตแลนด์ ข้ามมหาสมุทรมาที่อเมริกา ทั้งสองฝั่งมหาสมุทร รวมทั้งแถวกลางและเหนือๆ ทวีปด้วย

ดีใจ... ที่สังคมเล็กๆ บน blog เล็กๆ ที่เพิ่งเปิดได้สิบกว่าวัน สามารถเชื่อมต่อวันเวลา และ ความรู้สึกดีๆ ถึงกันได้

คิดถึงทุกคนนะ .... คนไกลบ้านทุกคน ....