ตอนที่ 5. องค์กรลับแห่ง IE ... ภาค 1

ในสองสามปีแรกๆ ของการก่อตั้งภาค IE สำนักงานภาคเรายังอยู่ที่ชั้นสามของตึกเครื่องกล เนื่องจากในตอนนั้น ประชากรมีไม่มากนัก สภาพของพวกเรา จึงดูเสมือนชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ตามขอบตะเข็บชายแดน และชอบทำตัวมีปัญหาเสมอๆ เพราะพวกเรามักจะทำทุกอย่างที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบทุกชนิด ดังนั้น จึงอาจกล่าวว่า พวกเราทั้งภาค มีรูปแบบการรวมกลุ่มแบบ "องค์กรลับ" ที่แฝงตัวอยู่บนตึกเครื่องกล

โดยสรุปแล้ว วิถีชีวิตประจำวันของทุกคนในช่วงนั้น จึงดูเหมือนจะเวียนว่ายตายเกิดในห้องเล็กๆ นี้เท่านั้น ในยามที่พระอาทิตย์ส่องแสง เราก็มีสภาพเป็นนักศึกษาธรรมดาๆ พอบ่ายๆ เย็นๆ ก็แยกย้ายกลับบ้านกลับหอ ทำท่าเหมือนเด็กปกติทั่วไป แต่พอฟ้ามืด ดาวเริ่มขึ้น พวกเราก็แอบรวมตัวกันอีกครั้ง ที่ห้องสำนักงานภาค ที่กลายสภาพเป็นซ่องสมาคมลับ แล้วเริ่มทำกิจกรรมทุกชนิดตามที่ใจปรารถนา

สมบัติชิ้นแรกๆ ที่ภาคเรามีในตอนนั้น คือ คอมพิวเตอร์สองสามเครื่อง ที่ถูกใช้งานอย่างคุ้มค่าสุดขีด ส่วนใหญ่ก็ใช้ต่อเน็ท เพื่อโหลดรูป หรือ chat เพื่อหลอกจับไก่ ตามสมัยนิยมของเด็กในยุค 10 ปีที่แล้ว ส่วนกิจกรรมอื่นๆ ที่มาทำกันยามค่ำคืน คือ การมั่วสุม นั่งคุย นั่งนินทา นั่งจีบกันบ้าง นั่งดื่มๆ กินๆ ทำอาหาร จัดปาร์ตี้เล็กๆ แม้แต่ เข้าทรงผีก็ยังเคยเล่นกัน ส่วนกิจกรรมทางวิชาการนั้น ก็มีบ้างแต่น้อยมาก และจะทำเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น

..................................

(วงดนตรีเล็กๆ ยามค่ำคืน ในห้องภาคยุคแรกๆ นายเจน-เจนนี่ จีเนียส แห่งรุ่นหนึ่ง - คนที่ตัวดำที่สุด กำลังโชว์ลีลาลอยตัวกลางอากาศ)



(บางวัน ทำอาหารกินกันเล่นๆ หรือ จัดงานปาร์ตี้เล็กๆ ให้น้องๆ รุ่นสอง)


(คอมพ์หนึ่งเครื่อง แต่มีสมาชิกมารุมดูนับสิบ เพื่อรอคิวใช้งาน)

......................

แม้ว่าภาคเครื่องกลจะเข้มงวดเรื่องการเข้าออกตึกในยามวิกาล และมีมาตรการเด็ดขาดต่างๆ นานา เพื่อสลายองค์กรลับของเรา เช่น ดึงประตูเหล็กมาปิดล็อคตึกทุกคืน หรือ มีความพยายามตัดไฟฟ้าบ้าง ปิดลิฟท์บ้าง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่กระทบกระเทือนวงจรชีวิตของพวกเราเลย ทุกคืน พวกเรายังคงมาพบกันเนืองแน่น แม้ว่าอาจจะต้องมีการพรางไฟบ้าง หรือ ใช้วิธีแอบคลานต่ำเวลาไปไหนมาไหนบ้าง หรือ การแอบทำช่องลับเข้าตึกบ้าง ก็เป็นสิ่งเติมเต็มรสชาติของชีวิตพวกเรา

ในตอนนั้น มีผู้ตั้งตัวเป็นหัวหน้าองค์กร ทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกฎของห้องภาค คือ “นายป๊อบ” เป็นชาว IE รุ่นแรก ที่แก่ทั้งอายุและหน้าตา ข้าพเจ้าจำไม่ได้ว่า ป๊อบเคยผ่านการเรียนมาจากที่ใดมาแล้วบ้าง รู้เพียงแต่ว่า มันสอบ entrance บ่อยมาก จนมันสามารถจับแนวข้อสอบได้ทุกแบบ สามารถใช้ประสาทสัมผัสในการทำข้อสอบได้อย่างง่ายดาย จนสามารถสอบติดมหาลัยได้ทุกปีไม่เคยพลาด

ตอนปีแรกๆ “ป๊อบ” เป็นเหมือน “เบ๊” ที่คอยรับใช้เพื่อนๆ ร่วมรุ่น ตามปกติ ชอบทำตัวรุ่มร่าม งกๆ เงิ่นๆ เหมือนป้าแก่ๆ ใกล้ตาย เวลาพูดจาชอบยกมือยกไม้เหมือนหนังตะลุงเหี่ยวๆ สาระในชีวิตประจำวันของป๊อบ ประกอบด้วยกิจกรรมหลักสามอย่าง คือ หนึ่ง-นอนเฝ้าห้องภาค สอง-ดูดบุหรี่ และ สาม-ขี้แตก หมุนวนเวียนไปเรื่อยๆ ส่วนเรื่องเรียน เรื่องความสะอาดส่วนตัว หรือ เรื่องอื่นๆ นั้น ถือว่าไม่จำเป็นนักสำหรับป๊อบ

...........................

(ภาพที่เห็นได้ยาก .... สมาชิก องค์กรลับกำลังนั่งทำงานวิชาการ .... "นายป๊อบ" คือ คนขวามือสุด กำลังสร้างภาพ ทำท่าทำทางเป็นเด็กเรียน)

..................................

ต่อมา เมื่อเราย้ายมาที่ตึกใหม่ คือ ตึกปัจจุบันที่เราอยู่กัน สมาคมลับก็ก่อตั้ง สำนักงานขึ้นตรงบริเวณสุดทางเดินไปห้องเรียน (คือบริเวณห้อง ดร.กรรณชัย ในปัจจุบัน) แต่ในตอนนั้น เราสร้างเป็นห้องแคบๆ ยาวตลอดแนว และมีช่องประตูลับเปิดออกไปที่บันไดวน สามารถออกไปนอกตึกได้ และสามารถขึ้นไปดาดฟ้าของตึกได้ เพื่อความสะดวกในการเข้าออกยามวิกาล

ถ้านึกภาพ ไม่ออกก็ลองจินตนาการถึงห้องเรียนห้องใหญ่ ที่อยู่ด้านในสุดของตึก ถ้าพวกเรานั่งเรียนโดยหันหน้าเข้าหากระดานที่อาจารย์ยืนสอน หากใช้ตาทิพย์มองทะลุกระดาน white board นั้นออกไป ก็จะเห็นซ่ององค์กรลับ แคบๆ ยาวๆ ขนานไปตามกระดาน white board หน้าห้องนั้น และจะเห็นภาพสมาชิกบางส่วนนอนเรียงรายตลอดแนว ข้อดีของห้องนี้ คือ ถ้าเราไม่อยากจะเข้าไปนั่งเรียนในห้องเรียน เราก็อาจจะสามารถนอนห่มผ้าเรียนก็ได้ โดยนอนเรียงกันเอาหัวติดผนังด้านห้องเรียน แล้วเอาหูแนบฝา หูของพวกเราจะอยู่ห่างจากแนวที่อาจารย์ยืนสอนไม่เกินหนึ่งคืบเท่านั้น ทำให้สามารถนอนเรียนหนังสือได้อย่างสบายๆ

..................................

(บ้านใหม่ ... มีประตูลับส่วนตัว ออกไปที่บันไดวน ข้างนอกตึกได้)

.........................

ด้วยประการทั้งปวง “นายป๊อบ” ก็สถาปนาตนเองเป็นผู้ดูแลห้องโดยอัตโนมัติทันทีโดยไม่มีใครแต่งตั้ง แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร เพราะนายป๊อบเหมือนวิญญาณ ที่สิงสถิตอยู่เฝ้าตึกภาคตลอดกาล 24 ชั่วโมง ร้อยละ 99 ของชีวิตมัน สิงสู่อยู่ที่ภาคนี้ตลอดเวลา ทุกกิจกรรมในชีวิตมัน ไม่ว่าจะเป็นการกิน นอน ขี้ จับไก่ หรือ เลี้ยงแมว ก็ทำที่นี่หมด ไม่มีวันหยุดราชการ และไม่มีวันหยุดเทศกาลใดๆ ทั้งสิ้น

ความคึกคักขององค์กรลับแห่งนี้ เพิ่มมากขึ้นๆ เมื่อมีการเอาคอมพิวเตอร์เก่าๆ มายำใหม่จนสภาพของห้อง กลายเป็นร้านเกมส์ บางคนก็ลงทุนยกเครื่องคอมพิวเตอร์มาจากบ้าน มาเข้าสังกัดองค์กรนี้ นอกจากนี้ ยังมีการลงทุนติดตั้งลำโพง เครื่องเสียง เพื่อเพิ่มบรรยากาศการเล่นเกมส์ หรือ ชมภาพยนตร์ จนอาจเรียกชื่อห้องนี้ว่า IEGV room ดังนั้น กิจกรรมหลักขององค์กรลับแห่งนี้ คือ มั่วสุม จำแนกแจกจ่าย เพลง เกมส์ หนังโป๊ รวมทั้งเอาไว้นอนหลับพักผ่อนเมื่อปรารถนาจะพักสายตา

.......................


(นายป๊อบ กับแมวประจำภาค ชื่อว่า " นัง Rapid " (อ่านชื่อว่า แร๊พ-ปิด) ซื่งเป็นแมวที่น่าสงสารที่สุด ในสหัสวรรษ เพราะตกเป็นเหยื่อของป๊อบบ่อยๆ ในทุกรูปแบบ เช่น ถูกตีขา ถูกตัดหนวด ถูกล่วงละเมิด... แต่นัง Rapid ก็ตอบแทนด้วยการขี้เยี่ยวเรี่ยราดเต็มภาค ..... เคยมีข่าวลือในวงกว้างจากสมาชิกองค์กรลับบางคน เป็นพยานยืนยันว่า นายป๊อบเคยใช้นัง Rapid ตัวนี้แหละ เป็น Sex Toy โดยใช้นมข้นหวานเป็นอุปกรณ์เสริม ..... แหวะ....
ในที่สุด ข้าพเจ้าจึงจำเป็นต้องเอา นัง Rapid ไปเลี้ยงที่บ้านเสียเอง เพราะสงสารแมวเหยื่อโลกีย์)
...........................

ดังนั้น หากใครสักคนโผล่หน้าเข้ามาที่ซ่องลับแห่งนี้ สัมผัสแรก คือ จะรู้สึกถึงบรรยากาศคาวโลกีย์และกลิ่นคราบปิศาจเด็ก บางคนเดินเข้ามาแล้วบอกตัวเองว่า ...ใช่เลย นี่แหละชีวิตที่กูใฝ่ฝัน แต่อีกพวก พอเดินเข้ามาก็อาจจะขนลุกซู่ รู้สึกเหมือนเดินหลงมาในดงอาชญากรรม และถ้าหากไม่ระวังตัวให้ดี อาจจะตั้งครรภ์โดยฉับพลันได้แม้ว่าจะเป็นผู้ชาย เพราะภาพที่เห็น คือ ภาพชีวิตที่ตรึงตราตรึงใจตลอดกาล .. กล่าวคือ ... ภายในห้องที่กึกก้องด้วยเสียงเพลงผสมเสียงเกมส์ ดังกึกก้อง 16 ทิศทาง และเหม็นกลิ่นบุหรี่ของป๊อบ ผสมกับกลิ่นของหมอนเน่าๆ และกลิ่นขี้แมวฉุนๆ เครื่องคอมพ์ทุกเครื่องเนืองแน่นด้วยฝูงเด็ก ที่รุมมุงรอบจอภาพที่สว่างเรืองๆ บ้างก็มุงดูการฟาดฟันกันในเกมส์คอมพิวเตอร์ บ้างก็มุงดูการฟาดฟันกันในหนังโป๊ สามารถเลือกดูได้ตามอัธยาศัย ตามขอบผนังจะมีซากศพสมาชิกองค์กรลับ ที่ใฝ่การเรียนแต่ขี้เกียจนั่งเก้าอี้ในห้องเรียน นอนเรียงราย แต่ก็ยังอุตส่าห์เอาหูแนบข้างฝาฟังอาจารย์สอนไปด้วย และ ณ มุมในสุดของห้อง จะเป็นเครื่องคอมพ์ที่แรงที่สุด จะมีภาพป้าแก่ๆ นั่งยองๆ หลังโกงๆ บนเก้าอี้ ทำหน้าเคร่งเครียดจ้องหน้าจอตลอดเวลา ... ใช่แล้ว มันคือ ไอ้ป๊อบ

อย่างไรก็ตาม คำแนะนำเบื้องต้นที่ทุกคนในห้อง มักจะรีบบอกกับผู้มาเยือนหน้าใหม่ คือ อย่ากวนไปสมาธิของท่านป๊อบ และอย่าพยายามไปพูดคุยกับท่านอย่างเด็ดขาด เพราะ กลิ่นปากมันเหม็นมาก มีทั้งกลิ่นบุหรี่และกลิ่นกาแฟบูดผสมน้ำลายบูดหมักหมมในปากมานานนับแรมปี

และสาเหตุที่ มันต้องนั่งยองๆ บนเก้าอี้ เพราะนายป๊อบ คือ บุคคลที่ทำสถิตินั่งบนเก้าอี้นานที่สุดในโลก คือ ประมาณ 99% ของชีวิตของท่านผู้นี้ คือ การนั่งหน้าคอมพ์ ดังนั้น บริเวณแก้มก้นจะมีเกิดฝีขึ้นบ่อยๆ แต่ป๊อบไม่ยอมแพ้ฝี ทนนั่งทับไปเรื่อยๆ เป็นแรมปี จนฝียอมแพ้ และเปลี่ยนกลยุทธ์การงอก โดยกลับทิศทางการงอกเสียใหม่ โดยพุ่งหัวฝีเข้าสู่แกนกระดูกแก้มก้นแทนที่จะพุ่งออกมาแตกที่ผิวหนังเหมือนปุถุชนทั่วไป ดังนั้น บรรดาหัวหนองจากฝีทุกเมล็ด ก็จะมาร่วมสมานฉันท์รวมใจกันพุ่งเข้าชุมนุมกัน ณ แกนกลางก้น สร้างความระบมอยู่ที่จุดนั้นเป็นการถาวร จนถึงขั้นที่ว่า นายป๊อบไม่สามารถนั่งพื้นราบได้ ต้องนั่งทนยองๆ หรือทนนอนตะแคงเล่นเกมส์ไปเรื่อยๆ และที่ในที่สุด ณ วันหนึ่งที่ทุกอย่างถึงจุดสิ้นสุด ข้าพเจ้าต้องหอบหิ้วมันไปผ่าตัด เจาะรูที่ตูด ณ รพ. จุฬารัตน์ ถึงขั้นต้องเข้าห้องผ่าตัด มีการบล็อคกระดูกสันหลัง เพื่อผ่าและดูดหนองออกมา แล้วเอาผ้าสะอาดๆ ยัดเข้าไป โดยต้องยัดๆ ดึงๆ แบบนี้ต่อเนื่องหลายสัปดาห์ เป็นที่น่าสยดสยองยิ่งนัก (หรือนี่... อาจจะเป็นผลกรรม ที่เคยล่อลวงและล่วงละเมิดทางเพศกับแมวตัวน้อยๆ ก็เป็นไปได้ .... เลยต้องมาชดใช้กรรม ด้วยการนอนคว่ำหน้า ให้พยาบาลแยงรูข้างๆ ตูดเล่น เป็นเดือนๆ เลือดไหลซิบๆ เป็นทุกขเวทนายิ่งนัก ... บาปกรรมมีจริงๆ นะเด็กๆ ... จำเอาไว้)

ต่อมา เมื่อเราเริ่มปรับปรุงตึก ก็จำเป็นต้องขยายห้องเรียน จึงมีผลให้ซ่องสมาคมลับที่มีสภาพเน่าสุดขีดถูกสลายตัวไปด้วย โดยห้องเรียน ได้ถูกขยายมาจนชิดฝา มีผลให้ประตูลับถูกปิดตาย คงเหลือบางส่วนของซ่องโจรแห่งนี้ ถูกดัดแปลงห้องทำงานขนาดเล็ก ของอาจารย์และได้เชิญท่านอาจารย์ที่แรงและเข้มที่สุดในภาควิชาเรา มานั่งทำงาน ณ จุดนี้ เพื่อแก้เคล็ด ล้างอาถรรพ์ ซึ่งก็คือ "ท่านอาจารย์ ดร.กรรณชัย" นั่นเอง (สำหรับชาว IE รุ่นเก่าๆ อาจกล่าวได้ว่า พวกท่าน ได้พลาดสิ่งดีๆ เร้าใจๆ ในชีวิตไป เพราะไม่ได้เรียนหนังสือกับพี่กรรณ ซึ่งสอนพวกวิชา materials และ manu process เพราะตามปกติ อ.พี่กรรณ ท่านเป็นอาจารย์ที่พูดน้อย แต่มีสาระ สอนหนัก ต่อยหนัก มาดเข้ม ตรงไปตรงมา และชอบแจก F เพื่อเตือนสติเด็กๆ )

อย่างไรก็ตาม เราพบว่า การมีห้องที่ใช้เป็นองค์กรลับ มีข้อดีมากมายหลายอย่าง เช่น แหล่งรวมองค์ความรู้ทุกประเภท ทำให้ชาว IE ทุกคนได้พูดได้คุยกัน ได้มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ รู้จักแบ่งปัน และได้สานสัมพันธ์กัน ระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้อง หรือ ระหว่าง ห้อง Z กับ ห้อง Zn จึงถือว่า องค์กรลับแห่งนี้ เป็นจุดหนึ่ง ที่ช่วยสืบทอดจิตวิญญาณแห่งความเป็น IE ได้ดียิ่งนัก ดังนั้น จึงมีการปรับปรุงและสร้างห้องคอมพิวเตอร์ที่ดีขึ้น และยกสถานะของซ่องโจรหรือองค์กรลับเดิม มาเป็นห้องคอมพิวเตอร์ประจำภาควิชา และใช้กลยุทธ์การบริหารที่เรียกว่า การใช้ “โจรจับโจร” มาบริหารห้องคอมพ์ กล่าวคือ มีการแต่งตั้ง “นายป๊อบ” ให้เป็น “คุณป๊อบ” มีตำแหน่งนักวิจัย รับเงินเดือนประจำจากภาควิชา ส่วนคำว่า “ไอ้ป๊อบ-ไอ้เฮี่ยป๊อบ-ไอ้....” ที่ข้าพเจ้าเคยได้ยินจนชินหู เริ่มจางหายไป กลายเป็นคำว่า “พี่ป๊อบ” เพราะในตอนนั้น บรรดาเพื่อนๆ ร่วมรุ่นของป๊อบ ก็จบออกไปหมดแล้ว และพอกาลเวลา เริ่มผ่านไปๆ อีก น้องๆ ทั้งหลาย ก็เริ่มเรียกมันว่า “ปู่ป๊อบ” เพราะหน้าตาของท่าน ก็เริ่มแก่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบๆ จะแซงหน้าข้าพเจ้าและท่านอาจารย์พรศักดิ์ไปแล้ว ส่วนองค์กรลับ เริ่มแปรสภาพเป็นห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์อย่างถาวร ซึ่งดูจากภายนอก ก็เหมือนห้องคอมพ์ทั่วๆ ไป แต่ความจริงแล้ว กิจกรรมและวัตถุประสงค์ขององค์กร ยังเหมือนเดิมทุกประการ บรรดากลิ่นอายและบรรยากาศเก่าๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกมส์ รูป หนัง และทุกสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับวิชาการ ยังคงดำเนินไปอย่างคึกคักเหมือนเดิม โดย "คุณป๊อบ" ก็ยังคงทำหน้าที่สิงสู่ดูแลกฎระเบียบให้องค์กรลับในห้องนี้ เหมือนเดิมทุกประการ
...............................


(ห้องที่ทำการขององค์กรลับ...โฉมใหม่ จัดฉากเป็นห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ (ซึ่งใช้งานมาจนทุกวันนี้) ในภาพ คือ ชาว IE รุ่นที่สามและสี่ มั่วสุมทำกิจกรรมแบบเดิมๆ .... )


(กิจกรรมใหม่ๆ อีกรูปแบบหนึ่ง ในห้ององค์กรลับ คือ ใช้เป็นสถานที่สานสัมพันธ์อันดีงามภายในภาค .... ในภาพ คือ ตำนานรักอันลือลั่น-การประสานสัมพันธ์รักระหว่างห้อง Z และ Zn เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ IE .... บุคคลในภาพ คือ "นายอาร์ท" ชาว Zn รุ่น 1 และสาว Z รุ่น 3 ชื่อย่อว่า "อ." ถ่ายในช่วง วันชื่น-คืนสุข ....

ส่วนเด็กน้อยหน้าใสทางขวามือ ที่ทำสีหน้าตกตะลึง มีชื่อว่า "เสี่ยเล็ก" เป็นชาว Zn รุ่นหนึ่ง แม้ว่าจะมีท่าทางเรียบร้อย ดูเหมือนจะเป็นเด็กเรียน แต่ตัวจริงเจ้าชู้และมีเมียเยอะมาก ... ที่สำคัญ ... เป็นเอเย่นต์หนังโป๊ของภาคเราในยุคนั้น .... เชื่อหรือไม่ ? )
......................
องค์กรลับรูปโฉมใหม่นี้ มีการเปลี่ยนวัตถุประสงค์หลักในบางส่วนด้วย คือ เน้นการบริการเฉพาะน้องผู้หญิง หากน้องๆ ผู้ชายหน้าตาใหม่ๆ เข้ามาใช้บริการ ก็อาจจะไม่ได้รับความสะดวกเท่าที่ควร แต่หากเป็นเพศหญิงที่หน้าตาธรรมดาๆ ก็พอจะได้รับบริการเล็กๆ น้อยๆ บ้าง แต่หากเป็นน้องผู้หญิงหน้าตาตรง spec ของท่านป๊อบ ก็จะได้รับบริการแบบสุดยอดไร้ที่ติ มีการลงทุนแอบแปรงฟัน กำจัดกลิ่นปาก และหวีผมเล็กน้อย ก่อนคุยกับน้องๆ เหล่านี้ และตามประเพณี เหยื่อทุกรายมักได้รับเพลงใหม่ล่าสุดเสมอๆ โดยมีการ write ลงแผ่น CD สวยหรู ปกพิมพ์สี่สีสวยสด

และหากนำชื่อเพลงมาเรียงแนวตั้ง จะได้ข้อความดีๆ ที่สื่อสารจากใจเฮียป๊อบ และหากนำคำแรกในวรรคแรกของทุกเพลง มาเรียงต่อกัน ก็จะพบว่า มันแทนความในใจส่วนลึกที่สุด ของท่านป๊อบ ... อะไรเน่าๆ แบบนั้นหละ

ดังนั้น น้องทุกรุ่น จึงมักจะมีสักหนึ่งคน ที่ตกเป็นเหยื่อที่หมายปองของท่านป๊อบเสมอ เช่น "น้อง อ." แห่งรุ่น Z3 และ "น้อง ป." กับ "น้อง ย." แห่ง รุ่น Z4 แต่ท่าน ก็ยังแอบปันใจ ให้ "น้อง ต." ของรุ่น Z5 อีกด้วย ทั้งนี้ เป็นเพราะท่านป๊อบ เป็นผู้ที่ศรัทธาแรงกล้าในหลักการของ IE อย่างสุดหัวใจ ท่านมีความเชื่อว่า การ write CD เพิ่มขึ้นอีกสักสองสามแผ่น หรือ พิมพ์ปก CD เพิ่มอีกสักสองสามปก ถือว่าเป็นการลงทุนที่ต่ำ แต่มีประสิทธิภาพสูงสุด เหมาะกับการจีบหญิงพร้อมๆ กันทีเดียวหลายๆ คน ... จึงนับได้ว่า ท่านป๊อบ เป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จในประยุกต์ใช้หลักการ IE ในเชิงเพ้อฝันได้สูงสุด แม้ว่าในตอนจบของเรื่อง บรรดาน้องๆ เหล่านั้น จะสามารถนำตนเองให้พ้นมือเงื้อมมือมารไปได้ทุกราย และเหยื่อทุกราย ต่างก็มีชีวิตที่ดี มีอนาคตที่เจริญรุ่งเรืองทั้งสิ้น

......................................

(ปู่ป๊อบ ยิ้มเริงร่า ขณะให้บริการแก่เหยื่อสาวห้อง Z รุ่น 3 ....ซึ่งมีช่วงเวลาหวานชื่นในการหลอกสาวเพียงประมาณ 1 สัปดาห์ ก็ได้รับคำตอบจากสาว เป็น "ไม้มงคลสี่ประการ" ได้แก่ .... "แห้ว-ระกำ-ท้อ-จาก" ตามระเบียบ

.................................

อย่างไรก็ตาม ตามกฎของโลกเรา ทุกสรรพสิ่งเมื่อมีพบ...ก็ย่อมมีจากกัน

ดังนั้น ณ วันหนึ่ง ทุกคนก็ย่อมเข้าสู่หนทางชีวิตที่เหมาะกับตน ในที่สุด “ท่านป๊อบ” ก็ลาจากภาคเราไป โดยกลับไปอยู่ที่ภูมิลำเนาตนเอง ณ จังหวัดปัตตานี ซึ่งปัจจุบัน... ก็สาบสูญไร้ร่องรอย ทิ้งปริศนาให้ข้าพเจ้าขบคิดอยู่เนืองๆ ว่า มันคือใครหนอ ? มันเป็นแค่ ไอ้เด็กหน้าแก่ที่สิงสู่อยู่ภาค IE จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาคเรา ที่ทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกฎขององค์กรลับ IE ในยุคแรกๆ อย่างเข้มแข็ง หรือ มันอาจจะเป็น... เจ้าชายเจ้าสำราญ-ทายาทสุลต่านปัตตานี ที่หนีพ่อแม่ มาทำระยำที่กรุงเทพ แล้วมาหลงมนต์เสน่ห์ที่ภาคเรา หรือ ..... ฯลฯ

แต่ท้ายสุด .... ไม่ว่าจะมันอยู่แห่งใดในโลกหล้า ข้าพเจ้าก็อยากจะบอกว่า ... ทุกๆ คนยังคิดถึงแกนะ ... ไอ้แก่ลามก .... ผู้เป็นต้นตำนานองค์กรลับของภาคเรา .....

.... ขอจบ ตำนานองค์กรลับ IE ภาค 1 เพียงแค่นี้ .......

หมายเหตุ ... ข้าพเจ้าต้องขอโทษมากๆ ที่เรื่องราวตอนนี้ เขียนยาวมากๆ .... ก็มันหยุดไม่ได้จิงๆ ...หวังว่าคงจะไม่เบื่อกันก่อนนะ

และขอสัญญาว่า จะพยายามปรับปรุงหน้าตา web ให้อ่านง่ายขึ้นกว่านี้ และจะพยายามเขียนอย่างสม่ำเสมอให้ได้ แม้ว่าข้าพเจ้าจะเริ่มมีงานยุ่งมากขึ้นๆ เพราะจะเปิดเทอมใหม่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว .... แต่ข้าพเจ้าก็จะพยายามจัดเวลา เพื่อเขียนรำลึกถึงเรื่องราวแบบนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อร่วมบรรยากาศครบ 10 ปี ภาคของเรา ....

ขอขอบคุณ ทุกๆ คน ที่เข้ามาเขียน comments อีกทั้ง ต้องขอขอบคุณ ทุกๆ คน ที่เข้าอ่านเฉยๆ แต่ไม่ได้เขียน comments .... เพราะแค่ได้รู้ว่า มีพวกเรา หลีกเร้นวันคืนที่แสนเหนื่อยหน่าย แวะเข้าอ่านเฉยๆ และมีความสุขเมื่ออ่านจบ .... ข้าพเจ้าก็ดีใจแล้ว

ข้าพเจ้าสุขใจเสมอ ที่ได้ทำสิ่งนี้ ให้พวกเราทุกคน .... เพราะ ข้าพเจ้ารู้ดีว่า ชีวิตจริง ของพวกเราทุกคน ... มันไม่สนุกสนานและใสสะอาด เหมือนความทรงจำดีๆ ที่ IE ที่พวกเราเคยมีร่วมกันตลอดมา ..ดังนั้น ... ก็ ...

ขอให้อดทนกันมากๆ ก็แล้วกัน ... เพราะมันคือ ชีวิตจริง....

รักเสมอ ... นะ

..... แล้วพบกันใหม่ ... เร็วๆ นี้